Η ξεχασμένη....ταμπακιέρα!

Ένα παλιό κλασσικό μπέργκιν με μεταλλικό σκελετό, γεμάτο αναμνήσεις από το παρελθόν, βρέθηκε μπροστά μου, καθαρίζοντας την αποθήκη. Το κράτησα ενθύμιο, να μου θυμίζει τον παλιό καλό καιρό, όταν το φόρτωνα στην πλάτη και γύριζα τα βουνά και τα νησιά  σχεδόν σ' όλη την Ελλάδα. Το άνοιξα για να δω τι ακριβώς είχα κάποτε βάλει μέσα. Αδιάβροχο, ένα μικρό υπνόσακο τύπου κουβέρτα, καραβάνες, ένα παγούρι, σκούφος  και μια μικρή, μεταλλική ταμπακιέρα από σιγαρίλος! 

Η ταμπακιέρα μου έφερα στο νου την εκπαίδευση στην επιβίωση! Γιατί ήταν μια μικρή συλλογή που είχα φτιάξει για να την έχω σε κάποια τσέπη της στολής όταν βγαίναμε έξω στην ύπαιθρο. Την άνοιξα και είδα τα πράγματα. Παρά τα πολλά χρόνια που είχαν περάσει τα περισσότερα, με εξαίρεση τα χάπια, ήταν σχεδόν άθικτα και έτοιμα να χρησιμοποιηθούν. Την επανέφερα σε "ενέργεια" και την έβαλα στο αμάξι! Ποτέ μη λες ποτέ!

Αυτοσχέδια ατομική συλλογή επιβίωσης

Το περιεχόμενο το βλέπετε στην παραπάνω εικόνα.Από πάνω αριστερά προς τα δεξιά:

1. Δύο προφυλακτικά χωρίς λιπαντικό. Άριστο βοήθημα για συλλογή νερού σαν αυτοσχέδιο παγούρι, αλλά και για χρήση τουρνικέ, δηλαδή, αιμοστατικού ιμάντα.

2. Liposan για ξεραμένα χείλη και όχι μόνο!

3. Αναπτήρας αερίου. Εξαιρετικό βοήθημα για πολλά. 

4. Μεγεθυντικός φακός. Πέραν της μεγέθυνσης, ακόμη ένα βοήθημα για αφή πυράς όταν υπάρχει ηλιοφάνεια.

5.Συρμάτινο πριόνι, με κρίκους στα άκρα. Απαραίτητο βοήθημα για κοπή ξύλων.

6. Ψείρες φωτισμού. Ψάρεμα και όχι μόνο. Φωτισμός και κατάδειξη σημείου σε σκοτάδι.

7. Πυξίδα κουμπί. Εκεί που η τεχνολογία τελειώνει, η μικρή και ταπεινή πυξίδα θα βοηθήσει στον προσανατολισμό, ειδικά όταν δεν υπάρχει καλός φωτισμός.

8. Πετονιά και αγκίστρια για καλό ψάρεμα. Αν δε χρειάζεσαι το ψάρεμα, σίγουρα την πετονιά κάπου θα τη χρειαστείς.

9. Χειρουργική λάμα. Πολύ χρήσιμο εργαλείο για πολλές δουλειές και ακριβώς από κάτω, ιατρική βελόνα με νήμα για ράψιμο, ανοικτών πληγών και άλλων πολλών.

Και πάμε στα χάπια από αριστερά προς τα δεξιά:

1. Αντιόξινα για στομάχι. 

2.  Χαπάκια Χαλαζόνης  Απαραίτητα για τον καθαρισμό βρώμικου νερού.

4. Χαπάκια Παρακεταμόλης, για πονοκέφαλο, πυρετό, πόνους πάσης φύσεως. 

5. Κάψουλες για τη διάρροια και

6. Κάψουλες για αλλεργίες.

Όλα μπαίνουν στην ταμπακιέρα, η οποία σφραγίζεται με κολλητική ταινία αδιαβροχοποιείται, και φυλάσσεται εκεί που θέλει ο καθένας. Αχρείαστα να είναι, αλλά… πολύ χρήσιμα σε δύσκολες καταστάσεις! 

Ανιχνευτής

Περί αναπτήρων..

Πηγή

Δεν θα μιλήσουμε για πρωτότυπους και περίτεχνους  αναπτήρες,  που προτιμούν οι μερακλήδες καπνιστές. Θα πούμε όμως μερικά πράγματα για τη χρησιμότητα των αναπτήρων σε κατάσταση επιβίωσης.

" Gents (κύριοι), Ένας απλός μικρός BIC αναπτήρας μπορεί να σας σώσει τη ζωή, αλλά ο συνδυασμός του με το τσιγάρο, γίνεται εκρηκτικό μείγμα που θα σας τινάξει στον αέρα κάποια στιγμή..", ακόμα ηχεί στ' αυτιά μου η περιπαικτική και εύθυμη φωνή του Βρετανού SAS εκπαιδευτή επιβίωσης, που μας έκανε μάθημα πριν από ..πολλά χρόνια. Για να καταλάβετε πόσο παλιά, αυτός  συμμετείχε λίγο αργότερα στον πόλεμο των Φώκλαντ! 

Καθισμένοι μέσα στο  γερμανικό, μουσκεμένο από τη βροχή δάσος, σε κάποια εκπαιδευτική περιοχή του ILRRPS , προετοιμαζόμασταν για μια μεγάλη άσκηση περιπόλων  διπλής ενέργειας. Οι "αντίπαλοί" μας θα ήταν οι νεοσυγκροτηθέντες τότε,  περιβόητοι GSG-9.

Εμείς "παίζαμε" τους ..παρείσακτους σαμποτέρ και αυτοί αναλάμβαναν την αντιτρομοκρατική δράση! Είχε μεγάλο ενδιαφέρον ο συναγωνισμός γνώσεων και τακτικής. Ο ένας προσπαθούσε να πιάσει ή να ξεγελάσει τον άλλο! Η προετοιμασία μας περιλάμβανε και τ' απαραίτητα μαθήματα επιβίωσης.

Γιατί όμως επέμενε στον αναπτήρα ο εκπαιδευτής μας; "Σε κατάσταση επιβίωσης ο αναπτήρας θα σας ανάψει πολύ περισσότερες φωτιές απ' ότι τα λίγα σπίρτα που πιθανό να έχετε επάνω σας. Και είναι πιο εύκολος στη χρήση του. Δεν θα σας κάνει τη ζωή δύσκολη.." εξηγούσε, κάνοντας επίδειξη ανάμματος φωτιάς με τον BIC του, που ήταν πολύ της "μόδας" τότε.

Και πράγματι τα τρία πλεονεκτήματα έναντι των σπίρτων είναι:

• Ο αναπτήρας είναι πιο εύκολος στη χρήση και με το ένα χέρι.
• Ανάβει εκατοντάδες φωτιές
• Αν υγρανθεί, με φύσημα στην κεφαλή το στεγνώνει γρήγορα και είναι έτοιμος για χρήση

Οι περισσότερες εμπορικές συλλογές επιβίωσης βέβαια, εμπεριέχουν πάντα σπίρτα και ειδικότερα σπίρτα θυέλλης, καθώς και τσακμακόπετρες. Δεν είναι άσχημο να υπάρχουν και αυτά στην ατομική μας συλλογή, αλλά ο αναπτήρας είναι ή πρέπει να είναι βασικό κομμάτι. 

Και κάτι ακόμα! Αν τυχόν αδειάσει το αέριο, ο αναπτήρας εξακολουθεί να είναι χρήσιμος με τις σπίθες που πετάει. Μπορεί να μετατραπεί με εύκολο τρόπο σε αυτοσχέδιο εργαλείο ανάμματος φωτιάς. Πώς; Δείτε ΕΔΩ.

Ένα άλλο βίντεο δείχνει πως να τοποθετείς το αναπτηράκι μέσα στην ατομική συλλογή επιβίωσης τσέπης τύπου αρμαθιάς. Δείτε το ΕΔΩ.

Ο αναπτήρας αποτελεί βασικό εξάρτημα μιας συλλογής επιβίωσης! Μην το ξεχνάτε!

Ανιχνευτής

H πεζοπορία και οι κανόνες της

Αναδημοσίευση άρθρου

Πηγή

H πεζοπορία είναι μια φυσική δραστηριότητα που χρησιμοποιεί το περπάτημα ως μέσο, με σκοπό την ψυχαγωγία, την εκγύμναση και την βελτίωση της φυσικής κατάστασης του ανθρώπου. Απευθύνεται σε όλους, ανεξαρτήτως ηλικίας και φύλου, αφού αποτελεί έναν από τους ασφαλέστερους και ηπιότερους τρόπους άσκησης .

Πεζοπορία είναι η κίνηση στο βουνό από μέρη που γενικά χαρακτηρίζονται βατά (μονοπάτια κ.λ.π.). Παρόλα αυτά, το βάδισμα στο βουνό δεν είναι και τόσο απλό πράγμα όσο εκ πρώτης όψεως φαίνεται. Έχει και αυτό την τεχνική του.

Οι πρώτες μας διαδρομές στο βουνό είναι καλύτερα να γίνουν σε πλαγιές όχι πολύ απότομες για να μην υποβληθούν οι μύες και οι αρθρώσεις σε υπερβολική καταπόνηση. Παρ’ όλα αυτά όμως οι αρθρώσεις δεν καταπονούνται όπως κατά το τρέξιμο ή το τζόκινγκ!

Αυτό που χρειάζεται, βέβαια, είναι η έμφαση στο σωστό τρόπο βαδίσματος κατά τη διάρκεια της πεζοπορίας, ώστε να μη φορτίζονται ούτε οι αρθρώσεις ούτε το καρδιοαναπνευστικό σας σύστημα παραπάνω από το φυσιολογικό για την ηλικία και τη φυσική σας κατάσταση. Οι μικρές αυξομειώσεις στην ταχύτητα (από 4 έως 6,5 χιλιόμετρα την ώρα), καθώς και οι εναλλαγές ανηφόρας-κατηφόρας, θα έχουν ευεργετικές επιδράσεις στον οργανισμό σας.

Οι κατηγορίες

Πεζοπορία είναι η σωματική δραστηριότητα κατά την οποία διανύουμε περπατώντας μια μεγάλη απόσταση. Η απόσταση αυτή πρέπει να είναι τουλάχιστον 5 χιλιόμετρα, αλλιώς δεν θεωρείται πεζοπορία αλλά απλά περπάτημα

Μπορούμε να διακρίνουμε τρεις κατηγορίες πεζοπορίας ανάλογα του βαθμού δυσκολίας της.

ΑΠΛΗ ΠΕΖΟΠΟΡΙΑ

ΟΡΕΙΝΗ ΠΕΖΟΠΟΡΙΑ

ΟΡΕΙΒΑΣΙΑ

Ο όρος ορειβασία είναι ένα γενικός όρος των δραστηριοτήτων βουνού αλλά στις κατηγορίες της πεζοπορίας υποδηλώνει την πλέον δύσκολη μορφή της ορεινής πεζοπορίας.

Ο αλπινισμός (ορειβασία σε μεγάλο υψόμετρο, με μεγάλο βαθμό δυσκολίας) τέλος δεν συμπεριλαμβάνεται στις παραπάνω κατηγορίες γιατί δεν ανήκει στην πεζοπορία και έχει ανάγκη ειδικών τεχνικών και υλικών.

Απλή πεζοπορία

Είναι η πιο απλή μορφή πεζοπορίας. Με ελάχιστη διανυόμενη απόσταση τα 5 χλμ (ή σε χρόνο περίπου 1 - 2 ώρες ), γίνεται σε εδάφη με πολύ μικρή κλίση χωρίς μεγάλη υψομετρική διαφορά, με ελαφρύ εξοπλισμό ο οποίος αποτελείται από αθλητικά παπούτσια ή παπούτσια trekking, ελαφρό συμβατικό ντύσιμο ανάλογα την εποχή και από ένα μικρό σακίδιο, όπου μπορείτε να έχετε λίγο νερό και πρόχειρη τροφή.

Είναι το είδος της πεζοπορίας που είναι προσιτό στον καθένα αρκεί να είναι καλά στην υγεία του. Η απλή πεζοπορία μπορεί να γίνει οπουδήποτε υπάρχει το κατάλληλο περιβάλλον σ' ένα δάσος, σ' ένα βουνό σ’ ένα νησί, δίπλα στην θάλασσα κ.λ.π.

Για να χαρακτηριστεί μια διαδρομή απλή πεζοπορία, η υψομετρική διαφορά που καλύπτεται κατά τη διάρκεια της διαδρομής δεν θα πρέπει να ξεπερνάει τα 300 μ.

Για μεμονωμένα άτομα, για οικογένειες, για νεαρά παιδιά, λίγες ώρες, μισή μέρα ή και ολόκληρη μέρα, η απλή πεζοπορία αποτελεί μια άριστη σωματική δραστηριότητα.

Ορεινή Πεζοπορία

Αποτελεί το δεύτερο σκαλοπάτι της πεζοπορίας. Εδώ η απόσταση των 15 - 20 χλμ. και οι 5 - 8 ώρες πορείας αποτελούν τον κανόνα, αλλά τα χιλιόμετρα σε σχέση με τις ώρες χάνουν λίγο την αξία τους γιατί το έδαφος είναι ορεινό και μπορεί να παρουσιάζει δυσκολίες με αποτέλεσμα να διανύονται λίγα χλμ. ανά ώρα. Στατιστικά έχει διαπιστωθεί ότι η μέση ωριαία ταχύτητα είναι 3 - 4 χλμ./ώρα .

Ο εξοπλισμός είναι εξειδικευμένος και ιδιαίτερα τη χειμερινή περίοδο επιβάλλεται να είναι ο κατάλληλος. Ένα καλό ορειβατικό άρβυλο και ένα καλό σακίδιο αποτελούν τη βάση του εξοπλισμού, ενώ το κατάλληλο ντύσιμο και η πρόβλεψη τροφής/νερού είναι αναγκαία συμπληρώματα της πορείας.

Η ορεινή πεζοπορία μπορεί να γίνει σε οποιοδήποτε βουνό. Τα βασικά χαρακτηριστικά της ορεινής πεζοπορίας είναι η υψομετρική διαφορά της διαδρομής που μπορεί να φθάσει τα 500 - 600 μέτρα και το ότι η πορεία γίνεται συνήθως σε υψόμετρα μεγαλύτερα των 500μ. (όχι αναγκαστικά). Θα τονίσουμε και πάλι εδώ ότι η πραγματοποίηση μιας πορείας ειδικά σε υψόμετρα πάνω από 1000μ. μπορεί να γίνει εξαιρετικά δύσκολη κατά τη διάρκεια του χειμώνα λόγω άσχημων καιρικών συνθηκών.

Τα άτομα που θα κάνουν ορεινή πεζοπορία πρέπει να είναι εξασκημένα να έχουν ήδη κάνει απλές πεζοπορίες και να είναι ικανά να αντιμετωπίσουν πιθανές δυσκολίες.

Η ορεινή πεζοπορία είναι ιδανική για νέους ανθρώπους ικανοποιητικά γυμνασμένους οι οποίοι έχουν διάθεση να γνωρίσουν έναν άλλο τρόπο ζωής.

Ορειβασία

Η ορειβασία αποτελεί την πλέον δύσκολη μορφή της πεζοπορίας . Συνήθης στόχος της ορειβασίας είναι η κατάκτηση κάποιας κορυφής.

Πηγή

Στην ορειβασία η απόσταση δεν παίζει ουσιαστικό ρόλο έχει όμως παρατηρηθεί ότι κατά μέσο όρο διανύονται 2 - 3 χλμ. την ώρα. Πιο σημαντικό στοιχείο είναι ότι ανά ώρα καλύπτονται περίπου 300 μέτρα υψομετρικής διαφοράς που σημαίνει ότι για να ανέβει κανείς 1000 μέτρα απαιτούνται περίπου 4 ώρες μαζί με τις στάσεις. Μια συνήθης ορειβατική ανάβαση διαρκεί 7 - 10 ώρες μαζί με την επιστροφή.

Ο εξοπλισμός ειδικά την χειμερινή περίοδο πρέπει να είναι πλήρης και πολλές φορές συμπληρώνεται με τα crampons (σκάρες με καρφιά που τοποθετούνται κάτω από τα παπούτσια για το περπάτημα σε πάγο) και με το piolet (ειδικό μπαστούνι με αιχμηρές άκρες για ασφάλεια σε παγωμένο χιόνι). Ένα καλό σακίδιο και τα ειδικά ορειβατικά ρούχα συμπληρώνουν τον εξοπλισμό.

Τα άτομα που θα ασχοληθούν με την ορειβασία πρέπει να είναι απολύτως υγιή σε άριστη φυσική κατάσταση και να έχουν περάσει από τα δύο προηγούμενα στάδια της απλής και της ορεινής πεζοπορίας. Η πείρα και η μακρόχρονη ενασχόληση με την ορειβασία είναι σημαντικά. Στα πρώτα στάδια που θα ασχοληθεί κανείς με ορειβασία σκόπιμο είναι να ακολουθήσει κάποιο ορειβατικό σωματείο προκειμένου να εξοικειωθεί με τη βοήθεια έμπειρων ορειβατών.

Παρακάτω κατατάσσονται σε πίνακα τα χαρακτηριστικά της κάθε κατηγορίας πεζοπορίας.

ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ

ΑΠΛΗ ΠΕΖΟΠΟΡΙΑ

ΟΡΕΙΝΗ ΠΕΖΟΠΟΡΙΑ

ΟΡΕΙΒΑΣΙΑ

ΑΠΟΣΤΑΣΗ

5 - 20 χλμ.

10 - 25 χλμ.

10 - 20 χλμ.

ΜΕΣΗ ΩΡΙΑΙΑ ΤΑΧΥΤΗΤΑ

4 - 5 χλμ.

3 - 4 χλμ.

2 - 3 χλμ.

ΧΡΟΝΟΣ ΔΙΑΔΡΟΜΩΝ

1 - 5 ώρες

3 - 10 ώρες

3 - 10 ώρες

ΥΨΟΜΕΤΡΙΚΗ ΔΙΑΦΟΡΑ

150 - 300μ.

300 - 600μ.

600μ. και άνω

ΦΥΣΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ

Καλή

Πολύ Καλή

Άριστη

ΕΞΟΠΛΙΣΜΟΣ

Ελαφρύς

Καλός

Πολύ καλός

ΕΦΟΔΙΑ

Λίγα

Αρκετά

Πολλά

ΕΔΑΦΙΚΕΣ ΔΥΣΚΟΛΙΕΣ

Καθόλου

Με αρκετές δυσκολίες

Με πολλές δυσκολίες

Κανόνες πεζοπορίας

Ότι κι αν αποφασίσετε να κάνετε, ακόμα κι αν πρόκειται για μια μικρή βολτίτσα στο βουνό θα πρέπει να ακολουθήσετε κάποιους κανόνες, γιατί η σωστή οργάνωση μπορεί να αποδειχθεί θέμα ζωής ή θανάτου αφού το βουνό μπορεί να γίνει τόσο απρόβλεπτο όσο δεν φαντάζεστε.

-Συγκεντρώνουμε όσο γίνεται περισσότερα στοιχεία για τη διαδρομή που θα ακολουθήσουμε.

-Προμηθευόμαστε εγκαίρως τα τηλέφωνα των αρμόδιων υπηρεσιών που μπορεί να φανούν χρήσιμα.

-Έχουμε προαποφασίσει και προσυμφωνήσει όλοι μαζί για το μήκος και τη διάρκεια της πορείας σε συνάρτηση με την ικανότητα και την αντοχή του πιο αδύναμου της παρέας.

-Οργανώνουμε με ακρίβεια το τρόπο και το χρόνο της επιστροφής.

-Δεν ξεκινάμε ποτέ μόνοι μας και δεν απομακρυνόμαστε από την υπόλοιπη ομάδα.

-Παίρνουμε μετεωρολογική πρόβλεψη, γιατί ο καιρός στις κορυφές είναι ιδιαίτερα ευμετάβλητος.

-Εάν δεν γνωρίζουμε καλά την περιοχή ζητάμε τη βοήθεια Οδηγού Βουνού.

-Έχουμε μαζί περισσότερα από ένα κινητά τηλέφωνα και κάρτες SIM όλων των εταιρειών.

-Αν έχουμε μαζί GPS γνωρίζουμε πως λειτουργεί και σε ποιο σύστημα εμφανίζει τα δεδομένα.

-Ενημερώνουμε γνωστούς και φίλους για την ακριβή πορεία που θα ακολουθήσουμε.

-Φροντίζουμε να είμαστε σε καλή φυσική κατάσταση, και δεν ξεκινάμε για μεγάλη ή δύσκολη διαδρομή αν είμαστε τραυματισμένοι ή αδιάθετοι.

-Εφοδιαζόμαστε με τα απαραίτητα ρούχα και ένα δεύτερο ζευγάρι παπούτσια κι αποφεύγουμε τα λιγότερα χρήσιμα αντικείμενα.

-Φροντίζουμε ώστε το σακίδιό μας, να είναι όσο το δυνατόν πιο ελαφρύ, να μην έχει προεξοχές και να μην μας ενοχλούν στη κίνησή μας οι ιμάντες πρόσδεσης.

-Φροντίζουμε ειδικά για τον εφοδιασμό μας σε νερό.

-Φροντίζουμε τον εφοδιασμό σε τρόφιμα (κατά προτίμηση λίγα και ενεργειακά) αν η διαδρομή προβλέπεται μεγάλη.

-Εφοδιαζόμαστε με τους απαραίτητους χάρτες.-Δε συνεχίζουμε στα δύσκολα μονοπάτια αν νιώθουμε να μας κυριεύει ανασφάλεια ή πανικός.

-Φροντίζουμε για την οργάνωση μικρού φαρμακείου.

-Κινούμαστε αργά και προσεχτικά.

-Κάνουμε οικονομία δυνάμεων και δεν πιέζουμε οριακά το σώμα μας.

-Δεν μετακινούμε πέτρες χωρίς λόγο,

-Δεν πλησιάζουμε και δεν ενοχλούμε τα άγρια ζώα,

-Δεν κόβουμε άσκοπα λουλούδια και κλαριά

-Μαζεύουμε τα σκουπίδια μας και για κανένα λόγο δεν αλλοιώνουμε ή μετακινούμε τα σημάδια στα μονοπάτια.

Βασικοί κανόνες για την ανάβαση

Διαλέγετε το πιο κατάλληλο σημείο για να πατήσετε. Εντοπίζετε εγκαίρως τις γλιστερές πέτρες και το ασταθές έδαφος.

Μην κάνετε πολύ μεγάλα βήματα. Τα βήματα πρέπει να είναι ανάλογα με τη σωματική διάπλαση, τη διαμόρφωση και την ποιότητα του εδάφους. Προτιμήστε ν' ανέβετε λοξά, σταυρώνοντας τα πόδια, έτσι ώστε η δύναμη που θα καταβάλλετε να είναι λιγότερη και το βάρος του σώματος μπορεί να μεταφερθεί εύκολα στο μπροστινό πόδι.

Όταν ανεβαίνετε, βάλτε δύναμη μόνο στο μπροστινό πόδι. Αν βάλετε δύναμη στο πίσω υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να γλιστρήσετε.

Περπατάτε με τα πόδια ανοιχτά, στο πλάτος των γοφών. 'Έτσι, έχετε περισσότερη σταθερότητα και το βάρος μεταφέρεται πιο εύκολα στο ένα πόδι, αφήνοντας το άλλο να αιωρηθεί άνετα.

Προσπαθείτε πάντα να πατάτε μ' ολόκληρο το πέλμα του ποδιού βάζοντας όλο το βάρος του σώματος ούτως ώστε οι μύες της γάμπας να μην κουράζονται πολύ.

Ο ρυθμός της αναπνοής πρέπει να εναρμονίζεται με το ρυθμό βαδίσματος π.χ. για απότομες πλαγιές : σήκωμα ποδιού - εισπνοή, πάτημα ποδιού - εκπνοή.

Βασικοί κανόνες για την κατάβαση

Το μάτι ψάχνει κι εδώ για ασφαλές έδαφος.

Κατά την κατάβαση, κρατάτε το βάρος του σώματος με μια μικρή κλίση προς τα μπρος, έτσι που να είναι πιο εύκολο να μεταφέρεται στο μπροστινό πόδι.

Αν το έδαφος είναι μαλακό, μπορείτε να χώσετε τις φτέρνες με δύναμη μέσα σ' αυτό.

Αν κατεβαίνετε σε ομαλές επιφάνειες με κλίση, ακουμπάτε τη σόλα τελείως παράλληλα προς το έδαφος, έτσι που να πιέζετε το πέλμα μ' όλο σας το βάρος.

Οι αρθρώσεις στους αστραγάλους, τα γόνατα και τα ισχία μένουν ελαφρά λυγισμένες. 'Ετσι, κουράζονται λιγότερο κατά τη μετατόπιση.

Κουρασμένα πόδια και πονεμένη μέση έχουν σαν αποτέλεσμα την κακή ισορροπία και προκαλούν κακώσεις στις αρθρώσεις και τους σπονδύλους.

Βαθμοί δυσκολίας πεζοπορικών - ορειβατικών διαδρομών

Ο χαρακτηρισμός του βαθμού δυσκολίας μιας διαδρομής είναι αρκετά περίπλοκος καθ΄ ότι εξαρτάται από τις ικανότητες του πεζοπόρου και την υποκειμενική κρίση αυτού που τη χαρακτήρισε.

Η παρακάτω βαθμολόγηση είναι η πλέον πρόσφατη και αποτελεί ένα εργαλείο των ορειβατικών συλλόγων προκειμένου να υπάρχει ένας κοινός κώδικας χαρακτηρισμού της δυσκολίας μιας διαδρομής και ο οποίος γράφεται δίπλα σε κάθε διαδρομή. Ο βαθμός δυσκολίας λαμβάνει υπ’ όψιν την περίοδο που θα πραγματοποιηθεί η διαδρομή (καλοκαίρι- χειμώνας).

Το σύμβολο + προστίθεται στο βαθμό δυσκολίας (π.χ 2+, 3+ κλπ.) όταν υπάρχουν αναρριχητικά περάσματα, εκτεθειμένες κόψεις, λούκια, ή κλίσεις χιονιού/πάγου από 40ο και πάνω. Η συμμετοχή σε τέτοιες διαδρομές απαιτεί πολύ καλή φυσική κατάσταση και εξοικείωση με το ορεινό πεδίο. Για τις χειμερινές αναβάσεις απαιτούνται επίσης γνώσεις στοιχειώδους ασφάλισης συντρόφου με τεχνικά μέσα.

Η πρώτη κατηγοριοποίηση βαθμολόγησης της δυσκολίας των ορειβατικών διαδρομών είχε καθιερωθεί από τον Ε.Ο.Σ Αθηνών και ακόμη τηρείται από πολλούς συλλόγους μέχρι σήμερα, όπως παρακάτω:

Κατηγορία Α

Εύκολες πεζοπορικές αναβάσεις διάρκειας μέχρι 6 ωρών, στις οποίες μπορούν να συμμετέχουν και αρχάριοι.

Κατηγορία Β

Πεζοπορικές αναβάσεις 6 έως 8 ωρών σε χαμηλά βουνά, με ή χωρίς χιόνι. Μπορούν να συμμετέχουν και αρχάριοι με καλή όμως φυσική κατάσταση και ανάλογο εξοπλισμό.

Κατηγορία Γ

Ορειβατικές χειμερινές αναβάσεις διάρκειας άνω των 8 ωρών , με απαραίτητη τη χρήση πιολέ - κραμπόν, ή πολυήμερες καλοκαιρινές διασχίσεις με πολύωρες καθημερινές πορείες.

Κατηγορία Δ

Δύσκολες πολύωρες χειμερινές αναβάσεις. Απαραίτητες αναρριχητικές γνώσεις και πλήρης εξοπλισμός χειμερινού βουνού.

Πηγή

Η ψυχολογία της επιβίωσης

Αναδημοσίευση άρθρου

Πηγή

Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα αλλά και από τα πιο  αναγκαία αντικείμενα εκπαίδευσης στο χώρο των ειδικών δυνάμεων, είναι η επιβίωση και ταυτόχρονα η διαφυγή-απόδραση. Δηλαδή η εκμάθηση τεχνικών για την εξασφάλιση της ζωής σου, όταν βρεθείς απομονωμένος σε εχθρική ή άγνωστη περιοχή, όπου θα πρέπει να ξέρεις πώς θα ζεσταθείς στο κρύο, πώς θα βρεις τροφή για να διατηρείς τις δυνάμεις σου, πώς θα βρεις νερό, πώς θα προσανατολιστείς για να κινηθείς στην κατεύθυνση που θέλεις, πώς θα αντιμετωπίσεις τα άγρια ζώα, πώς θα προστατέψεις τον εαυτό σου από μολύνσεις και αρρώστιες, πώς θ' αποφύγεις τη σύλληψη και ...άλλα πολλά!

Θα μπορούσα να πω ότι σε όλες τις ένοπλες δυνάμεις θα πρέπει να γίνεται τέτοιου είδους εκπαίδευση, περισσότερο όμως σε όσους λόγω αποστολής έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να απομονωθούν, όπως είναι τα πληρώματα μαχητικών αεροσκαφών ή/και ελικοπτέρων

Με την εκπαίδευση αυτή, επιδιώκεται να δημιουργηθεί το αίσθημα της αυτοπεποίθησης στον εκπαιδευόμενο για να μπορέσει να ξεπεράσει τις δυσκολίες σε τέτοιες απρόοπτες και σοβαρές καταστάσεις. Η ψυχολογική προετοιμασία, μαζί με την εκπαίδευση και την σκληρή σωματική προπόνηση, καθιστούν ένα μαχητή ικανό για την αντιμετώπιση έκτακτων καταστάσεων αυτής της μορφής.

Το βασικότερο βέβαια, είναι η απόκτηση θέλησης για επιτυχία. Όταν βρεθεί κάποιος αποκομμένος και μόνος του σε εχθρικό έδαφος, η άσχημη κατάστασή του τον επηρεάζει ψυχολογικά και παθαίνει αυτό που ονομάζουν σοκ (shock). Αν είναι καλά εκπαιδευμένος, το σοκ το ξεπερνάει γρήγορα και οι κινήσεις του αυτοματοποιούνται, έχοντας στο μυαλό του ό,τι έχει μάθει. (Να γιατί χρειάζεται το ΚΕΑΠ!!)

Και να μην ξεχνάμε ότι ένας μαχητής, που εξ αποστολής πρέπει να διεισδύσει σε εχθρικό έδαφος, έχει ενημερωθεί για τα πάντα και γνωρίζει την περιοχή, το στόχο του και το δρομολόγιο της επιστροφής του. Ξέρει ότι αν στο ενδιάμεσο βρεθεί σε κατάσταση διαφυγής, θα πρέπει να επιβιώσει και να επιστρέψει στις φίλιες γραμμές. Ξέρει ότι ενδεχομένως θα τον καταδιώξουν και θα πρέπει να κινείται, προσέχοντας να μην αποκαλυφθεί. Ξέρει ή πρέπει να ξέρει πώς θα επιβιώσει και οι γνώσεις του  δίνουν την δύναμη και τη θέληση να ζήσει.

Πηγή

Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο στους πολίτες! Μια συνηθισμένη και ίσως εσφαλμένη σκέψη που επικρατεί σε πολλά άτομα είναι: "Δεν θα μου συμβεί εμένα ποτέ αυτό". Το σωστό είναι να σκέπτεσαι: "Πιθανόν να μου συμβεί, αλλά αν συμβεί θα είμαι έτοιμος (;)" Και εδώ είναι όλη η ουσία του προβλήματος. Πώς μπορείς να είσαι έτοιμος αν δεν έχεις ασχοληθεί με αυτό; 

Η τεχνική της επιβίωσης, δεν περιορίζεται και δεν προορίζεται μόνο για τους στρατιώτες, αλλά αφορά όλους, όταν βρεθούν σε δύσκολες καταστάσεις που οφείλονται σε μεγάλες καταστροφές ή ατυχήματα. Η ικανότητα διαβίωσης στην ύπαιθρο για μεγάλο χρονικό διάστημα, μαζί με την θέληση για επιβίωση, οδηγούν στην επιτυχία.

Πριν από 20 χρόνια, ένας Αμερικανός συγγραφέας, που ασχολείται με θέματα επιβίωσης, έγραψε ένα εξαιρετικό βιβλίο, το οποίο μέχρι σήμερα, εξακολουθεί να είναι επίκαιρο και να δέχεται πολλές κριτικές! Το βιβλίο αυτό, που έχει τον τίτλο : "Deep Survival. Who lives, Who dies and Why" (Βαθιά Επιβίωση. Ποιός ζει, Ποιός πεθαίνει και Γιατί) είναι προϊόν μακρόχρονης έρευνας, με συγκέντρωση πληροφοριακών στοιχείων από άτομα που βρέθηκαν σε δύσκολες καταστάσεις μετά από ατυχήματα που τους συνέβησαν είτε κατά την διάρκεια ταξιδίων τους, (πτώση του αεροσκάφους, ζημιά οχήματος)  σε έρημες και αφιλόξενες περιοχές, είτε ενώ ασχολούνταν με σπορ στο βουνό, μακριά από κατοικημένους τόπους.

Προσπάθησε να μάθει πώς σώθηκαν όσοι μπόρεσαν να ξεπεράσουν τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν, περιπλανώμενοι μόνοι τους και αβοήθητοι και πολύ περισσότεροι τραυματισμένοι. Το βιβλίο δεν είναι ένας οδηγός επιβίωσης, ούτε απευθύνεται (όπως ο συγγραφέας αναφέρει ) σε εκπαιδευμένους στρατιώτες!

Περισσότερο επικεντρώνεται στην ψυχολογική κατάσταση αυτών, που ξαφνικά και απρόσμενα βρίσκονται σε κατάσταση επιβίωσης. Κατέγραψε τις διηγήσεις τους και τις αντιδράσεις τους στις δύσκολες συνθήκες που βρέθηκαν, άκουσε από αυτόπτες μάρτυρες που επέζησαν, πώς πέθαναν σύντροφοί τους και κατέληξε στα κοινά σημεία και στις ομοιότητες αντίδρασης θετικής αλλά και αρνητικής. Η θετική αντίδραση, συνδυασμένη με την απλή λογική, την ψυχραιμία, την φρόνηση και τη γνώση, είναι αυτή που σώζει τη ζωή. Ο φόβος που γίνεται πανικός, ή το αντίθετο η υπερεκτίμηση των δυνατοτήτων και η αψήφιση ή η το χειρότερο η άγνοια  των κινδύνων, καταλήγει στο θάνατο.

Πώς κατανίκησαν το φόβο τους; Τι έκαναν για να διασκεδάσουν τη δυσκολίες επιβίωσης στην οποία βρέθηκαν; Κάποιοι με σπασμένα πόδια, σύρθηκαν για πολλά χιλιόμετρα μέχρι να βρουν βοήθεια! Και έζησαν! Άλλοι που ήταν σωματικά ακέραιοι πέθαναν από φόβο ή σκοτώθηκαν παίρνοντας λάθος αποφάσεις! Θυμίζει μια σειρά ντοκιμαντέρ που βγήκε στην τηλεόραση, "Οι επιζήσαντες".

Ας δούμε ποιά είναι τα συμπεράσματα για τα κύρια χαρακτηριστικά της θετικής νοοτροπίας επιβίωσης, που χρησιμοποίησαν οι επιζήσαντες.

 1. Πρώτα κατανόησε την κατάστασή σου και μετά σχεδίασε την επιβίωσή σου και δράσε. 

 Αν δεν έχεις επίγνωση της κατάστασης και του περιβάλλοντός σου, κάνεις λάθη και κάποια μπορεί να είναι μοιραία. Όλοι όσοι τα κατάφεραν, προσαρμόσθηκαν στη νέα τους κατάσταση, πρόταξαν τη λογική, κατάλαβαν τι αντιμετωπίζουν και σχεδίασαν τον τρόπο αντίδρασής τους, αποφεύγοντας να εκτεθούν σε άσκοπους κινδύνους.

2. Κράτησε την ψυχραιμία σου. Χρησιμοποίησε χιούμορ αλλά και φόβο για να επικεντρωθείς στην επιβίωσή σου.

Στην αρχή οι επιζώντες, αισθάνονται φόβο  που είναι φυσιολογική αντίδραση, αλλά  κατορθώνουν να τον ελέγξουν. Ο φόβος γίνεται θυμός που τους παρακινεί να γίνουν πιο μαχητικοί για την επιβίωσή τους. Καταλαβαίνουν ότι πρέπει να παραμείνουν ψύχραιμοι και διατηρούν την αίσθηση του χιούμορ, που τους κάνει να είναι ήρεμοι.

3. Σκέψου, ανάλυσε, σχεδίασε.

Οι επιζώντες, γρήγορα αρχίζουν να θέτουν κανόνες πειθαρχίας στην καθημερινή τους δραστηριότητα. Σχεδιάζουν βραχυπρόθεσμους εφικτούς στόχους και τους υλοποιούν. (πχ κατασκευή καταλύματος) Σε περίπτωση που είναι ομάδα, αναδεικνύεται ως ηγέτης ο πιο ορθολογικός, που τους καθοδηγεί . Ο σκοπός τους είναι να διασωθούν και η φωνή που μιλά με τη λογική και τις γνώσεις υπερισχύει.

4. Λάβε σωστές και σταθερές αποφάσεις και υλοποίησέ τες.

Οι επιζώντες έχουν την ικανότητα να μετατρέπουν τις σκέψεις σε πράξη. Είναι πρόθυμοι να εκτεθούν σε δυσκολίες για να σώσουν τη ζωή τους και τη ζωή άλλων. Σπάνε το στόχο τους σε μικρούς ενδιάμεσους στόχους από μέρα σε μέρα, ακόμα και από ώρα σε ώρα, χωρίς να σκέφτονται το παρελθόν. Επικεντρώνονται στο παρόν και το μέλλον.

5. Γιόρταζε τις επιτυχίες σου. Να χαίρεσαι όταν εκπληρώνεις στόχους.

Οι επιζώντες απολαμβάνουν τις καθημερινές τους επιτυχίες, όταν ολοκληρώνουν ένα στόχο τους. Αυτό τους κάνει να αισθάνονται μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση ότι θα τα καταφέρουν και τους αποτρέπει να πέσουν σε απελπισία, μέσα στην απερίγραπτα δύσκολη κατάσταση επιβίωσης που βρίσκονται.

6. Να αισθάνεσαι ευγνωμοσύνη που είσαι ζωντανός.

Όλοι όσοι επέζησαν είχαν  το συναίσθημα, ότι δεν είναι μόνοι τους και ότι κάποιος τους δίνει δύναμη και κουράγιο να συνεχίσουν. Όλοι προστρέχουν στο θεό,  με πίστη ότι τους βοηθάει. και γι' αυτό προσεύχονται προς αυτόν. Άλλοι δημιουργούν και μια φανταστική παρέα ή φίλο τον οποίο προσπαθούν να προφυλάξουν. Πάντα όμως, μέσα στη μοναξιά τους δεν αισθάνονται μόνοι.

Πηγή

7. Παίξε με το μυαλό σου. Τραγούδα, ασχολήσου με πνευματικά παιχνίδια, κάνε υπολογισμούς, λύσε μαθηματικά προβλήματα.

Διαπιστώθηκε ότι το μυαλό είναι αυτό που επηρεάζει θετικά ή αρνητικά την εξέλιξη της επιβίωσης. Οι επιζήσαντες που ακολουθούσαν ένα πρόγραμμα και κανόνες, όπως κινούνταν προς την κατεύθυνση που είχαν επιλέξει, απασχολούσαν το μυαλό τους με διάφορους τρόπους, ώστε να παραμένουν ήρεμοι και να μην τους έρχονται άσχημες σκέψεις που τους προκαλούσαν απογοήτευση. Οι περισσότεροι μετρούσαν βήματα, ή σημείωναν χαρακτηριστικά σημεία στο δρομολόγιό τους. Εκτιμούσαν αποστάσεις προς τον ορίζοντα που έβλεπαν μπροστά τους και υπολόγιζαν το χρόνο. Άλλοι τραγουδούσαν ή απήγγειλαν ποιήματα που ήξεραν! Πάντα είχαν το μυαλό τους απασχολημένο.

8. Βλέπε την ομορφιά της φύσης.

Οι επιζήσαντες είχαν πάντα την αντίληψη του περιβάλλοντος χώρου και γι' αυτό θαύμαζαν την άγρια ομορφιά της φύσης. Αυτό τους έκανε να ηρεμούν και τους παρακινούσε ακόμη περισσότερο στο να παραμείνουν ζωντανοί.

Πηγή

9. Πίστεψε ότι θα ζήσεις. Απομάκρυνε το φόβο του θανάτου. 

Το πιο σημαντικό απ' όλα είναι να πείσεις τον εαυτό σου ότι θα τα καταφέρει! Όσοι επιβίωσαν, είχαν αυτή την αποφασιστικότητα στο μυαλό τους. Προσπαθούσαν να μην κάνουν λάθη, να είναι πολύ προσεκτικοί και έκαναν ό,τι νόμιζαν καλύτερο. Πίστευαν ότι ενεργώντας με αυτόν τον τρόπο θα επιζήσουν. Κάποιοι τραυματίες με σπασμένα άκρα, είχαν φτάσει σε τέτοιο σημείο υπερδιέγερσης, που είχαν αποβάλει από το μυαλό τους τον πόνο του τραύματος και συνέχισαν  σέρνοντας! Μάλιστα κάποιος μπόρεσε να καταρριχηθεί από γκρεμό, με σπασμένο χέρι!

10. Κάνε ό,τι είναι αναγκαίο για να ζήσεις και διατήρησε το ηθικό σου.

Όσοι είχαν κάποιες γνώσεις επιβίωσης, βρέθηκαν σε καλύτερη μοίρα από άλλους. Το άναμμα της φωτιάς, η αντιμετώπιση άγριων ζώων, η διέλευση απόκρημνων περιοχών, η κατασκευή καταλύματος η εύρεση τροφής και νερού, ο προσανατολισμός και η τήρηση κατεύθυνσης, είναι βασικές γνώσεις που βοηθούν σημαντικά στην επιβίωση. Η αποφυγή της υπερβολικής κόπωσης, η διατήρηση του σώματος υγιούς, ζεστού ή δροσερού, ανάλογα με την εποχή, η τροφή και το νερό, διατηρούν το ηθικό και τη θέληση για ζωή και διάσωση!

Να γιατί χρειάζεται όλοι να έχουμε βασικές γνώσεις για κάποια τέτοια θέματα! Ποτέ μη λες ...ποτέ!!
Τελικά, η ψυχολογία της επιβίωσης είναι θετική, όταν συμβαδίζει με  γνώσεις διαβίωσης στην άγρια φύση  ή στη θάλασσα.

Πηγή

Μιλώντας για στοιχειώδεις γνώσεις, ένα εξάρτημα, μπορεί να βοηθήσει πολύ για τη διατήρηση της μνήμης και μπορεί κάποιος να το έχει μαζί του χειμώνα-καλοκαίρι όταν ταξιδεύει. Είναι μια απλή, τριγωνική μπαντάνα, που μπορείς να την χρησιμοποιήσεις σαν μαντήλι, ή σαν κασκόλ, ή  σαν κάλυμμα στο κεφάλι , ή ακόμα για να φιλτράρεις λάσπες και ακαθαρσίες από νερό!

Διαφέρει όμως από τις άλλες κοινές του εμπορίου, γιατί έχει αποτυπωμένες με ανεξίτηλο μελάνι επάνω της οδηγίες επιβίωσης. Δηλαδή, πώς να προσανατολίζεσαι, να βρίσκεις νερό, ν' ανάβεις φωτιά, να κάνεις κατάλυμα κλπ! Όποιος ενδιαφέρεται ας το κοιτάξει και ΕΔΩ.

Αρκετές ταινίες, βασιζόμενες σε πραγματικά γεγονότα, παρουσιάζουν τέτοιες έκτακτες καταστάσεις, επιβίωσης, αλλά αυτή που μου έκανε έντονη εντύπωση, ήταν με τον τίτλο "The Edge" που πρωταγωνιστούσε ο εξαιρετικός ηθοποιός Άντονι Χόπκινς.

Άλλες επίσης ενδιαφέρουσες ταινίες που εμφανίσθηκαν μέχρι σήμερα και περιέχουν πολλά  από όσα περιγράφονται παραπάνω είναι:

"Ο Ναυαγός",  "The Grey", "Everest" "Η Επιστροφή"

Όποιος μπορεί και θέλει να διαβάσει αυτό το βιβλίο στ' αγγλικά, θα το βρει ΕΔΩ!



Ανιχνευτής

Ξέρετε από καταιγίδες;

Πηγή

Όσοι έχετε ζήσει περισσότερο στο βουνό και γενικά στην ύπαιθρο, σίγουρα θα έχετε εμπειρία και θα ξέρετε τι σημαίνει να σε πιάσει καταιγίδα έξω. 

Βασικά ποτέ κανείς δεν είναι ασφαλής όταν αστράφτει και βροντά ενώ βρίσκεται στο βουνό ή στη θάλασσα. 

Το πιο λογικό είναι να σπεύσεις να βρεις καταφύγιο μέχρι να περάσει η μπόρα και η καταιγίδα. Αν ακούς τις βροντές, πρέπει να γνωρίζεις ότι είσαι σε ακτίνα προσβολής από κεραυνό.

Τί είναι οι καταιγίδες; 

"Οι καταιγίδες είναι από τα πιο βίαια ατμοσφαιρικά φαινόμενα και συνοδεύονται από ραγδαίες βροχές, ισχυρούς ανέμους με μεταβλητή ένταση και διεύθυνση, οι οποίοι μπορεί να φτάσουν τα 50 με 80 km/h ή ακόμα και τα 100 km/h, από ισχυρές ηλεκτρικές εκκενώσεις, δηλαδή κεραυνούς και πολλές φορές από χαλάζι.

Οι κίνδυνοι επομένως από τις καταιγίδες συνίστανται από τους τοπικά πολύ ισχυρούς ανέμους, τις τοπικά ισχυρές βροχοπτώσεις, τους κεραυνούς και τις πιθανές χαλαζοπτώσεις.

Η διάρκεια μιας καταιγίδας είναι το πολύ δύο ώρες. Οι ραγδαίες βροχές των καταιγίδων είναι ικανές να προκαλέσουν πλημμύρες."

Τι είναι και πως δημιουργείται ο κεραυνός;

"Όταν υπάρχουν οι συνθήκες που δημιουργούν καταιγίδα, όπως υγρασία στην ατμόσφαιρα πολλή θερμότητα κλπ ο αέρας που στροβιλίζεται παρασύρει ιόντα από τα σύννεφα και από την επιφάνεια της γης ή της θάλασσας και έτσι δημιουργείται συσσώρευση ηλεκτρικών φορτίων στα σύννεφα και φυσικά διαφορά δυναμικού μεταξύ των σύννεφων (συνήθως αρνητικά φορτισμένων ) και της ξηράς ή της θάλασσας φορτισμένης θετικά.

Ο αέρας που υπάρχει μεταξύ του σύννεφου και της θάλασσας είναι όπως γνωρίζουμε κακός αγωγός του ηλεκτρισμού και έτσι τα φορτία δεν μπορούν να κυκλοφορήσουν ώστε να εξουδετερωθούν, κατ' αυτόν τον τρόπο η διαφορά δυναμικού συνεχώς αυξάνεται και παίρνει τιμές πάρα πολύ υψηλές, από 80 εκατομμύρια έως και 1 δισεκατομμύριο βολτ, για να πάρετε μια ιδέα αυτού του μεγέθους σκεφθείτε ότι η διαφορά δυναμικού στο μπουζί είναι περίπου 20 000 βολτ.

Όταν λοιπόν η διαφορά δυναμικού λάβει τόσο υψηλές τιμές γίνεται διάτρηση του αέρα και δημιουργείται ηλεκτρικός σπινθήρας. Η διάτρηση του αέρα δεν είναι στιγμιαία. Από το σύννεφο ξεκινά μια αρχική εκτόνωση η οποία λέγεται “εκτόνωση οδηγός” αόρατη, και προχωρεί με βήματα και ταχύτητα 100 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο προς την Γη.

Από την γη ξεκινά μια εκτόνωση με αντίθετη πολικότητα που ονομάζεται «εκτόνωσης ανάκλησης». Την στιγμή που συναντιόνται οι δυο εκτονώσεις έχουμε τον κεραυνό.

Το φαινόμενο διαρκεί μερικές δεκάδες ή και εκατοντάδες του μικροδευτερολέπτου. Λόγω του σπινθήρα, ο αέρας θερμαίνεται, η θερμοκρασία σε κλάσματα του δευτερολέπτου ξεπερνά κατά πολλές φορές εκείνη της επιφάνειας του Ήλιου, συμπιέζεται και ισχυρές μάζες του μετατοπίζονται.

Η ισχυρή βροντή του κεραυνού δημιουργείται από την διάσπαση του αέρα λόγω υψηλής θερμοκρασίας. Η ένταση του ηλεκτρικού ρεύματος μπορεί να φθάσει τα 200.000 Αμπέρ αν και το 85% των κεραυνών έχουν εντάσεις μικρότερες των 60.000 Αμπέρ η διάρκεια της εκκένωσης είναι της τάξης των δεκάδων μsec, και το μήκος του τόξου πολλές φορές φθάνει και τα 16 χιλιόμετρα.

Φάσεις τυπικού Κεραυνού "Σύννεφο – Γη"

• Τα ηλεκτρόνια με την εκτόνωση-οδηγό, αρχίζουν να κατεβαίνουν ζικ-ζακ από το σύννεφο. Αυτό διαρκεί 1/100 του δευτερόλεπτου.
• Ενώ τα ηλεκτρόνια κατεβαίνουν, από το υψηλότερο σημείο της γης ξεκινούν θετικά φορτία.
• Όταν συναντιόνται σε ένα ύψος περίπου 30-50 μέτρα αρχίζει να περνά ισχυρό ηλεκτρικό ρεύμα, στο κανάλι (πλατύ σαν ένα μολύβι)
• Σε αυτό το σημείο ένα ισχυρότατο ρεύμα επιστροφής ανεβαίνει προς το σύννεφο με ταχύτητα 130 εκατομμύρια μέτρα το δευτερόλεπτο.

   
Πηγή

Η ισχύς λοιπόν ενός κεραυνού στην καλύτερη περίπτωση είναι (100 000 000 χ 60 000 = 6 000 000 000 K Watt ή 8.152.173.000 ίππους για όποιον καταλαβαίνει καλύτερα αυτή την μονάδα.

Η ενέργεια αυτή είναι ίση με αυτή που χρειάζονται 600 εκατομμύρια νοικοκυριά. Δυστυχώς ακόμα δεν έχει βρεθεί τρόπος την ενέργεια αυτή να την αιχμαλωτίσουμε και να την αποθηκεύσουμε για τις ανάγκες μας.

Οι κεραυνοί βρίσκουν τον δρόμο με την λιγότερη ηλεκτρική αντίσταση προς την γη ο οποίος δεν συμπίπτει τις περισσότερες φορές με τον συντομότερο γεωμετρικά δρόμο. Στην πορεία τους τίποτα δεν μπορεί να τους αντισταθεί αντίθετα όσο περισσότερα εμπόδια συναντούν, τόσο περισσότερο καταστρέφουν".

Οι λάτρεις της φύσης και των δύσκολων σπορ στο βουνό, πρέπει να παίρνουν πολύ σοβαρά τις μετεωρολογικές προβλέψεις.

Γενικά, έχουν εκδοθεί οδηγίες προστασίας από καταιγίδες για τον πληθυσμό.

Αν όμως είσαι έξω γιατί υπάρχει λόγος που στο επιβάλλει, όπως για παράδειγμα μπορεί να συμβεί σ' ένα στρατιωτικό τμήμα, τι κάνεις; Κανονικά, πριν την οποιαδήποτε κίνηση, πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά υπ'όψη το μετεωρολογικό δελτίο και η πρόγνωση του καιρού στην περιοχή, για να μπορεί κάποιος να προετοιμαστεί κατάλληλα. "Εχθρός-Καιρός-Έδαφος" είναι το τρίπτυχο των υπολογισμών και των εκτιμήσεων πριν ξεκινήσει οποιαδήποτε στρατιωτική ενέργεια.

Η μελέτη αυτών των τριών στοιχείων, δίνει απαντήσεις στα "που, πως, πότε και τι" και βέβαια μέσα σ' αυτά συμπεριλαμβάνεται και η σχεδίαση των κινήσεων, στην οποία, σημαντικό ρόλο έχει και ο καιρός. Συνήθως σε ορεινές περιοχές, οι καταιγίδες συμβαίνουν τις απογευματινές ώρες. Αν λοιπόν θέλουμε να περπατίσουμε το βουνό, καλό είναι να προγραμματίζουμε την πορεία το πρωί, ώστε το απόγευμα να βρισκόμαστε σε καταφύγιο.

Ας πάρουμε όμως την  περίπτωση των πεζοπόρων, που περισσότερο ενδιαφέρει τους λάτρεις της φύσης στους οποίους συμπεριλαμβάνονται  και οι ..ειδικοδυναμίτες. Πέρα από την πρόγνωση ενός μετεωρολογικού δελτίου, έξω στη φύση και κυρίως ψηλά στο βουνό, ο καιρός αλλάζει πολύ γρήγορα και θα πρέπει να γνωρίζουμε τους βασικούς εμπειρικούς κανόνες αναγνώρισης καιρικών φαινομένων. Για την πρακτική μετεωρολογία, έχουμε αναφερθεί σε προηγούμενο άρθρο.

Γενικά, μαύρα σύνεφα και ξαφνικός αέρας, προμηνύει άσχημο καιρό. Το σοβαρότερο στοιχείο μιας καταιγίδας είναι ο κεραυνός. Η έκφραση "κεραυνός εν αιθρία" έχει κάποια δόση αλήθειας. Ακόμη και με γαλανό ουρανό πάνω από το κεφάλι μας, ένας κεραυνός, μπορεί να διασχίσει απόσταση μέχρι και 16 χιλιόμετρα πριν πέσει στη γη. Και ενώ μπορεί κάποιος να νομίζει ότι είναι ασφαλής βλέποντας ότι δεν έχει κακοκαιρία κοντά του και μόνο ότι ακούει τον κεραυνό, είναι σημάδι κινδύνου. Πόσο κοντά πέφτει κεραυνός όταν τον ακούς, μπορεί να υπολογισθεί με τον παρακάτω εμπειρικό κανόνα:

• Μετρήστε το χρόνο που μεσολαβεί μεταξύ της αστραπής και της βροντής σε δευτερόλεπτα.
• Διαιρέστε αυτόν το χρόνο που μετρήσατε με το 3 για να υπολογίσετε την απόσταση της καταιγίδας σε χιλιόμετρα.

Όσο και αν φαίνεται περίεργο, οι περισσότερες περιπτώσεις προσβολών από κεραυνό στη χώρα μας γίνονται κατά τη θερινή περίοδο. Σε  ελληνική μελέτη περί κεραυνών, αναφέρεται ότι:

"Από την ανάλυση των δεδομένων για τους θανάτους ανθρώπων εξαιτίας κεραυνού συμπεράναμε ότι έχουμε ένα μέσο όρο των 2 απωλειών ανά έτος (22 απώλειες συνολικά) και ότι το 95% των συμβάντων σημειώθηκαν κατά τους μήνες του μεσοκαλόκαιρου (Μάιος-Σεπτέμβριος). Ο Ιούνιος είναι ο μήνας με τα περισσότερα συμβάντα. Τα θύματα ήταν κυρίως αγρότες και βοσκοί. Όσον αφορά στους τραυματισμούς, έχουμε ένα μέσο όρο των 1,64 τραυματιών ανά έτος και το 83% των συμβάντων να γίνεται κατά τους μήνες του μεσοκαλόκαιρου, με τον Μάιο να είναι ο «χειρότερος» από τους δώδεκα μήνες".

Σίγουρα δεν είναι μεγάλο το ποσοστό απωλειών από κεραυνούς στην Ελλάδα,  αλλά κανένας δεν θα ήθελε να ..συμμετάσχει μέσα σ' αυτό το ποσοστό!

Η άμεση αντίδραση σε επικείμενη καταιγίδα όπως είπαμε και προηγουμένως, είναι να βρεθεί έγκαιρα ένα κατάλληλο οργανωμένο καταφύγιο, πριν αυτή ξεσπάσει. Καλό είναι ν΄αποφεύγεται οποιαδήποτε κίνηση, ειδικά αν δεν συντρέχει πολύ σοβαρός λόγος. Όπως λένε " καλύτερα να αργήσεις λίγο σ' αυτό τον κόσμο, παρά να πας νωρίτερα στον άλλο.."

Αν όμως βρισκόμαστε σε απομακρυσμένη περιοχή χωρίς κάποιο καταφύγιο κοντά, πάλι πρέπει να γνωρίζουμε κάποια στοιχεία αυτοπροστασίας. Το βασικότερο είναι να μη μας πιάνει πανικός! Πρέπει να παραμείνουμε ήρεμοι. Πρέπει ν' απομακρυνθούμε το ταχύτερον από ανοικτές ή/και ελώδεις περιοχές, και βέβαια από κορυφογραμμές.

Όταν βρισκόμαστε μέσα σε δάσος, κατευθυνόμαστε σε συστάδα χαμηλών θάμνων ή δέντρων που περιτριγυρίζονται από ψηλότερα δέντρα, ή χωνόμαστε μέσα σε στεγνό βαθούλωμα του εδάφους, ή σε μικρή χαράδρωση, προσέχοντας να είμαστε στην πλαγιά και όχι στο βαθύτερο σημείο της χαράδρας, για να μην την πατήσουμε, με ένα ξαφνικό χείμαρο και πλημμύρα.

Αποφεύγουμε μεμονωμένα δέντρα ή βράχια που εξέχουν. Δεν πλησιάζουμε κοντά σε στύλους ρεύματος, ή τηλεφώνου, ή κοντά σε φράκτες, ή σε καλύβες που βρίσκονται μόνες τους σε ξέφωτο.

Αν τελικά βρεθούμε σε ανοικτή περιοχή, και έχει αρχίσει  να αστράφτει και να βροντά,  πάλι ψάχνουμε να βρούμε το χαμηλότερο σημείο του εδάφους και προσέχουμε:

• Ποτέ δεν ξαπλώνουμε! 
• Δεν καθόμαστε όρθιοι. 
• Καθόμαστε σε κάθισμα βαθύ, με τα χέρια στα γόνατα, ακουμπώντας το έδαφος με το ελάχιστο δυνατό σημείο του πέλματός μας, ενώ χαμηλώνουμε προς τη γη, χωρίς να αφήνουμε κάτι να εξέχει. 
• Όπλα και μπαστούνια αφήνονται κάτω. 
• Ασύρματοι παραμένουν απενεργοποιημένοι χωρίς κεραίες. 
• Κινητά απενεργοποιούνται. 
• Δεν κρατάμε ομπρέλα και δεν ακουμπάμε τα χέρια μας στη γη. 
• Βασική επιδίωξη είναι να ελαχιστοποίησουμε την επαφή μας με το έδαφος.
• Δεν καθόμαστε όλοι μαζί ακουμπώντας μεταξύ μας, αν είμαστε ομάδα. Παραμένουμε αραιωμένοι.

Τί γίνεται αν κάποιος κτυπηθεί από κεραυνό;

"Σύμφωνα με τους ερευνητές ο κεραυνός μπορεί να εισχωρήσει στο ανθρώπινο σώμα από τα μάτια, τα αυτιά, την μύτη και το στόμα και να καταλήξει στην γη αφού διαπεράσει το νευρικό σύστημα και το αίμα. Η συνέπεια είναι το σταμάτημα της καρδιάς και των πνευμόνων, και ενώ η καρδιά μπορεί να επανέλθει μόνη της για τους πνεύμονες χρειάζεται τεχνίτη αναπνοή.

Εγκαύματα μπορούν να παρουσιασθούν στα σημεία εισόδου και εξόδου του κεραυνού καθώς και σε μέρει του σώματος που έρχονται σε επαφή με μεταλλικά αντικείμενα πχ σταυρουδάκια και αλυσίδες, ρολόγια κέρματα κλπ. Τις περισσότερες φορές το 70% όσων κτυπήθηκαν από κεραυνό με την κατάλληλη βοήθεια επανέρχονται χωρίς σοβαρές επιπτώσεις."

Επομένως αν το θύμα δεν αναπνέει, προσπαθήστε να του κάνετε τεχνιτή αναπνοή. Αν η καρδιά του δεν κτυπάει και έχετε τις κατάλληλες γνώσεις, επιχειρήστε καρδιοπνευμονική ανάνηψη.

Οι άνθρωποι που έχουν κτυπηθεί από κεραυνό δεν φέρουν κανένα φορτίο και επομένως μπορείτε να τους ακουμπήσετε και να τους συνδράμετε άφοβα.

Εννοείται ότι αν είσθε οδοιπόροι που βρίσκεστε κοντά σε κατοικημένες περιοχές και έχετε πρόσβαση σε τηλέφωνο, ειδοποιήστε το 166 ή το 112 αμέσως, αναφέροντας ότι έχετε κοντά σας θύμα από πτώση κεραυνού.

Σε ό,τι αφορά καταιγίδες και κεραυνούς στη θάλασσα ενώ ταξιδεύετε με φουσκωτό σκάφος, διαβάστε πληροφορίες στην ιστοσελίδα του Ο.Φ.Σ.Ε. (Όμιλου Φουσκωτών Σκαφών Ελλάδος).

Η επιστροφή ..

Μετά από επτά χρόνια αιχμαλωσίας και καταναγκαστικών έργων στην Αλβανία οι Έλληνες φιλούν το χώμα της πατρίδας μετά την απελευθέρωση τους. (Πηγή)

Μια άγνωστη, περισσότερο σε νεότερους, πτυχή της ιστορίας, είναι αυτή του εμφύλιου πολέμου, που ίσως για λόγους "θεραπείας" της ελληνικής ασθένειας του διχασμού, απέφευγαν ευσχήμως να διδάσκουν στα σχολεία. 

Ότι είχε μείνει όρθιο μετά την γερμανο-ιταλο-βουλγαρική κατοχή, καταστράφηκε μέσα στη δύνη του άγριου, αδελφοκτόνου, εκδικητικού, ανόητου  και τελικά ανώφελου για τους Έλληνες, εμφύλιου πολέμου. Άνθρωποι, συγγενείς, συνάδελφοι, συμμαχητές κάποτε στα βουνά της βόρειας Ηπείρου, που έγραψαν ηρωική ιστορία, βρέθηκαν αντιμέτωποι, υποταγμένοι είτε από συμφέροντα, είτε από πολιτικά πάθη και ιδέες.

Όλοι, πολέμησαν για την "πατρίδα"! Αλλά τελικά η "πατρίς" ήταν αυτή που έπαθε τη μεγαλύτερη ζημιά! Οι νικητές του πολέμου κατά του Άξονα, βρέθηκαν ξαφνικά μετά μερικά χρόνια εργάτες στις φάμπρικες των νικημένων του πολέμου , ή σε ανατολικές φάμπρικες του λαού, αλλά πάντως όχι του ελληνικού!

Τον Αύγουστο κάθε χρόνο, που ήταν ο μήνας του τέλους του εμφύλιου του '49 και οι νικητές και οι νικημένοι του εμφύλιου πολέμου, θυμούνται τους νεκρούς τους και πηγαίνουν να τους τιμήσουν ο καθένας στα δικά του μνημεία. Πικρία και λύπη έρχεται πάντα στη γεύση και στο νου, όταν αναλογίζεται κανείς τα αδικοχαμένα θύματα.

Αναμνήσεις πικρές, έρχονται σε όσους  βγήκαν ζωντανοί. Κάποιοι, άργησαν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους, είτε γιατί πιάστηκαν αιχμάλωτοι και παρέμειναν χρόνια σε ξένες φυλακές, είτε γιατί έφυγαν κυνηγημένοι και πήγαν να ζήσουν σε χώρες υποδοχής της σοβιετοκρατούμενης Ευρώπης, μένοντας αρχικά σε παραπήγματα. Από τους χαμένους, πολλοί έμειναν σε εξορία και περιορισμό σε καταυλισμούς και στρατόπεδα συγκέντρωσης, μέσα στην ίδια τους τη χώρα.

Πέρα από το τι γράφουν τα επίσημα ιστορικά έγγραφα και των δύο πλευρών, υπάρχουν και προσωπικές μαρτυρίες και βιώματα. Τέτοια αξίζει κάποιος να τα διαβάζει για να καταλαβαίνει το πνεύμα εκείνης της εποχής.

 Ένας γιατρός, που υπηρετούσε τη θητεία του στον εθνικό στρατό, πιάστηκε αιχμάλωτος από αντάρτες του ΔΣΕ τον Απρίλη του 1949 στην Κόνιτσα και επιβίωσε αιχμάλωτος σε αλβανικές φυλακές εκτελώντας καταναγκαστικά έργα,  για να επιστρέψει τον Αύγουστο του  1956, μαζί με τους άλλους αιχμαλώτους. Διαβάστε την ιστορία του ΕΔΩ.

Ένας άλλος, αντάρτης του ΔΣΕ, μετέπειτα πρόσφυγας στην Τασκένδη, εξιστορεί τη ζωή του και τα πεπραγμένα του, με λεπτομερή  ανάλυση των μαχών στις οποίες έλαβε μέρος, επισημαίνοντας τη σκληρότητα αυτού του εμφύλιου πολέμου. Διαβάστε τη δική του ιστορία ΕΔΩ.

Το μόνο που μπορούμε ν΄αναφωνήσουμε, είναι: ΠΟΤΕ  ΞΑΝΑ! 

Ανιχνευτής

Η Λύσσα

Πηγή

Μια πολύ άσχημη κατάσταση που ο σύγχρονος άνθρωπος των πόλεων μάλλον αγνοεί, αφού είναι σχετικά προστατευμένος μέσα στην πολιτισμένη(;) κοινωνία. Συνήθως η λέξη χρησιμοποιείται με την μεταφορική έννοια από πολλούς, χωρίς καν να έχουν αντίληψη "περί τίνος πρόκειται"! Τι γίνεται όμως όταν πρέπει κάποιος να ζήσει ή να εργάζεται έξω στην ύπαιθρο; Πώς να προστατεύεται και πώς να αντιμετωπίσει αυτή την περίπτωση; 

Θα πρέπει πρώτα να γνωρίζουμε κάποια βασικά πράγματα.  

Τι είναι η λύσσα;

Πρόκειται για μια ιογενή λοίμωξη του κεντρικού νευρικού συστήματος, που μεταδίδεται συνήθως μέσω του σάλιου από το δάγκωμα μολυσμένου ζώου. Η λύσσα προσβάλλει όλα τα θερμόαιμα ζώα και στον άνθρωπο η νόσος παίρνει τη μορφή εγκεφαλίτιδας.

Είναι δηλαδή ζωονόσος, που οφείλεται σε διάφορα στελέχη του ιού Lyssavirus (ραβδοϊός), τα οποία προσβάλλουν το κεντρικό νευρικό σύστημα (ΚΝΣ). Το πρόβλημα της νόσου έγκειται στο γεγονός ότι προκαλεί 100% θνησιμότητα!

Η λύσσα προσβάλλει όλα τα είδη θηλαστικών-κυρίως τα σαρκοβόρα- και ανάλογα με το είδος του ξενιστή που προσβάλλει, διακρίνεται σε λύσσα των σκύλων (λύσσα των δρόμων) και στη λύσσα των άγριων ζώων. Και εδώ θα πρέπει να προσέξουν όσοι έχουν σχέση με τη φύση, συμπεριλαμβανομένου και του στρατιωτικού προσωπικού.

Η λύσσα μεταδίδεται:

• με δήγμα μολυσμένου ήμερου ή άγριου ζώου
• με την εισπνοή του ιού από περιττώματα, συνήθως νυχτερίδων
• με τη δερματική επαφή (είσοδος του ιού μέσω πληγών, ακόμη και από τα σάλια ζώων)

Ο χρόνος επώασης της νόσου στον άνθρωπο κυμαίνεται από λίγες μέρες έως μερικούς μήνες, αν και έχουν καταγραφεί περιστατικά εκδήλωσης της νόσου έως και 3 χρόνια μετά τη μόλυνση.

Τα πρώιμα συμπτώματα της νόσου μοιάζουν με αυτά γριπώδους συνδρομής (πυρετός, κεφαλαλγία, δυσφορία). Κατόπιν, παρατηρείται η περίοδος διέγερσης, που χαρακτηρίζεται από ευαισθησία σε φως και ήχους και αυξημένη σιελόρροια. Χαρακτηριστική στην πορεία της νόσου είναι η εμφάνιση υδροφοβίας στους περισσότερους ασθενείς λόγω των σπασμών στους μυς της κατάποσης. Ακολουθούν οι σπασμοί των αναπνευστικών μυών και γενικευμένοι σπασμοί, έπειτα γενικευμένη παράλυση και τέλος ο θάνατος. Πιο αναλυτικά τα συμπτώματα σταδιακά  είναι:

• κακουχία, πυρετός, κεφαλαλγία
• αύξηση της θερμοκρασίας του σώματος
• γαστρεντερικές διαταραχές και συχνά πόνος στο σημείο του τραύματος
• διαστολή της κόρης του οφθαλμού
• σιελόρροια
• επώδυνοι σπασμοί στους μυς της κατάποσης
• σπασμοί αναπνευστικών και άλλων μυών
• απώλεια αισθήσεων
• παράλυση άκρων
• θάνατος, μετά την ανάπτυξη των συμπτωμάτων

(Δείτε ένα σπάνιο βίντεο με τα συμπτώματα σε άνθρωπο)

Η νόσος διαρκεί συνολικά 2 με 10 μέρες πριν επέλθει τελικά ο θάνατος. Η χορηγούμενη αγωγή έχει παρηγορητικό χαρακτήρα, καθώς δυστυχώς ελάχιστοι ασθενείς με τεκμηριωμένη λύσσα έχουν επιβιώσει.

Στα ζώα, η περίοδος επώασης κυμαίνεται από λίγες ημέρες έως 2 ή περισσότερους μήνες. Αυτά που έχουν προσβληθεί από λύσσα, εμφανίζουν αυξημένη ανησυχία και νευρικότητα, κρύβονται σε σκιερά μέρη (φωτοφοβία) και περιφέρονται χωρίς σκοπό. Στις ημέρες που ακολουθούν, γίνονται επιθετικά και μπορούν να προκαλέσουν τραυματισμούς σε άλλα ζώα, ή ανθρώπους. Στη συνέχεια ακολουθεί η φάση σιελόρροιας, σπασμών, γενικής παράλυσης και τελικά έρχεται ο θάνατος. Υπάρχει και η περίπτωση  της καταθλιπτικής κατάστασης, κατά την οποία τα ζώα "βαραίνουν", με ακαμψία του τράχηλου και αρκετή σιελόρροια, χωρίς να μπορούν να επιτεθούν σε κάποιον.

Στην αλεπού και σε άλλα ζώα της άγριας πανίδας παρατηρείται αλλαγή της συμπεριφοράς και των συνηθειών (π.χ. η αλεπού περιφέρεται κατά τη διάρκεια της ημέρας και δείχνει να μη φοβάται την ανθρώπινη παρουσία), οι οποίες δεν είναι συχνά εύκολο να εκτιμηθούν.

Πηγή

Οι νυχτερίδες προσβάλλονται από λύσσα. Οι περιπτώσεις μετάδοσης λύσσας από νυχτερίδα σε άνθρωπο είναι ελάχιστες στην Ευρώπη (ίσως από τέτοια ιστορία να ξεκίνησε ο μύθος των ..βρικολάκων)  ενώ δεν γνωστή τέτοια μετάδοση στην Ελλάδα. Ιδιαίτερα όταν η νυχτερίδα εμφανίζει ανώμαλη συμπεριφορά, υπερβολικά επιθετική ή «άφοβη» ή εμφανίζεται σε μέρη που δεν βρίσκεται κανονικά ή δείχνει άρρωστη, παραμένοντας σε απροφύλαχτα μέρη, πρωινές ώρες ή κάθεται «μαζεμένη» ή έχει αστάθεια, θα πρέπει να μην την πλησιάζουμε. 

Πτηνά, αμφίβια, ερπετά και έντομα δεν θεωρούνται ότι μπορούν να αρρωστήσουν με λύσσα ή να μεταδώσουν τον ιό. 

Στα ζώα η νόσος διαρκεί 1 με 11 ημέρες.

Πώς πρέπει να αντιμετωπιστεί προληπτικά η λύσσα;

• Πρωτίστως με εμβολιασμό! Ειδικά σε άτομα που λόγω εργασιακών συνθηκών είναι εκτεθειμένα περισσότερο σε τέτοιου είδους κίνδυνο.
• Αποφεύγοντας οποιαδήποτε άμεση επαφή με μολυσμένα ζώα και τα περιττώματά τους.

Τι μέτρα πρέπει να λαμβάνονται μετά από επίθεση και δήγμα (δάγκωμα) ζώου;

Προέχει η περιποίηση του τραύματος!

Ο καθαρισμός του ή των τραυμάτων είναι ιδιαίτερα σημαντικός για την πρόληψη της λύσσας, δεδομένου ότι, βάσει μελετών σε ζώα, ο διεξοδικός καθαρισμός του τραύματος από μόνος του χωρίς τη λήψη άλλων μετεκθεσιακών μέτρων έχει αποδειχθεί ότι μειώνει σημαντικά την πιθανότητα μόλυνσης από λύσσα. 

Πρέπει το γρηγορότερο να αναζητηθούν προσεκτικά όλες οι πληγές, να καθαριστούν σε βάθος με άφθονο νερό και σαπούνι (για 15 λεπτά τουλάχιστον). Αμέσως μετά, να εφαρμοσθεί τοπικά είτε κάποιο αλκοολούχο είτε κάποιο ιωδιούχο αντισηπτικό. 

Τα τραύματα είναι προτιμότερο να μην κλείνονται με επίδεσμο και να επικαλύπτονται μόνο με αποστειρωμένη γάζα. Το ράψιμο των πληγών, εφόσον κρίνεται απαραίτητο, πρέπει να καθυστερεί από μερικές ώρες έως 3 ημέρες, ώστε αν κριθεί απαραίτητη η τοπική διήθηση άνοσου ορού να μπορεί να εκτελεστεί. Τα ράμματα πρέπει να είναι χαλαρά ώστε να επιτρέπουν την ομαλή παροχέτευση του αίματος και των υγρών σε κάθε τραύμα

.

Μετά από δήγμα, καλό είναι να χορηγείται αντιτετανικός ορός και να δίδεται αντιμικροβιακή προφύλαξη, πράγματα που γνωρίζει καλά ένας γιατρός ή ένας εκπαιδευμένος νοσοκόμος.

Στη συνέχεια πρέπει να ακολουθεί η αντιλυσσική αγωγή.

Πηγή

Το 2011 ο αμερικανικός στρατός αναστατώθηκε, όταν ένας στρατιώτης τους πέθανε από λύσσα!Όπως διαπιστώθηκε, τον είχε δαγκώσει ένα αδέσποτο σκυλί στο Αφγανιστάν 8 μήνες πριν από την εκδήλωση της νόσου!

Μετά η υγειονομική τους υπηρεσία, δραστηριοποιήθηκε πιο έντονα και άρχισε εκστρατεία ενημέρωσης δημοσιεύοντας το πόστερ που βλέπετε παραπάνω!  Είχαν να χάσουν στρατιώτη από τέτοια νόσο από το 1967. Στη συνέχεια η έρευνα αποκάλυψε ότι ο συγκεκριμένος στρατιώτης όπως και όλοι οι υπόλοιποι της μονάδας του, είχε μεν ακολουθήσει το πρόγραμμα των προληπτικών εμβολιασμών,  αλλά δεν ολοκλήρωσε την τέταρτη δόση όπως θα έπρεπε, αφού δεν υπήρχαν αρκετά εμβόλια και το θέμα παραμελήθηκε.

Από τα 646 περιστατικά στρατιωτών που υπέστησαν δήγματα από αδέσποτα ζώα σε περιοχές επιχειρήσεων στο Ιράκ και το Αφγανιστάν, μόνο 117  έκαναν αντιλυσσικά εμβόλια και ορούς  και από αυτούς μόνο οι 27 ακολούθησαν την θεραπεία όπως έπρεπε μέχρι το τέλος!

Ένας ακόμη λόγος για να παρακολουθούν πιο προσεκτικά τ' αδέσποτα ζώα σε στρατόπεδα οι αρμόδιοι! Και βέβαια σ' αυτή την περίπτωση θα πρέπει η υγειονομική υπηρεσία να αναλάβει τις ευθύνες της! Χρειάζεται προληπτικός εμβολιασμός των ζώων, αν δεν είναι δυνατή η απομάκρυνσή τους και η ενημέρωση όλου του προσωπικού ν' αποφεύγουν τις "στενές επαφές" γιατί ακόμα και τα κουταβάκια σκοτώνουν!

Ανιχνευτής