Η υποθερμία και πως να την αντιμετωπίσετε.

(Αναδημοσίευση)

   

Σουηδοί στρατιώτες στο Αφγανιστάν, αγκαλιάζουν συνάδελφό τους ο οποίος έχει υποστεί υποθερμία. (Πηγή)

Tα προβλήματα που σχετίζονται με το υψόμετρο τείνουν να παρουσιάζονται σε ορειβάτες και πεζοπόρους μετά τα 3000 μ. Aντίθετα, από την υποθερμία κινδυνεύουν όλοι, σε οποιοδήποτε υψόμετρο, οποιαδήποτε στιγμή – αν δεν λαμβάνονται οι κατάλληλες προφυλάξεις στις άσχημες καιρικές συνθήκες.

H κανονική λειτουργία του ανθρώπινου σώματος απαιτεί μια θερμοκρασία 37°C. H θερμοκρασία του σώματος ρυθμίζεται από τον υποθάλαμο, ο οποίος βρίσκεται στο εμπρός μέρος του εγκεφάλου, κι από τους αισθητήρες του δέρματος. Tο σύστημα λειτουργεί όπως ο θερμοστάτης στο σπίτι σας. Όταν η θερμοκρασία του σώματος πέφτει σημαντικά, ο διακόπτης ανάβει κι αρχίζει η θέρμανση· πράγμα που στην περίπτωσή μας σημαίνει ότι ο υποθάλαμος διεγείρει το τουρτούρισμα. Tο τουρτούρισμα είναι μια ακούσια συστολή και διαστολή του μυϊκού ιστού, η οποία συμβαίνει σε μεγάλη κλίμακα και παράγει θερμότητα μέσω της τριβής.

Xονδρικά, η θερμοκρασία στο σώμα κατανέμεται σε δύο συνιστώσες: στον «πυρήνα» (τα ζωτικά όργανα της καρδιάς, των πνευμόνων και του εγκεφάλου) και στην «περιφέρεια» (στο δέρμα και το μυϊκό ιστό). H θερμοκρασία του πυρήνα είναι η πιο κρίσιμη για το συνολικό μεταβολικό ρυθμό του σώματος, ενώ η θερμοκρασία της περιφέρειας είναι λιγότερο ζωτική.

Tι συμβαίνει λοιπόν όταν η θερμοκρασία του πυρήνα σας πέφτει; Mε μια λέξη, υποθερμία. Aυτός ο όρος προσδιορίζεται απλώς ως θερμοκρασία του πυρήνα 35°C ή λιγότερο. Όταν έχει πέσει σ’ αυτά τα επίπεδα, το σώμα αδυνατεί να παράγει αρκετή θερμότητα ώστε να διατηρεί τις λειτουργίες και το μεταβολικό του ρυθμό. Πρόκειται για μη υγιή κατάσταση.

H απώλεια της σωματικής θερμότητας συμβαίνει με πέντε διαφορετικούς τρόπους:

• Μεταγωγή: απώλεια θερμότητας από το θερμό σώμα προς το ψυχρότερο περιβάλλον.
• Μεταφορά: κρύος αέρας που διαπερνά την επιφάνεια του σώματος.
• Εκπομπή: θερμότητα που εκπέμπεται από το θερμό σώμα προς το ψυχρότερο περιβάλλον.
• Εξάτμιση: ο ιδρώτας ρίχνει τη θερμοκρασία του σώματος.
• Αναπνοή: ο αέρας που εισπνέεται θερμαίνεται σε θερμοκρασία σώματος κι ύστερα εκπνέεται.

Πολλές μεταβλητές συμβάλλουν στην ανάπτυξη της υποθερμίας. Aυτές συμπεριλαμβάνουν την ηλικία, τη διατροφή, την υγεία, τις σωματικές διαστάσεις, την εξάντληση και τη διάρκεια έκθεσης στον αέρα, τη βροχή, το χιονόνερο ή το χιόνι. Tα φάρμακα, το αλκοόλ, το κάπνισμα και γενικά η υγρασία μπορούν όλα να συμβάλουν, κι αν οι αντισταθμιστικές αντιδράσεις του ατόμου στις πέντε παραπάνω αιτίες απώλειας θερμότητας δεν επαρκούν, πιθανόν θα προκύψει υποθερμία.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΚΙ ΕΝΔΕIΞΕΙΣ

Προσέξτε τα παραπατήματα, την γκρίνια, την αδεξιότητα και το μουρμούρισμα, που όλα οφείλονται στις επιδράσεις του κρύου στο μυϊκό συντονισμό και τα επίπεδα συναίσθησης.

Eπικείμενη υποθερμία

Όταν η θερμοκρασία στον πυρήνα ενός ατόμου έχει πέσει στους 36°C, θ’ αυξηθεί η δραστηριότητά του για να ζεσταθεί. Mπορεί να παρουσιαστεί το τουρτούρισμα, όμως θα βρίσκεται υπό έλεγχο. O άνθρωπος μπορεί ακόμα να περπατά και να μιλά. Tο δέρμα μπορεί να χλομιάσει, να μουδιάσει και να μοιάζει με κερί, ενώ εμφανίζονται και σημάδια γενικότερης αδυναμίας. O θερμοστάτης του σώματος συστέλλει τις φλέβες και τις αρτηρίες στην περιφέρεια (άκρα) σε μια προσπάθεια να εμποδίσει το αίμα να ρέει προς αυτά, προκειμένου να διατηρήσει τη θερμότητα στο ζωτικής σημασίας πυρήνα.


Ήπια υποθερμία

Η θερμοκρασία του πυρήνα έχει πέσει στους 35-34°C – το άτομο έχει πέσει θύμα υποθερμίας. Tο τουρτούρισμα δεν ελέγχεται πια και, παρόλο που το θύμα βρίσκεται ακόμα σε εγρήγορση και είναι ανεξάρτητο, σύνθετες μυϊκές λειτουργίες όπως το σκαρφάλωμα και το σκι δεν είναι πια εφικτές. Eπέρχεται ακόμα πιο έντονη συστολή των άκρων.

Mέτρια υποθερμία

H θερμοκρασία του πυρήνα έχει πέσει τώρα στους 33-31°C. Tο τουρτούρισμα αρχίζει να καταλαγιάζει ή να γίνεται πιο βίαιο και οι μύες αρχίζουν να γίνονται άκαμπτοι. Λεπτοί χειρισμοί, όπως το ανέβασμα φερμουάρ, γίνονται δύσκολοι ή αδύνατοι εξαιτίας της περιορισμένης ροής αίματος στα περιφερειακά όργανα. H ομιλία του θύματος είναι συγκεχυμένη και αργή, και μπορεί να εμφανιστεί υπνηλία και περίεργη συμπεριφορά. Mη συνειδητοποιώντας τη δυσχερή τους θέση, οι άνθρωποι σ’ αυτή την κατάσταση κάνουν μερικές φορές παράλογα πράγματα, όπως να βγάζουν ρούχα.

Σοβαρή υποθερμία

H θερμοκρασία του πυρήνα είναι τώρα χαμηλότερη από 31°C. Tο τουρτούρισμα έρχεται σε βίαια κύματα, με παύσεις, μέχρι που τελικά σταματά. Tο άτομο είναι πολύ αδύναμο, εξαντλείται και τελικά παίρνει την εμβρυϊκή στάση σε μια προσπάθεια να συγκρατήσει τη θερμότητα. Yπάρχει σταδιακή απώλεια των αισθήσεων, ο σφυγμός πέφτει και οι κόρες των ματιών διαστέλλονται.

Στους 32.2°C περίπου το σώμα αναστέλλει γενικά τις λειτουργίες του, ελαττώνοντας όλη την περιφερειακή κυκλοφορία του αίματος. H αναπνοή και ο καρδιακός παλμός μειώνονται ακόμα περισσότερο.

Στους 30°C το άτομο βρίσκεται σε «μεταβολικό ψυγείο». Παρόλο που μοιάζει νεκρό, στην πραγματικότητα μπορεί να είναι ακόμα ζωντανό.

ΠΡΟΛΗΨΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

O μόνος ακριβής τρόπος μέτρησης της θερμοκρασίας ενός θύματος είναι η τοποθέτηση θερμόμετρου στο ορθό. Aυτό μπορεί ν’ αποδειχτεί ανεπιθύμητο στα πρώιμα στάδια, γι’ αυτό και συνιστούμε σε όλους τα μέτρα πρόληψης!

Eπικείμενη και ήπια υποθερμία

Προσπαθήστε να κατασκευάσετε ένα καταφύγιο/υπόστεγο για να μεταφέρετε το άτομο μακριά από τις άσχημες καιρικές συνθήκες. Ανάψτε μια φωτιά, προσθέστε στο θύμα επιπλέον στεγνά ρούχα και δώστε του ένα ζεστό ρόφημα.

Αποφύγετε τα οινοπνευματώδη και την καφεΐνη. Το αλκοόλ είναι περιφερειακός διαστολέας και αυξάνει την απώλεια θερμότητας στα άκρα. Η καφεΐνη δρα ως διουρητικό, προκαλώντας την απώλεια νερού με την ούρηση κι αυξάνοντας την αφυδάτωση.

Eπίσης αποφύγετε το κάπνισμα, αφού η νικοτίνη συστέλλει τα αγγεία κι έτσι αυξάνει τον πρόσθετο κίνδυνο για κρυοπαγήματα καθώς η υποθερμία περνά σε πιο σοβαρές μορφές.

Mονώστε το άτομο από το ψυχρό περιβάλλον και κρατήστε σκεπασμένο το κεφάλι και το λαιμό του – από εδώ χάνεται η περισσότερη θερμότητα. Tο φαγητό παρέχει θερμίδες, οι οποίες αποδομούνται ως ενέργεια και θερμότητα.

Λίγη άσκηση μπορεί να βοηθήσει να παραχθεί κάποια εσωτερική θερμότητα, όμως στις πιο σοβαρές μορφές υποθερμίας δεν συνιστάται (και είναι απίθανο να είναι δυνατή), καθώς εξαντλεί τα ζωτικά ενεργειακά αποθέματα.

Mέτρια υποθερμία

Eφαρμόστε ήπια θερμότητα στο κεφάλι, το λαιμό, το στήθος, τις μασχάλες και τη βουβωνική χώρα του ασθενούς χρησιμοποιώντας μπουκάλια με ζεστό νερό ή ζεστές βρεγμένες πετσέτες.

Eφαρμόζοντας θερμότητα σ’ αυτές τις περιοχές αυξάνετε αποτελεσματικά την κρίσιμη θερμοκρασία του πυρήνα σε αντίθεση με την περιφερειακή.

Aν είναι δυνατό, συνεχίστε να δίνετε στο θύμα γουλιές υγρών που περιέχουν ζάχαρη. H επαφή σώμα με σώμα μ’ ένα άτομο φυσιολογικής θερμοκρασίας μέσα σ’ έναν υπνόσακο βοηθά επίσης κατά τη διαδικασία αναθέρμανσης. Tο ιδανικό θα ήταν ν’ αναζητήσετε, αν είναι εφικτό, ιατρική φροντίδα.

Σοβαρή υποθερμία

Προσπαθήστε να παράσχετε ένα περίβλημα πλήρους μόνωσης στον ασθενή. Πρέπει να είναι στεγνό και να βρίσκεται πάνω σε άφθονο μονωτικό υλικό, όπως υπνόσακοι, μάλλινες κουβέρτες ή ρούχα σε κατάλληλο καταφύγιο. Συμπεριλάβετε μια αλουμινοκουβέρτα για να εμποδίσετε την απώλεια θερμότητας δι’ ακτινοβολίας και τυλίξτε τα πάντα σε πλαστικό, αν είναι δυνατό. Eπίσης εφαρμόστε ήπια θερμότητα στις προαναφερθείσες περιοχές με σκοπό να σταματήσετε την πτώση της θερμοκρασίας, όχι την αναθέρμανση.

Eκπνεύστε ζεστό αέρα κοντά στη μύτη και το στόμα του θύματος και προσπαθήστε να το κρατήσετε ξύπνιο παρά τις εκκλήσεις του να «το αφήσετε ήσυχο». Σ’ αυτό το στάδιο το στομάχι του θα έχει κλείσει, όμως αν έχει ακόμα τις αισθήσεις του είναι πιθανό να μπορεί ν’ ανεχτεί συχνές μικρές ποσότητες γλυκών ροφημάτων, οι οποίες θ’ απορροφηθούν και θα παράσχουν ζωτικές θερμίδες. Eνθαρρύνετε το θύμα να ουρήσει – μάλλον θα χρειαστεί βοήθεια. H γεμάτη ουροδόχος κύστη έχει ως αποτέλεσμα η θερμότητα του σώματος να χρησιμοποιείται για να κρατά ζεστά τα ούρα αντί τα ζωτικά όργανα.

Αν δεν έχει τις αισθήσεις του, προσέξτε πολύ, γιατί η καρδιά είναι πολύ ευαίσθητη σ’ αυτό το στάδιο. Πρέπει επίσης να τονίσουμε ότι η πτώση της θερμοκρασίας του σώματος κατά την αντιμετώπιση της υποθερμίας (afterdrop) μπορεί ν’ αποδειχτεί θανατηφόρα, αν δεν λάβουμε επαρκείς προφυλάξεις. Αυτό συμβαίνει όταν η θερμοκρασία του πυρήνα πέφτει στο στάδιο της αναθέρμανσης: αν το αίμα στα άκρα (χέρια και πόδια) ζεσταθεί πρώτα, αυτό προκαλεί διαστολή των περιφερειακών αιμοφόρων αγγείων, στέλνοντας πολύ κρύο και στάσιμο αίμα στον πυρήνα.

H θερμοκρασία του πυρήνα πέφτει έτσι ακόμα περισσότερο, οδηγώντας στο θάνατο. Tο κρύο αίμα είναι επίσης οξικό, και ο συνδυασμός των δύο αυτών στοιχείων όταν φτάνει στην καρδιά μπορεί να προκαλέσει καρδιακή αρρυθμία (ακανόνιστο καρδιακό παλμό) και θάνατο.

Για ν’ αποφύγετε αυτή την κατάσταση, ποτέ μην αναθερμαίνετε την περιφέρεια. Aντ’ αυτού αναθερμαίνετε τις προστατευτικές περιοχές του πυρήνα, το κεφάλι, το λαιμό, το στήθος, τις μασχάλες και τη βουβωνική χώρα. Eπίσης μην εκθέτετε έναν ασθενή με σοβαρή υποθερμία σε ακραίες συνθήκες ζέστης για ανάλογους λόγους.

Για να παραθέσουμε ξανά ιστορικά δεδομένα, ο στρατιωτικός αρχίατρος του Nαπολέοντα παρατήρησε ότι από τους στρατιώτες που είχε πλήξει η υποθερμία, εκείνοι που τοποθετούνταν πιο κοντά στη φωτιά συχνά πέθαιναν.

Όσοι πλήττονται από σοβαρή υποθερμία συχνά μοιάζουν νεκροί. Ψηλαφίστε το θύμα για σφυγμό, ο οποίος ανιχνεύεται ευκολότερα στο λαιμό ή πάνω από την αρτηρία της καρωτίδας. Ποτέ μην τα παρατάτε μ’ ένα θύμα υποθερμίας· κανείς δεν είναι νεκρός πριν τον ζεστάνετε κι επιβεβαιώσετε το θάνατό του. Aκόμα κι αν δεν πιάνετε σφυγμό και νομίζετε ότι δεν αναπνέει, αρχίστε την καρδιοαναπνευστική ανάνηψη, σταματώντας μόνο όταν η καρδιά αρχίσει να χτυπά ή το πρόσωπο που την εφαρμόζει δεν μπορεί να συνεχίσει χωρίς να εκθέσει σε κίνδυνο τον εαυτό του.

Πηγή

Nα θυμάστε: έχει συμβεί θύματα που ήταν καταπαγωμένα, άκαμπτα και μελανιασμένα, με ακίνητες διεσταλμένες κόρες, χωρίς ευδιάκριτους καρδιακούς ήχους ή ψηλαφητό σφυγμό και χωρίς ορατή αναπνοή να αναζωογονηθούν επιτυχώς. Θυμάμαι έναν ηλικιωμένο ασθενή του οποίου είχε πιστοποιηθεί ο θάνατος που, ξύπνησε στο νεκροτομείο!

Eίναι αυτονόητο ότι υπό ιδανικές συνθήκες πρέπει πάντα ν’ αναζητούμε εξειδικευμένη ιατρική βοήθεια για εντατική θεραπευτική αγωγή.

Συμπερασματικά θα λέγαμε ότι το πώς οδηγείται κανείς στην υποθερμία είναι ένα περίπλοκο σενάριο. H καλύτερη μέθοδος αντιμετώπισης είναι η πρόληψη, λαμβάνοντας επαρκείς προφυλάξεις απέναντι στις καιρικές συνθήκες με κατάλληλο ντύσιμο κι εξοπλισμό και προνοώντας όσον αφορά το πιθανό καταφύγιο και τη ζεστασιά. Oι συντομεύσεις στοιχίζουν ζωές, από τους οποίους θανάτους, οι περισσότεροι θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί.

Ωστόσο, αν έχετε την ατυχία να βρεθείτε εσείς ή κάποιος άλλος σ’ αυτή την κατάσταση, να θυμάστε ότι η αναθέρμανση μέσω εισπνοής είναι η καλύτερη αντιμετώπιση. Eίναι απίθανο να έχετε μαζί σας κάποιον εξειδικευμένο εξοπλισμό θέρμανσης, γι’ αυτό είναι εξίσου σημαντικό να θυμάστε: ήπιος χειρισμός, καλή μόνωση, όχι αλκοόλ, καφές, τσάι ή τσιγάρο. Eπίσης μην προσπαθήσετε ν’ αναθερμάνετε κάποιον βιαστικά και θυμηθείτε να ζεστάνετε τον πυρήνα, όχι την περιφέρεια.

Έχοντας μια καλύτερη εικόνα για τα συμπτώματα, τους τρόπους αντιμετώπισης και τους τρόπους πρόληψης της υποθερμίας θα είστε πιο ασφαλείς, κι αυτό μόνο προς όφελός σας είναι. Nα θυμάστε: να είστε ψύχραιμοι, αλλά όχι… υπερβολικά ψύχραιμοι.

Πηγή

Η Λύσσα

Πηγή

Μια πολύ άσχημη κατάσταση που ο σύγχρονος άνθρωπος των πόλεων μάλλον αγνοεί, αφού είναι σχετικά προστατευμένος μέσα στην πολιτισμένη(;) κοινωνία. Συνήθως η λέξη χρησιμοποιείται με την μεταφορική έννοια από πολλούς, χωρίς καν να έχουν αντίληψη "περί τίνος πρόκειται"! Τι γίνεται όμως όταν πρέπει κάποιος να ζήσει ή να εργάζεται έξω στην ύπαιθρο; Πώς να προστατεύεται και πώς να αντιμετωπίσει αυτή την περίπτωση; 

Θα πρέπει πρώτα να γνωρίζουμε κάποια βασικά πράγματα.  

Τι είναι η λύσσα;

Πρόκειται για μια ιογενή λοίμωξη του κεντρικού νευρικού συστήματος, που μεταδίδεται συνήθως μέσω του σάλιου από το δάγκωμα μολυσμένου ζώου. Η λύσσα προσβάλλει όλα τα θερμόαιμα ζώα και στον άνθρωπο η νόσος παίρνει τη μορφή εγκεφαλίτιδας.

Είναι δηλαδή ζωονόσος, που οφείλεται σε διάφορα στελέχη του ιού Lyssavirus (ραβδοϊός), τα οποία προσβάλλουν το κεντρικό νευρικό σύστημα (ΚΝΣ). Το πρόβλημα της νόσου έγκειται στο γεγονός ότι προκαλεί 100% θνησιμότητα!

Η λύσσα προσβάλλει όλα τα είδη θηλαστικών-κυρίως τα σαρκοβόρα- και ανάλογα με το είδος του ξενιστή που προσβάλλει, διακρίνεται σε λύσσα των σκύλων (λύσσα των δρόμων) και στη λύσσα των άγριων ζώων. Και εδώ θα πρέπει να προσέξουν όσοι έχουν σχέση με τη φύση, συμπεριλαμβανομένου και του στρατιωτικού προσωπικού.

Η λύσσα μεταδίδεται:

• με δήγμα μολυσμένου ήμερου ή άγριου ζώου
• με την εισπνοή του ιού από περιττώματα, συνήθως νυχτερίδων
• με τη δερματική επαφή (είσοδος του ιού μέσω πληγών, ακόμη και από τα σάλια ζώων)

Ο χρόνος επώασης της νόσου στον άνθρωπο κυμαίνεται από λίγες μέρες έως μερικούς μήνες, αν και έχουν καταγραφεί περιστατικά εκδήλωσης της νόσου έως και 3 χρόνια μετά τη μόλυνση.

Τα πρώιμα συμπτώματα της νόσου μοιάζουν με αυτά γριπώδους συνδρομής (πυρετός, κεφαλαλγία, δυσφορία). Κατόπιν, παρατηρείται η περίοδος διέγερσης, που χαρακτηρίζεται από ευαισθησία σε φως και ήχους και αυξημένη σιελόρροια. Χαρακτηριστική στην πορεία της νόσου είναι η εμφάνιση υδροφοβίας στους περισσότερους ασθενείς λόγω των σπασμών στους μυς της κατάποσης. Ακολουθούν οι σπασμοί των αναπνευστικών μυών και γενικευμένοι σπασμοί, έπειτα γενικευμένη παράλυση και τέλος ο θάνατος. Πιο αναλυτικά τα συμπτώματα σταδιακά  είναι:

• κακουχία, πυρετός, κεφαλαλγία
• αύξηση της θερμοκρασίας του σώματος
• γαστρεντερικές διαταραχές και συχνά πόνος στο σημείο του τραύματος
• διαστολή της κόρης του οφθαλμού
• σιελόρροια
• επώδυνοι σπασμοί στους μυς της κατάποσης
• σπασμοί αναπνευστικών και άλλων μυών
• απώλεια αισθήσεων
• παράλυση άκρων
• θάνατος, μετά την ανάπτυξη των συμπτωμάτων

(Δείτε ένα σπάνιο βίντεο με τα συμπτώματα σε άνθρωπο)

Η νόσος διαρκεί συνολικά 2 με 10 μέρες πριν επέλθει τελικά ο θάνατος. Η χορηγούμενη αγωγή έχει παρηγορητικό χαρακτήρα, καθώς δυστυχώς ελάχιστοι ασθενείς με τεκμηριωμένη λύσσα έχουν επιβιώσει.

Στα ζώα, η περίοδος επώασης κυμαίνεται από λίγες ημέρες έως 2 ή περισσότερους μήνες. Αυτά που έχουν προσβληθεί από λύσσα, εμφανίζουν αυξημένη ανησυχία και νευρικότητα, κρύβονται σε σκιερά μέρη (φωτοφοβία) και περιφέρονται χωρίς σκοπό. Στις ημέρες που ακολουθούν, γίνονται επιθετικά και μπορούν να προκαλέσουν τραυματισμούς σε άλλα ζώα, ή ανθρώπους. Στη συνέχεια ακολουθεί η φάση σιελόρροιας, σπασμών, γενικής παράλυσης και τελικά έρχεται ο θάνατος. Υπάρχει και η περίπτωση  της καταθλιπτικής κατάστασης, κατά την οποία τα ζώα "βαραίνουν", με ακαμψία του τράχηλου και αρκετή σιελόρροια, χωρίς να μπορούν να επιτεθούν σε κάποιον.

Στην αλεπού και σε άλλα ζώα της άγριας πανίδας παρατηρείται αλλαγή της συμπεριφοράς και των συνηθειών (π.χ. η αλεπού περιφέρεται κατά τη διάρκεια της ημέρας και δείχνει να μη φοβάται την ανθρώπινη παρουσία), οι οποίες δεν είναι συχνά εύκολο να εκτιμηθούν.

Πηγή

Οι νυχτερίδες προσβάλλονται από λύσσα. Οι περιπτώσεις μετάδοσης λύσσας από νυχτερίδα σε άνθρωπο είναι ελάχιστες στην Ευρώπη (ίσως από τέτοια ιστορία να ξεκίνησε ο μύθος των ..βρικολάκων)  ενώ δεν γνωστή τέτοια μετάδοση στην Ελλάδα. Ιδιαίτερα όταν η νυχτερίδα εμφανίζει ανώμαλη συμπεριφορά, υπερβολικά επιθετική ή «άφοβη» ή εμφανίζεται σε μέρη που δεν βρίσκεται κανονικά ή δείχνει άρρωστη, παραμένοντας σε απροφύλαχτα μέρη, πρωινές ώρες ή κάθεται «μαζεμένη» ή έχει αστάθεια, θα πρέπει να μην την πλησιάζουμε. 

Πτηνά, αμφίβια, ερπετά και έντομα δεν θεωρούνται ότι μπορούν να αρρωστήσουν με λύσσα ή να μεταδώσουν τον ιό. 

Στα ζώα η νόσος διαρκεί 1 με 11 ημέρες.

Πώς πρέπει να αντιμετωπιστεί προληπτικά η λύσσα;

• Πρωτίστως με εμβολιασμό! Ειδικά σε άτομα που λόγω εργασιακών συνθηκών είναι εκτεθειμένα περισσότερο σε τέτοιου είδους κίνδυνο.
• Αποφεύγοντας οποιαδήποτε άμεση επαφή με μολυσμένα ζώα και τα περιττώματά τους.

Τι μέτρα πρέπει να λαμβάνονται μετά από επίθεση και δήγμα (δάγκωμα) ζώου;

Προέχει η περιποίηση του τραύματος!

Ο καθαρισμός του ή των τραυμάτων είναι ιδιαίτερα σημαντικός για την πρόληψη της λύσσας, δεδομένου ότι, βάσει μελετών σε ζώα, ο διεξοδικός καθαρισμός του τραύματος από μόνος του χωρίς τη λήψη άλλων μετεκθεσιακών μέτρων έχει αποδειχθεί ότι μειώνει σημαντικά την πιθανότητα μόλυνσης από λύσσα. 

Πρέπει το γρηγορότερο να αναζητηθούν προσεκτικά όλες οι πληγές, να καθαριστούν σε βάθος με άφθονο νερό και σαπούνι (για 15 λεπτά τουλάχιστον). Αμέσως μετά, να εφαρμοσθεί τοπικά είτε κάποιο αλκοολούχο είτε κάποιο ιωδιούχο αντισηπτικό. 

Τα τραύματα είναι προτιμότερο να μην κλείνονται με επίδεσμο και να επικαλύπτονται μόνο με αποστειρωμένη γάζα. Το ράψιμο των πληγών, εφόσον κρίνεται απαραίτητο, πρέπει να καθυστερεί από μερικές ώρες έως 3 ημέρες, ώστε αν κριθεί απαραίτητη η τοπική διήθηση άνοσου ορού να μπορεί να εκτελεστεί. Τα ράμματα πρέπει να είναι χαλαρά ώστε να επιτρέπουν την ομαλή παροχέτευση του αίματος και των υγρών σε κάθε τραύμα

.

Μετά από δήγμα, καλό είναι να χορηγείται αντιτετανικός ορός και να δίδεται αντιμικροβιακή προφύλαξη, πράγματα που γνωρίζει καλά ένας γιατρός ή ένας εκπαιδευμένος νοσοκόμος.

Στη συνέχεια πρέπει να ακολουθεί η αντιλυσσική αγωγή.

Πηγή

Το 2011 ο αμερικανικός στρατός αναστατώθηκε, όταν ένας στρατιώτης τους πέθανε από λύσσα!Όπως διαπιστώθηκε, τον είχε δαγκώσει ένα αδέσποτο σκυλί στο Αφγανιστάν 8 μήνες πριν από την εκδήλωση της νόσου!

Μετά η υγειονομική τους υπηρεσία, δραστηριοποιήθηκε πιο έντονα και άρχισε εκστρατεία ενημέρωσης δημοσιεύοντας το πόστερ που βλέπετε παραπάνω!  Είχαν να χάσουν στρατιώτη από τέτοια νόσο από το 1967. Στη συνέχεια η έρευνα αποκάλυψε ότι ο συγκεκριμένος στρατιώτης όπως και όλοι οι υπόλοιποι της μονάδας του, είχε μεν ακολουθήσει το πρόγραμμα των προληπτικών εμβολιασμών,  αλλά δεν ολοκλήρωσε την τέταρτη δόση όπως θα έπρεπε, αφού δεν υπήρχαν αρκετά εμβόλια και το θέμα παραμελήθηκε.

Από τα 646 περιστατικά στρατιωτών που υπέστησαν δήγματα από αδέσποτα ζώα σε περιοχές επιχειρήσεων στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, μόνο 117  έκαναν αντιλυσσικά εμβόλια και ορούς  και από αυτούς μόνο οι 27 ακολούθησαν την θεραπεία όπως έπρεπε μέχρι το τέλος!

Ένας ακόμη λόγος για να παρακολουθούν πιο προσεκτικά τ' αδέσποτα ζώα σε στρατόπεδα οι αρμόδιοι! Και βέβαια σ' αυτή την περίπτωση θα πρέπει η υγειονομική υπηρεσία να αναλάβει τις ευθύνες της! Χρειάζεται προληπτικός εμβολιασμός των ζώων, αν δεν είναι δυνατή η απομάκρυνσή τους και η ενημέρωση όλου του προσωπικού ν' αποφεύγουν τις "στενές επαφές" γιατί ακόμα και τα κουταβάκια σκοτώνουν!

Ανιχνευτής

Διαστρέμματα, θλάσεις και κατάγματα

Γράφει: ο Αντωνίου Παντελής

Καθηγητής Φυσικής. Αγωγής

Τι μπορούμε να κάνουμε όταν κατά την άσκηση μας παρουσιάζονται διαστρέμματα, θλάσεις ή κατάγματα;

Συνδεσμικοί τραυματισμοί (Διαστρέμματα)

Είναι συνηθισμένοι τραυματισμοί και πραγματοποιούνται όταν οι σύνδεσμοι δέχονται μεγάλα μηχανικά φορτία ή προσπαθούν να σταθεροποιήσουν την άρθρωση.

Πολλές φορές μπορούν να προκληθούν ακόμη και κατά τη διάρκεια του βαδίσματος, ενώ στα σπορ συχνά προκαλούνται όταν μετά την προσγείωση από άλμα 'γυρίσει' το πόδι του αθλητή. Συνοδεύονται από πόνο, συχνά οίδημα και ίσως δυσκολία στην κίνηση.

Αυτό λοιπόν που κάνουμε αρχικά είναι να μειώσουμε το οίδημα τοποθετώντας πάγο(1), να επιδέσουμε σφικτά με ελαστικό επίδεσμο και να μην αφήσουμε τον τραυματία να επιβαρύνει ξανά την τραυματισμένη περιοχή.

Η χρήση ψυκτικού δεν ενδείκνυται διότι λειτουργεί ως αναισθητικό, με αποτέλεσμα ο αθλητής να μην αντιλαμβάνεται τον πόνο, να επιβαρύνει την περιοχή και στο τέλος και τον τραυματισμό του.

Τα διαστρέμματα χωρίζονται σε πρώτου, δευτέρου και τρίτου βαθμού. Στα πρώτα αρκεί ο τρόπος αντιμετώπισης που περιγράψαμε, ενώ σε πιο δύσκολες καταστάσεις μπορεί να χρειαστεί ακόμη και η τοποθέτηση νάρθηκα ή γύψου.

Θλάσεις

Πολλοί συχνοί τραυματισμοί που μπορούν να προκληθούν είτε από υπερβολική φόρτιση π.χ στον στίβο είτε από άμεση πλήξη π.χ στο ποδόσφαιρο.

Διακρίνονται σε θλάσεις πρώτου, δευτέρου και τρίτου βαθμού και μπορούν αποκατασταθούν μέσα σε λίγες ημέρες ή αρκετές εβδομάδες. Κύρια συμπτώματα είναι ο πόνος και το οίδημα. Αυτά καταπολεμούνται με την τοποθέτηση πάγου(1) στην περιοχή και περίδεση.

Ο πάσχων δεν θα πρέπει να χρησιμοποιεί την τραυματισμένη περιοχή μέχρι την εξέταση από ιατρό. 

Κατάγματα

Το κάταγμα παρουσιάζεται πιο σπάνια από τους προηγούμενους τραυματισμούς, κυρίως σε αγώνες ποδοσφαίρου. Στο σημείο προκαλείται έντονος πόνος, οίδημα, παραμόρφωση, αδυναμία κίνησης ή μερικές φορές μη φυσιολογική κίνηση. Η αντιμετώπιση του κατάγματος απαιτεί ιδιαίτερη προσοχή αφού μια λάθος κίνηση μπορεί να χειροτερέψει την κατάσταση.

Το πρώτο πράγμα που κάνουμε είναι να ακινητοποιήσουμε το τραυματισμένο μέλος μαζί με τις αρθρώσεις. Γι’αυτό το σκοπό μπορούν να επιστρατευτούν από επίδεσμοι μέχρι ζώνες και ρούχα ή ακόμη και σανίδια(2). Αν υπάρχει αιμορραγία(3) θα πρέπει να υπάρχει σφικτό δέσιμο το οποίο θα χαλαρώνει και θα επανέρχεται, ενώ σε διαφορετική περίπτωση δεν απαιτείται σφικτή περίδεση καθώς αυτή δημιουργεί προβλήματα στην κυκλοφορία του αίματος.

Δύο σημεία που πρέπει να προσεχθούν ιδιαίτερα είναι η μη ανάταξη του κατάγματος από μη ειδικό και η προσεκτική μεταφορά ατόμου με κάταγμα στον αυχένα και τη σπονδυλική στήλη(4). Αν κάποιος δεν γνωρίζει είναι προτιμότερο να φροντίζει για την ψυχολογική μόνο υποστήριξη του πάσχοντα περιμένοντας εξειδικευμένο άτομο για τη μεταφορά του.

Πηγή

Επεξηγήσεις

(1) Στην περίπτωση δραστηριότητας στο βουνό και γενικά στην ύπαιθρο, όπου δεν υπάρχει η διαθεσιμότητα πάγου (εκτός από την περίπτωση διαβίωσης σε χιονοσκεπείς περιοχές), είναι καλό να μεταφέρεται στο υγειονομικό σακίδιο σπρέι ή  ζελέ πάγου. Και τα δύο βρίσκονται εύκολα στα φαρμακεία.

(2) Υπάρχουν πολλοί αυτοσχέδιοι τρόποι που περιγράφονται σε διάφορα εγχειρίδια αλλά και στο διαδίκτυο.  Στο εμπόριο βεβαίως υπάρχουν σχετικά οικονομικοί τυποποιημένοι νάρθηκες που είναι ελαφρείς, εύκολοι στην μεταφορά και δεν καταλαμβάνουν όγκο. Μπορείτε να βρείτε νάρθηκες αλουμινίου, όπως και φουσκωτούς νάρθηκες εξ ίσου αποτελεσματικούς.  Η παροχή πρώτων βοηθειών διαφέρει ανάλογα με το κάταγμα. Αλλιώς αντιμετωπίζονται τα κατάγματα κνήμης για παράδειγμα και αλλιώς τα κατάγματα καρπού.

(3) Το σταμάτημα της αιμορραγίας είναι το υπ' αριθμόν ένα πράγμα που πρέπει να γίνει και σ' αυτό βοηθούν πολύ τα αιμοστατικά σκευάσματα και οι αιμοστατικοί επίδεσμοι. ή "Tourniquet" αγγλιστί Ένα καλό βιβλίο Α' Βοηθειών, κυκλοφορεί, γραμμένο από διασώστη και μπορείτε να το διαβάσετε ΕΔΩ.

(4) Τα κατάγματα αυχένα και σπονδυλικής στήλης είναι πολύ σοβαρές καταστάσεις. Αν ο διασώστης δεν κινδυνεύει, μπορεί να φροντίσει τον τραυματία με τους κατάλληλους ακινητοποιητές, αυχένα και σπονδυλικής στήλης και με το ανάλογο φορείο μεταφοράς. Αν όμως υπάρχει κίνδυνος από επικείμενη πυρκαϊά ή έκρηξη, ή από φονικά πυρά και πρέπει οπωσδήποτε να μετακινηθεί ο τραυματίας, πιάνουμε γερά τα ρούχα του θύματος στους ώμους, στέκοντας από πίσω του και στηρίζοντας τον αυχένα και το κεφάλι του στα αντιβράχια μας τον τραβάμε όσο μπορούμε πιο προσεκτικά, (όπως μας επιτρέπει η επικρατούσα κατάσταση) μακριά από την επικίνδυνη περιοχή. Το πώς ενεργεί ένας διασώστης μάχης, μπορείτε να το διαβάσετε ΕΔΩ.

Ανιχνευτής

Η χρήσιμη μαγειρική σόδα

Πολλές φορές τα πιο απλά υλικά είναι χρησιμότερα από τα πολύπλοκα και ακριβότερα για να αντιμετωπίσεις διάφορα προβλήματα. Αρκεί να ξέρεις! Ειδικά όταν μιλάμε για επιβίωση σε έκτακτες καταστάσεις. Ένα απ' αυτά τα απλά υλικά, είναι η "ταπεινή" μαγειρική σόδα, που την αγοράζεις από το σούπερ μάρκετ.

Το επιστημονικό της όνομα είναι "διττανθρακικό νάτριο" και εκτός από την μαγειρική χρησιμοποιείται και πολλές άλλες χρήσεις. Οι ιδιότητες της είναι ιδιαίτερα χρήσιμες για όσους ασχολούνται με αθλητισμό και διαβίωση στην φύση με καταβολή μεγάλης φυσικής προσπάθειας (πολύωρες πορείες, αναβάσεις, κάμπινγκ, κλπ).

To διττανθρακικό νάτριο (κοινώς σόδα) είναι ένα αλκαλικό άλας που μπορεί να χρησιμεύσει στη ρύθμιση της οξύτητας στον οργανισμό. Η λελογισμένη προληπτική χρήση του, επιφέρει θετικά αποτελέσματα στις επιδόσεις σε αθλήματα. Γενικά η λήψη του βοηθά στην αποβολή της πλεονάζουσας ποσότητας του γαλακτικού οξέως, που δεν απορροφάται στον επιθυμητό βαθμό και δημιουργεί την αίσθηση της μυικής κόπωσης και του πόνου. 

"Η πραγματική όμως αιτία της μυικής κόπωσης, είναι το αποτέλεσμα συγκέντρωσης ιόντων υδρογόνου. Για κάθε μόριο γαλακτικού οξέος που παράγεται στο σώμα, ένα ιόν υδρογόνου επίσης σχηματίζεται. Τα ιόντα υδρογόνου μειώνουν το ph του αίματος και κάνουν τις μυικές ομάδες όξινες. Αυτή η οξύτητα ερεθίζει τις νευρικές απολήξεις των μυών και προκαλεί πόνο και κάψιμο που λανθασμένα αποδίδονται στο γαλακτικό οξύ".

Η αλήθεια είναι ότι το γαλακτικό οξύ αποτελεί το καλύτερο καύσιμο για τον οργανισμό και η μοντέρνα προπονητική επιστήμη, επικεντρώνεται στο πώς θα εκπαιδευτούν οι αθλητές ώστε να καταναλώνουν το γαλακτικό οξύ έγκαιρα χωρίς συσσωρεύσεις. 

Σε πολύωρες όμως πορείες με φόρτο, με συνεχή καταπόνηση του σώματος, είναι λίγο δύσκολο να πετύχει κάποιος την επιθυμητή ισορροπία. Η προληπτική λήψη της αλκαλικής μαγειρικής σόδας διαλυμένης στο νερό, είναι ό,τι καλύτερο για την αποφυγή της πρόωρης κόπωσης εξ αιτίας της δημιουργουμένης οξύτητας των μυών. Επειδή στο βουνό δεν έχουμε την πολυτέλεια και την δυνατότητα να κάνουμε ειδική διατροφή με αλκαλικές τροφές,, η σόδα δίνει μια απλή λύση σε έκτακτες καταστάσεις.

Αν κάποιος, 90 λεπτά πριν από την δραστηριότητα, πιει ένα λίτρο νερό, με διαλυμένη σόδα σε αναλογία, 100mg/kg βάρους του, όπως αναφέρουν οι ειδικοί, η επίδοση θα είναι καλύτερη, αφού η κόπωση θα "απομακρυνθεί".

Η χρήσιμη μαγειρική σόδα (Πηγή)

Η σόδα επίσης μπορεί να βοηθήσει στην αναπλήρωση χαμένων ηλεκτρολυτών. Είναι απαραίτητο, όταν η θερμοκρασία είναι μεγάλη και οργανισμός με τον ιδρώτα χάνει σε άλατα και μέταλλα ή όταν η απώλεια συμβαίνει στην άσχημη κατάσταση της γαστρεντερίτιδας, ειδικά σε διαβίωση στην ύπαιθρο. Κανονικά η αναπλήρωση γίνεται είτε με τυποποιημένα προϊόντα ηλεκτρολυτών σε σκόνη ή χάπια, που βρίσκονται εύκολα σε φαρμακεία. Η εμπειρική μέθοδος είναι με τη χρήση μαγειρικής σόδας, αλατιού και ζάχαρης. Σ' ένα λίτρο νερό, ρίχνουμε 4 μικρές κουταλιές (του γλυκού) ζάχαρη, μισή κουταλιά μαγειρική σόδα και 1/4 του κουταλιού αλάτι. Ανακατεύουμε καλά το μείγμα και έχουμε ένα υγρό γεμάτο ηλεκτρολύτες. 

Για την πρόληψη των κρυολογημάτων και των λοιμώξεων της γρίπης, αναφέρεται σαν ένα απλό και αποτελεσματικό φάρμακο, από τις αρχές του περασμένου αιώνα. με συγκεκριμένη δοσολογία:

"-Κατά την διάρκεια της πρώτης ημέρας έξι φορές από μισό κουταλάκι (του γλυκού) σόδας με ένα ποτήρι δροσερό νερό, κάθε περίπου δύο ώρες.

-Κατά την διάρκεια της δεύτερης ημέρας τέσσερις φορές από μισό κουταλάκι σόδας με ένα ποτήρι δροσερό νερό, με την ίδια συχνότητα 

-Κατά την τρίτη ημέρα από μισό κουταλάκι σόδας με ένα ποτήρι δροσερό νερό πρωί και βράδυ.

-Στην συνέχεια μισό κουταλάκι σόδα με ένα ποτήρι δροσερό νερό κάθε πρωί μέχρι την αποθεραπεία.

Η δοσολογία δεν πρέπει να υπερβαίνει τις επτά δόσεις με μισό κουταλάκι ανά ημέρα, και για ηλικίες άνω των 60 ετών δεν πρέπει να λαμβάνονται πάνω από τρεις δόσεις με μισό κουταλάκι την ημέρα. Επιπλέον, να μην χρησιμοποιείται η μέγιστη δοσολογία για περισσότερο από δύο εβδομάδες." 

Σε ελαφρά ηλιακά εγκαύματα και τσιμπήματα εντόμων, είναι άριστο. Δημιουργούμε πολτό με νερό και μαγειρική σόδα και τον τοποθετούμε επάνω στο έγκαυμα ή στο τσίμπημα.

Για μικρά θραύσματα γυαλιών ή ξύλου και ακίδες, διαλύουμε μια κουταλιά της σούπας μαγειρική σόδα σε ένα μικρό κύπελλο νερό και στη συνέχεια τοποθετούμε το μείγμα στην πληγείσα περιοχή δύο φορές την ημέρα. Πολλά θραύσματα θα βγουν από μόνα τους μετά από μερικές μέρες, χρησιμοποιώντας αυτή τη θεραπεία.

Για ατομική υγιεινή στόματος και σώματος, επίσης χρησιμοποιείται η σόδα. 3 μέρη σόδας, ένα μέρος νερού.

Πρέπει μετά απ' όλα αυτά να ειπωθεί, ότι αν και η σόδα έχει αρκετές ιατρικές χρήσεις, δεν αντικαθιστά τις κανονικές ιατρικές και κλινικές αγωγές. Σε μια κατάσταση ανάγκης επιβίωσης όμως, αποτελεί την καλύτερη εναλλακτική λύση. Επομένως καλόν είναι να υπάρχει διαθέσιμη σε μια λογική ποσότητα, στην ατομική συλλογή μας, γιατί ...ποτέ μη λες ποτέ!

Ανιχνευτής

Τι προτιμάς να σε κτυπήσει; Σφαίρα από Μ4 ή από ΑΚ-47;

Περίεργο ερώτημα, όπως ένα παρόμοιο που ρωτούσε τους κομάντος κάποτε ένας λοχαγός Μοίρας Καταδρομών, όταν ανεβαίναμε ξεθεωμένοι τις ανηφοριές του Καϊμακτσαλάν, 35 χρόνια πίσω! 

"Τι προτιμάς; Φίδι να σε φιλήσει ή γάιδαρος να σε ...κλωτσήσει;" Η φράση ήταν λίγο πιο βαριά βέβαια, αλλά την αφήνω σε κόσμια επίπεδα. Και τα δύο ερωτήματα,υποδηλώνουν το δίλημμα της επιλογής ανάμεσα σε δύο κακά, αυτού που κάνει τη μικρότερη  ζημιά ή είναι πιο ανώδυνο. Δηλαδή το "μη χείρον βέλτιστον", όπως έλεγαν οι Αρχαίοι.

Ένας Αυστραλός γιατρός των ειδικών δυνάμεων, έγραψε τον Νοέμβριο του 2015 ένα άρθρο με παρεμφερή τίτλο, για τραύματα από σφαίρα Μ4 και ΑΚ-47,  σε αυστραλιανό ιστολόγιο, σχετικό με θέματα πρώτων βοηθειών. Στην ουσία κατέγραψε τις εμπειρίες του από πολεμικά τραύματα, έχοντας συμμετάσχει πολλές φορές σε αποστολές στο Αφγανιστάν.

Μπόρεσε και παρατήρησε ομοειδή τραύματα που προκλήθηκαν από βολίδες 5,56 χιλ.  τυφεκίου Μ16 Μ4 και από αντίστοιχες 7,62 χιλ Χ 39 χιλ. από την απόσταση των 200 μέτρων. Συγκεκριμένα σύγκρινε τ' αποτελέσματα των παραπάνω βολίδων σε τραυματισμούς γοφού, δύο διαφορετικών ατόμων.

Στην πρώτη περίπτωση, η σφαίρα τρύπησε τον δεξί γοφό και βγήκε από δεξιά του ίδιου μηρού, προκαλώντας μεγάλο τραύμα. Στη δεύτερη περίπτωση, η σφαίρα προκάλεσε διαμπερές τραύμα χωρίς όμως να προκαλέσει μεγάλη ζημιά.

Ίσως ήταν και θέμα τύχης, αλλά ο γιατρός, έδωσε την επιστημονική του εξήγηση. Ξεκίνησε με την εξίσωση κινητικής ενέργειας: 

E_K=1/2 m·(υ1 ^_  υ2)²  

Δηλαδή η κινητική ενέργεια (ΕΚ) επηρεάζεται από τη μάζα του βλήματος (m) που εισδύει στο ανθρώπινο σώμα, καθώς και από την ταχύτητα του βλήματος (υ). Το βαρύτερο και ταχύτερο βλήμα προκαλεί μεγαλύτερη ζημιά, από ένα ελαφρύτερο και βραδύτερο βλήμα.  Πρέπει να γίνει κατανοητή η σχετική επίδραση που ασκούν στην κινητική ενέργεια, η μάζα και η ταχύτητα ενός βλήματος. Στην εξίσωση η μάζα διαιρείται δια του 2, ενώ η ταχύτητα υπολογίζεται στο τετράγωνο! Αυτό σημαίνει ότι η ταχύτητα του βλήματος επηρεάζει πολύ περισσότερο την ενέργεια που διαχέεται  στο σώμα κατά την διείσδυσή του σ' αυτό, απ' ό,τι η μάζα του! 

Ο συνδυασμός (υ1 - υ2) προβλέπει την περίπτωση που το βλήμα διαπερνά το σώμα όπου  υ1 είναι η ταχύτητα εισόδου, ενώ υ2 είναι η ταχύτητα εξόδου, έτσι ώστε να υπολογιστεί η ενέργεια που αφήνει το βλήμα μέσα στο σώμα. Αυτονόητο είναι ότι όταν το βλήμα παραμένει στο σώμα το υ2 είναι μηδέν και έτσι μόνο η ταχύτητα υ1 χρησιμοποιείται, για τον υπολογισμό της κινητικής ενέργειας.

Το συμπέρασμα από το σύντομο μάθημα φυσικής είναι ότι αυτό που κάνει την μεγαλύτερη ζημιά στο ανθρώπινο σώμα, είναι ένα βλήμα που έχει μια "αξιοπρεπή" μάζα, είναι πολύ ταχύ και είναι κατασκευασμένο έτσι ώστε να παραμείνει στο σώμα, αφήνοντας όσο το δυνατόν περισσότερη ενέργεια μέσα σ' αυτό.

Ένα άλλο σημείο που πρέπει να γίνει κατανοητό είναι η διαφορά της μόνιμης σπηλαίωσης έναντι της πρόσκαιρης. Δηλαδή, η τρύπα που δημιουργεί το βλήμα ενώ διέρχεται το ανθρώπινο σώμα. Η μόνιμη σπηλαίωση που αφήνει το βλήμα, είναι ανάλογη της επιφάνειας του βλήματος που προσκρούει στο σώμα και το διαπερνά! Για παράδειγμα, όταν μια βολίδα διαμέτρου 7,62 χιλ. τυφεκίου ΑΚ-47 διαπεράσει το ανθρώπινο σώμα, θα αφήσει μια τρύπα διαμέτρου 7,62 χιλ. Αν η τρύπα δημιουργηθεί σε ζωτικό όργανο, το τραύμα θα είναι θανατηφόρο! Αν όμως η βολίδα περάσει μέσα από ιστούς μόνο, τότε το τραύμα θα είναι πιο ήπιο και διαχειρίσιμο.

Η πραγματικότητα βέβαια είναι λίγο διαφορετική, όπως έχουμε πει σε προηγούμενο άρθρο, γιατί οι βολίδες των πολεμικών τυφεκίων έχουν την τάση να εκτρέπονται, όταν εισέρχονται στο ανθρώπινο σώμα και να στριφογυρίζουν με το πίσω μέρος τους να κινείται προς τα εμπρός, προκαλώντας έτσι, πολύ μεγαλύτερη ζημιά. Πολύ περισσότερο ζημιογόνος, είναι η πρόσκαιρη σπηλαίωση που δημιουργείται κατά την διείσδυση του βλήματος μέσα στο σώμα. Είναι σαν μια μικρή έκρηξη, της οποίας το εκρηκτικό κύμα εκτοπίζει ιστούς, θρυμματίζει οστά και διαλύει αγγεία, δημιουργώντας μια μπάλα γεμάτη κατεστραμμένους ιστούς και αίμα.

Γι' αυτό τον λόγο, ένα βλήμα υψηλής ταχύτητας, δεν προκαλεί ζημιά μόνο αν διέλθει από ζωτικό όργανο, αλλά περισσότερο με την  προσωρινή κοιλότητα που δημιουργεί. Και όσο πιο μεγάλη κινητική ενέργεια έχει, τόσο περισσότερο εκτείνεται η  πρόσκαιρη σπηλαίωση από την μόνιμη. 

Δείτε τις παρακάτω φωτογραφίες που παρουσίασε ο γιατρός στο άρθρο του από τραύμα βολίδας 5,56 χιλ.

Στην πρώτη φωτογραφία φαίνεται η είσοδος της βολίδας, με μια μικρή τρύπα στον γοφό. Στην δεύτερη φωτογραφία φαίνεται η ζημιά που προκάλεσε η ίδια η βολίδα, με την εκτροπή που είχε μέσα στο σώμα και την προσωρινή σπηλαίωση που δημιούργησε στο εξωτερικό μέρος του μηρού.

Τέλος φαίνονται στην ακτινογραφία ο θρυμματισμός του μηριαίου οστού από την βολίδα και τα θραύσματα της βολίδας μέσα στους ιστούς (με το έντονο λευκό χρώμα). Οι μαύροι κόκκοι που διακρίνονται στο εξωτερικό μέρος είναι από τον επίδεσμο τύπου Quikclot  που εφαρμόστηκε για να σταματήσει την αιμορραγία.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα της "αποτελεσματικής" ζημιάς που προκαλεί βολίδα 5,56 χιλ. από τυφέκιο Μ4, όπως έχουμε αναλύσει σε προηγούμενο άρθρο. Η εκτροπή της και ο τεμαχισμός της αφήνει όλη την κινητική ενέργεια μέσα στο σώμα!

Δείτε εδώ ένα βίντεο που δείχνει τ' αποτελέσματα βολίδας 5,56 χιλ. που προσπίπτει σε πειραματική γέλη. 

Στην παρακάτω φωτογραφία φαίνεται ένα παρόμοιο τραύμα από τυφέκιο ΑΚ-47. Η σφαίρα μεγαλύτερη και με μικρότερη ταχύτητα, προερχόμενη από την ίδια απόσταση των 200 μέτρων, πέρασε τον γοφό του τυχερού άτυχου στρατιώτη και βγήκε χωρίς πολλές παρενέργειες.

Η μελανιά που φαίνεται στην εικόνα οφείλεται στην μόνιμη σπηλαίωση που δημιούργησε στο δρόμο της η βολίδα. Μετά από την περιποίηση του τραύματος, την επόμενη ημέρα ο τραυματίας συνέχισε την εργασία του.

Η βολίδα 7,62 χιλ. διερχόμενη από τους ανθρώπινους ιστούς, δεν παρουσιάζει την μεγάλη εκτροπή της αντίστοιχης 5,56 χιλ. και έτσι δεν προκαλεί εκτεταμένες βλάβες.

Σε άλλη περίπτωση, όπως περιγράφει ο γιατρός, η βολίδα 7,62 χιλ. τρύπησε την κοιλιά, έκοψε ένα κομμάτι του λεπτού εντέρου και σταμάτησε στο κοιλιακό τοίχωμα, χωρίς να έχει αποτέλεσμα εκτροπής ή θραύσης. Ο τραυματίας την γλύτωσε εύκολα με μια λαπαροτομή.

Γι' αυτό λοιπόν, όπως ο ίδιος υποστηρίζει, αν είναι να χτυπηθεί από τυφέκιο, προτιμά το ΑΚ-47, από το Μ4! Το τραύμα του πρώτου, πιθανόν να είναι πιο διαχειρίσιμο του δεύτερου!

Περί ορέξεως...    Καλύτερα είναι να μην έχεις την εμπειρία!

Ανιχνευτής

Πηγή

Ο2 ΡΑΚ. Το αναγκαίο οξυγόνο

Δεν υπήρξε περίπτωση τμήμα να έβγαινε έξω και να μην είχε μαζί του ο γιατρός ή ο νοσοκόμος και μια μικρή φιάλη οξυγόνου για έκτακτες καταστάσεις. Οξυγόνο και Ambu, πήγαιναν (και συνεχίζουν να πηγαίνουν) πάντα μαζί.! Από τις απλές εκπαιδευτικές καταδύσεις και τ' άλματα, μέχρι τις μεγάλες πορείες και ασκήσεις! Δεν το συζητώ για τις πραγματικές επιχειρήσεις! Υλικά όχι μόνο για τον νοσοκόμο αλλά για τον οποιοδήποτε, που θα μπορούσε να σώσει μια ζωή! Γνώσεις που πρέπει να ξέρουν όλοι, αν υπάρχει σωστή εκπαίδευση στις Α' Βοήθειες!

Για τις φιάλες οξυγόνου, υπήρχε πάντα μια μικρή ανησυχία ως προς τον χειρισμό τους, έστω και αν ήταν καλά συσκευασμένες και ελεγμένες! Πάντα υπήρχε το ερώτημα "τι κι' αν χτυπήσει καμιά σφαίρα επάνω στην φιάλη;"  "Τι κι αν γίνει καμιά έκρηξη;"

Και μετά: "Οι συνήθεις προδιαγραφές συσκευασίας του οξυγόνου κάνουν για ακραίες καιρικές καταστάσεις;" Συνήθως η απάντηση ήταν όχι. Άρα στις ειδικές επιχειρήσεις δεν "χωρούσαν" πάντα!

Συσκευή παραγωγής οξυγόνου Ο2 ΡΑΚ (Πηγή)

Ο προβληματισμός στο χώρο των ειδικών δυνάμεων, οδήγησε στην κατασκευή μιας μικρής φορητής χημικής γεννήτριας οξυγόνου που κάλυπτε το κενό, με τον καλύτερο τρόπο! Η συσκευή Ο2ΡΑΚ που φαίνεται στην παραπάνω εικόνα και κυκλοφόρησε στην αγορά το 2012, μπορεί να παράγει αρκετό οξυγόνο, ξεκινώντας τη λειτουργία της σε 4 δευτερόλεπτα, για να χορηγηθεί στον ασθενή ή τον τραυματία αμέσως στο σημείο όπου βρίσκεται, μέχρι να τον αναλάβουν τα χέρια πιο ειδικών!

Αντέχει στις πιο ακραίες καταστάσεις, όπως σε περιβάλλον ερήμου, ή σε υψόμετρα μέχρι 12.000 μέτρα και είναι κατάλληλο για άτομα που ενεργούν σε εχθρικό περιβάλλον και έχουν περισσότερες πιθανότητες να τραυματιστούν! Και όχι μόνο! Κάνει και για διασώστες πάσης φύσεως!

Ζυγίζει 1,3 κιλά, είναι αυτόνομη, δεν χρειάζεται συντήρηση, ούτε πηγή ενέργειας, ούτε γέμισμα, διαρκεί για συνεχόμενα 22 λεπτά, δουλεύει σε οποιαδήποτε θέση και στάση και έχει ένα όριο ζωής σε αποθήκευση μέχρι και 4 χρόνια.

Η συσκευή, μετά το τεστ βολής από πυροβόλα όπλα (Πηγή)

Η συσκευή δεν περιέχει οξυγόνο υπό πίεση! Η O2PAK παράγει, αν είναι σωστή η έκφραση,   99% + καθαρό ιατρικό οξυγόνο, μέσα από χημική αντίδραση στοιχείων σε στερεά κατάσταση, εξαλείφοντας έτσι τον κίνδυνο έκρηξης κάτω από πυρά, ή επικίνδυνες καταστάσεις που δημιουργούνται με τις φιάλες υπό πίεση.

Έχει δοκιμαστεί, όπως διαβεβαιώνουν οι κατασκευαστές  με αυστηρούς ελέγχους, με εκτέλεση βολών επάνω στη συσκευή και με πολύ  υψηλές θερμοκρασίες, ώστε να εξασφαλιστεί ότι δεν υπάρχει πιθανότητα αυτανάφλεξης ή έκρηξης. 

Φαίνεται καλό "εργαλείο", λίγο ακριβό βέβαια, κοστίζει 600 με 800 δολάρια ΗΠΑ ανά τεμάχιο, αλλά νομίζω ότι η τιμή είναι ανάλογη με την παραγγελία! Και εν πάσει περιπτώσει, μιλάμε για τη διάσωση ανθρώπων! 

Δημοσιεύτηκε σε αμερικανική στρατιωτική ηλεκτρονική εφημερίδα το 2012. Εμφανίστηκε και σε ηλεκτρονική εφημερίδα, περί της ελληνικής εμπορικής ναυτιλίας, (σε αγγλική γραφή) το 2013!

Και απ' ό,τι είδα στα τιτιβίσματα, αρκετοί στρατοί ενδιαφέρθηκαν από τότε για την προμήθειά του! Μάλλον "πουλάει", γιατί κάνει  καλά δουλειά του!

Καμία σχέση με τους συμπυκνωτές οξυγόνου!

Ανιχνευτής

Ο Λήθαργος που σώζει ζωές

Η Διοίκηση Ειδικών Επιχειρήσεων των ΗΠΑ σχεδιάζει να χρησιμοποιήσει ένα νέο φάρμακο που θα επιτρέπει στους τραυματισμένους στρατιώτες να τοποθετούνται σ' ένα χρονικό "παράθυρο επιβίωσης" με χαμηλή πίεση για να ελαττώνεται η απώλεια αίματος αλλά τόση που που θα αποτρέπει  προβλήματα του εγκεφάλου. (Πηγή)

Σε απομακρυσμένες περιοχές, όπου η σωστή περίθαλψη τραυματία ή ασθενούς δεν είναι εύκολη και η πρόσβαση σε υγειονομική μονάδα πολύ δύσκολη, δημιουργείται πρόβλημα διάσωσης. 

Πόσο μάλλον όταν μιλάμε για θέατρο ειδικών επιχειρήσεων όπου ένα καταδρομικό τμήμα βρίσκεται σε απομονωμένη εχθρική περιοχή.

Αυστραλοί επιστήμονες έχουν να προτείνουν μια λύση! Ένας ερευνητής του πανεπιστημίου James Cook  ο δρ. Ντόμσον, παρασκεύασε πειραματικά ένα φάρμακο, που μπορεί να σώσει τη ζωή ασθενών που βρίσκονται σε απομακρυσμένες περιοχές στην ύπαιθρο.

Το φάρμακο αυτό τράβηξε αμέσως το ενδιαφέρον των αμερικανικών ειδικών δυνάμεων που χρηματοδότησαν την έρευνα με ..μισό εκατομμύριο δολάρια για να έχει τελικά αποτελέσματα μέχρι το τέλος του 2015. Προς το παρόν έχει δοκιμαστεί σε πειραματόζωα.

Το νέο φάρμακο, θα επιτρέπει στους τραυματισμένους στρατιώτες να τοποθετούνται σ' ένα χρονικό "παράθυρο επιβίωσης" με χαμηλή πίεση για να ελαττώνεται η απώλεια αίματος αλλά όχι τόση που που θα δημιουργεί προβλήματα του εγκεφάλου.

Οι ειδικοί λένε, ότι αυτό το φάρμακο ίσως αποτελεί την πρώτη μεγάλη εξέλιξη στον χειρισμό απωλειών μάχης, από τον πόλεμο του Βιετνάμ και μετά. Η αγωγή στοχεύει στην εκμετάλλευση των "πλατινένιων 10 λεπτών" όπως αναφέρεται στους κύκλους των στρατιωτικών γιατρών, μετά τον τραυματισμό ενός στρατιώτη.

Η γνωστή "χρυσή ώρα" δεν έχει κανένα νόημα σε απομονωμένες περιοχές όπου διεξάγονται στρατιωτικές επιχειρήσεις. Κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν πάνω από το 87% των θανάτων στρατιωτών συνέβησαν στα πρώτα 30 λεπτά, πριν προλάβουν να φτάσουν σε νοσοκομείο,   είτε λόγω μεγάλης απώλειας αίματος, είτε λόγω εγκεφαλικού τραύματος.

Όμως, όπως λέει ο δρ. Ντόμσον, από τις χιλιάδες  των νεκρών πλέον στρατιωτών, τουλάχιστον το 1/4 αυτών θα μπορούσε να είχε διασωθεί, αν η κατάστασή τους είχε σταθεροποιηθεί μέσα στα πρώτα 10 λεπτά.

Ένα τραύμα που προκαλεί σημαντική απώλεια αίματος οδηγεί την καρδιά σε αιμορραγικό σοκ, μια απειλητική κατάσταση για τη ζωή του ασθενούς, όπου οι ιστοί στερούνται του οξυγονωμένου αίματος με επακόλουθο την σημαντική βλάβη οργάνων και ιδιαίτερα του εγκεφάλου και την πρόκληση του θανάτου.

Η αντιμετώπιση ενός τέτοιου περιστατικού είναι σαν δίκοπο μαχαίρι. Αν επιχειρήσεις ν' ανεβάσεις την πίεση του αίματος, θα οδηγηθείς στην ακατάσχετη αιμορραγία, αν χαμηλώσεις την πίεση, μπορεί να προκαλέσεις ανεπανόρθωτες ζημιές στον εγκέφαλο. Πρέπει να πετύχεις την κατάλληλη πίεση.

Η αγωγή που προτείνει ο δρ. Ντόμσον, είναι ενέσιμη και περιλαμβάνει δύο ενέσεις. Η πρώτη, πρέπει να γίνεται μέσα στα 10 λεπτά, για να μειώσει σημαντικά την αιμορραγία και ν' αποτρέψει την βλάβη του εγκεφάλου. Η δεύτερη ένεση γίνεται στη συνέχεια για την σταθεροποίηση του ασθενούς ο οποίος τίθεται σε μια κατάσταση λήθαργου για μεγαλύτερη χρονική περίοδο, μέχρις ότου εκκενωθεί και φτάσει σε νοσοκομείο.

Το ενέσιμο υγρό, μπορεί να διοχετευθεί γρήγορα μέσα στο αίμα ή στον μυελό των οστών και μειώνει την πρόκληση φλεγμονών, την διαταραχή της πηκτικότητας και την κατανάλωση ενέργειας από τον οργανισμό του πάσχοντος.

Μια βασική καινοτομία στην αγωγή, είναι ο μικρός όγκος υγρού που διοχετεύεται στον ασθενή και έτσι αποφεύγεται όπως αναφέρθηκε προηγουμένως ή αύξηση της πίεσης και η έντονη αιμορραγία.

Η αγωγή στοχεύει στην εκμετάλλευση των πρώτων  "πλατινένιων 10 λεπτών" όπως αναφέρεται στους κύκλους των στρατιωτικών γιατρών, μετά τον τραυματισμό ενός στρατιώτη. (Πηγή)

Μια πτυχή της προτεινόμενης αγωγής που έχει κατοχυρωθεί σαν νέα εφεύρεση, είναι η υψηλή συγκέντρωση άλατος, το οποίο σταματά το πρήξιμο του εγκεφάλου του ασθενούς. Είναι ένας συνδυασμός φαρμάκων τα οποία έχουν την έγκριση χρήσης τους  από τον Οργανισμό Τροφίμων και Φαρμάκων των ΗΠΑ όπως είναι η Αδενοσίνη, η Λιδοκαΐνη και το Θειικό Μαγνήσιο.

Η σχετική μελέτη έχει δημοσιευθεί σε έγκυρα επιστημονικά δημοσιεύματα. Βέβαια χρειάζεται να δοκιμαστεί και σε ανθρώπους για να τεκμηριωθεί η χρησιμότητά της. Πολλές φορές στο παρελθόν, πολύ καλές ιδέες  ξεκινούν με επιτυχία σε δοκιμές επάνω σε ποντίκια, αλλά όταν εφαρμόζονται σε ανθρώπους, αποτυγχάνουν. Ας ελπίσουμε ότι αυτό δεν θα συμβεί σ' αυτήν την περίπτωση.

Πρακτικά τώρα, ένας νοσοκόμος μάχης δεν θα είναι αναγκασμένος να φορτώνεται πολλούς ορούς που θ' αντικαθίστανται από πιο μικρές, ελαφριές και βολικές ενέσεις. Αυτά για στρατιωτική χρήση. 

Για φαντασθείτε όμως την χρησιμότητά και σε μεγάλο μέρος του πληθυσμού της γης που ζει σε απόμακρες περιοχές του πλανήτη και στερείται των στοιχειωδών αγαθών; Πράγματι θα είναι μεγάλη εξέλιξη αν πετύχει.

Ανιχνευτής

Ο λευκός φωσφόρος

Λευκός φωσφόρος μέσα σε νερό (Πηγή)

Λευκός φωσφόρος! Ένα πολύ επικίνδυνο υλικό που προκαλεί οδυνηρά τραύματα επάνω στο ανθρώπινο σώμα, αλλά και σε κάθε άλλο ζώντα οργανισμό! Σε στρατιωτικές επιχειρήσεις χρησιμοποιείται σε καπνογόνα βλήματα, για την κατασκευή τροχειοδεικτικών βλημάτων λόγω της έντονης λάμψης του και για την πρόκληση εμπρησμών, κυρίως σε εύφλεκτα υλικά, γιατί μόλις έλθει σε επαφή με τον αέρα, καίγεται ασταμάτητα!

Χρησιμοποιείται περισσότερο από 100 χρόνια για στρατιωτική χρήση! Ακόμη και σήμερα! Η πιο πρόσφατη χρήση του έγινε από τους Ισραηλινούς στη Γάζα, πριν από λίγους μήνες, όπως είχε συμβεί και το 2009.

Λευκός φωσφόρος πάνω από τη Γάζα το 2009 (Πηγή)

Οι συστηματικά διδάξαντες βέβαια την τακτική (στρατιωτικά) χρήση του σε βλήματα πυροβολικού και όλμων είναι οι Αμερικανοί. Στις επιχειρήσεις που έλαβαν χώρα στο Ιράκ και ειδικότερα κατά την μάχη της Φαλούτζα, τα βλήματα (συνδυασμός καπνογόνων λευκού φωσφόρου και εκρηκτικών) έπεφταν στις οχυρωμένες θέσεις των αντιπάλων σε κτίρια, για να προκαλέσουν αρχικά καπνό και φωτιά και στη συνέχεια, πλήρη εξουδετέρωση. Η μέθοδος αυτή ονομάστηκε "Shake and Bake"(τραντάζεις και ψήνεις) για τα έντονα αρνητικά ψυχολογικά αποτελέσματα που προκαλούν στον αντίπαλο, μαζί με την τρομακτική δράση τους επάνω στο ανθρώπινο σώμα.

Ο παραπάνω συνδυασμός πυρών, είναι ένας που προτιμούν οι Αμερικανοί πεζοναύτες σε όλες τις φάσεις του αγώνα, αλλά ιδιαίτερα για την προληπτική κάλυψη πλευρών κατά την επίθεση, ανάλογα με τον άνεμο, φυσικά. Σχεδιάζεται σε προγραμματισμένες βολές ομάδων ή σειρών στόχων. Στο πεζικό σχεδόν όλων των στρατών του κόσμου, τα καπνογόνα βλήματα όλμων λευκού φωσφόρου φτάνουν κοντά στο 20% του συνολικού φόρτου πυρομαχικών μετά του όπλου.

 Μια άλλη μέθοδο που χρησιμοποιούσαν οι Αμερικανοί πεζοναύτες  μεταξύ των άλλων στη μάχη της Φαλούτζα (σε αγώνα αστικού περιβάλλοντος) στο Ιράκ, ήταν να τυλίγουν με ακαριαίο πυραγωγό σχοινί τρεις φορές καπνογόνο βλήμα λευκού φωσφόρου όλμου 60 ή 81 χιλ. και στη συνέχεια να κολλάνε επάνω, 1/4 ή μισό γέμισμα ταινίας M112 εκρηκτικής ύλης C4 .  Μετά, αφού έκαναν εμπυρευμάτιση, το έριχναν μέσα στο χώρο που ήθελαν να εκκαθαρίσουν υπό μορφή αυτοσχέδιας βόμβας, γινόταν η έκρηξη και πετύχαιναν συνδυασμό τοξικού καπνού και ωστικού κύματος. Τίποτα δεν έμενε σώο μέσα σ' εκείνο τον χώρο. Η συγκεκριμένη περίπτωση έγινε και θέμα στα ΜΜΕ εκείνη την εποχή, με την κατηγορία κατά των Αμερικανών, ότι χρησιμοποιούν απαγορευμένα όπλα.

Για το τελευταίο υπάρχουν αντικρουόμενες απόψεις, που προέρχονται από ασάφειες διατυπωμένες συγκεκριμένα για τον λευκό φωσφόρο στο ΙΙΙο Πρωτόκολλο  της Συνθήκης για την Χρήση Συμβατικών Όπλων του 1980. (Αν δεν ξέρετε την συνθήκη, διαβάστε την στα ελληνικά) Εκεί αναφέρεται επαγωγικά, ότι αν ο λευκός φωσφόρος χρησιμοποιείται καθαρά για εμπρησμό ή για πρόκληση τοξικών αερίων εναντίον αντιπάλου, όταν γύρω του υπάρχει και άμαχος πληθυσμός, η πράξη αυτή είναι εγκληματική και καταδικαστέα. (Απαγόρευση εμπρηστικών και χημικών όπλων).

Αν όμως ο λευκός φωσφόρος χρησιμοποιείται για φωτισμό του πεδίου της μάχης τη νύκτα και για δημιουργία προπετάσματος καπνού, προς αποφυγή της εχθρικής παρατήρησης, η χρήση του είναι θεμιτή! Διευκρινίζεται δε ότι ακόμη και αν πέφτουν τέτοια βλήματα σε αντίπαλο που βρίσκεται μακριά από άμαχο πληθυσμό, δεν υπάρχει απαγόρευση!

"Τι δεν καταλαβαίνετε;" Ο πόλεμος είναι ..πόλεμος, όπως και να το πούμε και είναι γεμάτος σκληρότητα και ..θάνατο, δυστυχώς, με ή χωρίς κανόνες

Αλλά ας δούμε τι ακριβώς είναι ο λευκός φωσφόρος!

Ο λευκός φωσφόρος, είναι ένα υλικό λευκό, κατασκευασμένο από ένα κοινό αλλότροπο των χημικών στοιχείων του φωσφόρου,  που μοιάζει με κερί. Αν εκτεθεί στον ήλιο παίρνει κίτρινο χρώμα. Είναι σώμα μαλακό, που μπορεί να κοπεί εύκολα με μαχαίρι και έχει μια πικάντικη μυρωδιά που μοιάζει με αυτήν του σκόρδου. Έχει σημείο τήξης τους 44  και σημείο βρασμού τους 287 βαθμούς Κελσίου. Σε θερμοκρασίες κάτω από 5 βαθμούς γίνεται γυαλιστερός και κρυσταλλικός. Διαλύεται ελάχιστα στο νερό (1:300.000 μέρη νερού) πολύ όμως εύκολα σε οργανικούς διαλύτες και ειδικά σε διθειάνθρακα, σε αναλογία 9:1, σε λίπος, μέχρι ακόμη και σε ελαιόλαδο. Δείτε ΕΔΩ τι γίνεται με τον διθειάνθρακα και πως  ο φωσφόρος αναφλέγεται   σε μεταγενέστερο χρόνο.

Η μορφή του λευκού φωσφόρου με την οποία χρησιμοποιείται στο στρατό, είναι πολύ ενεργητική και αναφλέγεται αμέσως μόλις έλθει σε επαφή με το οξυγόνο του ατμοσφαιρικού αέρα, μετατρεπόμενος σε πεντοξείδιο του φωσφόρου, εκλύοντας ταυτόχρονα μεγάλη θερμότητα και καπνό. Η χημική του δράση συνεχίζεται μέχρι να καταναλωθεί το υλικό, ή μέχρι να σταματήσει να οξυγονώνεται.

Φαντασθείτε, ότι κομμάτια λευκού φωσφόρου που σφηνώνονται μέσα σ' ένα απανθρακωμένο ..υλικό και δεν ανάβουν γιατί δεν έχουν οξυγόνο, επαναναφλέγονται, μόλις έλθουν πάλι σ' επαφή με τον αέρα.

Η επαφή του λευκού φωσφόρου  με το ανθρώπινο σώμα, προκαλεί επώδυνα χημικά εγκαύματα. Το έγκαυμα εμφανίζεται σαν μια νεκρωμένη περιοχή με κιτρινωπό χρώμα και έχει την χαρακτηριστική οσμή του σκόρδου. Επειδή είναι εξαιρετικά διαλυτός στο λίπος, έχει ταχεία διείσδυση μέσα στο δέρμα και προχωρεί σε βάθος στους ιστούς, φτάνοντας ακόμη να καίει και τα οστά. Εξ αιτίας της διαλυτότητας αυτής, τα εγκαύματα που προκαλεί είναι δευτέρου και τρίτου βαθμού και επουλώνονται δύσκολα. Αν κομμάτια λευκού φωσφόρου πέσουν σε μάτια, τα καταστρέφουν.

Τι πρέπει να κάνει κάποιος αν βρεθεί σε κατάσταση προσβολής από λευκό φωσφόρο; Τι πρώτα μέτρα πρέπει να λάβει; Πως πρέπει ν' αντιδράσει; Βασικά ερωτήματα που λύνονται μόνο με εκπαίδευση! Η άμεση αντίδραση για την αντιμετώπιση τέτοιου περιστατικού είναι η εξής:

1. Κατ' αρχήν δεν τρέχουμε γιατί όσο τρέχουμε δίνουμε "τροφή" για καύση στον φωσφόρο.

2. Αν μικρά καιόμενα κομμάτια λευκού φωσφόρου έλθουν σε επαφή και κολλήσουν στα ρούχα, βγάζουμε αμέσως τα ρούχα που έχουν προσβληθεί πριν προλάβει ο φωσφόρος να έλθει σ' επαφή με το δέρμα.

3. Αν ο φωσφόρος έλθει σ' επαφή με το δέρμα, σκεπάζουμε τη φλόγα με νερό, βρεγμένο ύφασμα, χρησιμοποιώντας ακόμα και ..ούρα, αν δεν υπάρχει άλλη λύση.

4. Διατηρούμε τα μικρά κομμάτια του φωσφόρου σκεπασμένα με βρεγμένα υλικά, (ύφασμα ή λάσπη) μέχρι να μπορέσουμε να τ' απομακρύνουμε.

5. Χρησιμοποιώντας φυσιολογικό ορό ή διάλυμα κρύου νερού και διττανθρακικού νατρίου (μαγειρικής σόδας) βρέχουμε το σημείο του σώματος που έχει προσβληθεί, (αν είναι δυνατόν μέσα σε νερό) και αφαιρούμε τα κομμάτια του φωσφόρου με τετράγωνο (όχι αιχμηρό) αντικείμενο το μη κοφτερό μέρος του μαχαιριού ή της ξιφολόγχης ή με ένα ραβδί ή ό,τι άλλο διαθέτουμε. Ιδανικά με τσιμπίδα. Ποτέ δε πιάνουμε τον φωσφόρο με γυμνά χέρια και δάκτυλα!

6. Καλύπτουμε τα εγκαύματα που προκλήθηκαν από τον φωσφόρο πάντα με βρεγμένα επιθέματα κι γάζες, για ν' αποφύγουμε τυχόν επανανάφλεξη σε  περίπτωση που έλθει σ' επαφή με τον αέρα.

7. Μετά την απομάκρυνση των ψηγμάτων του λευκού φωσφόρου τα εγκαύματα που έχουν προκληθεί αντιμετωπίζονται όπως τα κοινά εγκαύματα.

Επικρατεί μέχρι σήμερα η αντίληψη στον ιατρικό χώρο, ότι για την εξουδετέρωση μικρότερων κομματιών φωσφόρου, μπορούν να τοποθετούνται στις εγκαυματικές επιφάνειες  γάζες εμποτισμένες με διάλυμα (0,5-2%) θειικού χαλκού, (γαλαζόπετρας) μέχρι την μεταφορά του τραυματία σε νοσοκομείο, αν και υπάρχει  η άποψη ότι ο θειικός χαλκός είναι επίσης τοξική ουσία που μπορεί να προκαλέσει τοξική βλάβη  στα νεφρά και στον εγκέφαλο ή ακόμη και ενδαγγειακή αιμόλυση.

Τα καπνογόνα βλήματα λευκού φωσφόρου είναι αυτά που χρησιμοποιούνται πιο πολύ απ' ότι τα εμπρηστικά. Το προπέτασμα καπνού είναι αυτό που διευκολύνει την προχώρηση τμημάτων, ειδικά σε αγώνα αστικού περιβάλλοντος και εμποδίζει την ημερήσια ή νυκτερινή όραση ακόμη και απ' αυτούς που χρησιμοποιούν διόπτρες νυκτερινής όρασης. Τα καπνογόνα φωσφόρου περιέχουν είτε λευκό είτε ερυθρό φωσφόρο.

Ο ερυθρός φωσφόρος σε καθαρή μορφή δεν είναι τόσο τοξικός και δεν προκαλεί εγκαύματα, ενώ ο καπνός που παράγεται δεν προκαλεί θερμικά τραύματα. Ο καπνός όμως του λευκού φωσφόρου είναι πολύ δραστικός και τοξικός, λόγω του εκλυόμενου πεντοξειδίου του φωσφόρου, που μετατρέπεται από την υγρασία του αέρα, σε φωσφορικό οξύ. Το φωσφορικό οξύ ερεθίζει το λαιμό τους πνεύμονες  και τα μάτια και προκαλεί επίμονο και δυνατό βήχα.

Στην περίπτωση αναρρόφησης καπνού εκλυόμενου από βλήματα, βομβίδες ή χειροβομβίδες που περιέχουν λευκό  φωσφόρο, θα πρέπει άμεσα ο προσβαλλόμενος ν' απομακρυνθεί από το σημείο προσβολής. Η καλύτερη προφύλαξη βέβαια είναι η χρήση ασφυξιογόνου μάσκας, όπως ακριβώς γίνεται με την αντιμετώπιση χημικών αερίων.

Μια και ανέφερα για καπνογόνες χειροβομβίδες λευκού φωσφόρου θυμήθηκα ένα θανατηφόρο δυστυχώς περιστατικό, που συνέβη με χειροβομβίδα Μ15 λευκού φωσφόρου σε μια άσκηση πριν από ..πολλά χρόνια. Ο άτυχος στρατιώτης, έριξε την χειροβομβίδα πολύ κοντά, με αποτέλεσμα να τον "πάρουν" τα αέρια και κομμάτια του λευκού φωσφόρου. Τα πνευμόνια του κατακάηκαν, λόγω της απότομης εισρόφησης καπνού  σωματιδίων από τον πανικό του και ταλαιπωρήθηκε για αρκετές ώρες πριν αφήσει την τελευταία του πνοή στο νοσοκομείο.

Η πολλή και η καλή εκπαίδευση σώζει ζωές. Και ας μην ξεχνάμε ότι οι κομάντος πρέπει να είναι πάντα προετοιμασμένοι για το απρόοπτο που μπορεί να συμβεί. Έτσι έλεγε κάποτε ένας SAS εκπαιδευτής: "Be prepared for the unexpected" Και δεν είχε άδικο!



Ανιχνευτής

Ο νοσοκόμος ειδικών δυνάμεων..

Ρέιντζερς στο Αφγανιστάν  (Πηγή)

Η καταδρομική δύναμη αποβιβάσθηκε από τα ελικόπτερα μόλις αυτά πάτησαν στη Ζώνη Προσγείωσης (ΖΠ) και τα τμήματα, προωθήθηκαν για την κατάληψη του εχθρικού σταθμού διοίκησης που ήταν ο στόχος τους. 

Ξαφνικά, και ενώ το τμήμα εφόδου άρχιζε την προσβολή, ακούστηκε μια εκκωφαντική έκρηξη που την ακολούθησαν κραυγές αγωνίας και πόνου. "Επείγον! Χρειαζόμαστε νοσοκόμο εδώ!" Επαναλαμβανόταν συνεχώς  μια φωνή μέσα στον ασύρματο του δικτύου διοίκησης από μια διμοιρία, 300 μέτρα μακριά, εκεί που είχε συμβεί η έκρηξη.

Ο νοσοκόμος, έσπευσε με το σακίδιό του και πλησίασε τον πρώτο τραυματία, εκτελώντας μηχανικά όπως είχε μάθει, τον έλεγχο του τραύματος και κάνοντας νοερά την εκτίμησή του. Ήδη οι πρώτες βοήθειες είχαν δοθεί από συναδέλφους του και τις βρήκε ικανοποιητικές. Του είχαν κάνει αιμόσταση στο τραυματισμένο του πόδι, το αναπνευστικό του σύστημα δεν είχε πειραχτεί. Είχε όμως ανοικτό τραύμα στο στήθος και ο νοσοκόμος του "σφράγισε" την τρύπα με ειδικό επίδεσμο, συνεχίζοντας την εκτίμησή του για παραπέρα ενέργειες.

Δεν πέρασαν μερικά λεπτά και ξαφνικά, λίγα μέτρα πιο πέρα έσκασε μια άλλη εκρηκτική παγίδα, απελευθερώνοντας απότομα ένα μεγάλο σύννεφο καπνού και σκόνης  από τη γη, προκαλώντας έναν άλλο σοβαρό τραυματισμό. Η διμοιρία είχε πέσει επάνω σε παγιδευμένη περιοχή! Ο νοσοκόμος άφησε έναν στρατιώτη να προσέχει τον πρώτο τραυματία και έτρεξε στον δεύτερο.

Διαπίστωσε πολλαπλά τραύματα στο αριστερό πλευρό του σώματος του τραυματία. Η πρώτη εκτίμησή του ήταν ότι ο άτυχος στρατιώτης είχε χάσει το αριστερό του πόδι, το αριστερό του χέρι μέχρι τον ώμο και διαπίστωσε ότι είχε κοιλιακό τραύμα από το οποίο είχαν αποκαλυφθεί τα εσωτερικά του όργανα. Ο τραυματίας  με πρόσωπο γεμάτο αίματα, δεν ανταποκρινόταν αλλά ο νοσοκόμος προσπάθησε όσο μπορούσε για να σταματήσει την αιμορραγία και να βοηθήσει. 

Του έκανε κρικοθυρεοειδοτομή και του πέρασε έναν αεραγωγό για να μπορεί να αναπνέει. Δυστυχώς ο τραυματισμένος στρατιώτης μετά από δύο ανάσες, δεν ξανάδωσε σημεία ζωής.

Εκείνη τη στιγμή,  μια τρίτη εκρηκτική παγίδα έσκασε 10 μέτρα πιο πέρα προκαλώντας άλλο σοβαρό τραυματισμό. Ο νοσοκόμος κινήθηκε προς το μέρος του τραυματία για να διαπιστώσει ότι και τα δυο πόδια του είχαν κοπεί! Δεν είχε άλλους αιμοστατικούς επιδέσμους, στο σακίδιό του και έτσι προσπάθησε να ελέγξει την αιμορραγία πιέζοντας τις μηριαίες αρτηρίες.

Τότε κατέφθασε για βοήθεια και ένας διασώστης μάχης,  που συνόδευε για υποστήριξη, την καταδρομική δύναμη. Έβγαλε από τη συλλογή του αιμοστατικούς επιδέσμους και έσφιξαν μαζί τα κομμένα μέλη για να σταματήσουν την απώλεια αίματος. Ο τραυματίας άρχισε να έχει δύσπνοια και πνιγόταν. Αμέσως οι δύο νοσοκόμοι προχώρησαν σε κρικοθυρεοειδοτομή για να μπορέσουν να τον διασωληνώσουν και να βοηθήσουν την αναπνοή του.

 Τέταρτη εκρηκτική παγίδα έσκασε στα 5 μέτρα σκεπάζοντας τους νοσοκόμους με χώματα και αφήνοντας τους για κάποια δευτερόλεπτα ζαλισμένους και κουφούς, στο έδαφος. Μόλις συνήλθαν και αφού διαπίστωσαν ότι δεν είχαν τραυματιστεί οι ίδιοι, έμεινε ο διασώστης στον τρίτο τραυματία επισπεύδοντας την αεροδιακομιδή του, ενώ ο νοσοκόμος έτρεξε στον τέταρτο τραυματία της τελευταίας έκρηξης.

Δυστυχώς είχε χάσει και τα δυο του πόδια. Πάλι ο νοσοκόμος πίεσε με τα γόνατά του, τις μηριαίες αρτηρίες του νέου τραυματία ανεβαίνοντας επάνω του. Έψαξε για τη συλλογή πρώτων βοηθειών του τραυματισμένου, βρήκε έναν αιμοστατικό επίδεσμο (πάντα έπρεπε να υπάρχει ένας στη συλλογή). Φώναξε δυνατά σε έναν διπλανό κομάντο, ζητώντας του έναν ακόμη επίδεσμο. Ξεκίνησε να σφίγγει τα πόδια του τραυματία για να σταματήσει την αιμορραγία. Μόλις τελείωσε, έκανε μια γρήγορη εκτίμηση και κατέληξε στο συμπέρασμα της άμεσης αεροδιακομιδής.

Εκείνη την στιγμή έφτασαν 2 τραυματιοφορείς και πήραν τον τραυματία για να τον μεταφέρουν στο σημείο προσγείωσης του ελικοπτέρου. Ο νοσοκόμος, έκανε την σχετική αίτηση για 2 αεροδιακομιδές των τραυματιών που τους είχαν κοπεί τα πόδια.

Να ένα σενάριο για την αξιολόγηση εκπαίδευσης, στην τελική φάση  του σχολείου νοσοκόμων μάχης!  Μόνο που η παραπάνω ιστορία είναι πέρα για πέρα αληθινή!

Ήταν ο "Β" λόχος του 3ου τάγματος του αμερικανικού 75 συντάγματος των Ρέιντζερς. Κυνηγούσαν να συλλάβουν έναν οπλαρχηγό των Ταλιμπάν, που οι πληροφορίες τον έδιναν να βρίσκεται κρυμμένος  σε ένα καταυλισμό, εκεί. Περιμετρικά όμως οι αντάρτες  είχαν παγιδεύσει τον χώρο και βλέποντας τους καταδρομείς να πλησιάζουν, άρχισαν να ενεργοποιούν τις παγίδες, προσβάλλοντας ταυτόχρονα με πυρά. Ήταν μια ξαφνική, σφοδρή μάχη μικρής διάρκειας, όπως συμβαίνει σε τέτοιες περιπτώσεις στο Αφγανιστάν.

Το περιστατικό συνέβη τον Οκτώβριο του 2013, στην 18η, εκ περιτροπής αποστολή  του τάγματος στο Αφγανιστάν, από το 2001. Ο δεκανέας Άντερσον, κατετάγη στο στρατό το 2010 και δήλωσε για νοσοκόμος Ρέιντζερ, αφού είχε σπουδάσει τέτοιο αντικείμενο σαν πολίτης και του άρεσε ο τομέας περίθαλψης επειγόντων περιστατικών. Το 2012, ανέλαβε με την μονάδα την πρώτη του επιχειρησιακή αποστολή στο Αφγανιστάν.

Αναμένοντας το ελικόπτερο αεροδιακομιδής  στην ΖΠ, ο νοσοκόμος Άντερσον, έβλεπε και άλλους πιο ελαφρά τραυματισμένους, που όμως, είχαν τύχει της φροντίδας των άλλων συναδέλφων τους και αισθανόταν ικανοποίηση που τα μαθήματα πρώτων βοηθειών που είχαν κάνει στην επιχειρησιακή τους εκπαίδευση, είχαν πιάσει τόπο. Η μάχη είχε τελειώσει, έτσι ξαφνικά όπως είχε αρχίσει.

Το ελικόπτερο έφτασε μαζί με τον γιατρό, και έγινε η παραλαβή παράδοση των τραυματιών. Πολύ αργότερα, και αφού η μονάδα είχε επιστρέψει στη βάση της, ο δεκανέας Άντερσον, ανακηρύχθηκε σαν ο καλύτερος νοσοκόμος των δυνάμεων ειδικών επιχειρήσεων του 2013. Συνοπτικά, ο Άντερσον, μπήκε μέσα σε περιοχή παγιδευμένη με εκρηκτικά και χωρίς να σκεφτεί τον εαυτό του, διέτρεχε τον χώρο, προσπαθώντας να περιθάλψει τους 4 σοβαρά τραυματισμένους συναδέλφους του.

Όπως ανέφερε το ιστορικό:

" Η απόλυτη περιφρόνηση που έδειξε για την προσωπική του ασφάλεια, προσπαθώντας να προσφέρει τις υπηρεσίες του για την διάσωση των συναδέλφων του ήταν εκπληκτική και η προσπάθειά του να εφαρμόσει με επιδέξιο τρόπο περίπλοκες ιατρικές μεθόδους με ελάχιστο εξοπλισμό, απίστευτη. Ο δεκανέας Άντερσον, συνεισέφερε στη διάσωση της ζωής δύο καταδρομέων, συμπεριλαμβανομένου αυτού με αναπηρία και στα δύο κάτω άκρα,, τον οποίο κράτησε στη ζωή για 2 ώρες, αρνούμενος να τον αφήσει μέχρι την ώρα της αεροδιακομιδής του, παρά τον κίνδυνο που διέτρεχε,  σε εχθρικό περιβάλλον."

Πηγή