Κυριακή, 14 Φεβρουαρίου 2021

Η ιστορία του πράσινου μπερέ


Εκπαίδευση Βρετανών κομάντος σε στίβο εμποδίων κατά τη διάρκεια του 2ου ΠΠ. (Πηγή)
Commando, ή Kommando, (Κομάντο) είναι μια διεθνής πλέον λέξη, που υποδηλώνει  μαχητές ή μονάδες, που έχουν ειδική εκπαίδευση, ειδικό οπλισμό και χρησιμοποιούν ειδική τακτική και τεχνική, για να εισέλθουν σε εχθρικό ή εχθροκρατούμενο έδαφος από ξηρά, θάλασσα ή αέρα, προκειμένου να προσβάλουν στα μετόπισθεν του εχθρού, εγκαταστάσεις και προσωπικό.

Η προέλευση αυτής της λέξης με την παραπάνω ερμηνεία, είναι μάλλον νοτιοαφρικανική, αν και ετυμολογικά η λέξη σημαίνει "εντολή" ή "διαταγή" τόσο στις αγγλοσαξωνικές όσο και στις λατινογενείς γλώσσες.

Η χρήση της με την έννοια της ελαφριάς ταχυκίνητης μονάδας, που διεξάγει καταδρομές και ανταρτοπόλεμο, ξεκινά από τους  Μπόερς. Κατά τη διάρκεια των πολέμων των Μπόερς εναντίον των αγγλικών αποικιακών στρατευμάτων στη νότια Αφρική και ειδικά κατά τον 2ο πόλεμο των Μπόερς, αρχίζει έντονη ανταρτική δράση με πολλές αιφνιδιαστικές προσβολές, ενέδρες και κρούσεις των Ολλανδο-αφρικανών αγροτών, εναντίον των Βρετανών.

Από εκεί, η λέξη εισέρχεται και στην αγγλική στρατιωτική ορολογία. Οι Κομάντος ήταν ταχυκίνητες μονάδες, συνήθως έφιππες, που αποτελούνταν από εθελοντές πολιτοφύλακες Αφρικάνερς. Η προέλευσή τους ήταν από την ίδια πόλη ή χωριό, από το οποίο έπαιρναν και το όνομά τους και χωρίζονταν σε πτέρυγες  (λόχους), κάθε μια εκ των οποίων χρεωνόταν συγκεκριμένη εδαφική περιοχή. Η πτέρυγα υποδιαιρείτο σε διμοιρίες των 20 ανδρών και με το σύστημα που ακολουθούσαν, μια ολόκληρη οικογένεια μπορούσε να πλαισιώσει τη διμοιρία!

Σε όλες τις χώρες του κόσμου η λέξη κομάντος είναι πλέον συνυφασμένη με την έννοια των ειδικών επιλέκτων μαχητών ή μονάδων, που αναλαμβάνουν την εκτέλεση ειδικών επιχειρήσεων με ανορθόδοξο, μη συμβατικό τρόπο, για την προσβολή στόχων υψηλής αξίας (High Value Targets).

Η ιστορία όμως των πρώτων  συγκροτημένων στρατιωτικών τμημάτων τύπου κομάντος και μάλιστα με πράσινο μπερέ, ξεκινά ουσιαστικά κατά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο, από τους Βρετανούς. Λέγεται, ότι υπήρξε ιδέα του Βρετανού πρωθυπουργού κατά τον 2ο ΠΠ, Ουΐνστον Τσόρτσιλ, ο οποίος έχοντας την εμπειρία του πολέμου των Μπόερς, όπου πιάστηκε και αιχμάλωτος, σκέφτηκε ίσως εκείνες τις δύσκολες ώρες του πολέμου, τη συγκρότηση και την χρησιμοποίηση τέτοιων μονάδων και πρακτόρων στα μετόπισθεν του εχθρού, για να προκαλούν σύγχυση και να κάνουν τους Γερμανούς και τους συμμάχους τους, να "κάθονται σε αναμμένα κάρβουνα".

Πράγματι το πρόβλημα που δημιούργησαν οι κομάντος και οι πράκτορες-σαμποτέρ στους Γερμανούς ήταν μεγάλο και καυτό, για να φτάσει ο Χίτλερ να εκδόσει την περίφημη "Διαταγή Κομάντο" (Commando Order) με την οποία, καθόριζε αυστηρά την εκτέλεση επί τόπου κάθε τέτοιου μαχητή που θα συλλαμβανόταν από γερμανικά στρατεύματα, χωρίς να ακολουθούνται οι διαδικασίες  περί αιχμαλώτων πολέμου.

Δείτε παρακάτω ένα ιστορικό ντοκιμαντέρ, για την ίδρυση και την εκπαίδευση των πρώτων Βρετανών πεζοναυτών-κομάντος, που ελάμβαναν τον πράσινο μπερέ. Αμφίβιες ασκήσεις, αναριχήσεις, πάλη σώμα με σώμα, ήταν από τα βασικά αντικείμενα της ειδικής εκπαίδευσης.


Ανιχνευτής






Τρίτη, 2 Φεβρουαρίου 2021

Για τα Ίμια

  (Αναδημοσίευση παλαιότερου άρθρου)


Η οριοθετική γραμμή θαλασσίων συνόρων στην περιοχή του Ανατολικού Αιγαίου μεταξύ Ιταλίας και Τουρκίας σύμφωνα με το πρωτόκολλο του 1932, που υπεγράφη και από τις δύο πλευρές. Σαφώς τα Ίμια (G) και οι δύο νησίδες, βρίσκονται στην πλευρά της (τότε) ιταλικής επικράτειας, η οποία όπως ήταν, περιήλθε στο ελληνικό κράτος το 1947. (Πηγή)


Κρίση των Ιμίων! Πικρές αναμνήσεις, συνοδευόμενες από αυστηρή αυτοκριτική για λάθη που στον συγκεκριμένο τόπο και  σε συγκεκριμένο χρόνο, δημιούργησαν μια θλιβερή  κατάσταση!

Σε περασμένο άρθρο, έχω διατυπώσει τις απόψεις μου, βγαλμένες από προσωπικές εμπειρίες.

Θέλω όμως σήμερα εδώ, να φιλοξενήσω ένα απόσπασμα από άρθρο ενός αποστράτου αξιωματικού, που και αυτός από τη θέση που είχε τότε, βίωσε καταστάσεις για τα γεγονότα εκείνης της εποχής. Το απόσπασμα αφορά στις Ειδικές Δυνάμεις του στρατού. Έχει πολύ ενδιαφέρον.

"....Το δεύτερο περιστατικό που θα αναφέρω, μου το διηγήθηκε φίλος και συμμαθητής μου από την ΣΣΕ, ο οποίος ήταν υπηρεσία το μοιραίο εκείνο βράδυ στο ΕΘΚΕΠΙΧ, ως εκπρόσωπος του Στρατού Ξηράς. Φυσικά εκείνο το βράδυ ουδείς κοιμόταν και στο ΕΘΚΕΠΙΧ μετά τα μεσάνυχτα οι πάντες ήσαν σε εγρήγορση και θα λέγαμε σε κατάσταση πολέμου. Μετά την πληροφορία περί κατάληψης της δυτικής Ίμια από τούρκους κομάντος και την τραγική εικόνα της Ελλάδος, όπου το ΚΥΣΕΑ να συνεδριάζει στην Βουλή, αντί στην προβλεπόμενη θέση του σε περίοδο κρίσης, στα υπόγεια του Υπουργείου Άμυνας, τον Α/ΓΕΕΘΑ να περιμένει εκτός αιθούσης για αρκετή ώρα, αποκομμένος από εξελισσόμενες κρίσιμες πληροφορίες, το Διοικητή της ΕΥΠ να περιμένει έξω από το ΚΥΣΕΑ και ποτέ να μην μπαίνει μέσα για να ενημερώσει και άλλα τραγικά που μας πληγώνουν και μόνο να τα αναφέρουμε, ο Α/ΓΕΕΘΑ επιστρέφει στο Γενικό Επιτελείο και γίνεται σύσκεψη στο ΕΘΚΕΠΙΧ, για το πώς θα αντιμετωπιστεί η υφιστάμενη κατάσταση. Τότε ρωτά τον Διευθυντή της Διεύθυνσης Ειδικών Δυνάμεων του ΓΕΣ(Δ/ΔΕΔ/ΓΕΣ), Υποστράτηγο Δ.Ν. πως μπορούν να καταλάβουν την δυτική Ίμια και να διώξουν τους Τούρκους κομάντος και ακολουθεί ένας εκπληκτικός διάλογος:

Α/ΓΕΕΘΑ: «Στρατηγέ, μπορείτε να ανακαταλάβετε την δυτική Ίμια και να διώξετε του Τούρκους;»

Δ/ΔΕΔ: «Κύριε Αρχηγέ, βεβαίως μπορούμε και οι Ελληνικές Ειδικές Δυνάμεις έχουν την δυνατότητα να εκτελέσουν με επιτυχία αυτή την αποστολή. Όμως όπως θα γνωρίζετε οι Τούρκοι δεν πήγαν εκεί για εκδρομή και δεν θα φύγουν αν τους πούμε ευγενικά να φύγουν. Ίσως απαιτηθεί να κάνουμε χρήση των όπλων, οπότε θα έχουμε εμπλοκή. Για αυτό λοιπόν κύριε Αρχηγέ, είστε διατεθειμένος να μου παράσχετε ναυτικά πυρά, αν απαιτηθούν και σας τα ζητήσω;»

Α/ΓΕΕΘΑ: «Όχι».

Δ/ΔΕΔ: «Αν απαιτηθούν τότε αεροπορικά πυρά, είστε διατεθειμένος να μου τα παράσχετε;»

Α/ΓΕΕΘΑ: «Φυσικά όχι».

Δ/ΔΕΔ: «Ε, τότε κύριε Αρχηγέ, να πάτε μόνος σας να τους βγάλετε».

Το «θράσος» του διευθυντού της ΔΕΔ εξέπληξε. Για τους γνωρίζοντες όμως υπήρχε αιτία. Στην αρχή της κρίσης και όταν σχεδιαζόταν η επιχείρηση, ο Α/ΓΕΕΘΑ αρνήθηκε την εμπλοκή του Στρατού Ξηράς (αρνήθηκε στον Διοικητή της ΑΣΔΕΝ να αναλάβει την ευθύνη φύλαξης του συμπλέγματος των νήσων Ίμια και Καλόλιμνος, στην περιοχή ) και ανέθεσε την αποστολή αυτή στην Μονάδα Υποβρυχίων Καταστροφών (ΜΥΚ) του Πολεμικού Ναυτικού και όχι στην ΑΣΔΕΝ και στις Ειδικές Δυνάμεις που διαθέτει οργανικά, λειτουργώντας κλαδικά, σαν Αξκος του Ναυτικού και όχι διακλαδικά, ως Αρχηγός των ΕΔ της χώρας. Αν και ευφυής και ικανός Αξκος ο Α/ΓΕΕΘΑ, οι αποφάσεις του είχαν κλαδικό (ναυτικό) χαρακτήρα, με μοιραία αποτελέσματα. Αγνόησε το παγκόσμιο και διαχρονικό δόγμα, ότι ο Στρατός διαχειρίζεται την ξηρά, η Αεροπορία τον αέρα και το Ναυτικό την θάλασσα και ανέθεσε αποστολή φύλαξης, άμυνας χερσαίου χώρου και αποτροπής χερσαίων επιθετικών σε τμήματα του ναυτικού, τα οποία για τις αποστολές που προορίζονται μπορεί να είναι άριστα εκπαιδευμένα, ανεπαρκή όμως για άλλου είδους επιχειρήσεις και αποστολές. Και αυτό φάνηκε από το γεγονός ότι στον σχεδιασμό για την επάνδρωση των Ιμίων, αν και πήραν εντολή δύο ομάδες των ΜΥΚ να επανδρώσουν τις δύο Ίμια, τελικά επανδρώθηκε μόνο η ανατολική και έμεινε αφύλακτη η δυτική. Ο λόγος; Δεν είχαν μπαταρίες για τους σταθμούς ασυρμάτους, γιατί τους είχε πάρει η ομάδα που είχε επανδρώσει τα ανατολικά Ίμια, ως εφεδρικές, έτσι δεν μετέβησαν στην δυτική Ίμια, αυτή που έμεινε αφύλακτη και πήγαν οι Τούρκοι κομάντος!! Το τελευταίο γεγονός αναφέρεται, καθόσον έχει γραφτεί ήδη στον τύπο και έχει λεχθεί και από την τηλεόραση."


 

Όλο το άρθρο ιστολόγιο είχε δημοσιευτεί παλιά στο ιστολόγιο " Αnalysts for Change" Μπορείτε όμως να το δείτε επαναδιατυπωμένο και ΕΔΩ

Ανιχνευτής


Δευτέρα, 1 Φεβρουαρίου 2021

Ο Στολίσκος της Ανατολής

Καΐκι L-25 με περίπολο του Ιερού Λόχου (Αρχείο Ρηγόπουλου)
Την περίοδο 1942-1945 για την διεξαγωγή καταδρομικών επιχειρήσεων στο Αιγαίο, δημιουργήθηκε ένας στολίσκος από καΐκια για την μεταφορά των καταδρομικών τμημάτων, τη διείσδυσή τους στα κατεχόμενα από Γερμανο-Ιταλικά στρατεύματα νησιά και την αποχώρησή τους αντίστοιχα.

Τα πληρώματα των καϊκιών ήταν ένα μείγμα εθελοντών στρατιωτικών και μη, των συμμάχων-χωρών κατά του άξονα. Η προέλευσή τους κυρίως ήταν από το βρετανικό βασιλικό ναυτικό, αλλά και στρατολογηθέντες Έλληνες ναυτικοί οι περισσότεροι των οποίων είχαν δωδεκανήσια καταγωγή.

Αυτοί οι αφανείς μαχητές ναυτικοί , μετέφεραν μέσα στο Αιγαίο,  τμήματα των βρετανών SBS, LRDG και του ελληνικού Ιερού Λόχου με μυστικότητα, εκμεταλλευόμενοι το σκοτάδι, κάτω από τη μύτη του κατακτητή.

 Η αποστολή τους απαιτούσε μεγάλη ναυτοσύνη, υψηλή ικανότητα πλοήγησης, και λεπτομερή γνώση του ιδιόμορφου αιγαιοπελαγίτικου νησιωτικού συμπλέγματος. Ήξεραν κάθε κόλπο και κολπίσκο και στο μικρότερο ξερονήσι, κάθε σπηλιά ανάμεσα σε βράχια στα νησιά και στις μικρασιατικές παραλίες, αλλά και σε αυτές της ηπειρωτικής Ελλάδας! Εκεί, με το φως της ημέρας, παρέμεναν καλυμμένοι σκεπάζοντας με δίκτυα παραλλαγής τα σκάφη, περιμένοντας την νύκτα για να δράσουν.

Η Διοίκηση των Καταδρομών, που διοικούσε και έλεγχε όλες τα καταδρομικά τμήματα, ήταν εγκατεστημένη σε Πλωτή Βάση, που κινούταν από κόλπο σε κόλπο των Μικρασιατικών παραλίων, για λόγους ασφάλειας.

Τα καΐκια που χρησιμοποιήθηκαν, ήταν όλα ελληνικά από ψαράδες που με την κατοχή έφυγαν από τα κατεχόμενα νησιά και πήγαν στην Κύπρο και στη περιοχή της Παλαιστίνης, για να γλυτώσουν και τα εγκατέλειψαν εκεί. Τα περισσότερα είχαν θορυβώδεις πετρελαιοκινητήρες. Οι Βρετανοί, μετά την απόφαση του συμμαχικού Στρατηγείου Μέσης Ανατολής για διεξαγωγή καταδρομικών επιχειρήσεων στο Αιγαίο, τα περιμάζεψαν, άλλαξαν κινητήρες και τοποθέτησαν κινητήρες αρμάτων της εποχής τύπου Matilda, πού ήταν πιο αθόρυβοι και μετέτρεψαν εσωτερικά τα καΐκια σε πολεμικά σκάφη.

Το κάθε καΐκι, είχε καθορισμένη ποσότητα πυρομαχικών, διαμετρημάτων ανάλογων με τον οπλισμό των ανδρών, χειροβομβίδες, πλαστικές εκρηκτικές ύλες και τρόφιμα. Επιπλέον διέθεταν για αυτοπροστασία και όχι μόνο από ένα πολυβόλο Browning των 20 χιλ στην πλώρη και την πρύμνη αντίστοιχα, καθώς και 2 αντιαεροπορικά πολυβόλα Vickers . Ήταν ειδικά διασκευασμένa, ώστε να ανεβαίνουν με μηχανικό τρόπο στο κατάστρωμα, από το αμπάρι που ήταν κρυμμένα.

Εξωτερικά τα καϊκια είχαν την εμφάνιση ψαράδικων και το πλήρωμά  τους, αποτελούνταν από 5 έως 6 άνδρες που ήταν και αυτοί ντυμένοι σαν ψαράδες. Κάθε καϊκι μπορούσε να μεταφέρει 15 με 20 Καταδρομείς ανάλογα με την περίπτωση. Ο στολίσκος της Ανατολής, ή  LSF (Levant Schooner Flotilla), όπως ήταν στ' Αγγλικά η ονομασία του, διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στις  αμφίβιες καταδρομικές επιχειρήσεις.

Έχουν καταγραφεί αρκετές περιπτώσεις που με αυτά τα σκάφη, οι κομάντος έστηναν ενέδρες σε περάσματα ανάμεσα στα νησιά και χτυπούσαν επιταγμένα από τους Γερμανούς εμπορικά πλοία ή άλλα καΐκια που μετέφεραν εφόδια σε  εχθρικές φρουρές και φυλάκια των νησιών! Οι Καταδρομείς του Αιγαίου με τις προσβολές τους στη θάλασσα και στην ξηρά, είχαν γίνει ο φόβος και ο τρόμος των Γερμανών και των Ιταλών. Πέτυχαν στρατηγικά να καθηλώσουν αρκετές  εχθρικές δυνάμεις σε όλο το Αιγαίο, ενώ χρειαζόντουσαν σε άλλα μέτωπα πιο πολύ!

Οι διάσπαρτες και τεμαχισμένες δυνάμεις των Γερμανών και Ιταλών σε πολλά νησιά δεν μπορούσαν να βοηθήσουν τις άλλες επιχειρήσεις, καθώς ήταν απομονωμένες. Οι Γερμανοί, φοβούμενοι πιθανή κατάληψη νησιών τις κρατούσαν εκεί! Στο τέλος, υπέκυψαν μια-μια, όλες οι φρουρές, αφού δεν μπορούσαν να αντισταθούν για πολύ, αποκομμένοι από τον υπόλοιπο ηπειρωτικό χώρο! Το δίδαγμα παραμένει αναλλοίωτο!


Ανιχνευτής




Πέμπτη, 21 Ιανουαρίου 2021

Η ψυχολογία της επιβίωσης


Πηγή
Ένα από τα πιο ενδιαφέροντα αλλά και από τα πιο  αναγκαία αντικείμενα εκπαίδευσης στο χώρο των ειδικών δυνάμεων, είναι η επιβίωση και ταυτόχρονα η διαφυγή-απόδραση. Δηλαδή η εκμάθηση τεχνικών για την εξασφάλιση της ζωής σου, όταν βρεθείς απομονωμένος σε εχθρική ή άγνωστη περιοχή, όπου θα πρέπει να ξέρεις πώς θα ζεσταθείς στο κρύο, πώς θα βρεις τροφή για να διατηρείς τις δυνάμεις σου, πώς θα βρεις νερό, πώς θα προσανατολιστείς για να κινηθείς στην κατεύθυνση που θέλεις, πώς θα αντιμετωπίσεις τα άγρια ζώα, πώς θα προστατέψεις τον εαυτό σου από μολύνσεις και αρρώστιες, πώς θ' αποφύγεις τη σύλληψη και ...άλλα πολλά!

Θα μπορούσα να πω ότι σε όλες τις ένοπλες δυνάμεις θα πρέπει να γίνεται τέτοιου είδους εκπαίδευση, περισσότερο όμως σε όσους λόγω αποστολής έχουν μεγαλύτερες πιθανότητες να απομονωθούν, όπως είναι τα πληρώματα μαχητικών αεροσκαφών ή/και ελικοπτέρων

Με την εκπαίδευση αυτή, επιδιώκεται να δημιουργηθεί το αίσθημα της αυτοπεποίθησης στον εκπαιδευόμενο για να μπορέσει να ξεπεράσει τις δυσκολίες σε τέτοιες απρόοπτες και σοβαρές καταστάσεις. Η ψυχολογική προετοιμασία, μαζί με την εκπαίδευση και την σκληρή σωματική προπόνηση, καθιστούν ένα μαχητή ικανό για την αντιμετώπιση έκτακτων καταστάσεων αυτής της μορφής.

Το βασικότερο βέβαια, είναι η απόκτηση θέλησης για επιτυχία. Όταν βρεθεί κάποιος αποκομμένος και μόνος του σε εχθρικό έδαφος, η άσχημη κατάστασή του τον επηρεάζει ψυχολογικά και παθαίνει αυτό που ονομάζουν σοκ (shock). Αν είναι καλά εκπαιδευμένος, το σοκ το ξεπερνάει γρήγορα και οι κινήσεις του αυτοματοποιούνται, έχοντας στο μυαλό του ό,τι έχει μάθει. (Να γιατί χρειάζεται το ΚΕΑΠ!!)

Και να μην ξεχνάμε ότι ένας μαχητής, που εξ αποστολής πρέπει να διεισδύσει σε εχθρικό έδαφος, έχει ενημερωθεί για τα πάντα και γνωρίζει την περιοχή, το στόχο του και το δρομολόγιο της επιστροφής του. Ξέρει ότι αν στο ενδιάμεσο βρεθεί σε κατάσταση διαφυγής, θα πρέπει να επιβιώσει και να επιστρέψει στις φίλιες γραμμές. Ξέρει ότι ενδεχομένως θα τον καταδιώξουν και θα πρέπει να κινείται, προσέχοντας να μην αποκαλυφθεί. Ξέρει ή πρέπει να ξέρει πώς θα επιβιώσει και οι γνώσεις του  δίνουν την δύναμη και τη θέληση να ζήσει.

Πηγή
Δεν συμβαίνει όμως το ίδιο στους πολίτες! Μια συνηθισμένη και ίσως εσφαλμένη σκέψη που επικρατεί σε πολλά άτομα είναι: "Δεν θα μου συμβεί εμένα ποτέ αυτό". Το σωστό είναι να σκέπτεσαι: "Πιθανόν να μου συμβεί, αλλά αν συμβεί θα είμαι έτοιμος (;)" Και εδώ είναι όλη η ουσία του προβλήματος. Πώς μπορείς να είσαι έτοιμος αν δεν έχεις ασχοληθεί με αυτό; 

Η τεχνική της επιβίωσης, δεν περιορίζεται και δεν προορίζεται μόνο για τους στρατιώτες, αλλά αφορά όλους, όταν βρεθούν σε δύσκολες καταστάσεις που οφείλονται σε μεγάλες καταστροφές ή ατυχήματα. Η ικανότητα διαβίωσης στην ύπαιθρο για μεγάλο χρονικό διάστημα, μαζί με την θέληση για επιβίωση, οδηγούν στην επιτυχία.

Πριν από 16 χρόνια, ένας Αμερικανός συγγραφέας, που ασχολείται με θέματα επιβίωσης, έγραψε ένα εξαιρετικό βιβλίο, το οποίο μέχρι σήμερα, εξακολουθεί να είναι επίκαιρο και να δέχεται πολλές κριτικές! Το βιβλίο αυτό, που έχει τον τίτλο : "Deep Survival. Who lives, Who dies and Why" (Βαθιά Επιβίωση. Ποιός ζει, Ποιός πεθαίνει και Γιατί) είναι προϊόν μακρόχρονης έρευνας, με συγκέντρωση πληροφοριακών στοιχείων από άτομα που βρέθηκαν σε δύσκολες καταστάσεις μετά από ατυχήματα που τους συνέβησαν είτε κατά την διάρκεια ταξιδίων τους, (πτώση του αεροσκάφους, ζημιά οχήματος)  σε έρημες και αφιλόξενες περιοχές, είτε ενώ ασχολούνταν με σπορ στο βουνό, μακριά από κατοικημένους τόπους.

Προσπάθησε να μάθει πώς σώθηκαν όσοι μπόρεσαν να ξεπεράσουν τις δυσκολίες που αντιμετώπισαν, περιπλανώμενοι μόνοι τους και αβοήθητοι και πολύ περισσότεροι τραυματισμένοι. Το βιβλίο δεν είναι ένας οδηγός επιβίωσης, ούτε απευθύνεται (όπως ο συγγραφέας αναφέρει ) σε εκπαιδευμένους στρατιώτες!

Περισσότερο επικεντρώνεται στην ψυχολογική κατάσταση αυτών, που ξαφνικά και απρόσμενα βρίσκονται σε κατάσταση επιβίωσης. Κατέγραψε τις διηγήσεις τους και τις αντιδράσεις τους στις δύσκολες συνθήκες που βρέθηκαν, άκουσε από αυτόπτες μάρτυρες που επέζησαν, πώς πέθαναν σύντροφοί τους και κατέληξε στα κοινά σημεία και στις ομοιότητες αντίδρασης θετικής αλλά και αρνητικής. Η θετική αντίδραση, συνδυασμένη με την απλή λογική, την ψυχραιμία, την φρόνηση και τη γνώση, είναι αυτή που σώζει τη ζωή. Ο φόβος που γίνεται πανικός, ή το αντίθετο η υπερεκτίμηση των δυνατοτήτων και η αψήφιση ή η το χειρότερο η άγνοια  των κινδύνων, καταλήγει στο θάνατο.

Πώς κατανίκησαν το φόβο τους; Τι έκαναν για να διασκεδάσουν τη δυσκολίες επιβίωσης στην οποία βρέθηκαν; Κάποιοι με σπασμένα πόδια, σύρθηκαν για πολλά χιλιόμετρα μέχρι να βρουν βοήθεια! Και έζησαν! Άλλοι που ήταν σωματικά ακέραιοι πέθαναν από φόβο ή σκοτώθηκαν παίρνοντας λάθος αποφάσεις! Θυμίζει μια σειρά ντοκιμαντέρ που βγήκε στην τηλεόραση, "Οι επιζήσαντες".

Ας δούμε ποιά είναι τα συμπεράσματα για τα κύρια χαρακτηριστικά της θετικής νοοτροπίας επιβίωσης, που χρησιμοποίησαν οι επιζήσαντες.

 1. Πρώτα κατανόησε την κατάστασή σου και μετά σχεδίασε την επιβίωσή σου και δράσε. 

 Αν δεν έχεις επίγνωση της κατάστασης και του περιβάλλοντός σου, κάνεις λάθη και κάποια μπορεί να είναι μοιραία. Όλοι όσοι τα κατάφεραν, προσαρμόσθηκαν στη νέα τους κατάσταση, πρόταξαν τη λογική, κατάλαβαν τι αντιμετωπίζουν και σχεδίασαν τον τρόπο αντίδρασής τους, αποφεύγοντας να εκτεθούν σε άσκοπους κινδύνους.

2. Κράτησε την ψυχραιμία σου. Χρησιμοποίησε χιούμορ αλλά και φόβο για να επικεντρωθείς στην επιβίωσή σου.

Στην αρχή οι επιζώντες, αισθάνονται φόβο  που είναι φυσιολογική αντίδραση, αλλά  κατορθώνουν να τον ελέγξουν. Ο φόβος γίνεται θυμός που τους παρακινεί να γίνουν πιο μαχητικοί για την επιβίωσή τους. Καταλαβαίνουν ότι πρέπει να παραμείνουν ψύχραιμοι και διατηρούν την αίσθηση του χιούμορ, που τους κάνει να είναι ήρεμοι.

3. Σκέψου, ανάλυσε, σχεδίασε.

Οι επιζώντες, γρήγορα αρχίζουν να θέτουν κανόνες πειθαρχίας στην καθημερινή τους δραστηριότητα. Σχεδιάζουν βραχυπρόθεσμους εφικτούς στόχους και τους υλοποιούν. (πχ κατασκευή καταλύματος) Σε περίπτωση που είναι ομάδα, αναδεικνύεται ως ηγέτης ο πιο ορθολογικός, που τους καθοδηγεί . Ο σκοπός τους είναι να διασωθούν και η φωνή που μιλά με τη λογική και τις γνώσεις υπερισχύει.

4. Λάβε σωστές και σταθερές αποφάσεις και υλοποίησέ τες.

Οι επιζώντες έχουν την ικανότητα να μετατρέπουν τις σκέψεις σε πράξη. Είναι πρόθυμοι να εκτεθούν σε δυσκολίες για να σώσουν τη ζωή τους και τη ζωή άλλων. Σπάνε το στόχο τους σε μικρούς ενδιάμεσους στόχους από μέρα σε μέρα, ακόμα και από ώρα σε ώρα, χωρίς να σκέφτονται το παρελθόν. Επικεντρώνονται στο παρόν και το μέλλον.

5. Γιόρταζε τις επιτυχίες σου. Να χαίρεσαι όταν εκπληρώνεις στόχους.

Οι επιζώντες απολαμβάνουν τις καθημερινές τους επιτυχίες, όταν ολοκληρώνουν ένα στόχο τους. Αυτό τους κάνει να αισθάνονται μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση ότι θα τα καταφέρουν και τους αποτρέπει να πέσουν σε απελπισία, μέσα στην απερίγραπτα δύσκολη κατάσταση επιβίωσης που βρίσκονται.

6. Να αισθάνεσαι ευγνωμοσύνη που είσαι ζωντανός.

Όλοι όσοι επέζησαν είχαν  το συναίσθημα, ότι δεν είναι μόνοι τους και ότι κάποιος τους δίνει δύναμη και κουράγιο να συνεχίσουν. Όλοι προστρέχουν στο θεό,  με πίστη ότι τους βοηθάει. και γι' αυτό προσεύχονται προς αυτόν. Άλλοι δημιουργούν και μια φανταστική παρέα ή φίλο τον οποίο προσπαθούν να προφυλάξουν. Πάντα όμως, μέσα στη μοναξιά τους δεν αισθάνονται μόνοι.

Πηγή
7. Παίξε με το μυαλό σου. Τραγούδα, ασχολήσου με πνευματικά παιχνίδια, κάνε υπολογισμούς, λύσε μαθηματικά προβλήματα.

Διαπιστώθηκε ότι το μυαλό είναι αυτό που επηρεάζει θετικά ή αρνητικά την εξέλιξη της επιβίωσης. Οι επιζήσαντες που ακολουθούσαν ένα πρόγραμμα και κανόνες, όπως κινούνταν προς την κατεύθυνση που είχαν επιλέξει, απασχολούσαν το μυαλό τους με διάφορους τρόπους, ώστε να παραμένουν ήρεμοι και να μην τους έρχονται άσχημες σκέψεις που τους προκαλούσαν απογοήτευση. Οι περισσότεροι μετρούσαν βήματα, ή σημείωναν χαρακτηριστικά σημεία στο δρομολόγιό τους. Εκτιμούσαν αποστάσεις προς τον ορίζοντα που έβλεπαν μπροστά τους και υπολόγιζαν το χρόνο. Άλλοι τραγουδούσαν ή απήγγειλαν ποιήματα που ήξεραν! Πάντα είχαν το μυαλό τους απασχολημένο.

8. Βλέπε την ομορφιά της φύσης.

Οι επιζήσαντες είχαν πάντα την αντίληψη του περιβάλλοντος χώρου και γι' αυτό θαύμαζαν την άγρια ομορφιά της φύσης. Αυτό τους έκανε να ηρεμούν και τους παρακινούσε ακόμη περισσότερο στο να παραμείνουν ζωντανοί.

Πηγή
9. Πίστεψε ότι θα ζήσεις. Απομάκρυνε το φόβο του θανάτου. 

Το πιο σημαντικό απ' όλα είναι να πείσεις τον εαυτό σου ότι θα τα καταφέρει! Όσοι επιβίωσαν, είχαν αυτή την αποφασιστικότητα στο μυαλό τους. Προσπαθούσαν να μην κάνουν λάθη, να είναι πολύ προσεκτικοί και έκαναν ό,τι νόμιζαν καλύτερο. Πίστευαν ότι ενεργώντας με αυτόν τον τρόπο θα επιζήσουν. Κάποιοι τραυματίες με σπασμένα άκρα, είχαν φτάσει σε τέτοιο σημείο υπερδιέγερσης, που είχαν αποβάλει από το μυαλό τους τον πόνο του τραύματος και συνέχισαν  σέρνοντας! Μάλιστα κάποιος μπόρεσε να καταρριχηθεί από γκρεμό, με σπασμένο χέρι!

10. Κάνε ό,τι είναι αναγκαίο για να ζήσεις και διατήρησε το ηθικό σου.

Όσοι είχαν κάποιες γνώσεις επιβίωσης, βρέθηκαν σε καλύτερη μοίρα από άλλους. Το άναμμα της φωτιάς, η αντιμετώπιση άγριων ζώων, η διέλευση απόκρημνων περιοχών, η κατασκευή καταλύματος η εύρεση τροφής και νερού, ο προσανατολισμός και η τήρηση κατεύθυνσης, είναι βασικές γνώσεις που βοηθούν σημαντικά στην επιβίωση. Η αποφυγή της υπερβολικής κόπωσης, η διατήρηση του σώματος υγιούς, ζεστού ή δροσερού, ανάλογα με την εποχή, η τροφή και το νερό, διατηρούν το ηθικό και τη θέληση για ζωή και διάσωση!

Να γιατί χρειάζεται όλοι να έχουμε βασικές γνώσεις για κάποια τέτοια θέματα! Ποτέ μη λες ...ποτέ!!
Τελικά, η ψυχολογία της επιβίωσης είναι θετική, όταν συμβαδίζει με  γνώσεις διαβίωσης στην άγρια φύση  ή στη θάλασσα.

Πηγή
Μιλώντας για στοιχειώδεις γνώσεις, ένα εξάρτημα, μπορεί να βοηθήσει πολύ για τη διατήρηση της μνήμης και μπορεί κάποιος να το έχει μαζί του χειμώνα-καλοκαίρι όταν ταξιδεύει. Είναι μια απλή, τριγωνική μπαντάνα, που μπορείς να την χρησιμοποιήσεις σαν μαντήλι, ή σαν κασκόλ, ή  σαν κάλυμμα στο κεφάλι , ή ακόμα για να φιλτράρεις λάσπες και ακαθαρσίες από νερό!

Διαφέρει όμως από τις άλλες κοινές του εμπορίου, γιατί έχει αποτυπωμένες με ανεξίτηλο μελάνι επάνω της οδηγίες επιβίωσης. Δηλαδή, πώς να προσανατολίζεσαι, να βρίσκεις νερό, ν' ανάβεις φωτιά, να κάνεις κατάλυμα κλπ! Όποιος ενδιαφέρεται ας το κοιτάξει και ΕΔΩ.

Αρκετές ταινίες, βασιζόμενες σε πραγματικά γεγονότα, παρουσιάζουν τέτοιες έκτακτες καταστάσεις, επιβίωσης, αλλά αυτή που μου έκανε έντονη εντύπωση, ήταν με τον τίτλο "The Edge" που πρωταγωνιστούσε ο εξαιρετικός ηθοποιός Άντονι Χόπκινς.

Άλλες επίσης ενδιαφέρουσες ταινίες που εμφανίσθηκαν μέχρι σήμερα και περιέχουν πολλά  από όσα περιγράφονται παραπάνω είναι:

"Ο Ναυαγός",  "The Grey", "Everest" "Η Επιστροφή"

Όποιος μπορεί και θέλει να διαβάσει αυτό το βιβλίο στ' αγγλικά, θα το βρει ΕΔΩ!



Ανιχνευτής



Πέμπτη, 14 Ιανουαρίου 2021

Το Πνεύμα του Μαχητή






Ένα άρθρο της μηνιαίας εφημερίδας "Εθνική Ηχώ" της Ένωσης Αποστράτων Αξιωματικών Στρατού, (φύλλο 685 Δεκεμβρίου 2020) μου προκάλεσε ευχάριστη εντύπωση, και θεωρώντας ότι ο συντάκτης του δεν θα έχει αντίρρηση, το αναδημοσιεύω για να διαβαστεί από περισσότερους.

Είναι μέσα στο "Πνεύμα του Μαχητή" που κατ' επανάληψη έχουμε τονίσει στη δική μας Εφημερίδα, σε προηγούμενα άρθρα

Εύγε στον γράφοντα!

Ανιχνευτής

Μόρφωση και ...Παραμόρφωση!

Γράφει ο
ΧΡΗΣΤΟΣ Γ. ΧΡΗΣΤΙΔΗΣ
Αντισυνταγματάρχης ε.α.
Διευθύνων Σύμβουλος ΕΑΑΣ

Για να εισαχθεί κάποιος/α στις Στρατιωτικές Σχολές γράφει εξετάσεις. Για να προάγεται από κάθε τάξη γράφει εξετάσεις. Την καριέρα του την καθορίζει η επιτυχία στις γραπτές πτυχιακές εξετάσεις αφού η σειρά αποφοίτησης καθορίζει κατά μείζονα τρόπο, το μέλλον του/της. Στη συνέχεια περνάει διάφορα σχολεία μετεκπαιδεύσεως όπου και πάλι οι γραπτές εξετάσεις παίζουν πρωτεύοντα ρόλο. 

Ένας Αξιωματικός φοιτά σε διάφορα σχολεία κατά μέσο όρο 4-5 χρόνια πέραν των 4 αρχικών που είναι η βασική Σχολή για όλους. Σ’ αυτά δεν προσμετρούνται πιθανά σχολεία εξειδικεύσεως του εξωτερικού ή και ένα δεύτερο πτυχίο που πάρθηκε από χόμπι ή και εξαιρετικό ενδιαφέρον για μάθηση σε ένα άλλο Ανώτατο Εκπαιδευτικό Ίδρυμα. 

Σύνολο λοιπόν σπουδών για ένα μέσο Αξιωματικό 9-10 χρόνια και 11 - 14 για τους φιλομαθείς. Εξετάσεις εκατοντάδες, διαγωνίσματα χιλιάδες και ώρες μελέτης, αμέτρητες. Μετά το «μάλιστα – όχι - διατάξτε» το «βγάλτε μια κόλλα χαρτί» είναι η πιο πολυχρησιμοποιημένη έκφραση ανάμεσα στα στελέχη των ΕΔ. 

Είναι όμως αρκετή η ΥΨΗΛΟΤΑΤΗ μόρφωση που λαμβάνουν τα στελέχη των ΕΔ προκειμένου να ανταποκριθούν στην αποστολή τους; Πώς διδάσκεται το φρόνημα; Πώς καλλιεργείται η αφοσίωση στα ιδανικά του Γένους των Ελλήνων; Πώς καλλιεργείται η «λεβεντιά» και το «θάρρος της γνώμης»; Πώς διδάσκεται η Διοίκηση όταν υπάρχουν Αξιωματικοί που αποφοιτούν και ΔΕΝ έχουν δώσει ούτε παράγγελμα στις Σχολές τους; Πώς τέλος καλλιεργείται η διαχρονική σωματική αντοχή στις κακουχίες και η ψυχική στη θέα του ΑΙΜΑΤΟΣ; Ερωτήματα που χρήσιμο είναι να απαντηθούν από τους καθ’ ύλην αρμοδίους για την εκπαίδευση των αυριανών ηγητόρων του Στρατού μας. 

Φαντάζομαι ότι ΔΕΝ υπάρχουν γραπτές εξετάσεις για τα παραπάνω, ούτε φυσικά ωρολόγιο πρόγραμμα εκπαιδεύσεως. Τουλάχιστον επί των ημερών μου προ 30ετίας δηλαδή – δεν υπήρχε τίποτα από τα προαναφερθέντα. Θυμάμαι παλιούς μου εκπαιδευτές στρατιωτικούς και μη στη Στρατιωτική Σχολή των Ευελπίδων να μας προτρέπουν να μάθουμε ξένες γλώσσες για να υπηρετήσουμε ΕΥΔΟΚΙΜΩΣ σε θέσεις εξωτερικού. Άλλοι πάλι μας έλεγαν να πάρουμε και δεύτερο πτυχίο διευρύνοντας τους ορίζοντές μας γιατί οι Στρατιώτες που θα διοικήσουμε θα είναι υψηλοτάτου επιπέδου και θα πρέπει να «σταθούμε» επαξίως απέναντί τους, διοικώντας τους, κερδίζοντας το σεβασμό τους δια της ΓΕΝΙΚΗΣ ΜΟΡΦΩΣΕΩΣ. 

Απ’ όσο είμαι σε θέση να γνωρίζω το έρπην, ο στίβος μάχης, η λύση αρμολόγηση του ατομικού τυφεκίου και η ατομική εκπαίδευση του μαχητή δεν απαιτεί ΔΙΔΑΚΤΟΡΙΚΟ!!! 

Το πλήρωμα του άρματος δεν χρειάζεται ΜΕΤΑΠΤΥΧΙΑΚΟ και οι «υπηρέτες» ενός όλμου ή ενός πυροβόλου δεν χρειάζονται ΠΤΥΧΙΟ ΑΕΙ!!! 

Για να είσαι δε αλεξιπτωτιστής ή βατραχάνθρωπος εκεί είναι που ΔΕΝ χρειάζεσαι 20 ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΙΣ σε διεθνή συνέδρια!!! Αν είναι ποτέ δυνατόν!!! 

Εκπαίδευση, εμπνευσμένους ηγέτες και αφοσίωση και πίστη στην αποστολή απαιτούνται και σταματώ εδώ. 

Και όμως το βάρος δίνεται στην Ακαδημαϊκή εκπαίδευση ή μάλλον λάθος, μόνο στην Ακαδημαϊκή και τα στελέχη των ΕΔ «γέρνουν» επικίνδυνα προς την πλευρά των «επιστημόνων» παρά προς την πλευρά της μάχης και της αυτοθυσίας. 

Η κρίση και η πρόοδος ενός αξιωματικού ΔΕΝ εξαρτάται από το εάν είναι πρόθυμος και έτοιμος να πεθάνει στη μάχη για υψηλά ιδανικά, ΟΥΤΕ από το εάν οι υφιστάμενοί του θα τον ακολουθήσουν τυφλά στη μάχη ΑΛΛΑ από το εάν πρώτευσε στο ακαδημαϊκό πεδίο. 

Αν μιλήσουμε δε για χειρισμό υπολογιστή, όσοι απογειώνουν το power point στις διάφορες παρουσιάσεις σε υψηλό επίπεδο επαφών και επισκέψεων, τυγχάνουν αναγνώρισης και έχουν περισσότερες πιθανότητες για επικείμενη προαγωγή. 

Αυτός που κάνει ταχεία τάξη του όλμου, που ξέρει πώς να επισκευάζει σε μηδενικό χρόνο την ερπύστρια του άρματος, που κάνει πορεία πολλών χιλιομέτρων φορτωμένος σαν τριαξονικό, που μιλάει στους στρατιώτες του με πατριωτική φλόγα και τους συνεπαίρνει, ΥΣΤΕΡΕΙ έναντι άλλων, όταν δεν έχει πτυχία, όταν δεν έλαβε καλή βαθμολογία στη θεωρία και όταν δεν μιλάει ξένες γλώσσες. 

Επίσης υστερεί λόγω ανάληψης ρίσκου, διότι όποιος «μπαίνει» στη φωτιά και ζυμώνεται μ’ αυτήν κινδυνεύει να τραυματιστεί ή και να τραυματίσει. Κινδυνεύει να πει και μια κουβέντα παραπάνω και να στοχοποιηθεί. ΑΜΕΣΑ ως αντιδραστικός. Κινδυνεύει ακόμη να κακοχαρακτηρισθεί αφού αντιστεκόμενος σε ρουσφέτια, πάντοτε στενοχωρεί τον αιτούντα. Κινδυνεύει τέλος να τον «στιγματίσουν» τα ΜΜΕ ως μιλιταριστή, σωβινιστή, καραβανά, χουντικό ή φασίστα και τότε «κλαύτα Χαράλαμπε». 

Έτσι τα στελέχη των ΕΔ, αντί να διάγουν στρατιωτικό βίο, αρκούνται στη διεκπεραίωση της ημερήσιας γραφειοκρατίας, διολισθαίνοντας έτσι σε νοοτροπία κακού δημοσίου υπαλλήλου, χάνουν τα πρότυπα που θα έπρεπε να έχουν και τελικά καταλήγουν να υπηρετούν ένα Στρατό που αντί να παράγει ΑΠΟΦΑΣΙΣΤΙΚΟΤΗΤΑ και ΤΟΛΜΗ στην τήρηση της αποστολής του, αντί να λειτουργεί ως μέσον ΑΠΟΤΡΟΠΗΣ, συμπεριφέρεται και διάγει ως «υπουργός άνευ χαρτοφυλακίου». Τα πτυχία...πτυχία, όπως και η μόρφωση και το επίπεδο υψηλότατη! 

Όμως το νεαρό Ελληνόπουλο, που αφήνει την οικογένειά του για να υπηρετήσει τη θητεία του, δεν αναμένει να συναντήσει έναν καθηγητή ούτε έναν καλοδιαβασμένο διοικητικό υπάλληλο του δημοσίου. Έχει ανάγκη από έναν Ηγήτορα με ευρυμάθεια μεν αλλά φλογερό πατριώτη και πολεμιστή από την άλλη. Έναν «μπροστάρη» που δεν θα φείδεται κόπου και χρόνου για να τον εκπαιδεύσει. Έναν συμπαραστάτη στις δυσκολίες που αντιμετωπίζει ως στρατιώτης και όχι έναν «καλοχαιρέτα» που απλά πετάει τη μπάλα στην εξέδρα. Ένα ΑΡΣΕΝΙΚΟ ΠΑΝΩ απ’ όλα που θα το θυμάται για όλη του τη ζωή. 

Ρωτήστε γύρω σας στρατιώτες που έχουν απολυθεί την τελευταία 5ετία αν θυμούνται το Διμοιρίτη τους ή το Λοχαγό τους. Αν θυμούνται το Διοικητή τους ή έστω πόσες βολές φορητού οπλισμού έκαναν. Αν θυμούνται κάτι από την στρατιωτική τοπογραφία της περιοχής τους. Ρωτήστε τους ποια είναι η άποψή τους για τους Αξιωματικούς τους και τι πιστεύουν για τη θητεία γενικότερα. Οι απαντήσεις που θα πάρετε, θα σας απογοητεύσουν, θα σας πικράνουν, θα σας θυμώσουν. Αυτές οι απαντήσεις οδηγούν στο συμπέρασμα ότι κάτι πάει πολύ στραβά. Κάτι στη μόρφωση και την επάρκεια των Αξιωματικών χωλαίνει. 

Πτυχία, Αγγλικά, Γαλλικά και «πιάνο» ΔΕΝ επαρκούν. Εύχομαι μόνο να μη χρειαστεί ποτέ να δοκιμαστούμε – βάζω και τον εαυτό μου μέσα – σε πόλεμο γιατί ΠΑΡΑΜΟΡΦΩΜΕΝΟΙ όπως είμαστε θα σκουπίζουμε το αίμα που θα τρέχει ποτάμι με τα αποδεικτικά της ΜΟΡΦΩΣΗΣ ΜΑΣ...τα ΔΙΠΛΩΜΑΤΑ και τα ΠΤΥΧΙΑ!!!! 

Αντί επιλόγου, από το «Ευαγγέλιο του Στρατού». Στρατιωτικός Κανονισμός ΣΚ 20-1, Κεφάλαιο Α’, άρθρο 2: 

1.Ο Έλληνας ή η Ελληνίδα, όταν καλείται από το Νόμο στην ενεργό υπηρεσία του Στρατού, αναλαμβάνει το ιερό καθήκον της υπερασπίσεως της Πατρίδας και έχει εξαιρετικά καθήκοντα και ευθύνες. 

2. Για να φθάσει στην εκπλήρωση του μεγάλου αυτού προορισμού ο στρατιωτικός πρέπει να είναι προικισμένος με τις αρετές της φιλοπατρίας, της ανδρείας, της καρτερίας, του στρατιωτικού πνεύματος και της πειθαρχίας. 

3. Οι αρετές αυτές, που αποτελούν τις κύριες ηθικές δυνάμεις του Στρατού, προϋποθέτουν ανάλογη διαπαιδαγώγηση στους κόλπους της οικογένειας, του σχολείου και της κοινωνίας, αλλά σφυρηλατούνται και σταθεροποιούνται κυρίως με τη στρατιωτική αγωγή».

 



Πέμπτη, 7 Ιανουαρίου 2021

Υψωμα 3234. Η επική μάχη των Ρώσων Αλεξιπτωτιστών

Το ύψωμα 3234 (Πηγή)




















Ο λόφος 3234 στο δρόμο από Γκαρντέζ προς Κοστ στο Αφγανιστάν, έχει μείνει ανεξίτηλος στη μνήμη των Ρώσων αλεξιπτωτιστών. Θεωρείται σαν μνημείο ανδρείας  των Ρώσων στρατιωτών  σε αγώνα έναντι υπέρτερων αριθμητικά  αντιπάλων, των Μουζαχεντίν.

Βρισκόμαστε στο 1988, την περίοδο της σοβιετικής κατοχής του Αφγανιστάν. Οι Αφγανοί αντάρτες, είχαν υπό τον έλεγχό τους το δρομολόγιο Γκαρντέζ-Κοστ, εγκαθιστώντας ναρκοπέδια και  οργανωμένες θέσεις αντιαεροπορικών και άλλων βαρέων όπλων, ακόμη και ρουκετοβόλων  ΒΜ-21.

 Από το 1987 προσπαθούσε η ανωτέρα σοβιετική στρατιωτική διοίκηση να διανοίξει το ζωτικό γι' αυτήν δρομολόγιο ανεφοδιασμού,  που οδηγούσε στα σύνορα του Πακιστάν, αλλά ταυτόχρονα και στο αεροδρόμιο της πόλης Κοστ, όπου ήταν η βάση των σοβιετικών ελικοπτέρων της περιοχής. Οι σοβιετικοί, προσπαθούσαν να τα βρουν με τις διάφορες φυλές, αλλά και με τον τοπικό αρχηγό των Μουζαχεντίν, χωρίς αποτέλεσμα.

Τελικά αποφασίστηκε με δυναμική ενέργεια η διάνοιξη του δρομολογίου. Δύο μηχανοκίνητες μεραρχίες και δύο ταξιαρχίες αλεξιπτωτιστών χρησιμοποιήθηκαν από τους σοβιετικούς για την εκτέλεση της επιχείρησης, που ξεκίνησε τον Νοέμβριο του 1987 και συνεχίσθηκε μέχρι τον Ιανουάριο του 1988 . Η επιδίωξη ήταν η κατάληψη των εδαφών τακτικής σημασίας που δέσποζαν του δρομολογίου, ώστε οι Μουζαχεντίν να μην μπορούν να έχουν έρεισμα να κρατηθούν.

Για ν' αποκαλυφθούν οι θέσεις των ανταρτών, οι σοβιετικοί χρησιμοποίησαν το τέχνασμα της εικονικής ρίψης αλεξιπτωτιστών σε προεπιλεγμένες περιοχές, χρησιμοποιώντας ομοιώματα (dummies). Έτσι όταν οι αντάρτες άρχιζαν τα πυρά, τ' αναγνωριστικά αεροσκάφη που πετούσαν σε ύψος πάνω από την περιοχή, εντόπιζαν τις ακριβείς θέσεις των ανταρτών και οι σοβιετικοί, τις βομβάρδιζαν απ' αέρος και από ξηρά. 

Έτσι, τα χερσαία τμήματα, με υποστήριξη πυρών πυροβολικού και αεροπορίας, μπορούσαν να προωθούνται κατά μήκος του δρομολογίου, καταλαμβάνοντας εδάφη και ξηλώνοντας τις αμυντικές θέσεις των ανταρτών. Το μηχανοκίνητο πεζικό προχωρούσε σε συνδυασμό με τις αεροκίνητες επιχειρήσεις των αλεξιπτωτιστών που εκτελούσαν αποστολές πλαγιοφυλακής, με προκατάληψη υψωμάτων που δέσποζαν του δρομολογίου.

Οι αλεξιπτωτιστές έπιαναν θέσεις και κάλυπταν την φάλαγγα των οχημάτων μάχης και μεταφοράς, που προχωρούσε επί του δρομολογίου. Στη συνέχεια επιβιβάζονταν σε ελικόπτερα και προωθούνταν σε επόμενο ύψωμα. Ένα τέτοιο ύψωμα ήταν και το 3234, που πήρε το όνομά του από την υψόμετρό του που ήταν 3.234 μέτρα! Μη σας φαίνεται περίεργο γιατί τέτοια υψόμετρα επικρατούν στα βουνά του  Αφγανιστάν. Δύσκολη και συνάμα χρονοβόρα επιχείρηση.

Εκεί προσγειώθηκε τμήμα του 9ου λόχου του 345 σοβιετικού συντάγματος αλεξιπτωτιστών, το πρωί της 7 Ιανουαρίου του 1988. Το ύψωμα έλεγχε μια σημαντική πρόσβαση δυτικά του δρομολογίου. Κατά μήκος των μονοπατιών που σχηματίζονταν και μέχρι τον δρόμο,  υπήρχαν τρεις οικισμοί. Οι 39 αλεξιπτωτιστές, άρχισαν την οργάνωση της τοποθεσίας τους με περιμετρική άμυνα, ελέγχοντας όλες τις προσβάσεις προς τις θέσεις τους και βέβαια απαγορεύοντας κάθε πρόσβαση προς το κύριο δρομολόγιο, ώστε να καλύπτουν τα δικά τους τμήματα.

Φαίνεται ότι το συγκεκριμένο ύψωμα ήταν ζωτικής σημασίας για τους Μουζαχεντίν, που ξεκίνησαν το απόγευμα της ίδιας μέρας σφοδρή αντεπίθεση με δύναμη 200 περίπου ανταρτών. Χρησιμοποίησαν ό,τι όπλα είχαν στη διάθεσή τους πολυβόλα και αντιαρματικά. Όταν ο καταιγισμός πυρών των ανταρτών άρχισε μετά από λίγη ώρα να μειώνεται, ξεκίνησε η μαζική επίθεση, επί δύο κατευθύνσεων προς το ύψωμα. Οι αλεξιπτωτιστές υποστηριζόμενοι από πυροβολικό και αεροπορία, άρχισαν να αμύνονται, κάνοντας ταυτόχρονα αιτήσεις πυρών στους προϊσταμένους τους.

Η πρώτη έφοδος αναχαιτίσθηκε, όπως αναχαιτίσθηκαν και οι επόμενες 11, μέχρι τα ξημερώματα της 8 Ιανουαρίου. Οι Ρώσοι κράτησαν, υποστηριζόμενοι - ευτυχώς γι' αυτούς - από την διοίκησή τους που τους παρείχε πυρά και τους ανεφοδίαζε απ' αέρος με πυρομαχικά και εφόδια. Οι απώλειες των ανταρτών ήταν μεγάλες και αποφάσισαν τις πρωινές ώρες ν' αποχωρήσουν, φοβούμενοι τον εγκλωβισμό τους.

Η παρασημοφόρηση των Ρώσων αλεξιπτωτιστών του 9ου λόχου (Πηγή)




Από τους 39 αλεξιπτωτιστές, οι 6 σκοτώθηκαν και οι 28 τραυματίστηκαν. Όλοι παρασημοφορήθηκαν για την ανδρεία τους

Η ιστορία αυτή γυρίστηκε και ταινία το 2005 που αν δεν την έχετε δει, μπορείτε να την παρακολουθήσετε    ΕΔΩ

Θα κεντρίσει το ενδιαφέρον σας, γιατί παρουσιάζει σκηνές και από την εκπαίδευση των Ρώσων αλεξιπτωτιστών.


Ανιχνευτής