Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΗΠΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΗΠΑ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 27 Μαρτίου 2024

Στις αμμουδιές της Ιβοζίμα

Η ύψωση της αμερικανικής σημαίας στην Ιβοζίμα στις 23 Φεβρουαρίου 1945, στην κορυφή του υψώματος Σουριμπάσι.
Πηγή φωτογραφίας

 
Η μάχη της Ιβοζίμα κράτησε από τις 19 Φεβρουαρίου μέχρι τις 26 Μαρτίου του 1945. Η επιχείρηση "Detachment", αυτή ήταν η κωδική ονομασία της, ήταν μια κλασσική αποβατική επιχείρηση των Αμερικανών Πεζοναυτών, που έγινε στο ομώνυμο νησί, με σκοπό την κατάληψη των τριών στρατιωτικών, ιαπωνικών αεροδρομίων, επάνω σ' αυτό.


Πηγή Wikipedia


Η στρατηγική(;) θέση του νησιού, σε σχέση με την απόστασή του από τις ιαπωνικές ακτές, βάρυνε σημαντικά στην απόφαση  για την κατάληψή του από τους Αμερικανούς. Κατ' αρχή αποστερούσε τους Ιάπωνες από μία ακόμη προωθημένη αεροπορική βάση εξορμήσεων. Το σημαντικότερο βέβαια ήταν ότι έδινε στους Αμερικανούς το πλεονέκτημα να έχουν αυτοί πλέον αντίστοιχη προωθημένη βάση κοντά στις εχθρικές γι' αυτούς ακτές και να επηρεάζουν την περιοχή ΔΜ του αντιπάλου. 

Αυτή ήταν η επίσημη εκδοχή. Δεν θα μπορούσε να γίνει από αλλού η προσβολή της ιαπωνικής ενδοχώρας με λιγότερο κόστος σε ζωές; Αυτό το ερώτημα άρχισε να εμφανίζεται μετά την κατάληψη που είχε σαν συνέπεια τον θάνατο 7.000 Αμερικανών Πεζοναυτών και τον τραυματισμό άλλων 19.000 ανδρών. Από τους 22.000 Ιάπωνες, μόνο 216 πιάστηκαν αιχμάλωτοι, ενώ όλοι οι άλλοι σκοτώθηκαν.

Την απόβαση την εκτέλεσε το V Σώμα Πεζοναυτών  αποτελούμενο από τις 3η, 4η και 5η Μεραρχίες με συνολική δύναμη 70.000 ανδρών περίπου. Ο Διοικητής της Αμφίβιας Δύναμης Επιχειρήσεων (ΔΑΔΕ) ήταν ο Ναύαρχος Νίμιτς και ο Διοικητής Αποβατικών Στρατευμάτων (ΔΑΣ) ο Στρατηγός Χόλαντ  Σμιθ.

Το νησί κυριολεκτικά κάηκε! Ήταν η πιο αιματηρή μάχη που αντιμετώπισαν οι Πεζοναύτες στον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο. Ας δούμε συνοπτικά μερικά πράγματα που πρέπει να ειπωθούν.

 Οι Ιάπωνες ήθελαν οπωσδήποτε να κρατήσουν αυτό το νησί, γιατί είχαν χάσει μέχρι τότε τα νησιά Μάρσαλ και τις Καρολίνες. Γι' αυτούς ήταν "ζωτικό έδαφος", αφού απαγόρευε στους Αμερικάνους να έχουν πρόσβαση στις ακτές της πατρίδας τους με τα βομβαρδιστικά τους.  Άρχισαν την αμυντική του οργάνωση από το Μάρτιο του 1944, αφού έκαναν επανεκτίμηση της κατάστασης για την έκβαση του πολέμου.



Νήσος Ιβοζίμα (Πηγή: Google maps)

Το νησί βρίσκεται  650 ναυτικά μίλια (1200 χλμ) νότια από το Τόκιο. Έχει έκταση 21 τετραγωνικά χιλιόμετρα. Το πλέον δεσπόζον ύψωμα είναι το Σουριμπάτσι με ύψος 161 μέτρων, στα νότια του νησιού. Είναι καθαρά ηφαιστειογενές με σχετικά πυκνή βλάστηση στο εσωτερικό και με δύσκολο και σκληρό έδαφος, ασυνήθιστα επίπεδο στο κέντρο του. Γι αυτό και επιλέχθηκε για προκεχωρημένη αεροπορική βάση της ιαπωνικής αυτοκρατορικής αεροπορίας.

Tο ύψωμα Σουριμπάσι στην Ιβοζίμα (Πηγή Google maps)
Οι Αμερικανοί από την άλλη πλευρά το θεώρησαν σαν στρατηγικό αντικειμενικό σκοπό. Αργότερα αποκαλύφθηκε ότι το ήθελαν για βάση ανεφοδιασμού των βομβαρδιστικών Β-29, κάποια από τα οποία,  θα μετέφεραν αργότερα και τις ατομικές βόμβες για ρίψη στο Ναγκασάκι και στη Χιροσίμα! Αυτή ίσως να είναι  μια αδικαιολόγητη "δικαιολογία", για τις τόσο μεγάλες απώλειες σε ανθρώπινες ζωές. Δεν πήγαν τάχα χαμένες, γιατί η κατάληψη του νησιού συνέβαλε στο γρήγορο τέλος του πολέμου! Με εκατόμβες νεκρών αμάχων, δυστυχώς!

Ο Ιάπωνας στρατηγός Τανταμίσι Κουριμπαγιάσι, που είχε αναλάβει την αμυντική οργάνωση του νησιού, έκανε καλή δουλειά! Εφάρμοσε την αρχή της περιμετρικής άμυνας, εκμεταλλευόμενος στο έπακρο τη φυσική διαμόρφωση του εδάφους. Έγιναν οχυρώσεις και υπόγεια καταλύματα, οργανώθηκε πλέγμα υπόγειων διαδρόμων επικοινωνίας συνολικού μήκους 12 χιλιομέτρων, μεταξύ θέσεων ομαδικών όπλων, όλμων και πολυβόλων, εξετάσθηκαν όλες οι απυρόβλητες περιοχές και καλύφθηκαν με παγιδεύσεις, δοκιμάσθηκαν αντεπιθέσεις, οργανώθηκαν κωλύματα και τοποθετήθηκαν ναρκοπέδια σε όλες τις πιθανές ακτές απόβασης αλλά και στο εσωτερικό του νησιού, δημιουργώντας χώρους καταστροφής εχθρικού προσωπικού και μέσων.

Το πυροβολικό του έκανε επισημάνσεις χαρακτηριστικών σημείων και τοπογραφική οργάνωση για προσβολή στόχων, οπουδήποτε στο νησί, επιλέγοντας πολλές υπόγειες και καλά καλυμμένες θέσεις βολής. Παράλληλα χρησιμοποίησε πάρα πολύ τους Ελεύθερους Σκοπευτές για την προσβολή Αμερικανών στρατιωτών, κυρίως ηγητόρων και χειριστών ομαδικών όπλων. Έγιναν εξονυχιστικές αναγνωρίσεις, και επελέγησαν κατάλληλες θέσεις βολής κατά μήκος προσβάσεων από τις ακτές προς το εσωτερικό του νησιού.

Η άμυνα του νησιού χωρίσθηκε σε δυο τομείς το βόρειο και το νότιο στον οποίο δέσποζε το περίφημο ύψωμα Σουριμπάτσι, εκεί που υψώθηκε η αμερικανική σημαία και αποθανατίστηκε με φωτογραφία η οποία έγινε έμβλημα των Αμερικανών Πεζοναυτών. Με διαταγή του,  ο Στρατηγός, απαγόρευσε τις αντεπιθέσεις αυτοκτονίας των στρατιωτών του, τις γνωστές σαν "έφοδος banzai" από την αντίστοιχη πολεμική ιαχή των Ιαπώνων. Ήταν έφοδος απελπισίας ή αυτοκτονίας καλύτερα, όταν η μάχη ήταν χαμένη και ο αξιοπρεπής θάνατος ήταν προτιμότερος του εξευτελισμού της αιχμαλωσίας. Γιατί το έκανε αυτό;

Οι Ιάπωνες είχαν χάσει την ναυτική κυριαρχία στη θάλασσα και αεροπορική υπεροχή ήταν πλέον αμφισβητούμενη. Όταν άρχισαν να οργανώνουν αμυντικά το νησί, ήξεραν ότι δεν μπορούν να το υποστηρίξουν ούτε με ναυτικές δυνάμεις, αλλά ούτε και με αεροπορικές. Διέθεσαν ένα περιορισμένο αριθμό πιλότων καμικάζι στον Στρατηγό Κουριμπαγιάσι, για να τους χρησιμοποιήσει όπως αυτός θα εκτιμούσε. Η κύρια επιδίωξη ήταν η άμυνα μέχρις εσχάτων και η πρόκληση μεγάλων απωλειών στον αντίπαλο έτσι ώστε να διστάζει πλέον να σκέφτεται απόβαση στην Ιαπωνία. Επομένως οι Ιάπωνες επιτελείς ήξεραν εκ των προτέρων την έκβαση του αγώνα, όπως την ήξερε και ο Στρατηγός. Οι έφοδοι
αυτοκτονίας, θα επιτάχυναν την νίκη των Αμερικανών και ο Στρατηγός δεν το ήθελε αυτό.

Οι Αμερικανοί δεν ήξεραν όλα αυτά, αλλά γνώριζαν πολύ καλά την τακτική των Ιαπώνων από τις προηγούμενες μάχες που είχαν δώσει. Έτσι λοιπόν, σύμφωνα με το δόγμα αμφιβίων επιχειρήσεων, αφού εξασφάλισαν την αεροπορική και τη ναυτική υπεροχή, απομόνωσαν το νησί και άρχισαν από τις 15 Φεβρουαρίου του 1945, να το "μαλακώνουν", εκπέμποντας ισχυρό πυρ, από ναυτικό πυροβολικό και την αεροπορία! Το νησί κυριολεκτικά κατέβηκε, από τον τόσο έντονο βομβαρδισμό, που κράτησε μέχρι το πρωί της 19 Φεβρουαρίου.Τα καταδρομικά τους μπορούσαν να εκπέμπουν πυρά για σχεδόν έξι ώρες χωρίς σταματημό και μετά τον ανεφοδιασμό άλλο τόσο και άλλο τόσο...Η αρμάδα χτύπαγε από όλες τις πλευρές, προσπαθώντας να εξουδετερώσει κάθε αντίσταση στις προεπιλεγμένες ακτές αποβάσεως.

Στις 17 Φεβρουαρίου, ένα ειδικό τμήμα βατραχανθρώπων, διείσδυσε σε προκαθορισμένη ακτή για αναγνώριση. Οι Ιάπωνες όμως τους αντιλήφθηκαν και τους πυροβόλησαν. Ένας σκοτώθηκε και η ομάδα αποχώρησε εσπευσμένα. Δεν ξανάγινε άλλη απόπειρα εκτέλεσης ειδικών επιχειρήσεων, όπως τουλάχιστον φαίνεται από τα ιστορικά αρχεία.




Οι Ιάπωνες που ήξεραν τι τους περιμένει, είχαν οργανωθεί καλά, κρυμμένοι στα βάθη της γης. Μόλις τελείωσε ο βομβαρδισμός ξανανέβηκαν στην επιφάνεια και πήραν θέσεις. Η απόβαση ξεκίνησε στις 08.59 το πρωί της 19 Φεβρουαρίου 1945. Οι Πεζοναύτες του πρώτου κύματος, όρμησαν από τις  ΑΒΑΚ στην ακτή! Καμία αντίσταση. Παντού επικρατούσε νεκρική σιγή. Βγήκε το πρώτο τάγμα, για ν' ακολουθήσει το επόμενο κύμα. Άρχισαν να συσσωρεύονται στην ακτή, ξεθαρρεμένοι, έχοντας την εντύπωση ότι τελικά ο βομβαρδισμός είχε κάνει τη δουλειά γι' αυτούς. Άρχισαν δειλά-δειλά και στη συνέχεια πιο γρήγορα να προχωρούν στο εσωτερικό. Εκεί τους περίμενε η θανάσιμη έκπληξη!

Ο Ιάπωνας Στρατηγός, είχε δώσει την εντολή, να αφήσουν τον εχθρό να συγκεντρωθεί πρώτα στην ακτή, και στη συνέχεια με διαταγή του να τον κτυπήσουν αφανίζοντάς τον. Έτσι και έγινε! Άρχισε το μακελειό. Από παντού ξεφύτρωναν οι Γιαπωνέζοι και κτυπούσαν αλύπητα. Το πεδίο της μάχης εκτυλίχτηκε σε κόλαση για τους Αμερικανούς Πεζοναύτες. Το ιαπωνικό πυροβολικό, έπληττε στόχους παντού κατά μήκος των ακτών και όχι μόνο. Άρχισε ένας αγώνας που έφτασε μέχρι  και πάλη σώμα με σώμα. Όπου δεν μπορούσαν οι σφαίρες, δούλευαν οι ξιφολόγχες.

Αμερικανός πεζοναύτης με φλογοβόλο όπλο. Μέχρι και την 10ετία του 70 το φλογοβόλο υπήρχε και στον ελληνικό στρατό. (Πηγή φωτογραφίας)

Οι Αμερικανοί Πεζοναύτες, μετά τον πρώτο αιφνιδιασμό, άρχισαν πιο μεθοδικά τον αγώνα. Ισχυρά πυρά πυροβολικού, "σκούπιζαν" μπροστά από τα τμήματα το έδαφος. Ακολουθούσαν οι Πεζοναύτες, οι οποίοι, πλησίαζαν τις εχθρικές θέσεις και έκαιγαν με το τότε νέο όπλο το φλογοβόλο, τους Γιαπωνέζους που βρίσκονταν χωμένοι μέσα στις τρύπες του εδάφους. Δεν παραδινόντουσαν! Προτιμούσαν τον θάνατο.

Οι προωθημένοι Αμερικανοί Πεζοναύτες παρατηρητές, κατεύθυναν τα πυρά πυροβολικού, ναυτικού και επίγειου, σε στόχους που εντόπιζαν. Το προγεφύρωμα είχε διευρυνθεί, πολλά μέσα, πυροβολικό και άρματα είχαν βγει στην ξηρά. Μπόρεσαν και εξασφάλισαν τα σημεία αποβίβασης, Από τα άρματα, το πιο εντυπωσιακό ήταν ο τύπος άρματος φλογοβόλου που έκανε γρήγορη και αποτελεσματική εκκαθάριση οχυρωματικών θέσεων των Ιαπώνων.

Οι ημέρες περνούσαν και οι μάχες συνέχιζαν να είναι σφοδρές. Σκηνές ηρωισμού εκτυλίχθηκαν και από τις δύο πλευρές. Ο αγώνας μικρών κλιμακίων είχε το προβάδισμα. Οι ομάδες των Πεζοναυτών κινούνταν, προσπαθώντας να αποφύγουν τα πολυβολεία, με πυρ και κίνηση πλησίαζαν τις τρύπες, έριχναν χειροβομβίδες, ο φλογοβολητής πλησίαζε, καρβούνιαζε τα πάντα και συνέχιζαν όλοι για την επόμενη τρύπα. Δεν προλάβαιναν να απομακρυνθούν, και τους έρχονταν οι ριπές από πίσω. Η καμμένη τρύπα ξαναζωντάνευε ή από κάποιο άλλο πολυβολείο δέχονταν καταιγιστικά πυρά.

Αμερικανοί εισβάλλουν μέσα σε Σημείο Αντίστασης της ιαπωνικής αμυντικής περιμέτρου, μετά από ισχυρό βομβαρδισμό. (Πηγή)

Σε γυμνό έδαφος δίσταζαν πολύ να προχωρήσουν οι Αμερικανοί γιατί ήξεραν ότι δεν υπήρχε περίπτωση να μη τους θερίσουν τα εχθρικά πολυβόλα. Δεν μπορούσαν να καλυφθούν και το χειρότερο δεν μπορούσαν να σκάψουν ταχύσκαπτα ορύγματα με το ατομικό τους πτυοσκάπανο και να προστατευθούν, γιατί το έδαφος ήταν πολύ σκληρό. Από τη άλλη πλευρά οι Ελεύθεροι σκοπευτές, συνέχιζαν το εξοντωτικό τους έργο.

Όσο όμως περνούσαν οι ημέρες άρχισαν οι Ιάπωνες να κάμπτονται από τη δίψα και την πείνα. Έτσι ξεκίνησαν οι επιθέσεις αυτοκτονίας, ειδικά την νύκτα. Φοβερές οι απώλειες και από τις δύο πλευρές Τάγματα ξεκληρίζονταν σε διάστημα μερικών ωρών. Πριν από κάθε αμερικανική επίθεση, προηγείτο εκτέλεση πυρών.Το έμαθαν οι Γιαπωνέζοι και κρύβονταν. Μόλις τελείωνε το εχθρικό πυροβολικό, έβγαιναν και χτύπαγαν τους Πεζοναύτες. Αυτό έγινε σύντομα αντιληπτό και ξεκίνησαν οι Αμερικανοί τις "αθόρυβες" μη υποστηριζόμενες νυκτερινές επιθέσεις με θεαματική επιτυχία. Πάλι τα θύματα πολλά.


 Η μάχη της Ιβοζίμα  μέχρι σήμερα ακούγεται στο εμβατήριο των Αμερικανών Πεζοναυτών.

Στο τέλος έπεσε το Σουριμπάτσι και οι Ιάπωνες περιορίστηκαν στον βόρειο τομέα, με αρκετές δυνάμεις ακόμη. Άρχισε με σφοδρό βομβαρδισμό ο αποδεκατισμός! Το είχαν πάρει απόφαση οι Αμερικανοί, ότι Γιαπωνέζος ζωντανός δεν θα πιαστεί. Οι Γιαπωνέζοι είχαν ενημερωθεί από τους διοικητές τους ότι αν έπεφταν αιχμάλωτοι, οι Αμερικανοί θα τους βασάνιζαν οικτρά. Προτιμούσαν λοιπόν την αυτοκτονία.

Οι Αμερικανοί κατέλαβαν τα αεροδρόμια και τα πρώτα μαχητικά τους άρχισαν να προσγειώνονται και να τους υποστηρίζουν. Στις 21 Μαρτίου δόθηκε η τελευταία μάχη στο βόρειο τομέα με μια ακόμη επίθεση αυτοκτονίας των Ιαπώνων. Λέγεται ότι σ' αυτή συμμετείχε και ο Στρατηγός τους. Από τους 22.060 Ιάπωνες, σκοτώθηκαν 21.844. Μόνο 216 πιάστηκαν αιχμάλωτοι. Και αυτοί έκπληκτοι διαπίστωσαν ότι οι Αμερικανοί δεν ήταν τα τέρατα που τους περίγραφαν. Τους έδιναν νερό, φαΐ και τσιγάρα! Τις 26.000 έφθασαν οι απώλειες των Αμερικανών εκ των οποίων 6.800 νεκροί. Ήταν μια ματωμένη νίκη.

Σ' αυτή τη μάχη οι απώλειες των Αμερικανών ξεπέρασαν αυτές των Γιαπωνέζων. Το νησί τελικά χρησιμοποιήθηκε από τα βομβαρδιστικά Β-29. Από τους Ιάπωνες υπερασπιστές οι δύο τελευταίοι εμφανίσθηκαν το ...1951! Μέχρι τότε κρυβόντουσαν και μπόρεσαν να αντέξουν. Έχει βγει έργο γι' αυτό.

Από τότε μέχρι σήμερα η τεχνική των αμφιβίων επιχειρήσεων έχει βελτιωθεί. Το βασικό δίδαγμα που ενδιαφέρει είναι ότι κατά την εκτέλεση αποβατικών επιχειρήσεων, οι επιχειρήσεις προκεχωρημένης δύναμης είναι απαραίτητες. Η ειδική αναγνώριση και οι καταδρομικές ενέργειες πρέπει να προηγούνται. Τα πολλά θύματα από έλλειψη πληροφοριών το αποδεικνύουν.

Από τη άλλη πλευρά, η σωστή και σε βάθος αμυντική οργάνωση του νησιού πετυχαίνει πολλά πλήγματα στον αντίπαλο. Οι ελεύθεροι σκοπευτές, προκαλούν πολλές ζημιές στο εχθρικό προσωπικό, αν χρησιμοποιηθούν σωστά. Το κυριότερο όμως είναι ότι αν δεν υπάρχει ναυτική και αεροπορική υποστήριξη, το νησί όση  στρατιωτική δύναμη και αν έχει επάνω του, θα "πέσει".

Αυτά έγιναν κάποτε στις αμμουδιές της Ιβοζίμα, που αποτέλεσαν και θέμα κινηματογραφικών ταινιών. Αν έχετε όρεξη, δείτε μία ΕΔΩ.

Ανιχνευτής

Πηγή













Τετάρτη 24 Ιανουαρίου 2024

Αποστολή "Ιράν"

 Παλιό ντοκιμαντέρ, αλλά ίσως και επίκαιρο με τις τελευταίες εξελίξεις εχθροπραξιών μεταξύ Ιράν  και ΗΠΑ. 

Το ντοκιμαντέρ μας πάει πίσω, τότε που οι  χώρες είχαν ιδιαιτέρως καλές σχέσεις και οι Αμερικανοί Green Berets εκπαίδευαν τους Ιρανούς κομάντος.

"Παλιές καλές εποχές"!!


Ανιχνευτής






Σάββατο 4 Μαρτίου 2023

Οργάνωση ΖΡ και ΖΠ

(Αναδημοσίευση παλαιότερου άρθρου)

Πώς οργανώνεται μια ζώνη ρίψεως (ΖΡ) ή προσγειώσεως (ΖΠ), είναι από τα πρώτα που μαθαίνει ένας  καταδρομέας στην προχωρημένη εκπαίδευση. Ανιχνεύοντας μέσα στο διαδίκτυο, βρήκα μια παλιά αμερικανική εκπαιδευτική  ταινία που με συγκίνησε, γιατί είναι απ' αυτές που κάποτε έβλεπα και εγώ σαν εκπαιδευόμενος. Είναι το πρώτο βίντεο στη σειρά, παρακάτω.

Όχι ότι τα πράγματα άλλαξαν δραστικά ως προς την φιλοσοφία, σήμερα! Έχουν όμως εκμοντερνισθεί με σύγχρονα μέσα και έχουν εξειδικευθεί πολύ. Σήμερα θεωρείται αδιανόητο να ενεργείς νύκτα χωρίς διόπτρες νύκτας ή ΔΝΟ (Διόπτρες Νυκτερινής Όρασης), όπως τις αποκαλούν οι πιλότοι των ελικοπτέρων ή ΟΝΥΠΑΣ (Όργανα Νυκτερινής Παρατήρησης Σκόπευσης) όπως έχει επικρατήσει η σύντμηση στο στρατό ή Νυκτοσκόπια, όπως τα ονοματίζουν οι Ναυταίοι! Πού είναι η περισκοπική όραση* που μαθαίναμε πιο παλιά; Πιστεύω να συνεχίζουν να την μαθαίνουν οι νεότεροι. Τα σύγχρονα υλικά, καλά και χρήσιμα είναι, αλλά δεν μας "χαλάει" να ξέρουμε και τις κλασσικές μεθόδους! Τα μηχανήματα μπορεί να σε αφήσουν στη "μέση του πουθενά", για πολλούς και διαφόρους λόγους. Μετά τι κάνεις; Και δεν μιλάω στον αέρα! Μου είχε συμβεί κάμποσες φορές!

Το δεύτερο βίντεο περιγράφει  ακριβώς αυτό που έθιξα προηγουμένως, τη σύγχρονη νυκτερινή τακτική ενέργεια για εξασφάλιση ΖΠ. Εμπλέκονται όλα τα μέσα και το προσωπικό ειδικών επιχειρήσεων της αμερικανικής Πολεμικής Αεροπορίας: Τμήματα Ειδικής Τακτικής, ελικόπτερα ΜΗ-53Js, αεροσκάφη AC-130 με πυροβόλα και άλλα πολλά! Σε παλιά μου άρθρα είχα περιγράψει  για όλα αυτά, τα οποία έχουν βελτιωθεί σημαντικά. Το πιο ωραίο όμως είναι η εκτέλεση πραγματικών πυρών, πάνω από τα κεφάλια των ασκουμένων. Δείτε το και θα καταλάβετε τι εννοώ. Οι PJs της αμερικανικής ΠΑ, εκπαιδεύονται καλά και πιστεύω να συνεργάζονται πλέον με δικούς μας.

Ανιχνευτής




*Τον αμφιβληστροειδή χιτώνα του ματιού, τον αποτελούν δύο ειδών κύτταρα: τα κωνία και τα ραβδία. Τα κωνία δίνουν στο άτομο τη δυνατότητα να διακρίνει τα χρώματα, τα μεγέθη και τις μεγάλες αντιθέσεις. Απαιτείται μεγάλη ποσότητα φωτός, για να ενεργοποιηθούν γιατί είναι τυφλά όταν το φως είναι λίγο.Τα κωνία συγκεντρώνονται, σε ευθεία γραμμή, πίσω από το φακό του ματιού και λιγοστεύουν προοδευτικά απ' το κέντρο προς τα σύνορα (όρια) της περιοχής. 
 Τα ραβδία παράγουν χημική ουσία, που είναι γνωστή σαν οπτική πορφύρα, η οποία τα ενεργοποιεί στο σκοτάδι ή σε περιόδους ελαττωμένου φωτισμού. Τα ραβδία κάνουν το άτομο ικανό να διακρίνει το μαύρο, το άσπρο με τις σκιές του γκρίζου, όπως και να διακρίνει και το γενικό περίγραμμα ενός αντικειμένου. Τα περισσότερα από τα ραβδία βρίσκονται σ' εκείνη την περιοχή του αμφιβληστροειδή που βρίσκεται γύρω απ' την περιοχή των κωνίων και μερικά απ' αυτά βρίσκονται και μέσα σ' αυτή. 
 Η αποδοτική χρησιμοποίηση των ματιών κατά τη διάρκεια της νύχτας απαιτεί την εφαρμογή των αρχών της νυχτερινής όρασης, που είναι: Η προσαρμογή στο σκοτάδι, η έκκεντρη όραση και η επισκόπηση. Η εφαρμογή όλων αυτών, συνιστούν την νυκτερινή περισκοπική όραση!
Προσαρμογή στο σκοτάδι σημαίνει εξοικείωση των ματιών στην παρατήρηση κάτω από συνθήκες περιορισμένης ορατότητας. Απαιτείται περίπου μισή ώρα (30') για τα ραβδία, για να παράγουν αρκετή οπτική πορφύρα για να αρχίσουν να ενεργούν κι έτσι να γίνει το άτομο ικανό να διακρίνει τα αντικείμενα στο αμυδρό φως. Αυτό μπορούμε επίσης να το πετύχουμε με την παραμονή του ατόμου σε περιοχή φωτισμένη από κόκκινο φως ή με τη βοήθεια κόκκινων γυαλιών που φοράει το άτομο για 20' και στη συνέχεια τα βγάζει και παραμένει για 10' στο σκοτάδι για να έχει το χρόνο η κόρη του ματιού να διασταλεί. 
 Έκκεντρη όραση είναι η τεχνική διατηρήσεως της προσοχής συγκεντρωμένης σε ένα αντικείμενο, χωρίς όμως να το βλέπουμε απευθείας.Την ημέρα κάποιος βλέπει στην ευθεία ένα αντικείμενο και η εικόνα σχηματίζεται πάνω στην περιοχή των κωνίων. Η περιοχή όμως των κωνίων δεν είναι ευαίσθητη τη νύχτα, γι' αυτό πρέπει να βλέπει κάποιος λίγο αριστερά, δεξιά, πάνω ή κάτω απ' το αντικείμενο, οπότε η εικόνα σχηματίζεται πάνω στην περιοχή των ραβδίων που είναι ευαίσθητη στο σκοτάδι. 
 Επισκόπηση είναι η χρησιμοποίηση της έκκεντρης οράσεως για την παρατήρηση μιας περιοχής ή ενός αντικειμένου.
Όταν η παρατήρηση γίνεται με τα ραβδία κύτταρα, η οπτική πορφύρα που χρησιμοποιούν, προκαλεί, εξαιτίας φυσικής αλλοιώσεως, συσκότιση για 4 έως 10 δεύτερα, οπότε και το αντικείμενο που παρατηρούμε εξαφανίζεται. Όταν συμβεί κάτι τέτοιο πρέπει να αλλάξει λίγο η θέση των ματιών, έτσι που να χρησιμοποιήσουν νέα οπτική πορφύρα. Γι' αυτό τα μάτια κινούνται γύρω από το στόχο με μικρές απότομες και ακανόνιστες κινήσεις ενώ η προσοχή συγκεντρώνεται πάνω στον στόχο, χωρίς όμως να τον βλέπουν στην ευθεία. 
Τέλος πρέπει τα μάτια στη διάρκεια της κινήσεως τους να σταματούν για μερικά δευτερόλεπτα σε κάθε διαδοχικό σημείο παρατηρήσεως, αφού δεν μπορούν να βλέπουν όταν κινούνται. Η όραση τη νύχτα καταστρέφεται γρήγορα, αν δυνατό φως μπει μέσα στο μάτι. Αν είναι αδύνατο να το αποφύγουμε αυτό, όπως όταν πρέπει να μπει κάποιος σε κάποια φωτιζόμενη περιοχή ή να παρατηρήσει προσωρινά φωτιζόμενη περιοχή, τότε πρέπει να κλείσει και να σκεπάσει το ένα μάτι, για να διατηρήσει το μάτι αυτό την ικανότητα του να βλέπει στο σκοτάδι.
 Όταν το φως απομακρύνεται ή όταν εγκαταλείπεται η φωτιζόμενη περιοχή, τότε η ικανότητα για νυχτερινή όραση, που έχει διατηρηθεί στο μάτι που προφυλάξαμε, κάνει το άτομο ικανό να δει μέχρι και το άλλο μάτι να προσαρμοστεί πάλι στο σκοτάδι.
(ΕΕ 7-4, Ατομική Τακτική  Έκπαίδευση)


Κυριακή 7 Νοεμβρίου 2021

Οι Βατραχάνθρωποι από τα παλιά..

Πηγή
Ένα παλιό ντοκιμαντέρ με  Αμερικανούς βατραχανθρώπους της 10ετίας του '50, μας δείχνει τον τρόπο εκπαίδευσης των "προγόνων" των σημερινών SEALs.

Παρουσιάζονται σκηνές σχετικά με αναγνώριση ακτών, κοπή υποβρύχιων καλωδίων και διχτυών, τοποθέτηση ναρκών σε ύφαλα πλοίων, επιχειρήσεις με υποβρύχια, επισήμανση ναρκών, αναγνωρίσεις ποταμών και συνεκπαίδευση με προσωπικό άλλων συμμάχων χωρών.

Παράλληλα βλέπουμε σκηνές από την εκπαίδευση με τις "πρωτοπόρες" για την εποχή συσκευές κλειστού κυκλώματος καθώς και χρήση των μίνι υποβρυχίων μεταφοράς προσωπικού. Γνωστά αντικείμενα στους ..παλιούς..

Η τεχνική άφεσης από υποβρύχιο κλάσεως GUPPY, μου θύμισε παρόμοιες στιγμές κάποτε στη ΜΥΚ με τον αείμνηστο Ντάνυ

Δείτε το πιέζοντας τον σύνδεσμο: The Navy frogmen


Ανιχνευτής

Πέμπτη 10 Ιουνίου 2021

Ο άγνωστος πόλεμος των Drones

(Αναδημοσίευση από το 2013)

Η τεχνολογία των Μη Επανδρωμένων Μαχητικών Αεροχημάτων,  (ΜΕΑ) ή όπως είναι γνωστότερα με την αγγλική τους σύντμηση UCAVs, (Unmanned Combat Aerial Vehicles) ή ακόμα πιο απλά  Drones (Κηφήνες) έχει αναπτυχθεί πάρα πολύ την τελευταία 5ετία!

Παίρνοντας αυτό το παρατσούκλι γιατί είναι τα "μεγάλα μάτια" πάνω από μια περιοχή, έχουν υποκαταστήσει κατά κάποιο τρόπο επίγεια τμήματα αλλά και μαχητικά αεροσκάφη! Χρησιμοποιούνται εκεί που δεν μπορούν για διάφορους λόγους δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν άλλα μέσα ή προσωπικό.

Και τι δεν έχουν επάνω τους! Φωτογραφικές μηχανές υψηλής πιστότητας και ευκρίνειας, βιντεοκάμερες, ραντάρ, υπέρυθρη όραση, καταδείκτες LASER, και κατευθυνόμενους με LASER πυραύλους αέρος -εδάφους!

Τα  ΜΕΑ είναι πολλών ειδών και κατηγοριών! Ξεκινάνε από μικρά αεροπλανάκια, που πετάγονται με το χέρι και είναι χρήσιμα σε  επίπεδο λόχου ή τάγματος, μέχρι τεράστια αεροσκάφη που πετάνε σε ύψη πάνω από 7 χιλιόμετρα και κατασκοπεύουν ευρείες περιοχές.

Τα drones μάχης, που κοστίζουν το καθένα πολλά εκατομμύρια δολάρια, ανήκουν στη κατηγορία μεσαίου μεγέθους και χρησιμοποιούνται σε πολλές "θερμές" περιοχές του κόσμου με ιδιαίτερη χρήση στο Αφγανιστάν και στο Πακιστάν.


Reaper unmanned aircraft
Πηγή


Μπορούν να πετάνε  σε ύψος 6,5 χιλιομέτρων, για 17 συνεχόμενες ώρες, και μόλις εντοπίσουν τον στόχο τους, έχουν την δυνατότητα να εκτοξεύουν τους πυραύλους τους για καταστροφή, χωρίς πολλές διαδικασίες.

Προς το παρόν, τα πιο γνωστά και σε χρήση είναι 2 τύποι drones. Το  MQ-1B Predator και το MQ-9 Reaper που το βλέπετε και σε φωτογραφία παραπάνω.

Δεν δουλεύουν βέβαια μόνα τους. Υπάρχει ολόκληρο συνεργείο προσωπικού και μέσων που τα υποστηρίζουν! Κάθε σύστημα drones, αποτελείται από 4 κατ' ελάχιστον, τηλεκατευθυνόμενα αεροσκάφη και  ένα επίγειο σταθμό ελέγχου με δορυφορική διασύνδεση.

How drones work
Πηγή

Ο χειριστής  κάθε αεροσκάφους, μπορεί να είναι σε επίγειο σταθμό κοντά στην περιοχή ενεργείας, αλλά μπορεί να είναι και χιλιάδες μίλια μακριά! Τα αεροσκάφη απογειώνονται- προσγειώνονται  με την υποστήριξη άλλου προσωπικού από αεροδρόμιο κοντά στην περιοχή επιχειρήσεων. Βλέπετε στο σχήμα παραπάνω πως δουλεύουν το σύστημα αυτό οι Αμερικανοί. Απογειώνεται από κοντινό αεροδρόμιο, το χειρίζεται και το καθοδηγεί κάποιος από την Αμερική, ενώ αυτό πετάει πάνω από το Αφγανιστάν, το Πακιστάν ή την Υεμένη και παίρνουν την πληροφορία που θέλουν τα επίγεια τμήματα της αντίστοιχης περιοχής επιχειρήσεων!

Εξαιρετικά πολύτιμο εργαλείο για το προσωπικό των μονάδων ειδικών επιχειρήσεων! Τα τμήματα μπορούν να ξέρουν ανά πάσα στιγμή, τι γίνεται γύρω τους και βέβαια όλα όσα χρειάζονται για το στόχο τους. Στο βιβλίο ενός απόστρατου SEAL,  με τον τίτλο "Δύσκολη μέρα" (A difficult day) μέσα σ' όλα όσα αναφέρονται για την εκπαίδευση και τον τρόπο λειτουργίας του τμήματός του, περιγράφεται σ' ένα σημείο και η χρησιμότητα των drones σε μια αποστολή τους στο Αφγανιστάν.

Παρακολουθούσαν μια ομάδα ανταρτών, αλλά δεν ήθελαν να τους κτυπήσουν πριν φτάσουν σ' ένα κρυψώνα τους όπου θα γινόταν συνάντηση "καπεταναίων". Ήθελαν να τους "μαγκώσουν" όλους μαζί, κατά προτίμηση ζωντανούς. Το αεροσκάφος πετούσε από πάνω, και παρακολουθούσε αθέατο. Είχε εγκλωβίσει την ανταρτική ομάδα και τους καταδείκνυε στην περίπολο των SEALs, ρίχνοντας επάνω στο στόχο υπέρυθρη δέσμη LASER!

 Έτσι η περίπολος των βατραχανθρώπων, ακολουθούσε μέσα στην ερημιά τη δέσμη αυτή, αφού μπορούσαν να τη δουν με τις "τετράκυαλες" πανοραμικές διόπτρες παρατήρησης που φορούσαν. Δεν ξέρω αν όσοι διαβάζετε αυτό το άρθρο έχετε την εμπειρία μιας υπέρυθρης δέσμης LASER. Μοιάζει σαν ένα φωτεινό ξίφος που διαπερνά το σκοτάδι και φτάνει εκεί που είναι ο στόχος της. Φωτίζει σαν το ...άστρο της Βηθλεέμ για να κάνω μια χοντρή παρομοίωση. Προϋπόθεση για να δεις τη δέσμη είναι, να έχεις διόπτρες νυκτερινής παρατήρησης-σκόπευσης. Οι "κυνηγοί" ακολούθησαν μέχρι που έφτασαν στην κρυψώνα. Τελικά έκαναν έφοδο και τους έπιασαν όλους.

Πάντως παρά την τεχνολογία, οι παράπλευρες απώλειες είναι πολύ μεγάλες! Πολλοί άμαχοι και ειδικά παιδιά, έχουν σκοτωθεί από τους πυραύλους των drones!  Eιδικά στο βόρειο  Πακιστάν οι αριθμοί είναι δυστυχώς μεγάλοι. Μία βιντεογραφική αναπαράσταση δημοσιεύθηκε πρόσφατα, που δείχνει τη συχνότητα προσβολών και των αριθμό απωλειών, από το 2004 μέχρι το 2013. Φαίνεται χαρακτηριστικά ότι οι προσβολές των drones αυξήθηκαν σημαντικά μέσα στο 2012 και στο 2013.  Ο Ομπάμα έχει κατηγορηθεί γι' αυτό το θέμα.

Αυτός είναι ο άγνωστος πόλεμος των drones!


Ανιχνευτής






Σάββατο 3 Οκτωβρίου 2020

Η μάχη του Μογκαντίσου 1993.

 
Αμερικανικό ελικόπτερο  Black Hawk  πάνω από την Σομαλία τον Σεπτέμβριο του 1993, ένα μήνα πριν από την μάχη του Μογκαντίσου (Πηγή φωτογραφίας)

Ήταν 3 Οκτωβρίου του 1993, όταν έγινε κάτι που κανείς δεν περίμενε, από την πλευρά των Αμερικανών.

Οι αμερικανικές ειδικές δυνάμεις βρίσκονταν στη Σομαλία για την εκτέλεση της επιχείρησης "Gothic Serpent" που αφορούσε στη σύλληψη ενός τοπικού πολέμαρχου, του Mohamed Farrah Aidid.

Η Σομαλία σπαραζόταν από τον εμφύλιο πόλεμο που δυστυχώς κρατάει ακόμα και σήμερα. Οι Αμερικανοί είχαν σχεδιάσει την επιχείρηση να διαρκέσει για 60 λεπτά περίπου. Αυτό στα χαρτιά. Στην πράξη τα γεγονότα τους διέψευσαν και αποδείχτηκε, ότι όσο καλά και αν είναι κάποιος εκπαιδευμένος, πρέπει να προετοιμάζεται σωστά και να μην υποτιμά ποτέ τον αντίπαλο, που στην προκειμένη περίπτωση ήταν οι Σομαλοί αντάρτες.

Οι Rangers, οι Delta Force, οι SEALs και όλοι όσοι συμμετείχαν πήραν ένα γερό μάθημα τότε για την αλαζονεία τους που τους οδήγησε στην ελλειπή προπαρασκευή τους.

Μόλις  ελικόπτερα τύπου Black Hawk που τους συνόδευαν έπεσαν από πυρά RPG-7, η κατάσταση άλλαξε ραγδαία σε βάρος των αμερικανικών ειδικών δυνάμεων. Διαβάστε όμως σε λεπτομέρεια την ιστορία, πιέζοντας τον σύνδεσμο "Μογκαντίσου 1993". Θα εκπλαγείτε για μια ακόμη φορά, όσοι δεν ξέρετε το γεγονός, από τις αστοχίες των Αμερικανών. Μαύρη σελίδα που δεν θέλουν να την θυμούνται.

Γυρίστηκε το 2001 και ταινία, που μπορείτε να δείτε ΕΔΩ

Ανιχνευτής






























Τετάρτη 15 Ιουλίου 2020

Η επίθεση στον Ειρηνικό

Απόβαση στη Σαϊπάν 15 Ιουν 1945
Υπάρχουν πάνω από 10000 νησιά στο Ειρηνικό Ωκεανό, που βρίσκονται μεταξύ της Ασίας και της Αμερικής, η συντριπτική πλειοψηφία των οποίων έχει μικρή γεωπολιτική σημασία σε περιόδους ειρήνης. Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου όμως, πολλά από αυτά αποτέλεσαν  προκεχωρημένες βάσεις επιχειρήσεων της ένοπλης σύγκρουσης μεταξύ δύο εθνών  που βρίσκονταν σε μεγάλη απόσταση μεταξύ τους: της Ιαπωνίας και των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής. 

Το πολεμικό και δραματικό ντοκιμαντέρ που παραθέτω παρακάτω, είναι τραβηγμένο από την Υπηρεσία  Ενημερώσεως Ενόπλων Δυνάμεων των ΗΠΑ και ολοκληρώθηκε ένα χρόνο πριν από το τέλος του πολέμου.

Μετά από μια πολύτιμη εισαγωγή που περιγράφει την επικρατούσα κατάσταση στα διάφορα νησιά του Ειρηνικού κάνει μια αποτελεσματική χρήση σχηματικών παραστάσεων και γραφικών για να περιγράψει την εξάπλωση της ιαπωνικής στρατιωτικής δύναμης από τη βάση της, μέχρι  νότια  στην Αυστραλία,  και την προσβολή αμερικανικών βάσεων, συμπεριλαμβανομένης της επίθεσης στο Περλ Χάρμπορ. 

Παρέχει εξαιρετική επεξήγηση της προετοιμασίας των συμμαχικών δυνάμεων   και ιδιαίτερα των ΗΠΑ,  για την εκτέλεση  αντεπιθέσεων εναντίον της Ιαπωνίας, με  προώθηση από νησί σε νησί, κατόπιν αιματηρών αγώνων. 

Σημειώνεται ότι όλες οι σκηνές γυρίστηκαν από πολεμικούς ανταποκριτές που ακολουθούσαν από κοντά τις μαχόμενες δυνάμεις. Πολύ καλό ιστορικό βίντεο που εντυπωσιάζει.


Ανιχνευτής






Παρασκευή 8 Μαΐου 2020

Το Φυλάκιο Korangal


Η κοιλάδα Κορανγκάλ, όπως ήταν το 2009 (Φωτ. Αρχείου)


Στην επαρχία Κουνάρ, στο ανατολικό Αφγανιστάν, υπάρχει μία στενή λωρίδα πράσινου ανάμεσα σε αφιλόξενα βουνά, η κοιλάδα Κορανγκάλ. Εκεί υπήρχε ένα απομονωμένο φυλάκιο του αμερικανικού στρατού, για να ελέγχει τα δρομολόγια επικοινωνιών των ανταρτών που έρχονταν από το Πακιστάν.


Τον Μάιο του 2009, δύο ελικόπτερα  Black Hawk προσγειώθηκαν νύκτα πριν ν' ανατείλει η σελήνη σε  ένα ξέφωτο και οι στρατιώτες αποβιβάσθηκαν γρήγορα μέσα στο χιόνι και την πυκνή βλάστηση. Αποστολή τους ήταν η έρευνα περιοχής και εύρεση κρυπτών ανταρτών με όπλα και πυρομαχικά.

 Πάνω από 100 στρατιώτες έψαχναν με σύστημα, για δύο ημέρες τις χαράδρες και τα γύρω βουνά  μέχρι υψόμετρο που ξεπερνούσε τα 3000 μέτρα για ν' ανακαλύψουν κρύπτες, χωρίς όμως, το επιθυμητό αποτέλεσμα. Γιατί; Πολύ απλό. Εφαρμοζόταν μία αναλλοίωτη αρχή του ανταρτοπόλεμου:

 " Όταν ο εχθρός προχωρεί, ο αντάρτης υποχωρεί. Όταν ο εχθρός συγκεντρώνεται, ο αντάρτης διασπείρεται".

Έτσι επέστρεψαν πίσω στο φυλάκιο, το οποίο χρησιμοποιούσαν σαν βάση εξορμήσεως για τις εκατοντάδες περιπολίες τους, τις τελευταίες ημέρες. Ο απολογισμός, ένας νεκρός από εκρηκτική παγίδα.

Οι αντάρτες με τους παρατηρητές τους  παρακολουθούσαν  κάθε στιγμή τις κινήσεις των Αμερικανών και αποτύπωναν τις συνήθειές τους, έτοιμοι να εκμεταλλευθούν κάθε ευκαιρία που θα τους δινόταν. Δεν πολεμούσαν όταν ο αντίπαλος ήταν δυνατός και έτοιμος ν' αντιδράσει. Την επόμενη μέρα ένας σκοπός παρατήρησε κινήσεις στο απέναντι ύψωμα που μετά από έρευνα επιβεβαιώθηκε ότι ήταν ομάδα ανταρτών. Η αίτηση πυρών όλμων και πυροβολικού ήταν άμεση ,όπως και η εκτέλεση. Το βουνό γέμισε φλόγες και καπνούς.

Μόλις η καπνιά καταλάγιασε, ήλθε η απάντηση από το ίδιο σημείο με ρουκέτες αντιαρματικές και οπλοβομβίδες 30 χιλ.με σημασία καθαρά συμβολική, ότι "εδώ είμαστε, δεν μας πειράξατε". Η ανταπάντηση ήταν βομβαρδισμός από αεροσκάφη Α-10  με βόμβες 500 λιβρών. Όλα ησύχασαν στην κοιλάδα. Νικήθηκαν οι αντάρτες; Κανείς δεν κατάλαβε αμέσως. Λίγες ημέρες μετά, άρχισαν πάλι οι παρενοχλήσεις. Ο αγώνας τριβής συνεχίστηκε.

Η εγκατάσταση φυλακίων σε τόσο απομονωμένες  περιοχές σε αγώνα ανταρτοπόλεμου, χωρίς δυνατότητα απόλυτου ελέγχου της περιοχής τους, είτε με προσωπικό, είτε με πυρά, δεν αποδίδει. Οι αμερικανοί  απέσυραν το Φυλάκιο "για οικονομία δυνάμεων", όπως είπαν. Για νίκη μιλούσαν οι Ταλιμπάν, που το χρησιμοποιούσαν σαν βάση τους.  

Δείτε ένα βίντεο περιπολίας από διμοιρία πεζικού στην κοιλάδα Κορανγκάλ και την εμπλοκή της με αντάρτες, όπως την κατέγραψε η κάμερα πολεμικού ανταποκριτού που τους συνόδευε. Πατήστε τη λέξη: Κorangal 

 Ανιχνευτής





Δευτέρα 30 Απριλίου 2018

Η ρίψη του ταχύπλοου

Ένα CCA, στο οποίο ξεχωρίζει ο χαρακτηριστικός ιστός επικοινωνιών (Πηγή)
Ένα πολύ κατατοπιστικό πρόσφατο βίντεο, δείχνει τον τρόπο ρίψεως 2 ταχυπλόων σκαφών ειδικών επιχειρήσεων από αεροσκάφος C-17 Globemaster, ενώ τα πληρώματα, ακολουθούν με ελευθέρα πτώση για να συναντήσουν τα σκάφη τους. 

Τα ταχύπλοα σκάφη έχουν το μεγαλύτερο ενδιαφέρον, γιατί πρόκειται για τα σκάφη μάχης-συνοδείας Combatant Craft Assault Μk1(CCA Μk1), τεχνολογίας Stealth, σχετικά πρόσφατα αποκτηθέντα από την αμερικανική  Διακλαδική Διοίκηση  Ειδικών Επιχειρήσεων, στα πλαίσια του προγράμματος αναβάθμισης των ταχυπλόων σκαφών ειδικών επιχειρήσεων. Μάλιστα, έχουν θεαθεί και στον Περσικό, ανοικτά των ακτών των ΗΑΕ, προφανώς υπό τον επιχειρησιακό έλεγχο των Δυνάμεων Ειδικών Επιχειρήσεων, της αμερικανικής Κεντρικής  Διοίκησης CENTCOM.

Το σκάφος, μήκους περίπου 13 μέτρων, πρόκειται να χρησιμοποιηθεί  σε επιχειρήσεις ναυτικής απαγόρευσης (Maritime Interdiction Operations, MIO) σε περιοχές μεσαίας ή υψηλής επικινδυνότητας, αλλά και σε επιχειρήσεις διεισδύσεως ή εκκένωσης τμημάτων ειδικών δυνάμεων, καθώς και σε αποστολές επιτήρησης ακτών.

Σύγκριση CCA και CCM από πλευράς μεγέθους. Το πρώτο, είναι τουλάχιστον 6 μέτρα μικρότερο. (Πηγή)
Είναι μικρότερο κατά 6 μέτρα από το ταχύπλοο μεταφοράς προσωπικού Combatant Craft Medium, (CCM) και μπορεί να ριφθεί με αλεξίπτωτα φόρτου από αεροσκάφος C-17, όπως αναφέρθηκε προηγουμένως.

Κατασκευάζεται από συνθετικό υλικό τεχνολογίας SPRINT, το οποίο προσδίδει μικρό βάρος και μεγάλη αντοχή. Οι μηχανές του είναι diesel υψηλής ισχύος. Το σκάφος είναι ανοικτό, αλλά διαθέτει αναδιπλούμενα  αλεξήνεμα και αλεξίσφαιρα προστατευτικά ασπίδια, για την προστασία του  πενταμελούς (μάλλον) πληρώματος.


Είναι εξοπλισμένο επί ιστού με ναυτικό ραντάρ, κεραία επικοινωνιών και αισθητήρες τύπου FLIR (Forward Looking Infrared). Σχεδιάζεται και η τοποθέτηση ειδικού ραντάρ ανίχνευσης στόχων επιφανείας-αέρος  Surface Search Phased Array (SSPA), το οποίο και θα αντικαταστήσει το παλιό ραντάρ. Εννοείται ότι διαθέτει GPS  και όλο το φάσμα ασυρμάτων επικοινωνιών (UHF/VHF/HF/SATCOMMs)


Ο οπλισμός του προς το παρόν εκτιμάται ότι περιλαμβάνει πολυβόλο .50, ένα ή δύο πολυβόλα των 7,62 χιλ. και πολυβόλο βομβίδων ΜΚ19.

Η αυτονομία του εκτιμάται στα 400 έως 500 ναυτικά μίλια, ενώ η ταχύτητά του πρέπει να ξεπερνά του 40 κόμβους με κατάσταση θαλάσσης 3. Ακριβή στοιχεία για τις επιδόσεις του και τις δυνατότητές του, δεν έχουν δοθεί ακόμη στη δημοσιότητα, αφού συνεχίζονται οι αξιολογήσεις τουλάχιστον μέχρι το 2019.

Στο βίντεο που ακολουθεί θα δείτε, τον τρόπο αφέσεως  των ταχυπλόων σκαφών και το πλήρωμα SWCC να φεύγει από το τεράστιο χώρο της ατράκτου του C-17. Έχουμε μιλήσει σε παλιό άρθρο  για τους Αμερικανούς χειριστές ταχυπλόων σκαφών.

Ανιχνευτής







Παρασκευή 10 Νοεμβρίου 2017

Ο "βρώμικος Νίκος"

Η είσοδος στον στίβο εμποδίων των αμερικανικών ειδικών δυνάμεων Nasty Nick. (Πηγή φωτογραφίας)
"Nasty Nick"!(Βρώμικος Νίκος) Έτσι ονομάζουν τον στίβο εμποδίων τους (έναν από αυτούς) οι Αμερικανοί πρασινοσκούφηδες .

Σύμφωνα με την ιστορία τους, το όνομα το πήρε από έναν υπολοχαγό τους, τον Τζέιμς Νίκολας "Νικ" Ρόουε (James Nickolas "Nick" Rowe), o οποίος κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας του στο Βιετνάμ, συνελήφθη από τους Βιετκόνγκ και παρέμεινε αιχμάλωτος επί 5 χρόνια πριν δραπετεύσει και σωθεί τελικά λίγο πριν τον εκτελέσουν.

Ήταν αυτός που στη συνέχεια ίδρυσε και το γνωστό σχολείο τους  Επιβίωσης-Διαφυγής SERE, (Survival, Evasion, Resistance and Escape)

Nasty Nick (Πηγή φωτογραφίας)
Ο στίβος αυτός που βρίσκεται στο στρατόπεδο Μακάλ (Camp Mackall) στην πολιτεία της Β. Καρολίνας, θεωρείται ο πιο δύσκολος στίβος εμποδίων του αμερικανικού στρατού με μήκος περίπου 2 χιλιόμετρα όπου οι εκπαιδευόμενοι πρέπει να διέλθουν από 20 δύσκολα εμπόδια. 

Eμπόδια αυτοπεποίθησης και εθισμού στο ύψος και σε κλειστούς, σκοτεινούς υπόγειους χώρους. Απαιτούν πολύ καλή φυσική κατάσταση και κυρίως δυνατά χέρια, αφού σχεδόν στο σύνολό τους χρειάζεται κάποιος ν' αναρριχηθεί. Γι' αυτό και  δίνουν μεγάλη έμφαση στη γύμναση του άνω μέρους του κορμού.

Τεχνική διέλευσης υπάρχει, αλλά πάντα αφήνουν τους εκπαιδευόμενους να βρίσκουν τον δικό τους καλύτερο τρόπο διέλευσης. Ο Nasty Nick είναι το "ιερό μέρος" των αμερικανικών ειδικών δυνάμεων και εκεί διοργανώνονται πολλές αθλητικές δραστηριότητες και αγώνες.

Nasty Nick (Πηγή)
Αξιοσημείωτο είναι ότι πέραν του κράνους προστασίας, που φέρεται από τους εκπαιδευόμενους, κανένα άλλο μέτρο ασφαλείας δεν υπάρχει όπως δίκτυα ή στρώματα κλπ, γύρω από το κάθε εμπόδιο αναρρίχησης. Μόνο πριονίδι, που κατά τα λεγόμενα των "παλαιών", ελάχιστα προστατεύει, ίσως από τους πολύ άσχημους τραυματισμούς. 

Αλλά ας προσέξουμε κάτι. Ένας στίβος εμποδίων ή μάχης πρέπει να εξυπηρετεί κάποιο σκοπό. Και ο σκοπός είναι, η βελτίωση της φυσικής κατάστασης, η αύξηση της αυτοπεποίθησης, η δημιουργία  αγωνιστικού πνεύματος και γενικά η απόκτηση μαχητικής ικανότητας. Και αυτό φαίνεται να το έχουν πετύχει εκεί!

Όσους στίβους εμποδίων και αν έχουμε, αν δεν τους χρησιμοποιούμε κατάλληλα, είναι σαν μην υπάρχουν!

Δείτε στο βίντεο που ακολουθεί χαρακτηριστικά στιγμιότυπα διέλευσης.


Ανιχνευτής







Δευτέρα 18 Σεπτεμβρίου 2017

Η εξάρτυση του αλεξιπτωτιστή

Η νέα εξάρτυση ABN-TAP που προορίζεται για τους Αμερικανούς αλεξιπτωτιστές. Προσέξτε την χειρολαβή του εφεδρικού αλεξιπτώτου (Πηγή φωτογραφίας)
Όσο εξελίσσεται η τεχνολογία στον τομέα των υλικών ειδικών επιχειρήσεων, με νέου τύπου στολές, οπλισμό και λοιπά υλικά, κάποιες βασικές αρχές αρχίζουν να ..παραμελούνται, όπως είναι η απλότητα και η πρακτικότητα στη χρήση τους.

Την τελευταία τουλάχιστον δεκαετία, γίνεται μεγάλη προσπάθεια για την αναμόρφωση και εξέλιξη των ατομικών ειδών και της εξαρτύσεως του μαχητού. Όπως έχουμε όμως πει και στο παρελθόν, πάντα όλα γίνονται με γνώμονα την εξυπηρέτηση του μαχητού σε προβλήματα που αντιμετωπίζει επί του πεδίου. 

Δοκιμή προσαρμογής εξάρτυσης και αλεξιπτώτου Τ-11, από εκπαιδευόμενο προσωπικό  στο σχολείο προκεχωρημένης εκπαίδευσης αλεξιπτωτιστού στο Φορτ Μπραγκ  (Πηγή φωτογραφίας)
Αλλιώς αντιμετωπίζονται οι ανάγκες του πυροβολητή, από αυτές του  τεθωρακισμένου, ή  του απλού πεζού και βέβαια αλλιώς πρέπει να αντιμετωπίζονται οι ανάγκες του προσωπικού των ειδικών δυνάμεων. Η αποστολή πάντα προσδιορίζει τις ανάγκες, ακόμη και στην περίπτωση της "απλής" και "ταπεινής" εξάρτυσης, όπως ίσως σκέπτονται κάποιοι που θεωρούν το θέμα και το αντικείμενο υποδεέστερο! Όχι δεν είναι υποδεέστερο κάτι, όταν έχει να κάνει με την καθημερινή απόδοση του μαχητή!

Στον τομέα λοιπόν των εξαρτύσεων έχουμε δει πολλά και θαυμαστά κατασκευάσματα, για να φτάσουμε πάλι από την ...αρχή! Ο αμερικανικός στρατός διαπίστωσε ότι οι σύγχρονες εξαρτύσεις με συνδυασμό αλεξίσφαιρου γιλέκου, δεν μπορούν να εξυπηρετήσουν τους αλεξιπτωτιστές, ειδικά όταν πρόκειται να εκτελέσουν άλμα, γιατί δεν προσαρμόζονται σωστά σε σχέση με το εφεδρικό αλεξίπτωτο Τ-11. 

Εικόνα από το τεχνικό εγχειρίδιο εκπαίδευσης αλεξιπτωτιστού ΣΙ TC 3-21.220,  σελ. 12-16, όπου φαίνεται καθαρά η προσαρμογή της παλαιού τύπου εξάρτυσης Μ71. Έτος έκδοσης, το 2013
Έτσι επινόησαν ή μάλλον γύρισαν λίγο πίσω και επανέφεραν τον τύπο εξαρτύσεως με τους ιμάντες, παρόμοιους με αυτούς της Μ71 (ΝΑΤΟ) ή LBE (Load Bearing System), όπως συνηθιζόταν να αποκαλούν το αμερικανικό σύστημα ALICE (All purpose Light weight Individual Caring Equipment).


Με αυτό τον τρόπο, οι ιμάντες επιμηκύνονται και οι θήκες των γεμιστήρων κατεβαίνουν λίγο πιο κάτω από το εφεδρικό, όπως βλέπετε στη πρώτη φωτογραφία. Ο στόχος είναι να προσγειώνεται ο αλεξιπτωτιστής με τον φόρτο του νύκτα, φορώντας την εξάρτυσή του και έτοιμος για μάχη.

Δεν έχει καθιερωθεί ακόμη, αλλά η τροποποιημένη εξάρτυση, ABN-TAP (Airborne Tactical Assault Panel) βρίσκεται στο στάδιο των δοκιμών, από το Κέντρο Ερευνών του στρατού των ΗΠΑ στο Natick.

Τώρα εμείς, ξέρετε, (όσοι έχετε γίνει αλεξιπτωτιστές) πώς χειριζόμαστε την εξάρτυση και πώς την συσκευάζουμε για άλμα!


Ανιχνευτής










Σάββατο 26 Αυγούστου 2017

Οι αντάρτες Μόνταγκναρντς (Montagnards)

Μαχητές Montagnards με στέλεχος των αμερικανικών ειδικών δυνάμεων στο Βιετνάμ (Πηγή)


Σε προηγούμενο άρθρο είχαμε πολύ λίγο αναφέρει για τους Μόνταγκναρντς (Montagnards) τις ορεσίβιες φυλές του Βιετνάμ, που κατά την διάρκεια του ομώνυμου πολέμου, εκπαιδεύτηκαν στον ανταρτοπόλεμο από τις αμερικανικές ειδικές δυνάμεις για να αντιμετωπίσουν τους Βιετκόνγκ. 

Στο τέλος δεν κέρδισαν και πολλά αυτοί οι άνθρωποι, μετά τον αγώνα που έδωσαν πιστεύοντας εύκολα ίσως τότε, στις υποσχέσεις για ανεξαρτησία και καλύτερη ζωή! Στον πόλεμο του Βιετνάμ, το ότι οι περισσότεροι είχαν ασπαστεί από την εποχή της γαλλικής αποικιοκρατίας τον χριστιανισμό, μοιραία τους οδήγησε στο "αντίπαλο" στρατόπεδο, δηλαδή στους δυτικούς και έτσι αντιμετωπίστηκαν σαν εχθροί. Λάθος τακτικής ενδεχομένως, των φανατικών Βιετκόνγκ εκείνη την εποχή. Όσοι ήταν τυχεροί, μπόρεσαν μετά τον πόλεμο να μετακινηθούν στις ΗΠΑ και να φτιάξουν την ζωή τους, απ' την αρχή. Πολλοί σκοτώθηκαν από τους Βιετκόνγκ και αρκετοί παραμένουν εκεί στα ορεινά.

Βασικά οι Degar ή Montagnards, λέξη που προέρχεται από τα γαλλικά και σημαίνει "ορεσίβιοι", είναι άλλος λαός. Αναγκάστηκαν να ανεβούν στα βουνά πιεζόμενοι από τους λοιπούς, Ταϊλανδέζους και  Βιετναμέζους. Έμπλεξαν λοιπόν θέλοντας και μη στον ανταρτοπόλεμο.  Δεν είμαι σίγουρος τι συμβαίνει σήμερα σ' εκείνη την απομακρυσμένη περιοχή. Λένε ότι ζουν περίπου 1 εκατομμύριο ψυχές από αυτές τις φυλές ακόμη, αν και έχει γίνει μεγάλος εποικισμός.

Μαζί με αυτούς τους ιθαγενείς, οργανώθηκαν μικτά "ειδικά τμήματα" από Αμερικανούς και Αυστραλούς κομάντος, που ενεργούσαν στις περιοχές επιρροής των Βιετκόνγκ, προσβάλλοντας εγκαταστάσεις, προσωπικό, συνεργάτες και συμμάχους τους. 'Ήταν η "Mobile Strike Force" (Κινητή Δύναμη Κρούσης)  ή πιο γνωστή σαν "Mike Force". 

Βοηθούσαν επίσης σε καταδείξεις στόχων, διέσωζαν πιλότους που είχαν καταρριφθεί, οργάνωναν ζώνες ρίψεως και προσπαθούσαν να δημιουργήσουν αντικίνημα αντίστασης. Ενεργούσαν σαν περίπολοι μάχης ή αναγνώρισης σε αποστολές έρευνας-διάσωσης ή έρευνας και προσβολής. Έκαναν αυτό που σήμερα ονομάζεται "Foreign Intrenal Defence"  Στο στρατηγικό επίπεδο οι ΗΠΑ τελικά δεν τα κατάφεραν και επομένως όλες οι προσπάθειες αυτών των ειδικών τμημάτων έγιναν μάταια, αν και τα πήγαιναν  καλά. 

Ο κακός χειρισμός και η συμπεριφορά του συμβατικού αμερικανικού στρατού και οι  βομβαρδισμοί, είχαν σαν  αποτέλεσμα να μην κερδίσουν "τα μυαλά και τις καρδιές των ντόπιων" Τα παθήματα έγιναν μαθήματα; Φαίνεται πως κάτι γίνεται καλύτερα στο Αφγανιστάν σήμερα με τα επιλεκτικά και προσεκτικά "κτυπήματα".

Παρακάτω σας παραθέτω ιστορικό οπτικό υλικό σχετικά με την εκπαίδευση των Μontagnards από τους Green Berets και από την δράση της Mike Force. 

Διάβασα σε παλιό άρθρο εφημερίδας, ότι με τους τελευταίους ήταν και ένας Έλληνας πρώην "λεγεωνάριος", που πολέμησε στο πλευρό τους! Διηγείται δε πολλά τεχνάσματα που εφαρμόζονταν στην μάχη. Είναι μια ακόμη καλή ενημέρωση, για τους ενδιαφερόμενους με το θέμα. 


Ανιχνευτής




                            


Κυριακή 9 Ιουλίου 2017

SOFIC 2017 Η διεθνής Έκθεση εξοπλισμού Ειδικών Επιχειρήσεων

Ηλεκτρικός Ανελκυστήρας Τ1-16 (Πηγή)
Η αναζήτηση για το καλύτερο  συνεχίζεται! Έτσι και φέτος, στην ετήσια σύσκεψη-έκθεση αμυντικού υλικού ειδικών επιχειρήσεων που έχει καθιερωθεί να γίνεται τον Μάιο στην Τάμπα της Φλόριντα, όπου εδρεύει και το αμερικανικό στρατηγείο ειδικών επιχειρήσεων, παρουσιάσθηκαν αρκετά ενδιαφέροντα υλικά. Κάποια απ' αυτά που κίνησαν το ενδιαφέρον των επισκεπτών (πλην οπλικών συστημάτων και φορητού οπλισμού) και ίσως  είναι κατάλληλα και στο δικό μας χώρο, τα παρουσιάζουμε παρακάτω:

Ο εκτοξευτής σχοινιού ΜΚ ΙΙ.

Εκτοξευτής σχοινιού ΜΚ ΙΙ (Πηγή)

Η εκτόξευση ενός σχοινιού είτε για αναρρίχηση ενός βράχου,ή κτιρίου, είτε για την διάβαση μιας βαθιάς χαράδρας, ή για την διέλευση από κτίριο σε κτίριο, είτε για την ανάβαση σε πλοίο ενώ είμαστε σε βάρκα ή κολυμπάμε στην επιφάνεια της θάλασσας, ή ακόμη από στεριά σε καράβι ή το αντίθετο, είναι κάτι που πάντα απασχολεί το προσωπικό των ειδικών δυνάμεων σε επιχειρήσεις ή  ακόμη και για τη διάσωση ατόμων που κινδυνεύουν. 

Ο εκτοξευτής ΜΚ ΙΙ σε αμφίβια έκδοση (Πηγή)
Μια εταιρεία λοιπόν, παρουσίασε τα προϊόντα της στον τομέα αυτό. Το  ΜΚ ΙΙ, είναι ένα μικρό φορητό κανονάκι που εκτοξεύει με μεγάλη ακρίβεια σχοινί και γάντζο. Ανάλογα με την περίπτωση, ξηρά ή θάλασσα έχει και το κατάλληλο σύστημα εκτόξευσης.

Ο ηλεκτρικός ανελκυστήρας T1-16

Ένα άλλο επίσης σύστημα που επέδειξε η ίδια εταιρεία, είναι ο ηλεκτρικός ανελκυστήρας T1-16. Κάτι παρόμοιο είχαμε παρουσιάσει και στο παρελθόν (2010). Εδώ στην πιο εξελιγμένη του μορφή, κατάλληλο για την εύκολη ανέλκυση προσωπικού από τη θάλασσα σε πλοίο, ή εντός κατοικημένων τόπων για την εύκολη αναρρίχηση-καταρρίχηση σε ορόφους, ή ακόμη στην ύπαιθρο, για το ανέβασμα και κατέβασμα σε βράχια και απόκρημνα σημεία του βουνού.

Ηλεκτρικός ανελκυστήρας Τ1-16 (Πηγή)
Ο πρώτος αναρριχητής θα χρειασθεί να ..ζοριστεί ν' ανέβει με τον κλασσικό τρόπο, αλλά οι υπόλοιποι του τμήματος που ακολουθεί, ανεβαίνουν με άνεση! Το καλό είναι ότι το ένα χέρι μένει πάντα ελεύθερο για να αξιοποιηθεί όπου χρειάζεται. 

Το σύστημα που είναι παντός καιρού, δουλεύει και με τηλεχειρισμό, και χρησιμοποιεί επαναφορτιζόμενη αδιάβροχη μπαταρία με (απόδοση ενέργειας) δυνατότητα αναρρίχησης 400 συνολικά μέτρων.  Επίσης είναι πιστοποιημένο για αδιάβροχη αντοχή μέχρι βάθους 10 μέτρων, αν μεταφέρεται υποβρυχίως από βατραχανθρώπους (κλειστό κύκλωμα, σε τακτικές επιχειρήσεις)

Το υποβρύχιο (μη επανδρωμένο) όχημα αναγνώρισης DTX2 ROV


DTX2 ROV (Πηγή)

Θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί σαν το "υποβρύχιο drone" Το DTX2 ROV κατασκευασμένο με στρατιωτικές προδιαγραφές  από ανοδιωμένο χυτό αλουμίνιο και με βάρος (στον αέρα) 26 κιλά, μπορεί να καταδυθεί σε βάθος 300 μέτρων, ενώ το σύστημα πρόσδεσης του με τον χειριστή διαθέτει ειδικό σχοινί 6 χιλ. μήκους 150 μέτρων και μπορεί να φτάσει κατόπιν παραγγελίας μέχρι και 400 μέτρα. 

Τα τέσσερα προωθητικά του  συστήματα, του επιτρέπουν την περιστροφή 180 μοιρών και την κίνηση ακόμη και σε περιορισμένους χώρους προς όλες τις κατευθύνσεις (κατακόρυφα και οριζόντια). Δεν παρασύρεται από υποβρύχια ρεύματα και διατηρεί την σταθερότητά του. Η κάμερά του μπορεί να δει σε γωνία 330 μοιρών. Οι αισθητήρες του μετρούν την θερμοκρασία του νερού (μπορεί να λειτουργεί από -5 έως +40 βαθμούς), αζιμούθιο κατεύθυνσης, βάθος και γωνίες στροφών.


Η πλήρης συλλογή του DTX2 ROV (Πηγή)

Μπορεί να συνδυασθεί με πολλά εξαρτήματα, ανάλογα με την χρήση του και είναι κατάλληλο για επιχειρήσεις έρευνας και διάσωσης. Επίσης το όλο σύστημα διαθέτει και φορητή κονσόλα με οθόνη, που μπορεί να λειτουργεί υποβρύχια, μεταφερόμενη από τον χειριστή. Κόστος του πακέτου, περίπου 35.000 $ ΗΠΑ. Βέβαια υπάρχει και το πιο οικονομικό , εμπορικό DTG2 ROV  με κόστος 6.000 $  το οποίο κατεβαίνει μέχρι 150 μέτρα βάθος.

Τα ελαστικά μηδενικής πίεσης PZT (Pressure Zero Tire)

Ένα από τα προβλήματα  που αντιμετώπιζαν οι εποχούμενοι περίπολοι των ειδικών δυνάμεων στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν, ήταν η καταστροφή των ελαστικών των οχημάτων μετά από προσβολή από αυτοσχέδιους εκρηκτικούς μηχανισμούς ή κατά την δι΄λαρκεια ενέδρας. Τα χτυπημένα, σκισμένα ελαστικά, εμπόδιζαν την κίνηση και επομένως την γρήγορη απομάκρυνση από το επικίνδυνο σημείο. Οι αμερικανικές στρατιωτικές προδιαγραφές περί ελαστικών, συγκεκριμένα στο χώρο των ειδικών δυνάμεων, προβλέπουν την δυνατότητα αντοχής του σκισμένου ελαστικού, για κίνηση με ταχύτητα 30 μιλίων την ώρα και για 30 μίλια.

Διατομή του ελαστικού μηδενικής πίεσης, στην οποία φαίνονται οι επιστρώσεις και οι στεφάνες των ανθρακονημάτων (Πηγή)

Μια μικρή εταιρεία, η οποία βραβεύθηκε από την αμερικανική Διοίκηση Ειδικών Επιχειρήσεων, παρουσίασε ελαστικά που αντέχουν τρύπια ή σκισμένα, ταχύτητες 50 μιλίων την ώρα και για 50 μίλια. Τα ελαστικά τους που είναι κατασκευασμένα με πολλαπλές στεφάνες με ανθρακονήματα, διατηρούν την αντοχή για να μπορούν να απομακρυνθούν τα οχήματα από την επικίνδυνη ζώνη.

Τo παθητικό εξωσκελετικό σύστημα UPRISE

Έχει κυκλοφορήσει ευρέως η προσπάθεια κατασκευής ενός ενισχυτικού μηχανισμού του ανθρώπινου μυοσκελετικού συστήματος, ώστε να μπορεί ένας άνθρωπος να μεταφέρει πολύ περισσότερο φορτίο από ό,τι είναι ανθρωπίνως δυνατόν, χωρίς να καταπονείται το ανθρώπινο σώμα σε παρατεταμένη εργασία μεταφοράς φορτίων.

Uprise (Πηγή)
Στον στρατιωτικό χώρο, υπάρχει το πρόγραμμα του Exoskeleton, για το οποίο έχουμε μιλήσει σε προηγούμενο άρθρο. Στην τελευταία όμως έκθεση, μια καναδική εταιρεία, παρουσίασε ένα πιο απλό και εύχρηστο σύστημα, προσαρμοσμένο περισσότερο στις επιχειρησιακές ανάγκες των ειδικών δυνάμεων.

Το σύστημα UPRISE, είναι ένα μηχανικό σύστημα, το οποίο μεταφέρει κυριολεκτικά το βάρος του φόρτου ενός μαχητή των ειδικών δυνάμεων στο έδαφος, απαλλάσσοντας τον ίδιο από την καταβολή της προσπάθειας μεταφοράς. Οι σύγχρονες απαιτήσεις των ειδικών επιχειρήσεων, επιβάλλουν την μεταφορά φόρτου (που σε ορισμένες περιπτώσεις φτάνει και τα 60 κιλά), σε μεγάλες αποστάσεις και ίσως για αρκετές ημέρες, ανάλογα με την αποστολή.

Η μεγάλη σωματική καταπόνηση σε συνδυασμό με αντίξοες καιρικές συνθήκες και υπό την πίεση της εχθρικής απειλής, μπορεί να προκαλέσει εύκολα την κατάρρευση ενός στρατιώτη με αποτέλεσμα την διακινδύνευση ή ακόμα και την ακύρωση της αποστολής ενός καταδρομικού τμήματος. Αυτή την περίπτωση έρχεται να καλύψει το σύστημα UPRISE, το οποίο χρησιμοποιούμενο κατάλληλα, μπορεί να κάνει την ζωή του μαχητή πιο εύκολη για μια αποστολή 3 έως 7 ημερών.

Uprise (Πηγή)
Η έμπνευση της κατασκευής  αυτού του συστήματος, προέρχεται από την φυσική μηχανική λειτουργίας του ανθρωπίνου σώματος, μετά από πολύχρονη μελέτη του μυοσκελετικού συστήματος, ειδικά των "ευτραφών" παλαιστών του Sumo. Ο τρόπος με τον οποίο το σώμα τους έχει προσαρμοστεί στην μεταφορά του υπερβολικού βάρους τους, οδήγησε στην δημιουργία αυτού του ελαφρού μηχανικού (χωρίς μπαταρίες) εξωσκελετικού συστήματος, κατασκευασμένου από τιτάνιο.

Φορώντας αυτό το σύστημα, ένας στρατιώτης επιβαρύνεται μόνο με το 20% του βάρους του φόρτου του, ενώ η ευκολία κινήσεων μειώνεται (σύμφωνα με τους κατασκευαστές) μόνο κατά 1%! Το υπόλοιπο βάρος, μέσω του σπονδυλωτού συστήματος μεταφέρεται στο έδαφος.

Το σύστημα αποτελείται από ενισχυτικό φορέα της σπονδυλικής στήλης, που "δένει" με ανάλογη ενισχυτική ζώνη της μέσης και στη συνέχεια με αντίστοιχους ενισχυτικούς φορείς κατά μήκος του εξωτερικού και του εσωτερικού των ποδιών. Ο φορέας της σπονδυλικής στήλης στο επάνω μέρος του συνδέεται με έναν μηχανικό άτλαντα που υποστηρίζει το κράνος.

Αυξημένη αντοχή, απόδοση και μαχητική ικανότητα με μειωμένη πιθανότητα τραυμάτων, κόπωσης και κάμψης του ηθικού, είναι τα επιχειρήματα της εταιρείας για την αποτελεσματικότητα του προϊ όντος της. Στις ειδικές δυνάμεις εναπόκειται η απόφαση για χρήση του ή όχι, αφού το δοκιμάσουν στην πράξη.

Πάντως ας μην ξεχνάμε ότι αν ένας στρατιώτης δεν είναι γυμνασμενος και εκπαιδευμένος, τα υποστηρικτικά συστήματα από μόνα τους, δεν θα τον μετατρέψουν σε μαχητή.

Αυτά και άλλα πολλά, εμφανίσθηκαν και στην φετινή έκθεση SOFIC που έχει καθιερωθεί στον κόσμο των ειδικών δυνάμεων.



Ανιχνευτής