Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2018

Αφιέρωμα στην Ε' Μοίρα Καταδρομών.

Σχετικά πρόσφατα, έλαβα παλιές φωτογραφίες της χειμερινής διαβίωσης της Ε' Μοίρας Καταδρομών του 1978, από τον τότε διοικητή της, Αντιστράτηγο ε.α.  Ιωάννη Ασλανίδη.

Αξίζει να βλέπουν και να μαθαίνουν οι νεώτεροι και να θυμούνται με ανάμνηση οι "παλαιοί".

Προσπάθησα να αφήσω τις φωτογραφίες στην αρχική τους μορφή και με τις χειρόγραφες υποσημειώσεις του Στρατηγού, τον οποίο ευχαριστώ θερμά για την διάθεση των φωτογραφιών.  

Ευχάριστες αναμνήσεις με γνωστά και φιλικά πρόσωπα! Μια ακόμη νότα των "βορείων" μονάδων, με την υποδειγματική ευταξία και την πειθαρχία τους. 

Ειδικά, αφιερώνεται στην Ε' ΜΚ, η οποία δεν είναι μόνο για τα ορεινά, αλλά όπως όλες οι μονάδες των Ειδικών Δυνάμεων, τα καταφέρνει και αλλού!

Ανιχνευτής 








Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2018

Για τον παλιό διοικητή...

1974. Σταυροβούνι,  Κύπρος. Από δεξιά: Ο  (τότε) Ανχης Παπαμελετίου Γεώργιος(+) με πολιτικά, ο (τότε) Τχης Βασίλειος Μανουράς και ο (τότε) Τχης Δημήτριος Κυριάκου (+)

Μπορεί ο χρόνος να φεύγει γρήγορα, αλλά παραμένει στάσιμος στο μυαλό και στην καρδιά, όταν θυμάσαι παλιούς συνεργάτες. 

Στο χώρο μας, στις Ειδικές Δυνάμεις, η ένταση της ριψοκίνδυνης εκπαίδευσης και η δυσκολία της καθημερινής ενασχόλησης στην υπηρεσία, "δένει" τους ανθρώπους και τους κάνει κατά κάποιο τρόπο φίλους, ή αδελφούς!

Έτσι, αν και δεν μπόρεσα έγκαιρα να γράψω λίγα λόγια για τον παλιό μου διοικητή, τον Στρατηγό Δημήτριο Κυριάκο, που "έφυγε" στις 27 Ιουλίου του 2018 για να συναντήσει τους συμπολεμιστές του της Κύπρου, εδώ αφιερώνω στη μνήμη του κάποιες ευχάριστες αλλά και έντονες στιγμές που βίωσα μαζί του όταν υπηρετούσα στην ΣΧΑΛ υπό τις διαταγές του, όπως τις είχα αναφέρει σε προηγούμενο άρθρο μου.




Τετάρτη, 15 Αυγούστου 2018

Αφιέρωμα στην 33 Μοίρα Καταδρομών

Η ιστορία δεν πρέπει να ξεχνιέται, ούτε να αγνοείται. Σαν σήμερα, το 1974, ακόμη δίδονταν μάχες στην Κύπρο. Μεταξύ των μαχομένων σημαντικό ρόλο στην αντιμετώπιση των τουρκικών στρατευμάτων εισβολής, διαδραμάτισαν και οι Μοίρες Καταδρομών. Το σημερινό άρθρο αφιερώνεται στη συμβολή της 33 Μοίρας Καταδρομών. 

Μετά τον θάνατο του διοικητού της Μοίρας, του ηρωικού Ταγματάρχη Κατσάνη, τη διοίκηση την ανέλαβε ο αρχαιότερος αξιωματικός αυτής, ο Λοχαγός (τότε) Ευάγγελος Ματζουράτος*, ο οποίος πολλά χρόνια αργότερα, τον Νοέμβριο του 2016, στην Ημερίδα των Ειδικών Δυνάμεων που οργάνωσε η Λέσχη Καταδρομέων και Ιερολοχιτών στο Πολεμικό Μουσείο, για πρώτη φορά μίλησε δημόσια και εξιστόρησε τις μάχες της Μοίρας κατά των τουρκικών δυνάμεων εισβολής, το καλοκαίρι του 1974. Ήταν η Μοίρα με τις περισσότερες απώλειες. Παρακάτω παραθέτουμε απόσπασμα της ομιλίας του, από το οποίο φαίνεται ο αιματηρός αγώνας των Καταδρομέων.

Μάχη Αγ. Γεωργίου Κηρύνειας

Την 05:00 ώρα της 22ης Ιουλίου, η Μοίρα (Υποδιοικητής), λαμβάνει διαταγή από τον Διοικητή της Διοικήσεως Δυνάμεων Καταδρομών, Σχη Κομπόκη Κων/νο, να ενεργήσει επιθετικά και να εξαλείψει το εχθρικό προγεφύρωμα στην περιοχή των ακτών του ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΥΡΗΝΕΙΑΣ. Στην προσπάθεια αυτή θα συμμετείχε και Μηχανοκίνητος Μονάς, η οποία θα έφθανε στην περιοχή συντόμως.

Η ακτή απόβασης των Τούρκων και το προγεφύρωμα που πέτυχαν στον Άγιο Γεώργιο Κυρήνειας
Στις πληροφορίες που παρασχέθηκαν στη Μοίρα, αναφέρονταν ότι στην περιοχή είχαν αποβιβασθεί μικρός αριθμός τουρκικών δυνάμεων και μόνον δύο (2) άρματα Μ 48 ή Μ 47.

Όπως όμως αποδείχθηκε κατά την διεξαγωγήν της επιχειρήσεως, η πληροφορία αυτή ήταν ανακριβής και η πραγματικότητα ήταν ότι είχαν αποβιβασθεί πενήντα (50) άρματα και αντίστοιχα τμήματα επί ΤΟΜΠ Μ113.

Στο αριστερό της Μοίρας, ελέχθει ότι θα ενεργούσαν φίλια τμήματα.

Ενέργεια των 31 και 33 Λόχων Κρούσεως, προς εξάλειψη του τουρκικού προγεφυρώματος Αγ. Γεωργίου. (Χάρτης 1:50.000)


Η Μονάδα στην επιχείρηση αυτή ενήργησε με δύο (2) ΛΟΚ και ΛΥΠ ως εξής: 
  • 31ος ΛΟΚ: Επί της κυρίας οδού ΚΥΡΗΝΕΙΑΣ-ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ (Παρά τον ΑΓΙΟ ΓΕΩΡΓΙΟ) και νοτίως της οδού προς ΤΡΙΜΙΘΙ. Διοικητής Λόχου ο Υπλγός (ΠΖ) ΚΑΤΟΥΝΤΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ.
  • 33ος ΛΟΚ: Βορείως της κεντρικής οδού, μέχρι την θάλασσα . Διοικητής Λόχου ο Υπλγός (ΠΖ) ΡΟΚΚΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ, ο οποίος παρά τον τραυματισμό του στον ΑΓΙΟ ΙΛΑΡΙΩΝΑ, ανέλαβε και πάλι τον Λόχο του.
  • ΛΥΠ: Διοικητής Λόχου ο Υπλγός (ΠΖ) ΑΡΓΥΡΗΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ . Ο Λόχος του θα υποστήριζε την όλη ενέργεια , με μία διμοιρία πολ/λων και ένα (1) ΠΑΟ των 57 χιλ.

Ο 32ος ΛΟΚ, απουσίαζε στο Α/Δ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ και είχε διατεθεί προς φύλαξή του.

Τα διατεθέντα (ευρεθέντα) προς υποστήριξη ΠΑΟ 106 χιλ., επί του πεδίου, ήταν κατεστραμμένα ή ελλειπή, χωρίς υπηρετικό προσωπικό, χωρίς πυρομαχικά και ως ήταν επόμενο, δεν υποστήριξαν την Μοίρα.

Οι ανευρεθέντες όλμοι 4,2 ιντσών, κάποιου Τάγματος, δεν ήταν δυνατόν να χρησιμοποιηθούν για αποτελεσματική υποστήριξη της Μονάδος, ελλείψει υπηρετικού προσωπικού, παρατηρητών, αλλά και πυρομαχικών, πλην καπνογόνων βλημάτων.

Παρ΄όλα αυτά, τα δύο (2) , εχθρικά άρματα Μ48-Μ47, εβλήθησαν και κατεστράφησαν υπό των ελαχίστων Α/Τ των Λόχων και της Μοίρας [Α/Τ 2,36 - 3,5 (ένα) και ενός ΠΑΟ 57 χιλ.]. 

Έτσι η Μονάδα μετά από αυτό, ενεπλάκη σε ένα άνισο και άπελπι αγώνα, εναντίον ασυγκρίτως υπερτέρου εχθρού, άριστα οργανωμένου και εξοπλισμένου, διαθέτοντος τεθωρακισμένα και μηχανοκίνητα Τμήματα και έχοντα αεροπορική και ναυτική υποστήριξη.

Από την Μονάδα εγένετο συνεχής ενημέρωση δια Σ/Α, του Δκτού Δυνάμεων Καταδρομών, περί των πυρών του τουρκικού Στόλου, περί υπάρξεως και ετέρων αρμάτων, περί προσπάθειας αποβάσεως και ετέρων αρμάτων εκ των πλοίων (πέντε αρματαγωγά), εις την περιοχή ΑΓΙΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ (ΠΕΝΤΕΜΙΛΙ), ως και εις ετέραν ακτήν όπισθεν της Μοίρας, εις απόστασιν περίπου τριών μιλίων από ΚΥΡΗΝΕΙΑΣ. Αιτείται επειγόντως την αποστολή στη Μοίρα αντιαρματικών όπλων μετά αντιστοίχων πυρ/κών, για να μπορέσει η Μοίρα να κρατήσει τα τόσα άρματα του εχθρού.

Πράγματι απεστάλη στην Μοίρα ένα όχημα ¾ με τον Τχη του 3ου Τ.Σ ΤΣΑΚΑ, με τσέχικα Α/Τ, αγνώστου λειτουργίας και άνευ εμπυρευμάτων και ως εκ τούτου αδυνατούντων να προσβάλουν τα εχθρικά άρματα. Από την κίνηση το θετικό για την Μοίρα είναι ότι έμειναν μικρός αριθμός κιβωτίων με χειροβομβίδες, οι οποίες και χρησιμοποιήθηκαν από τους άνδρες.

Παρά όμως την εχθρική υπεροχή και υπεροπλία, ο αγώνας διεξήχθει κάτω από σκληρές και άγριες συνθήκες.

Οι ελαφρά εξοπλισμένοι Καταδρομείς, χωρίς καμία απολύτως υποστήριξη από την ξηρά, τη θάλασσα και τον αέρα, αγωνίσθηκαν ηρωικά , επέδειξαν γενναιοψυχία, ακατάβλητο θάρρος και άφθαστο ηρωισμό και προξένησαν σοβαρές απώλειες στα αποβατικά στρατεύματα, προτάσσοντες υπερηφάνως τα στήθη τους, απέναντι στα εχθρικά τμήματα αρμάτων και τεθωρακισμένων .

Σε κάποιο σημείο εξέλιξης της επιχειρήσεως, εχθρικές δυνάμεις, ορμώμενες από το Τούρκικο χωριό ΤΕΜΠΛΟΣ, ενισχύουν τις αποβατικές δυνάμεις, οι οποίες δια των αρμάτων και λοιπών ΤΘ (Μ113), προβαίνουν σε μεγάλη κυκλωτική ενέργεια και μέρος των αρμάτων κατευθύνεται προς ΚΥΡΗΝΕΙΑ, ενώ το υπόλοιπο τμήμα, εκ των όπισθεν προσβάλλει τα τμήματα της Μοίρας.

Έτσι η Μονάδα ευρίσκεται σε ασφυκτικό κλοιό, προσβαλλομένη πανταχόθεν, η επαφή με τους Λόχους διακόπτεται, λόγω καταστροφής αρκετών Σ/Α, αλλά και της επισυμβάσης ηλεκτρονικής αποτυφλώσεως με ηλεκτρονικά μέσα από τον αντίπαλο. Συνεπεία των ανωτέρω, η επιχειρησιακή κατάσταση της Μοίρας καθίσταται πολύ δύσκολη, αν όχι απελπιστική.

Η Μονάδα μας, απ΄ότι διαπίστωσα, μόνη από το ΣΥΝΟΛΟ σχεδόν Μονάδων της Εθνοφρουράς, αλλά και των άλλων Μονάδων Καταδρομών, λαμβάνει μέρος στην απόκρουση της εχθρικής εισβολής, στις ακτές αποβάσεως του ΑΓΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΥΡΗΝΕΙΑΣ.

Το Μηχανοκίνητο Τακτικό Συγκρότημα, το οποίο από πρωίας θα ενίσχυε την Μοίρα, ουδέποτε έφθασε στο χώρο αποβάσεως. Πολύ αργότερα ευρέθη σταθμευμένο ανατολικά της ΚΥΡΗΝΕΙΑΣ, δι΄αγνώστους λόγους.

Ομοίως και φίλια τμήματα, που θα ενεργούσαν στο αριστερό της Μονάδος, πάλι δεν ενεφανίσθησαν, πλην ελαχίστων τμημάτων του Τάγματος «ΚΟΥΡΟΥΠΗ». Ο Διοικητής της 31 ΜΚ, Τχης ΜΑΝΙΑΤΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ, ευρισκόμενος με την Μοίρα, ως μου ελέχθη (Μέσω Σ/Α), στην διάβαση ΑΓΙΟΥ ΠΑΥΛΟΥ, μου εζήτησε να ενημερώσω τον Δκτή της ΔΔΚ, ότι αδυνατεί να κατέλθει προς τον χώρο των επιχειρήσεων, γιατί δεν το επιτρέπουν προϊστάμενα κλιμάκια.

Η αναφορά αυτή, ανεφέρθη στο Δκτή ΔΔΚ από τον υποφαινόμενο, αμέσως μετά και ολίγον πριν ή επέλθη η αποτύφλωση των Σ/Α της Μοίρας. Παρ΄όλα αυτά, ο αγώνας της Μοίρας, διεξάγεται σκληρός και προς όλες τις κατευθύνσεις και η πολεμική αρετή των Καταδρομέων αποθεώνεται.

Ο κίνδυνος όμως ολοκληρωτικής καταστροφής της Μονάδος διαγράφεται άμεσος.

Χώρος Διασποράς της 33 ΜΚ (Χάρτης 1:50.000)

Προ της δημιουργηθείσης καταστάσεως, διατάσσονται οι Λόχοι, από την Μοίρα, δι ΄ αγγελιαφόρων να προβούν σε διάσπαση του εχθρικού κλοιού δια παντός μέσου και να διολισθήσουν προς την περιοχή του στρατοπέδου της, στο ΜΠΕΛΑΠΑΪΣ ή στην ΠΑΝΑΓΙΑ ΚΑΡΚΟΤΙΣΣΑ και σε περίπτωση αδυναμίας των, να γίνει συνένωση με φίλια τμήματα.

Ακολουθούν σκηνές απερίγραπτου ηρωισμού και αυτοθυσίας, σε αγώνα εκ του συστάδην. Τα εχθρικά άρματα και τεθωρακισμένα οχήματα μεταφοράς προσωπικού (ΤΟΜΠ) του αντιπάλου, επιτίθενται ακάθεκτα εναντίον των ελαφρά εξοπλισμένων, αλλά ηρωικών Λοκατζήδων.

Τα τμήματα της Μοίρας με αγώνα εκ του συστάδην και τη χρησει του ελαφρού οπλισμού και χειροβομβίδων, αλλά και με μεγάλες απώλειες, διασπούν τον εχθρικό κλοιό και διαρρέουν προς τις ελεύθερες περιοχές και τους προβλεπόμενους χώρους συγκεντρώσεως. Λαμβάνουν χώρα πράξεις αφθάστου γενναιότητος, που δεν υπάρχουν λόγια να τις χρωματίσουν. Τραυματισμένοι Καταδρομείς, κάλυπταν τους συναδέλφους τους για να διαφύγουν και ξεψυχώντας φώναζαν «ΕΛΛΑΣ-ΚΥΠΡΟΣ-ΕΝΩΣΙΣ» (ΚΔ ΧΡΙΣΤΑΚΗΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ κ.α).

Οι απώλειες της Μοίρας στην μάχη αυτή ήσαν :
  • Δύο (2) Αξκοί και επτά (7) καταδρομείς νεκροί. Μεταξύ των Αξκών και ο Δκτής του 31ου ΛΟΚ, Υπλγός ΚΑΤΟΥΝΤΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ (Αριστερά στη φωτογραφία
  • Δύο (2) Αξκοί και οκτώ (8) καταδρομείς τραυματίες.
  • Τρεις (3) Αξκοί και τριάντα πέντε (35) καταδρομείς αγνοούμενοι.
  • Τρεις (3) καταδρομείς νεκροί στο χωριό ΚΟΥΤΣΟΒΕΝΤΙ.
Εδώ πρέπει να τονισθεί, ότι κατά την διάσπαση του κλοιού στις παρυφές της ΚΥΡΗΝΕΙΑΣ από τον 33ο ΛΟΚ, τραυματίσθηκε πάλι ο Υπλγός ΡΟΚΚΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ, Δκτής του Λόχου (Τραύμα εις αριστερό πόδα εκ βλήματος Α/Τ, στον αριστερό μηρό εκ σφαίρας Τόμσον) και στο δεξιό υπογάστριο ομοίως εκ σφαίρας Τόμσον.

Ομοίως λόγω υπάρξεως νάρθηκος, εις τον δεξιόν πόδα, από τραύμα στον ΑΓΙΟ ΙΛΑΡΙΩΝΑ, ο Δκτής της Μοίρας μετά δυσκολίας ακολουθεί τον 33ο ΛΟΚ μέχρι τις Ν.Α παρυφές ΚΥΡΗΝΕΙΑΣ .

Εκεί αποδεσμεύει τους αρνουμένους να τον εγκαταλείψουν, τέσσαρες (4) Καταδρομείς της Μοίρας (Αγγελιαφόρους, Δ/Β κλπ) και διαφεύγει εντός του κατοικημένου τόπου της ΚΥΡΗΝΕΙΑΣ, με προοπτική, την μετά την βελτίωση της υγείας και του τραύματός του, να διολισθήσει κατά την νύκτα προς Μοίραν. 

Περαιτέρω παραμονή των Καταδρομέων, θα τους έθετε σε μεγάλο κίνδυνο, καθ΄ όσον οι Τούρκοι, είχαν πλησιάσει εγγύτατα.

Μάχη Διαβάσεως Αγίας Μαρίνας - Σκυλλούρας

Οι Τουρκικές δυνάμεις, εκμεταλλευόμενες την εκεχειρία, αποβιβάζουν συνεχώς νέες Μονάδες και από της 14ης Αυγούστου, αρχίζουν τον Β΄ γύρο (2α φάση) των επιθετικών τους επιχειρήσεων, παρά την υπογραφείσα ανακωχή.

Από την 01:00 ώρα της 15ης Αυγούστου, αρχίζει η αντικατάσταση της Μοίρας στην Δ/Β ΠΑΝΑΓΡΩΝ, από Τμήματα του 11ου Τακτικού Συγκροτήματος. Από δε την 03:00 ώραν της ίδιας ημέρας, πραγματοποιείται κίνησις της Μοίρας κατά φαλαγγίδια, επί οχημάτων και μεταστάθμευσίς της εις περιοχή διαβάσεως ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΝΑΣ – ΣΚΥΛΛΟΥΡΑΣ, όπου εγκαθίσταται άμεσα αμυντικά, για την εξασφάλιση της ομώνυμης τοποθεσίας.

Δορυφορική εικόνα της διαβάσεως Αγ. Μαρίνας-Σκυλλούρας

Από το Π.Φ της 15ης Αυγούστου, η τοποθεσία δέχεται ισχυρή τουρκική επίθεση. Προ του Μετώπου της Μοίρας, εμάχοντο φίλιες δυνάμεις, οι οποίες ανατρεπόμενες, υποχωρούσαν ατάκτως, διερχόμενες από την αμυντική διάταξη της Μοίρας.

Από την 12:30 ώραν της ίδιας ημέρας, η Μονάδα δέχεται σφοδρό αεροπορικό βομβαρδισμό και ταυτόχρονα αντιμετωπίζει σφοδρή επίθεση πεζικού και αρμάτων.

Οι εν α΄ γραμμή Λόχοι Κρούσεως (31ος ΛΚ με Δκτή τον Υπλγό ΜΑΝΟΥΣΕΛΗ ΝΙΚΟΛΑΟ και 32ος ΛΚ με Δκτή τον Ανθλγό ΚΟΤΣΑΛΗ ΧΡΗΣΤΟ), διατάσσονται όπως μη εκδηλώσουν πυρά, πριν ο εχθρός φθάσει εις μικράν απόστασιν. 

Χάρτης ευρύτερης περιοχής όπου φαίνεται η διάβαση Αγ. Μαρίνας –Σκυλλούρας σε σχέση με Α/Δ Λευκωσίας
Ο 33ος ΛΚ με Δκτή τον Υπλγό ΡΟΚΚΑ ΒΑΣΙΛΕΙΟ, αποτελεί την εφεδρεία της Μοίρας, όπισθεν των Λόχων α΄ γραμμής.

Η Μοίρα εκδηλώνει μόνον Α/Α πυρά και επιτρέπει στα τουρκικά τμήματα, να προσεγγίσουν σε ελάχιστη απόσταση την αμυντική τοποθεσία οπότε και εφαρμόζει σχέδιο δραστικών πυρών, με αποτέλεσμα την ανακοπή και αποτυχία της τουρκικής επιθέσεως.

Η εχθρική αεροπορία συνεχίζει μέχρι την 19:00 ώρα, συνεχώς να σφυροκοπεί τις θέσεις της Μοίρας και Πυροβολαρχίας Α/Α πυρός, που βρίσκεται ταγμένη όπισθεν της Μοίρας. Λόγω δε του εκτοξευομένου Α/Α πυρός, τα εχθρικά Α/Φ αδυνατούν να είναι αποτελεσματικά στην προσβολή στόχων της Μοίρας και της Α/Α Πυροβολαρχίας. Έτσι μεταφέρουν τα πυρά τους και προσβάλουν δι΄ εμπρηστικών βομβών τα χωριά ΦΥΛΛΙΑ και ΚΥΡΑ.

Χάρτης περιοχών στις οποίες μετακινήθηκε η 33 ΜΚ, μετά την απαγκίστρωση από τη διάβαση Αγ. Μαρίνας-Σκυλλούρας, μέχρι την τελική της μεταστάθμευση στο Σταυροβούνι, στις 24 Σεπτ. 1974
Οι Τούρκοι επαναλαμβάνουν την επιθετική τους προσπάθεια κατά τις απογευματινές ώρες, αλλά και πάλι αποτυγχάνουν να διασπάσουν την αμυντική τοποθεσία της Μοίρας, έχοντας σημαντικές απώλειες, τόσον εις προσωπικό, όσον και εις μέσα (Άρματα, ΤΟΜΠ κλπ).

Προσπάθεια των εχθρικών δυνάμεων να διεισδύσουν από τα πλευρά της αμυντικής διατάξεως της Μονάδος αποτυγχάνει, γιατί οι σχετικές εδαφικές προσβάσεις καλύπτονται επαρκώς, από τα πυρά της Μοίρας (32ος ΛΚ), όσον και από τις φίλιες δυνάμεις.

Την 23:00 ώρα της 15ης Αυγούστου, η Μοίρα λαμβάνει διαταγή απαγκιστρώσεως, η οποία και ολοκληρώνεται την 03:45 ώρα της 16ης Αυγούστου 1974.

Η Μονάδα, μετά την απαγκίστρωσή της από την τοποθεσία ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΝΑΣ – ΣΚΥΛΛΟΥΡΑΣ εγκαθίσταται στις βόρειες παρυφές του χωριού ΜΕΝΙΚΟ.

Κατά τον αγώνα, επί της τοποθεσίας ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΙΝΑΣ – ΣΚΥΛΛΟΥΡΑΣ, η Μονάδα ουδεμία απώλεια προσωπικού υπέστη.

............................................................................................................................................

Ηρώο της 33 Μοίρας Καταδρομών στην Κύπρο.
Αυτό ήταν ένα μικρό απόσπασμα της ηρωικής προσπάθειας της Μοίρας! Μία άγνωστη για πολλούς  ιστορική πολεμική σελίδα των Μονάδων Καταδρομών.

Περισσότερα μπορείτε να διαβάσετε στο βιβλίο των Πρακτικών της Ημερίδας, εκδόσεως της Λέσχης Καταδρομέων και Ιερολοχιτών, το οποίο διατίθεται έναντι ενός συμβολικού ποσού προς ενίσχυση της Λέσχης.

Οι επαναπατρισθέντες πολεμιστές, μάλλον δεν έτυχαν της "θερμής" υποδοχής που τους άξιζε όταν επέστρεψαν στην πατρίδα, ίσως θύματα της μικροπολιτικής της εποχής. Είναι καιρός πια ν αναγνωρισθεί ο αγώνας τους για τα όσια και τα ιερά της πατρίδας, απαλλαγμένοι από τα φαντάσματα του παρελθόντος.

Αυτό που έμεινε είναι η ηθική αναγνώρισή τους μέσα στην οικογένεια των ελληνικών Ειδικών Δυνάμεων, που τους περιβάλλει  με αγάπη και θαυμασμό. Δεν ξεχνά τους τιμημένους νεκρούς, ούτε τις οικογένειές τους.

Για τον ηρωικό Κατούντα έχουμε αναφερθεί σε προηγούμενο άρθρο. Σε πρηγούμενη δημοσίευση, έχουμε παραθέσει ένα ποιήμα αφιερωμένο στην κόρη του, γραμμένο από τον Αντγο ε.α. Θεοδωρόπουλο Αναστάσιο, ο οποίος είχε την ευγενή καλοσύνη να μας επιτρέψει την αναδημοσίευσή του.

Χρόνια Πολλά και η Μεγαλόχαρη να δίνει δύναμη σε όλους!


Ανιχνευτής


* Υποστράτηγος ε.α. Ευάγγελος Μαντζουράτος 
Eίναι τάξεως ΣΣΕ 1963. Επιλέχθηκε από τις Δυνάμεις Καταδρομών το 1966 με το βαθμό του Υπολοχαγού. 
Τοποθετήθηκε στην 33 Μοίρα Καταδρομών στην Κύπρο από τον Αύγουστο 1973, έως τον Σεπτέμβριο του 1974, με τα καθήκοντα του Υποδιοικητού Μοίρας, Αξκού 2ου και 3ου Γραφείου. 
Έλαβε μέρος στις επιχειρήσεις κατά των τουρκικών στρατευμάτων τον Ιούλιο του 1974 και με τη μονάδα του, σε όλες τις μάχες στον Α’ και Β’ Γύρο των επιχειρήσεων. 
Τραυματίσθηκε στη μάχη του ΑΓ. ΙΛΑΡΙΩΝΑ και την μάχη του προγεφυρώματος ΑΓ. ΓΕΩΡΓΙΟΥ – ΚΥΡΗΝΕΙΑΣ. 
Μετά τον επαναπατρισμό του στην Ελλάδα υπηρέτησε κατά χρονολογική σειρά στις παρακάτω θέσεις: Β’ ΜΚ ως αξκος 3ου Γρ , ΚΕΑΠ ως αξκος 3ου Γρ , 3ο Σύνταγμα Πεζικού (Ορεστιάδα Έβρου) ως Δντής 2ου ΕΓ , Υποδιοικητής της ΣΧΑΛ ,Τμηματάρχης 3ου Γρ ΓΕΣ/ΔΕΔ , Δκτής της Ε’ ΜΚ (επί τριετία 1983 – 1986) , Δκτής 2ου ΣΑΛ επί διετία , Δντής ΓΕΕΘΑ/Διευθύνσεως Προσωπικού και ΔΜ, Δκτής ΣΜΥ (Σχολής Μονίμων Υπαξκων Τρίκαλα). 
Είναι απόφοιτος των σχολών του Όπλου του, Ειδικών Δυνάμεων, Ανωτάτης Σχολής Πολέμου (ΑΣΠ) και Σχολής Εθν. Αμύνης (ΣΕΘΑ). 
Αποστρατεύθηκε ως ευδοκίμως τερματίσας με τον βαθμό του Υποστρατήγου ε.α.


Τρίτη, 31 Ιουλίου 2018

ΣΤΗ ΚΟΡΗ ΕΝΟΣ ΗΡΩΑ (του αείμνηστου Νίκου Κατούντα)



Γράφει ο Άντγος ε.α Αναστάσιος Θεοδωρόπουλος ΣΣΕ 76.




Κόρη αψηλή , κόρη ακριβή , κόρη μαλαματένια 

της Καλαμάτας τα στενά μου είπανε για σένα.

Σαν περπατείς χαίρεται η γης, γεμίζει ο αγέρας ρόδα 

κι απ` τη φωνή σου αναπηδά του Ελληνισμού η φλόγα !!

---------

Σε καμαρώνει από ψηλά εκείνος ο λεβέντης ,

που μίσεψε σαν τον άνεμο κι ακόμη να επιστρέψει.

Στης Αφροδίτης το νησί που πέταξε, που πήγε, 

κει πολεμώντας μοναχός, η δόξα πως τον ηύρε ?

-------

Οι Θερμοπύλες ρίγησαν, εσείστηκε τ` Αρκάδι

Μανιάκι - Κούγκι σκίρτησαν περήφανα και πάλι.

Κι η Πάτρα σαν μάνα καρτερεί, το γυιό της περιμένει,

ρωτάει το κύμα πού `ρχεται απ` το νοτιά και κλαίει.

------

Κόρη αψηλή σαν λυγαριά , κόρη Ελληνοπούλα 

να ` ρθει στη Κύπρο λευτεριά κι ο κύρης σου στη Πούλια. 

Θα στέκει εκεί γαλάζιο φως, στην άκρα αυτού του κόσμου, 

μ` άλλες ψυχές ηρώων μας, εκεί δε θα `ναι μόνος.

-----

Τότε και συ μη ξεχαστείς σε κείνο το γιορτάσι, 

το βλέμμα ανάτειλε σιγά μη τύχει και τους χάσεις. 

Γνέψ` τους πως ο αγώνας τους δε πήγε πια χαμένος 

κι ο σπόρος τους πως θέριεψε, γιατ` ήτο ματωμένος.

--------

Κόρη αψηλή, κόρη ακριβή, κόρη μαλαματένια, 

της Κερύνειας τα στενά δακρύσανε για σένα.

Κι η Πάτρα σαν μάνα καρτερεί κι ακόμη περιμένει ,

ρωτάει το κύμα που `ρχεται απ` το νοτιά και κλαίει!!



Ο τότε Υπολοχαγός (ΠΖ) Κατούντας Νικόλαος, "το Λιοντάρι της Κερύνειας ", πολέμησε ως άλλος Λεωνίδας, αντιμετωπίζοντας με εξήντα δυό καταδρομείς με ελαφρύ οπλισμό, την πλημμυρίδα των Toύρκων εισβολέων, χωρίς καμία υποστήριξη, χωρίς ούτε καν σταγόνα νερού!! 

 Δεν ρώτησε πόσοι είναι οι εχθροί αλλά που είναι και όρμησε για τον δήμο των αθανάτων !! Στο τέλος, καλύπτοντας με αυταπάρνηση την απαγκίστρωση των στρατιωτών του, καταμεσήμερο της 22ας Ιουλίου 1974 εμάχετο μόνος και από τότε αγνοείται. 

Η κόρη του και κόρη όλων μας , στην οποία απευθύνομαι, είναι διδάκτωρ του Ελληνικού Πολιτισμού - Ελληνικής Φιλολογίας , ερευνήτρια και συγγραφέας .




Κυριακή, 22 Ιουλίου 2018

Επιχείρηση "ΝΙΚΗ" Το πέταγμα των αετών!

Αφιέρωμα για την μοναδική σε παγκόσμιο επίπεδο ριψοκίνδυνη νυκτερινή αερομεταφορά της Α' Μοίρας Καταδρομών από την Κρήτη στην Κύπρο την νύκτα 21/22 Ιουλίου 1974. 

(Απόσπασμα ομιλιών από την ημερίδα Ειδικών Δυνάμεων Νοεμβρίου 2016 στο Πολεμικό Μουσείο Αθηνών) 

Την νύχτα 21/22 Ιουλίου, σε μια πρωτόγνωρη για τα Ελληνικά δεδομένα επιχείρηση, τα μεταφορικά αεροσκάφη Νοράτλας μετέφεραν την Α´ Μοίρα Καταδρομών, από την Κρήτη στο αεροδρόμιο Λευκωσίας. Ήταν η μοναδική επέμβαση της Ελλάδος στον αγώνα της Κύπρου. Η Μονάδα αυτή, με διοικητή τον ταγματάρχη Γεώργιο Παπαμελετίου, γλίτωσε το αεροδρόμιο Λευκωσίας, από τις τουρκικές απόπειρες για την κατάληψή του. Ο στρατηγός Κυριάκος, που τότε ήταν το 2ο Γραφείο της Μοίρας, περιγράφει την μεταφορά και την προσγείωση:

"Τώρα θα πω την εμπειρία μου από την αερομεταφορά, η οποία είναι περίπου παρόμοια με αυτές των υπολοίπων Αξιωματικών και ανδρών της Μοίρας. 

Επιβιβάστηκα εγώ και 32 κ/δ στο υπ’ αριθμ. 207 Α/Φ ΝΟΡΑΤΛΑΣ με την κωδική ονομασία «Νίκη 3» με κυβερνήτη τον επισμηναγό Στέφα Σωτήρη, συγκυβερνήτη τον επισμηναγό Νεονάκη Γεώγ. τον Ναυτίλο Ανθ/γό Δρίτσα Ιωάννη και Μηχανικό τον υποσμηναγό Παπαναστασίου Αθανάσιο. 

Με τον κυβερνήτη ήμασταν γνωστοί από τις ρίψεις Αλεξι­πτωτιστών. 

Στους καταδρομείς είχα πει ότι τα Α/Φ θα συνοδεύονται από μαχητικά Α/Φ της Π.Α. για να είναι ήσυχοι και ξεκούραστοι. 

Μετά την απογείωση την 22:42 ώρα και την ήρεμη διαδρομή ήρθε να διακόψει ένα δυνατό τράνταγμα και μια απότομη κλίση προς τα αριστερά . Όταν ισορρόπησε το Α/Φ πήγα και ρώτησα τον κυβερνήτη τι ακριβώς συνέβη. Μου είπε ότι κάτι παρουσίασε ο αριστερός κινητήρας, του οποίου μείωσα τις στροφές και να μην ανησυχώ. 

Η επιχείρηση θα ολοκληρωθεί, κινούμενοι σε παράλληλο ίχνος προς αποφυγή σύγκρουσης. Το ύψος που πέταγε το Α/Φ ήταν κάτω από τα 500 πόδια. Κατά την διαδρομή μας πέρασε το «ΝΙΚΗ 4», ήταν αυτό που καταρρίφθηκε. 

Στη συνέχεια και ενώ το Α/Φ πετούσε πάνω από τις Αγγλικές βάσεις με κάλεσε ο κυβερνήτης να του πω που είναι το τουρκικό χωριό Κοφίνου. Αφού περάσαμε πάνω από την Λεμεσό, και το Ζύγι το Α/Φ. έστριψε αριστερά προς την χαράδρα της Σκαρίνου. 


Την ώρα που βγαίναμε από την Χαράδρα προς την πεδινή περιοχή του Α/Δ αντικρίσαμε τα αντιαεροπορικά πυρά εναντίον των τριών Α/Φ. 

Σκέφθηκα ότι το Α/Δ έχει καταληφθεί από Τούρκους αλεξιπτωτιστές και αφού με διαβεβαίωσε ο κυβερνήτης ότι θα προσγειωθεί έτρεξα πίσω, σήκωσα τους καταδρομείς όρθιους για να μειωθεί η επιφάνειά τους. Το Α/Φ σε πολύ χαμηλό ύψος άρχισε να δέχεται πυρά, κυρίως τροχιοδεικτικά, θύμιζαν δε την γιορτή της Ανάστασης του Κυρίου. Το αεροσκάφος άρχισε να γίνεται διάτρητο από τα αντια­ε­ροπορικά πυρά και τα διάφορα υγρά του μας κατάβρεχαν. 

Τέλος, προσγειώθηκε με πολύ θόρυβο και στάθμευσε εκτός διαδρόμου. 

Αμέσως και σε χρόνο λιγότερο από 5 λεπτά το Α/Φ είχε ξεφορτωθεί και οι κ/δ είχαν ταχθεί για μάχη γύρω από το Α/Φ. Εκείνη τη στιγμή ήρθε ο υπολοχαγός Ρούκας, ο οποίος μου ανέφερε ότι το Α/Φ του είχε δυο νεκρούς, τον Νόμπελη, τον Οικονομάκη και 6 τραυματίες. 

Διέταξα να συγκεντρωθούν σε ένα σημείο και άφησα τον οπλίτη ιατρό του Λόχου για να προσφέρει τις πρώτες βοήθειες. Ο λόχος άρχισε να προχωρεί σε σχηματισμούς μάχης προς το κεντρικό κτίριο του 
Α/Δ. 

Μας ακολούθησαν τα πληρώματα των Α/Φ ΝΙΚΗ 3 & 6, τα οποία Α/Φ είχαν κριθεί ακατάλληλα για πτήση. Στον διάδρομο τροχοδρομούσε ένα Α/Φ για να απογειωθεί, ο κυβερνήτης του οποίου αντελήφθη τα πληρώματα σταμάτησε, τα πήρε και απογειώθηκε....."





Για την διατήρηση του αεροδρομίου σε ελληνικά χέρια, περιγράφει ο Συνταγματάρχης ε.α. Πλάτων Κολοκοτρώνης, τότε υπολοχαγός, διοικητής του 41 ΛΚ:

"Στις 23 Ιουλίου 1974, την επομένη της άφιξής μας στην ΚΥΠΡΟ, και περί ώρα 07:30 το πρωί ο Διοικητής της Α΄ ΜΚ Τχης ΠΑΠΑΜΕΛΕΤΙΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΣ μου δίνει διαταγή να πάρω το λόχο μου & να μεταβώ από την ΙΕΡΑΤΙΚΗ ΣΧΟΛΗ που ευρισκόμαστε στο Α/Δ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ για ασφάλειά του. 

Ετοίμασα το λόχο μου και αφού τον ενημέρωσα για την αποστολή μας, επιβιβαστήκαμε σε λεωφορεία & δια μέσου της Λευκωσίας φθάσαμε στο Α/Δ. Εκεί με υποδέχθηκε ο Διοικητής των δυνάμεων του Α/Δ Τχης ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ. (Οι δυνάμεις του Α/Δ ήταν Διμοιρία της 33ης ΜΚΔ με τον Ανθλγό Κώτσαλη και τροχοφόρο άρμα της Εθνοφρουράς). Με ενημέρωσε για την κατάσταση που επικρατούσε, με έμφαση ότι περιμένει αεροπορική επίθεση και να καλύψω τους καταδρομείς. 

Έδωσα ανάλογες διαταγές στους Διμοιρίτες μου και πήγα να πάρω τηλέφωνο τον Διοικητή μου ότι έφθασα . Πριν προλάβω να τηλεφωνήσω έρχεται πάλι ο Τχης ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ και με ενημερώνει ότι, οι ΤΟΥΡΚΟΙ ετοιμάζονται να επιτεθούν στο Α/Δ. Υπ όψιν ότι την προηγουμένη στις 16.00 είχε συμφωνηθεί κατάπαυση πυρός, μεταξύ Κυπριακών και τουρκικών δυνάμεων με παρέμβαση του ΟΗΕ. 

Αμέσως συγκεντρώνω το λόχο μου και δίνω διαταγή στους Διμοιρίτες να τάξουν τις Διμοιρίες τους για να αντιμετωπίσουμε την επικείμενη επίθεση των Τούρκων. 

Στον Υπλγό ΣΤΑΥΡΟ ΜΠΕΝΟ να μεταβεί με την Διμοιρία του στην ταράτσα του κεντρικού κτιρίου, όπου να ταχθεί, ενισχύοντας τον με αυτόματα όπλα και αντιαρματικά. 

Στον Ανθλγό ΗΛΙΑ ΣΙΑΚΑΒΕΛΑ και στον ΔΕΑ ΠΕΤΡΟ ΚΡΙΚΕΛΗ να πάρουν θέσεις με τις Διμοιρίες τους στο ισόγειο και μπροστά από το κεντρικό κτίριο. 

Δίνοντας συνεχώς οδηγίες, ήλεγχα τις θέσεις τους, καλύπτοντας κενά και αδυναμίες στην αμυντική διάταξη του Λόχου μου. Από την ταράτσα του κτιρίου παρακολουθούσα συνεχώς τις κινήσεις των Τούρκων. 

Ενώ συνεχίζετο η εγκατάσταση των ανδρών του Λόχου μου, φθάνει στο Α/Δ ο 42ος ΛΟΚ με Διοικητή τον Υπλγό ΡΟΥΚΑ ΔΗΜΟΣΘΕΝΗ και ο Διευθυντής του 3ου γραφείου της Μοίρας Τχης ΜΑΝΟΥΡΑΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ, τους οποίους αμέσως ενημέρωσα για την επικρατούσα κατάσταση, θέσεις και προθέσεις Τουρκικών δυνάμεων, καθώς και την διάταξη των διμοιριών του λόχου μου. Αμέσως ο Τχης ΜΑΝΟΥΡΑΣ αναλαμβάνει την Διοίκηση της Διλοχίας και δίνει διαταγή στον Υπλγό ΡΟΥΚΑ να ταχθεί με τον 42 ΛΟΚ στα αριστερά του Λόχου μου. 

Αμέσως μετά φθάνει στο Α/Δ και ο 43ος ΛΟΚ με Διοικητή τον Λοχαγό ΚΙΟΥΤΣΟΥΚΗ ΙΩΑΝΝΗ. Κατόπιν διαταγής του Τχη ΜΑΝΟΥΡΑ τάσσεται στα δεξιά του Λόχου μου στο χώρο του Πύργου ελέγχου του Α/Δ. 

Ενώ ελάμβαναν θέσεις και οι άλλοι Λόχοι, ξεκινά η επίθεση των Τούρκων με άρματα και πεζικό. Αμέσως οι λόχοι αρχίζουν πυρά εναντίον των θέσεων των Τούρκων, κυρίως από το Λόχο μου που είχε ήδη πάρει θέσεις μάχης και ειδικά από την ταράτσα του κτιρίου, που ήλεγχε πλήρως τις κινήσεις των Τούρκων. 

Η έναρξη των πυρών βρήκε τον Διοικητή μας Τχη ΠΑΠΑΜΕΛΕΤΙΟΥ να δέχεται πυρά, ερχόμενος στο Α/Δ και σε απόσταση 200 μ. περίπου από το κτίριο, ευρισκόμενος ανάμεσα στα πυρά των Τούρκων και του 43 ΛΟΚ. 

Από τα πυρά τραυματίζεται ο Κύπριος οδηγός του. Ενημερώνει με τον ασύρματο τον Τχη ΜΑΝΟΥΡΑ, ο οποίος στέλνει το άρμα από τις δυνάμεις του Α/Δ να τον παραλάβει. Από ριπή των τουρκικών πυρών τραυματίζεται θανάσιμα ο αρχηγός του άρματος Αλχίας Ι. ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ, στην προσπάθεια απεγκλωβισμού του Διοικητού μας, εκτελώντας πυρά εναντίον των Τούρκων. Τελικά ο Διοικητής μας έρχεται στο Α/Δ και αναλαμβάνει την διοίκηση της Μοίρας. 

Ομοίως, λίγο πίσω από το τζιπ του Διοικητού μας περί τα 300 μ, ακολουθούσαν 1 τζιπ Land Rover με τον Υποδιοικητή της Μοίρας Τχη ΑΒΡΑΜΙΔΗ ΑΓΓΕΛΟ και τον Διοικητή του ΛΥΠ Υπλγό ΝΤΟΥΒΑ ΝΙΚΟΛΑΟ και 1 τζιπ Land Rover με τον Τχη ΚΥΡΙΑΚΟ ΔΗΜΗΤΡΙΟ και τον Ιατρό της Μοίρας ΚΟΣΚΙΝΑ. Δέχθηκαν πυρά και τα 2 τζιπ με αποτέλεσμα να πέσουν σε χαντάκι στα αριστερά του δρόμου και να ανταλλάξουν πυρά με τους Τούρκους με τα όπλα που είχαν και να καθηλωθούν. 


Επί 2ωρο περίπου οι Τούρκοι προσπαθούν με συνεχείς επιθέσεις αρμάτων και Πεζικού να καταλάβουν το Α/Δ. Όμως τα εύστοχα και καταιγιστικά πυρά της Μοίρας, όχι μόνο δεν επέτρεψαν να επιτύχουν τα σχέδια τους, αλλά υπέστησαν μεγάλες απώλειες, με αποτέλεσμα να καθηλωθούν και να υποχωρήσουν. Οι απώλειες προκύπτουν από το ότι ασθενοφόρα και φορτηγά τους μάζευαν, μέχρι τις απογευματινές ώρες που φύγαμε , νεκρούς και τραυματίες, όπως παρακολουθούσα από την ταράτσα του κτιρίου. 

Αντίστοιχα οι δικές μας απώλειες ήταν, ο ελαφρός τραυματισμός στο χέρι του Καταδρομέα ΑΝΔΡΟΥΛΑΚΗ του 43 ΛΟΚ, ο ελαφρός τραυματισμός του Κύπριου οδηγού του Διοικητού μας ΓΙΑΝΝΑΚΗ και ο θανάσιμος τραυματισμός του αρχηγού του άρματος Αλχία Ι. ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΥ. 

Εδώ πρέπει να αναφέρω ότι, πυρά δεχόμαστε και από το στρατόπεδο του ΟΗΕ, όπως ανέφεραν οι άνδρες των Λόχων. Οι δυνάμεις του ΟΗΕ στο Α/Δ ήταν κυρίως Εγγλέζοι. 

Λόγω της αποτυχίας των τουρκικών επιθέσεων και της αδυναμίας των να καταλάβουν το Α/Δ, καθώς και της έναρξης αντεπίθεσης των λόχων της Α΄ Μοίρας, έρχονται οχήματα των δυνάμεων του ΟΗΕ με λευκές σημαίες μπαίνοντας στα δίκτυα των ασυρμάτων μας και ζητούν από την Διοίκηση της Μοίρας να γίνει κατάπαυση πυρός, όπως και έγινε. 

Στην συνέχεια οι δυνάμεις του ΟΗΕ ζητούν από την Διοίκηση της Μοίρας να φύγει από το Α/Δ. Ο Τχης ΜΑΝΟΥΡΑΣ, που λειτουργούσε κατ εντολή του Διοικητού μας, αρνείται να φύγει η Μοίρα, αν δεν παραλάβουν πριν οι δυνάμεις του ΟΗΕ το Α/Δ και συγκεκριμένα το Μηχανοκίνητο Τάγμα των Καναδών. 

Μετά την άρνηση άρχισαν τα τηλέφωνα, πρώτα από την Διοίκηση του ΓΕΕΦ, μετά από τον Σχη ΚΟΜΠΟΚΗ Διοικητή Κ/Δ Κύπρου και τον Έλληνα Πρέσβη ΛΑΓΑΚΟ, ζητώντας να πάρει ο Διοικητής μας την Μοίρα & να εγκαταλείψει το Α/Δ. 

Ο Διοικητής μας αρνείται και πάλι να εγκαταλείψει το Α/Δ, αν δεν το παραλάβουν πρώτα οι δυνάμεις του ΟΗΕ. 

Αφού είδαν οι επικεφαλής των δυνάμεων του ΟΗΕ ότι δεν πρόκειται η Μοίρα να εγκαταλείψει το Α/Δ, υποχρεώθηκαν να το παραλάβουν, τοποθετώντας δυνάμεις τους στις θέσεις που είχαν οι λόχοι μας. 

Κατά την αποχώρηση μας έπεσαν στο Α/Δ βλήματα όλμου από τους Τούρκους και οι Καναδικές δυνάμεις του ΟΗΕ που μας αντικατέστησαν απήντησαν με πυρά. 

Έτσι το Α/Δ ΛΕΥΚΩΣΙΑΣ μέχρι σήμερα ελέγχεται από δυνάμεις του ΟΗΕ...."

Και η αφήγηση ενός πιλότου, του Υποπτέραρχου ε.α. Ανδρέα Στραβοπόδη (τότε) κυβερνήτη του αεροσκάφους ΝΙΚΗ 9. 

"Αφού καλησπερίσω όλους, θα ήθελα να γνωριστώ μαζί σας. Εγώ είμαι ίσως ο μοναδικός αεροπόρος στην αίθουσα. Είμαι ο κυβερνήτης του ΝΙΚΗ 9. Είμαι μέλος του συνδέσμου «Κομάντος 74» (σ.σ.εννοεί του πολεμικού σωματείου) και με αυτήν την ιδιότητα, ήλθα εδώ για ν’ αποτίσω φόρο τιμής, σ’ αυτούς που έπεσαν εκεί. 

Στους ανθρώπους, στα παληκάρια που μπήκανε μέσα και τους πήγαμε εκεί. Δεν τους γνωρίζω δεν ξέρω ποιοί είναι! Ξέρω ότι ήταν 38 και θα καταθέσω εδώ ενώπιόν σας, ότι είχα υποχρέωση τους 8 να τους κατεβάσω. Και μου ζητήθηκε από τους ίδιους να παραμείνουν και μείνανε! Και το αεροπλάνο πώς απογειώθηκε, πρέπει να είσαι αεροπόρος για να καταλάβεις. Δεν θα πω τίποτα άλλο! 

Θα προσθέσω όμως δύο-τρία πραγματάκια, δεν τα έχω γράψει, απ’ ό,τι θυμάμαι. Θα πω όμως το εξής: Ότι όσα είπε προηγουμένως, ο στρατηγός Κυριάκος, που ήταν μέσα στο ΝΙΚΗ 3, του συμμαθητή μου του Στέφα, ισχύουν περίπου για όλους. Το ίδιο ζήσαμε, το ίδιο κάναμε, το ίδιο προσπαθήσαμε. Θα πω επίσης ότι βοηθηθήκαμε, ναι καλά ακούσατε, από τους Αμερικάνους! Και βοηθηθήκαμε, στο αεροδρόμιο της Σούδας. Είναι γνωστό, έχει καταγραφεί στον τύπο, ότι τα αεροπλάνα, τα «κομπλάρανε» δηλαδή τα γέμισαν με καύσιμο, Αμερικάνοι. Όσοι είχαμε ανάγκη. Επίσης θα καταθέσω, ότι η ανατολική Μεσόγειος, ήταν διάσπαρτη από πολεμικά πλοία του 6ου αμερικανικού Στόλου. Δύο αεροπλανοφόρα, και απεριόριστος, αμέτρητος αν έλεγα θα ήταν υπερβολή, αριθμός πλοίων επιφανείας και υποβρυχίων. Τα αντιληφθήκαμε κυρίως στην επιστροφή. Δεν μας ενόχλησε κανένας. 

Επίσης, επειδή από τους ομιλητές κάποιοι είπαν, ότι υπήρχε και εμπλοκή και άλλων δυνάμεων, θα καταθέσω, ότι εγώ προσωπικά και οι άλλοι απ’ ό,τι ξέρω, περάσαμε πάνω από το αεροδρόμιο της αγγλικής βάσης. Ουδείς μας ενόχλησε. Με κίνδυνο σίγουρα! Με ρίσκο! Μία αποστολή είχαμε να πάμε και ήταν δύσκολη. Είμασταν εκπαιδευμένοι γι’ αυτό. Ο ομιλών, έχει κάνει αναχαιτίσεις στο Αιγαίο, έχει πετάξει πυροσβεστικά, έχει πετάξει μεταφορικά και έχει περίπου 6.000 ώρες πτήσεων. 

Ήταν δύσκολη αποστολή! Στο «πήγαινε» και στο «έλα», το οποίο δεν έχει αναφερθεί. Ήταν υποχρέωσή μας. Εκεί όμως που υπάρχει πρόβλημα και δεν έχει διευκρινισθεί, ήταν όταν φτάσαμε, διότι εμείς, άλλα περιμέναμε, άλλα είχαμε ενημερωθεί και άλλα αντιμετωπίσαμε. Πραγματική κόλαση! Όπως σας το λέω! Τέσσερα είδη πυρών, πιθανώς και πέμπτο! Για να είμαι πιο σαφής: Αντιαεροπορικά Bofors! Στο δικό μου αεροπλάνο, έσκασε 50 μέτρα δεξιά! Δεν θέλω ν’ αναφερθώ σ’ αυτό! Ταρακούνισε το αεροπλάνο! Δύο αυτόματα, τετράδυμα, στη μία προέκταση του διαδρόμου και δύο στο τέλος, διότι βαρούσανε και στην απογείωση, όταν γυρίζαμε. Όταν προσγειωνόμασταν, είχαμε από δεξιά τους Τούρκους και βαρούσαν με Β-1, αυτά είχαν, αυτά βαρούσαν και αριστερά τους Έλληνες που βαρούσαν και αυτοί γιατί δεν ξέρανε. Και όταν φτάναμε κάτω, κατά ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες, που εγώ δεν μπορώ να ξέρω, ναι ή όχι, βαρούσανε και οι ΟΗΕδες! Και ακόμα, βαρούσαν και οι Έλληνες που είχαν τα καλάσνικοφ, που τους είχανε μοιραστεί. 

Με συγχωρείτε, για κυρίες, τις κολοφωτιές τις ξέρετε και τις ξέρουμε! Είναι οι πυγολαμπίδες! Έτσι φαίνονταν από πάνω, τα πυρά που βαρούσαν. Και για όσους δεν ξέρουνε, θα σας πω ότι, ο ομιλών μετέπειτα ήταν και διοικητής της Μοίρας, όλα τα αεροπλάνα ήταν κτυπημένα, εκτός από δύο! Το πρώτο και το ένατο του ομιλούντος. Δεν ξέρω αν βοήθησε ο Άγιος Διονύσιος, εγώ είμαι Ζακυνθινός. Φαίνεται όμως, επειδή η επιχείρηση έγινε σε δύο κύματα, ότι, το πρώτο, του 1ου κύματος των οκτώ και το πρώτο του 2ου κύματος δεν προλάβανε να μας βαρέσουνε, με τα καλάσνικοφ από κάτω. 

Η επιστροφή, ήταν εξ ίσου δύσκολη. Αλλά πριν από την επιστροφή, είχε προηγηθεί η προσγείωση! Προσγείωση όταν λέμε, ή όταν μπαίνουμε στο αεροπλάνο και πηγαίνουμε, μη νομίζετε ότι ήταν σαν και αυτή που πάτε τώρα με την Ολυμπιακή! Εδώ το πράγμα διέφερε. Η προσγείωση έπρεπε να γίνει και έγινε, σε βομβαρδισμένο τροχόδρομο! Είναι ο βοηθητικός διάδρομος. Η διάμετρός του ως προς το πλάτος, είχε αποφασιστική σημασία. Αλλά μεγαλύτερη σημασία είχε, ότι δεν υπήρχε φωτισμός, και ότι απαγορευόταν η χρήση των “landing lights” δηλαδή των φώτων προσγείωσης. Ναι καλά ακούτε! Έξι λάμπες πετρελαίου! Δύο στην αρχή, δύο στο μέσον και δύο στο τέλος, έπρεπε να προσγειωθούμε, με φορτίο κατά 50% βαρύτερο, απ’ όσο έπρεπε. Η δε προσγείωση, αν σας λέγανε να την κάνετε σήμερα ως επιβάτες, ασφαλώς θα λέγατε όχι! Διότι κατέβαινε το αεροπλάνο, στολαρισμένο, δηλαδή κατέβαινε σαν ασανσέρ, για ν’ αποφευχθούν τα πυρά. Γι’ αυτό, εδώ έχω να ευχαριστήσω τον κύριο Κυριάκο, που είπε τα καλά λόγια για όλους εμάς. 

Η επιστροφή, ήταν εξ ίσου προβληματική. Διότι υπήρχε το μεγάλο πρόβλημα, του καυσίμου. Για όσους δεν το ξέρουνε, η πτήση ήταν 7,5 ώρες πήγαινε – έλα! Σύνολον, 480 μίλια στο πήγαινε, και 480 ναυτικά μίλια στο έλα! Έπρεπε λοιπόν και σχεδιάστηκε πλέον (η επιστροφή), με ευθύνη μας, βορειότερα, προς τα τουρκικά παράλια, γιατί; Διότι η αναχαίτιση η τουρκική είχε αρχίσει να δραστηριοποιείται. Τότε οι «σύμμαχοι», διέθεταν αναχαίτιση νυκτερινή, με F-102. Αντίστοιχη είχαν και οι Έλληνες. Δεν επεχείρησαν (αναχαίτιση) ποτέ, κατά την μετάβαση και κατά την επιστροφή που άρχισε να χαράζει, αρχίσαν και από την Αττάλεια και απογειώναν αεροσκάφη, τα οποία, τώρα μην κοιτάτε που έχουν εκπαιδευτεί, απογειούμενα από χαμηλό ύψος, αρχίζανε σιγά – σιγά και κατεβαίνανε γιατί; Γιατί δεν μπορούσαν να πετάξουν πάνω από θάλασσα. Ναι, καλά το ακούτε, πάνω από θάλασσα! Ήταν δύσκολο γι’ αυτούς! Έχουμε μαρτυρίες από τα ραντάρ, που τους βλέπανε ν’ απογειώνονται ν’ ανεβαίνουν και να γυρίζουν πίσω! Βεβαίως δεν απωθήσανε κανένα! Διότι πιο κάτω, όταν πέρασε η ημέρα, από πάνω, αυτό το οποίο ελέχθη προηγουμένως, υπήρχαν τα αναχαιτίστικα (δικά μας) αεροπλάνα. Αυτό επιβεβαιώνεται! 

Θα πρέπει επίσης να πω, ότι η επιχείρηση σχεδιάστηκε και για δεύτερη φορά! Θα πρέπει να το ξέρουνε οι στρατιωτικοί. Και σχεδιάστηκε και δεν εκτελέστηκε. Και σχεδιάστηκε οργανωμένα, με πλήρη σύνθεση της Μοίρας. Ο ομιλών είχε τεθεί συγκυβερνήτης, τότε στη δεύτερη επιχείρηση, του αρχηγού του σχηματισμού. Δεν εκτελέστηκε ποτέ. Δεν γνωρίζουμε τον λόγο. 

Τώρα για τα άλλα, τα γνωρίζετε και τα υφιστάμεθα. Θα πω μόνο τα εξής δύο πράγματα: Αργότερα βρέθηκα με το αεροπλάνο στη Νεάπολη και λυπήθηκα, διότι οι Τούρκοι αξιωματικοί, είχαν στο στήθος την Κύπρο (σ.σ. εννοεί παράσημο). 

Οκτώ μήνες αργότερα, πετώντας μ’ ένα Νοράτλας, προς το (αεροδρόμιο) Γκάρντερμοεν, είναι στην Νορβηγία, βρεθήκαμε στο Ραμστάιν. Στο Ραμστάιν, όταν πηγαίναμε να απογειωθούμε για το τελευταίο σκέλος, ένας Αμερικανός, σύμμαχος, ερώτησε κάποιον από μας, πάνω στον πύργο ελέγχου, ενώ από κάτω έβριθε ο τόπος από F-111, από Galaxy κλπ, λέει «με αυτά τα αεροπλάνα πήγατε στην Κύπρο;» «Ναι» του απαντάει, «αλλά δεν πήγα εγώ, πήγε ο κύριος» και με έδειξε. Ήλθε λοιπόν κοντά μου, εγώ ήμουν με την φόρμα, με χαιρέτησε στρατιωτικά μου είπε: 

« Congratulations Major, (συγχαρητήρια κ. Επισμηναγέ) εγώ δεν θα έκανα αυτή την επιχείρηση και θα είχα κάθε λόγο να δικαιολογηθώ στην πατρίδα μου, στον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών, στον Αρχηγό της Αεροπορίας και στον διοικητή μου». Και σηκώθηκε και έφυγε. 

Είμαι ο Ανδρέας ο Στραβοπόδης .."


(Όλες οι πλήρεις αναφορές και ομιλίες, περικλείονται στο βιβλίο των Πρακτικών, καθώς και σε μορφή DVD εκδόσεως της Λέσχης Kαταδρομέων και Ιερολοχιτών. Διατίθενται έναντι μιας συμβολικής οικονομικής ενίσχυσης) 


Σάββατο, 21 Ιουλίου 2018

Αφιέρωμα στη μάχη του Κοτζάκαγια.

Αφηγείται ο Αντγος ε.α. Αθανάσιος Γαληνός
(τότε διοικητής του 11ου Λόχου Κρούσεως της 31 Μοίρας Καταδρομών)

(Απόσπασμα από την ομιλία του στην Ημερίδα Ειδικών Δυνάμεων Νοεμβρίου 2016 στο Πολεμικό Μουσείο Αθηνών)

Πηγή: Πρακτικά Ημερίδας Νοε 2016)
 Αντικειμενικός σκοπός του λόχου μου (Νύκτα 20/21 Ιουλίου 1974) ήταν το δυτικό τμήμα του υψώματος Κοτζά Καγιά, ακριβώς απέναντι από την Αετοφωλιά, απ’ την οποία κάναμε τις αναγνωρίσεις μας, τόσο κατά τον καιρό της ειρήνης, όσο και από την άφιξή μας για την εφαρμογή του σχεδίου. Η πλευρά αυτή του υψώματος ήταν οργανωμένη με μεγάλο αριθμό πολυβολείων και άλλων έργων. Λίγο ψηλότερα υπήρχαν κτίριο λόχου και άλλες βοηθητικές εγκαταστάσεις. Σύμφωνα με το σχέδιο, ο λόχος μου έπρεπε να φθάσει, χωρίς να γίνει αντιληπτός, ανατολικά και ψηλότερα από αυτές τις εγκαταστάσεις και στη συνέχεια να στραφεί προς δυσμάς και την προκαθορισμένη ώρα να εκτοξεύσει έφοδο, να καταστρέψει τον εγκατεστημένο εκεί εχθρό και να καταλάβει το τμήμα εκείνο του υψώματος.

Κατά τη φάση της διείσδυσης ο λόχος μου ήταν τελευταίος. Μαζί μας ήταν και ο Διοικητής της Μοίρας. Από τις αναγνωρίσεις, που προηγήθηκαν, είχα υπολογίσει το σημείο από το οποίο εγκαταλείψαμε το δασικό δρόμο και στραφήκαμε προς νότο για να ανηφορίσουμε προς τον αντικειμενικό μας σκοπό. Ως σημεία συσχετίσεως για τον προσανατολισμό μου είχα τις πυρκαγιές που είχαν εκδηλωθεί στο δάσος από τις βολές της ορειβατικής πυροβολαρχίας. Δεν υπήρχε σεληνόφως, η σελήνη ήταν μόλις 2 ημερών. Γρήγορα όμως η όρασή μας προσαρμόστηκε στο αστρικό φως και μπορούσαμε να διακρίνουμε τα βατά σημεία ανάμεσα στα βράχια, τα δένδρα και τους θάμνους. Φθάσαμε έτσι κοντά στη ράχη του υψώματος, όπου ανακόψαμε την κίνησή μας για να προβώ σε αναγνώριση μέχρι να πλησιάσει η ώρα κρούσεως. Είχαμε φθάσει στο επιθυμητό σημείο. Μπροστά μας, πάνω ακριβώς στη ράχη υπήρχε χωματόδρομος, που έρχονταν από τα ανατολικά και άρχιζε να κατηφορίζει προς τις εγκαταστάσεις του αντικειμενικού μας σκοπού. Πλησιάσαμε στο συρματόπλεγμα των εγκαταστάσεων και πήραμε θέσεις για την εκτόξευση της εφόδου μας.

Στις 23.00 ο Διοικητής έριξε την πρώτη από τις 2 πράσινες φωτοβολίδες, που ήταν το συνθηματικό άρσεως των πυρών υποστηρίξεως. Όταν επιχείρησε να ρίξει και τη δεύτερη, αυτή σφήνωσε στη θαλάμη, γιατί ήταν φουσκωμένη και ούτε έμπαινε ούτε έβγαινε από το πιστόλι. «Και τώρα τι θα κάνουμε;» μου λέει ο Διοικητής. «Τώρα θα κάνουμε έφοδο και ότι γίνει. Πιστεύω ότι ο Σταμάτης θα καταλάβει και θα σταματήσει τα πυρά.» του απάντησα και διέταξα έφοδο. Η έφοδος άρχισε με κραυγές «αέρα» και πυροβολισμούς και εξελίχθηκε χωρίς πρόβλημα μέχρι που φθάσαμε στις σειρές των πολυβολείων. Στο κτίριο και στις λοιπές εγκαταστάσεις δεν υπήρχε προσωπικό. Ήταν όλοι στα πολυβολεία και στις θέσεις μάχης. Όσο διαρκούσε η έφοδος, ακουγόταν από χαμηλά, δυτικά από τα πολυβολεία, μια σφυρίχτρα που σφύριζε συνθηματικά. Υποθέτω ότι καλούσε σε αποχώρηση προς την Αγύρτα. Καταλάβαμε σχεδόν χωρίς αντίσταση όλη την οργανωμένη αμυντικά τοποθεσία. Η μοναδική μας απώλεια ήταν ο τραυματισμός στο κεφάλι του Καταδρομέα Χριστοφόρου Χριστόφορου. Οι Τούρκοι είχαν αρκετούς νεκρούς και συλλάβαμε και αρκετούς αιχμαλώτους. Κάλεσα τους Διμοιρίτες, τους όρισα τομείς ευθύνης και τους διέταξα να ελέγξουν ένα προς ένα τα πολυβολεία για τυχόν κρυμμένους Τούρκους και στη συνέχεια να εγκατασταθούν αμυντικά για περιμετρική ασφάλεια.

Στη συνέχεια ήλεγξα προσωπικά όλο το χώρο και διαπίστωσα πόσο καλά ήταν οργανωμένη η τοποθεσία. Τα πολυβολεία ήταν πολλά και σε σειρές. Ήταν κατασκευασμένα με ξερολιθιά μεγάλου πάχους και ήταν ενωμένα μεταξύ τους με ξερολιθιά του ίδιου πάχους. Οι τοίχοι αυτοί είχαν διπλό ρόλο. Αφ’ ενός παρείχαν ασφάλεια κατά τις μετακινήσεις, δηλαδή υποκαθιστούσαν τα ορύγματα συγκοινωνίας, τα οποία έπρεπε να είχαν εκσκαφτεί στο βράχο και αφ’ ετέρου παρείχαν θέσεις μάχης στους εκτός πολυβολείων μαχητές.

Σχηματική απεικόνιση  επί χάρτου, των ενεργειών  του 11ου ΛΚ στο Κοτζάκαγια. (Πηγή: Πρακτικά Ημερίδας Νοε 2016)
Μετά τον έλεγχο και τη διαπίστωση ότι ασφαλίζαμε περιμετρικά το χώρο, πήγα και κάθισα λίγα μέτρα απέναντι από το Διοικητή και συζητούσαμε. Το σημείο αυτό ήταν πίσω από το τελευταίο αριστερά πολυβολείο της τελευταίας σειράς. Δίπλα μας ήταν ο γκρεμός που έπεφτε προς το χωριό Αγύρτα. Η περιοχή μας δέχονταν πυρά ευθυτενούς τροχιάς από το φρούριο του Αγίου Ιλαρίωνα, όμως δεν ήταν φονικά λόγω της απόστασης(1.000-1.200μ.). Αργότερα τα πυρά αυτά αραίωσαν, ίσως λόγω εξαντλήσεως των διαθεσίμων πυρομαχικών. Εν τω μεταξύ άλλαξα θέση, γιατί σκέφθηκα ότι ήμασταν πολύ κοντά με το Διοικητή και κινδυνεύαμε να τεθούμε και οι δύο εκτός μάχης, αν κάποιο βλήμα καμπύλης τροχιάς έπεφτε ανάμεσά μας. Στη θέση που καθόμουν μέχρι εκείνη τη στιγμή πήγε και κάθισε ο τραυματίας Καταδρομέας Χριστοφόρου Χριστόφορος, με το κεφάλι του τυλιγμένο στο ύψος του μετώπου με τον άσπρο επίδεσμο. Τον είχε καλέσει ο Διοικητής για να του δώσει εντολές, τις οποίες έπρεπε να μεταφέρει στο Λοχαγό Σταμάτη το πρωί, που θα πήγαινε πίσω στην Αετοφωλιά. 

Γύρω στις 03.45, όταν άρχισε σιγά-σιγά να φέγγει, ξεκίνησα να κάνω μια λεπτομερή αναγνώριση της περιοχής. Στη διάρκεια αυτής της αναγνώρισης, βρήκα πίσω από ένα τοίχο ένα μπαζούκας 2,36’’ και ένα σωρό βλημάτων με τις συσκευασίες τους. Αυτό μου έδωσε την ιδέα ότι μπορούσαμε να βρούμε και άλλα όπλα τα οποία μπορούσαν να μας φανούν χρήσιμα. Γι’ αυτό κάλεσα τους διμοιρίτες και τους έδωσα εντολή να ερευνήσουν τα πολυβολεία και τον υπόλοιπο χώρο της ευθύνης τους για ανεύρεση χρήσιμων όπλων και πυρομαχικών. Στη διάρκεια αυτής της έρευνας ένας δεκανέας, που τον φωνάζαμε «Αψιού», λόγω της καταγωγής του, κινήθηκε προς την είσοδο του πολυβολείου δίπλα στο οποίο ήμασταν όλες αυτές τις ώρες. Τότε εκδηλώθηκαν ταυτόχρονα πυρά από τις δύο θυρίδες του πολυβολείου και από την είσοδό του. Αποτέλεσμα ήταν να πέσει νεκρός ο τραυματίας Καταδρομέας Χριστοφόρου Χριστόφορος, ενώ ο δεκανέας «Αψιού» έπεσε και καλύφθηκε πίσω από τις πέτρες, που ήταν κοντά στην είσοδο. Ήταν αδύνατο να πλησιάσουμε το πολυβολείο από οποιαδήποτε κατεύθυνση, γιατί οι τομείς βολής του κάλυπταν όλη την περίμετρο. Τότε δοκίμασα να κάνω χρήση του μπαζούκας, που είχα βρει νωρίτερα, δυστυχώς όμως δε λειτούργησε, γιατί προφανώς το είχε απενεργοποιήσει ο χειριστής του πριν το εγκαταλείψει. Δοκιμάσαμε να ρίξουμε χειροβομβίδες μέσα στις θυρίδες, καμιά όμως δεν έπεσε μέσα στο πολυβολείο. Τη λύση έδωσε ο «Αψιού», ο οποίος μου ζήτησε να του πετάξω μια χειροβομβίδα, την οποία απασφάλισε και έριξε μέσα στο πολυβολείο από την είσοδο, μπροστά στην οποία ήταν πεσμένος. Έτσι εξουδετερώθηκαν και οι τρείς τελευταίοι Τούρκοι μαχητές του Κοτζά Καγιά.

Λίγο αργότερα ένα όχημα φάνηκε στο τέρμα του δρόμου προς το φρούριο του Αγίου Ιλαρίωνα. Προφανώς τους μετέφερε εφόδια, γιατί μετά από λίγο άρχισαν πάλι τα πυκνά πυρά. Εν τω μεταξύ η κατάσταση είχε γίνει αφόρητη. Η κόπωση, η υψηλή θερμοκρασία, οι πυκνοί καπνοί από τη γειτονική πυρκαγιά στο δάσος σε συνδυασμό με την ψυχολογική φόρτιση από το πρώτο βάπτισμα του πυρός μας έκαναν να αδειάσουμε γρήγορα το περιεχόμενο του υδροδοχείου μας. Αναζητήσαμε νερό, δυστυχώς όμως τα πυρά της εφόδου μας είχαν τρυπήσει το βυτίο του μεταλλικού υδατόπυργου των εγκαταστάσεων και το νερό είχε χυθεί. Το μόνο νερό που βρήκαμε ήταν στο βαρέλι του πυροσβεστικού σημείου μπροστά στο κτίριο του λόχου, το οποίο όμως ήταν ακατάλληλο. Μοναδική παρηγοριά μας ήταν η επικείμενη αντικατάστασή μας από Τάγμα Πεζικού, σύμφωνα με το σχέδιο, η οποία θα μας έδινε την ευκαιρία να ανεφοδιαστούμε. Η αντικατάσταση αυτή όμως δεν έγινε ποτέ. Αντίθετα, μετά από λίγο, ο Διοικητής της Μοίρας πήρε διαταγή από το Διοικητή Καταδρομών, μέσω του μοναδικού ασυρμάτου που διαθέταμε, να αποχωρήσουμε στις φίλιες γραμμές. Τη διαταγή αυτή διαβίβασε με αγγελιοφόρους και στους δύο άλλους λόχους που βρίσκονταν ανατολικότερα. Έτσι με βαριά καρδιά και με ένα τεράστιο «γιατί;» πήραμε το δρόμο της επιστροφής, η οποία εξελίχθηκε χωρίς συμβάντα. Συγκεντρωθήκαμε στον Προφήτη Ηλία, όπου ανασυγκροτηθήκαμε, ανεφοδιαστήκαμε, αναπαυθήκαμε και διανυκτερεύσαμε.






Δευτέρα, 18 Ιουνίου 2018

Φωτογραφίες Αρχείου...

Υπάρχουν αρκετές φωτογραφίες, παλιές, ίσως ξεχασμένες, αλλά πάντα όταν βγαίνουν στην επιφάνεια, θυμίζουν τις καλές ή/και δύσκολες εποχές. Μέσα από το αρχείο της Λέσχης Καταδρομέων και Ιερολοχιτών, ανέσυρα δειγματοληπτικά μια σειρά φωτογραφιών που απεικονίζουν γνωστά, αγαπημένα πρόσωπα και συναδελφικές στιγμές της στρατιωτικής ζωής. Είναι μια σύντομη αναδρομή στην ιστορία των Ειδικών Δυνάμεων  του στρατού μας. Αναμνήσεις από το παρελθόν,  ίσως πυξίδα για το μέλλον...

Άνδρες του Ιερού Λόχου (ομάδα πολυβόλων) στη Λήμνο, μετά την κατάληψη του νησιού, στις 17 Οκτωβρίου του 1944, κάτω από τα γεμάτα περιέργεια και θαυμασμό βλέματα των κατοίκων. 



  
   1948. Γ' Μοίρα Καταδρομών. Ο Λόχος του Βοριά. Αναμνηστική φωτογραφία στον Πάρνωνα.

1953. Ε' Μοίρα Καταδρομών Αναγνωρίσεις στο Τσαλ-Νταγ.


1953. Νεαροί Αξιωματικοί  της Ε' ΜΚ.  

1956. Αναμνηστική φωτογραφία δύο καταδρομέων ΔΕΑ στο ΚΕΕΔ. 

1974. Σταυροβούνι,  Κύπρος. Από δεξιά: Ο  (τότε) Ανχης Παπαμελετίου Γεώργιος(+) με πολιτικά, ο (τότε) Τχης Βασίλειος Μανουράς και ο (τότε) Τχης Δημήτριος Κυριάκου.


1974. Ασπρόπυργος, Σχολή Αλεξιπτωτιστών. Επίδειξη του Σχολείου TAE-KWON-DO. Διακρίνονται ο (τότε) Υποστράτηγος Γεώργιος Βοριάς(+), Διοικητής της Διοικήσεως Δυνάμεων Καταδρομών ΔΚΔ/ΓΕΣ, ο (τότε) Ταξίαρχος Γεώργιος Παπαδόπουλος(+) Υποδιοικητής ΔΚΔ/ΓΕΣ, λοιποί αξιωματικοί των Καταδρομών και Σωμάτων Ασφαλείας και ο στρατιωτικός ακόλουθος της Ν. Κορέας.

1976. Ασπρόπυργος, Σχολή Αλεξιπτωτιστών. Μπροστά στο Διοικητήριο της ΣΧΑΛ. Στο μέσον όρθιος ο (τότε) Υποστράτηγος Γεώργιος Παπαδόπουλος(+) , Διοικητής ΔΚΔ/ΓΕΣ,  με αξιωματικούς και εκπαιδευτές της ΣΧΑΛ, σε αναμνηστική φωτογραφία με εκπαιδευθέντες Αμερικανούς Πεζοναύτες.

1991. Εξ αριστερών (στη φωτογραφία) ο ιδρυτής των SBS λόρδος Τζέλικο(+) και δίπλα του ο Ντέιβιντ Σάδερλαντ(+)  μπροστά στο μνημείο του Ιερού Λόχου στο Π. του Άρεως., κατά τη διάρκεια τελετής. Παλαιοί συμπολεμιστές στο Αιγαίο.

1991. Ο Λόρδος Τζέλικο, καταθέτει στεφάνι στο μνημείο του Ιερού Λόχου στο Πεδίο του Άρεως. Τιμή στους συναδέλφους συμπολεμιστές. (Όταν το Πεδίο του Άρεως ήταν ένας αξιοπρεπής χώρος)

Ανιχνευτής


Κυριακή, 17 Ιουνίου 2018

Ιστορίες Μακεδονομάχων...

"...Ο Μπατζής γλύτωσε απ' την τουρκική ενέδρα με πολλή δυσκολία και περισσή τύχη. Ο αρχηγός του, ο παρθενικός Βαγγέλης Νικολούδης και δέκα άλλοι σκοτώθηκαν πολεμώντας ακάλυπτοι. Αυτός τρύπωσε πίσω από μιά πέτρα και έριξε πολλές τουφεκιές στους Τούρκους. Έπειτα σύρθηκε με την κοιλιά προς τα κάτω χωρίς να πάψει να πυροβολεί. Ο τόπος γύρω έκαιε απ' τις τουρκικές σφαίρες. Πέτρες, χώματα, τινάζονταν στον αέρα. Μια σφαίρα μόνο τον πλήγωσε ελαφρά στο αριστερό χέρι. Ρίχθηκε σε μια ρεματιά και πήρε τον κατήφορο. Όσοι δοκίμασαν να ξεφύγουν προς τα πάνω, έπεσαν στα τουφέκια των "κυνηγών" (αβτζή ταμπούρ).

Χώθηκε σε μερικά χαμόκλαδα και έμεινε ακίνητος όλη τη μέρα. Πέρασαν πολλές φορές κοντά του οι Τούρκοι χωρίς να τον δουν. Τη νύχτα πήρε τον ανήφορο. Δεν ήξερε καθόλου τον τόπο. Βρέθηκε από τα Σφακιά της Κρήτης στα κατσάβραχα του Καϊμακτσαλάν. Ήξερε όμως ότι πίσω από το μεγάλο βουνό ήταν το Μορίχοβο, όπου το "σώμα" του. Έπρεπε ως τόσο να μην πέσει πολύ δεξιά ή αριστερά γιατί δεν θάβρισκε καλή υποδοχή.

Περπάτησε όλη τη νύχτα ξεθεωμένος και πεινασμένος. Μα δεν προχώρησε πολύ. Πάλευε ώρα πολλή στον απότομο ανήφορο και ξαφνικά βρισκόταν μπροστά σε απροσπέλαστο βράχο ή αδιάβατο γκρεμό. Γύριζε πίσω και ξανάρχιζε απ' την αρχή την κουραστική προσπάθεια.

Ξημερώθηκε σε μια ράχη. Με φρίκη είδε τότε ένα απόσπασμα κυνηγούς να στέκουν σ' ένα χαμηλότερο ύψωμα 150 μέτρα παραπέρα. Ο αξιωματικός τους, κοίταζε με τα κιάλια γύρω μη τυχόν υπήρχαν μεμονωμένοι αντάρτες που έφευγαν. Ο Μπατζής κόλλησε στο βράχο.

Ύστερα από κάμποση ώρα έφυγαν. Με τις χακί στολές, χακί φέσι, γκέτες και τσαρούχια, βάδιζαν αραιά ο ένας πίσω από τον άλλο, τα τουφέκια τα είχαν έτοιμα στο χέρι σαν να πήγαιναν για λαγό.

Ξαναπήρε τον ατέλειωτο ανήφορο. 

Κοντά το μεσημέρι βρήκε ένα τσομπάνο με το κοπάδι του. Του πήρε το λίγο μαύρο ψωμί και το καταβρόχθισε κοντά σε μιά κρύα βρύση. Έπλυνε και το πληγωμένο χέρι του. Ξάπλωσε επάνω στην παχειά φτέρη και τον πήρε ο ύπνος. Κάποτε άκουσε κάποιο ελαφρό θόρυβο. Πετάχθηκε με το όπλο στο χέρι. Βλέπει ξαφνικά δέκα κομιταζήδες να 'ρχονται κατεπάνω του να τον πιάσουν!

Δύο τον είχαν πλησιάσει. Φύτεψε μια σφαίρα στο μέτωπο του πρώτου και κτύπησε τον άλλο στο μάγουλο. Ήταν περίφημος σκοπευτής και γλήγορος στο τουφέκι. Οι άλλοι κομιτατζήδες άδειασαν ξαφνιασμένοι τα όπλα τους. Ο Μπατζής χώθηκε στη φτέρη και σούρθηκε με την κοιλιά στον κατήφορο. Η φτέρη γύρω του θεριζόταν. Αυτός ξεγλιστρούσε. Έριχνε μόνο αν έβλεπε κανένα κεφάλι σηκωμένο. Δεν του είχαν απομείνει πολλές σφαίρες. Οι κομιτατζήδες πάλι πυροβολούσαν στα τυφλά, καρφωμένοι στη θέση τους και χωμένοι στη φτέρη.

Κατόρθωσε να ξεφύγει. Μια σφαίρα του είχε τρυπήσει το αριστερό αυτί. Ξαναπήρε τον ανήφορο. Κατά το βράδυ δρασκέλισε την αλπική κορυφογραμμή. Είδε ν' απλώνεται κάτω ένα απέραντο δάσος. Ήταν το Μορίχοβο! Γεμάτος χαρά άρχισε να κατεβαίνει. 

Μα ξάφνου βλέπει να προβαίνουν αριστερά του Τούρκοι που τον είδαν και του έριξαν. Κτύπησε τον πρώτο που ερχόταν κατεπάνω του, άδειασε τις τέσσερεις σφαίρες στους άλλους και ρίχθηκε κατρακυλώντας τον κατήφορο. Μιά σφαίρα τρύπησε το παντελόνι του, άλλη το στιβάνι, τρίτη το μπράτσο.

Καταματωμένος και κατατσακισμένος χώθηκε στο δάσος. Πέρασε όλη τη νύχτα μέσα στα ολόισια πεύκα και τα  έλατα. Την άλλη μέρα σύρθηκε με κόπο προς τα κάτω. Βρήκε ένα νεροπριόνι. Οι άνθρωποι εκεί δεν ήξεραν πολλά ελληνικά. Τον δέχθηκαν όμως με προθυμία, συμπόνια και αγάπη. Του έδωσαν να φάει και έπλυναν και έδεσαν τις πληγές του. Είχαν παραχωμένο κάπου ένα πρόχειρο φαρμακείο. Τον κατέβασαν έπειτα μ' ένα μουλάρι στο λημέρι του Βολάνη, που ήταν μια ώρα χαμηλότερα. Τον κύκλωσαν όλοι με αγωνία.

- Τι έγινε μωρέ; ρώτησε ο Βολάνης.
Κούνησε το κεφάλι. 
- Πήγαν, χάθηκαν.
- Χάθηκαν όλοι;
- Όλοι. Πάει και το ρολόι μου.
- Ο Νικολούδης; Ο Καραβίτης;
- Και αυτοί.
- Τους είδες μωρέ σκοτωμένους;
- Είδα τον καπετάν Βαγγέλη το Νικολούδη. Πάει και ο Καραβίτης. Όλοι χάθηκαν. Πάει και το ρολόι μου.

Ο Καραβίτης και αρκετοί άλλοι είχαν γλυτώσει.

- Να πάει στο διάτανο το ρολόι σου με το κεφάλι σου μαζί.. φώναξε θυμωμένος ο Βολάνης.
- Το ρολογάκι μου... ξαναείπε απαρηγόρητος ο Μπατζής."







Τρίτη, 8 Μαΐου 2018

Κάποτε στο Αιγαίο...


Μάϊος 1944. Η καταδρομική δύναμη του Ιερού Λόχου αποβιβάζεται από το βρετανικό σκάφος μεταφοράς σε ελαστικές λέμβους και κωπηλατεί προς την ακτή της Σάμου. Απόλυτη σιγή επικρατεί για να μην γίνουν αντιληπτοί, από τους Γερμανούς σκοπούς. Η περίπολος έχει αποστολή την καταστροφή του σταθμού διοικήσεως. Καλλιτεχνική αποθανάτιση της σκηνής του κινδύνου και του φόβου της σύλληψης από τον Αμερικανό στρατιωτικό ανταποκριτή Bernard Perlin, ο οποίος συνόδευε την περίπολο στην επιχείρηση. (Πηγή περιοδικό LIFE 25 Φεβρ 1945, σελ. 47)
Στη Σύμη, στις  8 Μαΐου του 1945, ο Γερμανός διοικητής Ανατολικού Αιγαίου, υποστράτηγος Ότο Βάγκνερ (Otto Wagener) υπογράφει το πρωτόκολλο παράδοσης των γερμανικών στρατευμάτων του, στην συμμαχική αντιπροσωπεία του Στρατηγείου Μέσης Ανατολής. Αναμεσά τους και ο Έλληνας διοικητής του Ιερού Λόχου, συνταγματάρχης Χριστόδουλος Τσιγάντες.

Ο στρατηγός Βάγκνερ, μετεπιβιβαζόμενος στο βρετανικό σκάφος που θα τον μεταφέρει στη Σύμη για την υπογραφή της παράδοσης, χαιρετά ναζιστικά τους Βρετανούς  αξιωματικούς υποδοχής του, οι οποίοι δεν ανταποδίδουν τον χαιρετισμό. (πηγή φωτογραφίας)
Ο Βάγκνερ, βετεράνος του 1ου ΠΠ, που μερικά χρόνια πριν, το 1933, τελούσε υπό την εύνοια του Χίτλερ, όντας από τα ιδρυτικά στελέχη του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματός του, με υψηλή θέση στα παραστρατιωτικά "τάγματα εφόδου" και προσωπικός σύμβουλος του Χίτλερ περί τα οικονομικά, αντιμετώπισε το 1937 τον παρ' ολίγον τυφεκισμό του, γιατί με τις κινήσεις του για αναρρίχηση στην εξουσία "τσάντισε" τα άλλα κομματικά στελέχη  που έβαλαν λόγια στο αφεντικό του.

Τελικά, βρίσκεται τον Απρίλιο του 1944, με τον βαθμό του υποστρατήγου στη Ρόδο, ως διοικητής του Ανατολικού Αιγαίου. Υπό την διοίκησή του έχει περίπου 10.000 στρατιώτες της Βέρμαχτ, ανεπτυγμένων σε όλα τα νησιά, συμπεριλαμβανομένων και των "πειθαρχικών μονάδων" 999. Κατά τη διάρκεια της διοίκησής του συνεχίσθηκε η λειτουργία στρατοπέδου συγκέντρωσης Εβραίων στο χωριό Καλλιθέα και η προώθησή τους προς την Ευρώπη για τα "περαιτέρω". Παράλληλα, συμπεριφέρθηκε με αγριότητα σε Ιταλούς αιχμαλώτους.

Υπογραφή της άνευ όρων παράδοσης του Βάγκνερ, παρουσία των Βρετανών αξιωματικών και του υπασπιστού του. (Πηγή φωτογραφίας)
Αυτός λοιπόν ο σκληρός άνθρωπος, αναγκάστηκε να "μαλακώσει" υπό την συμμαχική πίεση με τις πολλαπλές καταδρομικές επιχειρήσεις των Βρετανών και των Ελλήνων  κομάντος στο Αιγαίο και τα Δωδεκάνησα και να παραδοθεί ως αιχμάλωτος πολέμου πλέον, μετά τον ασφυκτικό κλοιό που πέτυχαν γύρω του οι συμμαχικές δυνάμεις. Μετά τον πόλεμο, το 1948, οδηγήθηκε σε ιταλικό στρατοδικείο, όπου καταδικάστηκε σε 15 χρόνια φυλακή για την εγκληματική συμπεριφορά κατά Ιταλών στρατιωτών, για να αφεθεί ελεύθερος (μετά από την παρέμβαση του Αντενάουερ) το 1951. 

Πριν από την επιχείρηση η καταδρομική δύναμη αναπαύεται, μετά την ολονύκτια πορεία. Ενώ οι άνδρες κοιμούνται, ο λοχαγός μαθαίνει από ντόπιο νησιώτη ότι υπάρχει ισχυρή εχθρική δύναμη  στον στόχο. Έτσι ο λοχαγός αλλάζει το σχέδιο. Η στιγμή συνάντησης του διοικητού της καταδρομικής δύναμης με τον ταγματάρχη Αγγελινάρα, όπως έγινε αντιληπτή από τον Αμερικανό στρατιωτικό ανταποκριτή Bernard Perlin, ο οποίος συνόδευε τους Ιερολοχίτες στην επιχείρηση. (Πηγή περιοδικό LIFE 25 Φεβρ 1945, σελ. 48)
Πολλές οι επιχειρήσεις των κομάντος και μεγάλη η προσπάθεια του Ιερού Λόχου, όπως αυτή που έγινε σε επιχείρηση στη Σάμο, κατά σύμπτωση πάλι τον Μάϊο, αλλά του 1944, για να φτάσει η στιγμή της γερμανικής παράδοσης! Στις 15 Μαΐου 1944, καταδρομική δύναμη 30 Ιερολοχιτών, υπό τον λοχαγό Σιαπκαρά Ανδρέα, αναχωρεί από την βρετανική βάση  στον όρμο  Ντερεμέν  (ακόμη οι Τούρκοι τον αποκαλούν  αγγλικό λιμάνι, "Ingilizi liman") για καταδρομική ενέργεια στη Σάμο. Μαζί τους έρχονται ένας Βρετανός αξιωματικός-σύνδεσμος με τον ασυρματιστή του, ένας Σαμιώτης ως οδηγός και ένας Αμερικανός στρατιωτικός ανταποκριτής, ο Bernard Perlin

Στις 02.00 της 17 Μαΐου, αποβιβάζονται στην ακτή της Ψιλής Άμμου δυτικά από τον Μαραθόκαμπο, κρύβουν τα εφόδια τους σε πρόχειρη κρύπτη και κινούμενοι από ορεινό δρομολόγιο του όρους Κερκετέα  με κατεύθυνση προς τα ανατολικά  όλη τη νύκτα, φτάνουν στον πρώτο χώρο αποκρύψεως 2,5 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Μαραθόκαμπου με σκοπό αναγνωρίσεις και συλλογή πληροφοριών. Αλλάζοντας κάθε βράδυ χώρο αποκρύψεως για λόγους ασφαλείας, το βράδυ της 20 Μαΐου έρχονται σε επαφή με τον απόστρατο ταγματάρχη Αγγελινάρα και μαθαίνουν ότι στο Καρλόβασι υπήρχαν αποθήκες καυσίμων, ενώ στον Μαραθόκαμπο ήταν τα γραφεία της γερμανικής μυστικής αστυνομίας (Geheime feldpolizei) όπου στάθμευαν και ισχυρές γερμανικές δυνάμεις.

Τελικά,  καταστρώθηκε σχέδιο για προσβολή των καυσίμων, με συγκρότηση τριών τμημάτων:  Τμήμα κρούσεως στο Καρλόβασι, τμήμα ασφαλείας προς αποκοπή δρομολογίου Μαραθόκαμπος-Καρλόβασι,  και τμήμα ασφαλείας χώρου ανασυγκρότησης στην περιοχή Πεύκος νότια του Κερκετέα.   Η καταδρομική δύναμη ξεκίνησε την νύκτα 21/22 Μαΐου για τον στόχο της. Όταν όμως έστειλαν περίπολο αναγνώρισης  το επόμενο βράδυ της 22 Μαΐου στο Καρλόβασι, διαπιστώθηκε ότι δεν υπήρχαν καύσιμα εκεί.

Μετά από 3 ημέρες με ελάχιστα εφόδια και σχετικά μακριά από την κρύπτη τροφίμων, το τμήμα άρχισε να έχει προβλήματα κόπωσης και  αδυναμίας. Έτσι ο λοχαγός, ο οποίος ήταν με το τμήμα κρούσεως, αποφάσισε την επιστροφή στον χώρο ανασυγκρότησης. Στην κίνησή τους κατά μήκος του δρομολογίου Καρλόβασι-Μαραθόκαμπος, είχαν σκοπό την προσβολή οποιουδήποτε εχθρικού μεταφορικού τυχόν θα συναντούσαν, όπως και έγινε.

Μετά την ενέδρα, οι άνδρες πανηγυρίζουν. Είναι η στιγμή μετά την προσβολή του δικύκλου με τα τρόφιμα, στον δρόμο Καρλόβασι-Μαραθόκαμπος. Είναι χαρακτηριστική η απεικόνιση των συναισθημάτων νικητών και αιχμαλώτων. Εικόνα του Bernard Perlin. (Πηγή περιοδικό LIFE 25 Φεβρ 1945, σελ. 48)
Το βράδυ της 23 Μαΐου, συνάντησαν δίκυκλο με δύο Γερμανούς και έναν Ιταλό οι οποίοι μετέφεραν τρόφιμα στη φρουρά Μαραθοκάμπου. Τους αιχμαλώτισαν, πήραν τα τρόφιμα και στην πρώτη ανάκριση που έκαναν, έμαθαν ότι η φρουρά του όρμου Μαραθοκάμπου ήταν μικρή, μόνο με έξι άνδρες με επικεφαλής ένα Γερμανό ανθυπασπιστή, χωρίς κωλύματα και ναρκοπέδια γύρω από το κτίριο του φυλακίου.

Σχεδίασαν την προσβολή τους και έτσι ένα τμήμα οκτώ Ιερολοχιτών με επικεφαλής τον υπολοχαγό Χαροκόπο, κινήθηκε προς το στόχο, με οδηγό ένα Γερμανό που προσφέρθηκε να τους πάει. Καθορίστηκε η συνάντηση όλων στο χώρο ανασυγκρότησης στον Πεύκο.

Το τμήμα Χαροκόπου, έφτασε νύκτα 23/24 Μαΐου στο γερμανικό φυλάκιο, επιτέθηκε αιφνιδιαστικά και αφού σκότωσαν τον Γερμανό διοικητή της φρουράς και κατέστρεψαν τον οπλισμό τους,συνέλαβαν δύο αιχμαλώτους και κινήθηκαν προς τον χώρο ανασυγκρότησης, όπως είχε σχεδιασθεί, όπου έφτασαν ξημερώματα της 24 Μαΐου, με ένα Ιερολοχίτη τραυματία και το ζευγάρι του να ακολουθούν πιο πίσω.

Στο μεταξύ, ο διοικητής της καταδρομικής δύναμης, που θέλησε να κινηθεί από ορεινό δρομολόγιο προς τον χώρο ανασυγκρότησης,  λόγω της δυσκολίας  του ορεινού εδάφους, δεν πρόλαβε να ολοκληρώσει τη κίνησή του το ίδιο βράδυ και αναγκάστηκε να διημερεύσει στο ορεινό σημείο Φτεριά, βορειοδυτικά του χωριού Μαραθόκαμπος.

Γερμανική ενέδρα, αιφνιδιάζει την περίπολο. Οι καταδρομείς αντιμετωπίζοντας υπεράριθμη εχθρική δύναμη, φεύγουν στο δάσος, με τις σφαίρες να κτυπούν γύρω τους επάνω στους γυμνούς βράχους. Κανένας δεν τραυματίσθηκε, ούτε πιάστηκε. Οι αιχμάλωτοι, παραπληροφορημένοι σχετικά με τους καταδρομείς, αφήνονται να φύγουν. Μετά την ενέδρα, ο λοχαγός και ο Βρετανός κρύβονται σε σπηλιά, ενώ ο Πέρλιν καταστρέφει χαρτιά.Τραυματίσθηκε ο λοχαγός από πέσιμο και έβγαλε τον ώμο του. Απόδοση του Bernard Perlin, για την επίθεση των Γερμανών στη Φτεριά. (Πηγή περιοδικό LIFE 25 Φεβρ 1945, σελ. 49)
Όταν οι Γερμανοί πληροφορήθηκαν αυτές τις προσβολές, οργάνωσαν εκκαθαριστική επιχείρηση με περιπόλους για την εξουδετέρωση των καταδρομέων. Το απόγευμα της 24 Μαΐου, γερμανικές περίπολοι, έφτασαν στη Φτεριά και αιφνιδίασαν το τμήμα του Ιερού Λόχου που είχε κρυφτεί εκεί. Οι Ιερολοχίτες, αναγκάσθηκαν να διαλυθούν και να διαφύγουν χωρισμένοι σε δύο τμήματα.

Οι Γερμανοί ερευνούν, πυροβολώντας και πετώντας χειροβομβίδες σε ύποπτους χώρους. καθώς κινούνται. Οι άνδρες παρέμειναν κρυμμένοι στη σπηλιά, 28 ώρες πριν τολμήσουν τελικά να κινηθούν. (Πηγή περιοδικό LIFE 25 Φεβρ 1945, σελ. 51)


Στο σπίτι της Μαρίας, τρεις άνδρες βρίσκουν ασφάλεια, μετά την διαφυγή τους από την σπηλιά. Ο λοχαγός ρωτάει την 13χρονη Μαρία, ενώ δύο άνδρες τον καλύπτουν με το όπλο τους. Η ορφανή Μαρία, με τον μικρό της αδελφό, τους βοήθησε να κρυφτούν. Τους πληροφορούσε για τις κινήσεις των Γερμανών, οι οποίοι πολλές φορές πέρασαν και ρωτούσαν τα παιδιά αν τους είχαν δει. Αργότερα η Μαρία τους οδήγησε στο σημείο που είχαν ραντεβού με το πλοιάριο και επέστρεψε σπίτι μόνη της. Αφήγηση του Πέρλιν, όπως βίωσε την περιπέτεια. (Πηγή περιοδικό LIFE 25 Φεβρ 1945, σελ. 52)
Το τμήμα του λοχαγού μαζί με δύο Ιερολοχίτες, ένα Βρετανό και τον Αμερικανό, μπόρεσαν να φτάσουν στην ακτή της Ψιλής Άμμου και να εκκενωθούν με το πλοιάριο, την επόμενη νύκτα, 25/26 Μαΐου.

Οι άνδρες υπομονετικά εκπέμπουν με σήματα Μορς το γράμμα "Η" κάθε δύο λεπτά, προς την κατεύθυνση του απέραντου σκοτεινού Αιγαίου. Στις 4 τα ξημερώματα , σταματούν νευριασμένοι και ξαναπηγαίνουν στο βουνό, στην κρυψώνα τους. Την επόμενη νύκτα το σινιάλο τους γίνεται αντιληπτό από το πλοίο. Σύντομα είναι ασφαλείς στο κατάστρωμά του. Απεικόνιση της διαφυγής του τμήματος του λοχαγού από την ακτή της Ψιλής Άμμου. (Πηγή περιοδικό LIFE 25 Φεβρ 1945, σελ. 52)
Το υπόλοιπο τμήμα της Φτεριάς, με επικεφαλής τον ανθυπολοχαγό Καραδήμο, κινήθηκε κατά μήκος του ορεινού εδάφους του νησιού, ήλθε σε επαφή με την μυστική βρετανική υπηρεσία "Δύναμη 133"  και εκκενώθηκε μετά από μερικές ημέρες από το Κοκκάρι με τη βοήθειά της, προς τις μικρασιατικές ακτές του Κουσάντασι, .

Το τρίτο τμήμα του Χαροκόπου, με δεκαεννέα καταδρομείς δύο αιχμαλώτους και τον Σαμιώτη οδηγό, αποφεύγοντας τις έρευνες των Γερμανών, παρέμεινε κρυμμένο στο νησί μέχρι τις 16 Ιουνίου βοηθούμενο από κατοίκους και  με την υποστήριξη της "Δύναμης 133" εκκενώθηκε το βράδυ 16/17 Ιουνίου,  από την ακτή Τσόπελα νότια του Ηραίου.

Ο Αμερικανός στρατιωτικός ανταποκριτής, Perlin, εντυπωσιασμένος από αυτόν τον άγνωστο πόλεμο των καταδρομέων του Αιγαίου, δημοσίευσε τις εντυπώσεις του αργότερα, στο εβδομαδιαίο περιοδικό LIFE, το οποίο στο τεύχος της 25 Φεβρουαρίου 1945, είχε εκτεταμένο άρθρο, ειδικά αφιερωμένο στην επιχείρηση του Ιερού Λόχου στη Σάμο, με τον τίτλο: "Aegean Actions. The Raiders were few but fierce".

Χαρακτηριστικά γράφει το σχετικό άρθρο μεταξύ των άλλων: "...Η αλήθεια είναι ότι οι έξι μεραρχίες Γερμανών και Ιταλών στα αιγαιοπελαγίτικα νησιά, είχαν στοιχειωθεί από μια φούχτα ανδρών. Τα φαντάσματα του Αιγαίου έρχονταν από την Αφρική, ή από άλλες βρετανικές βάσεις κάπου στη Μεσόγειο. Ανήκαν στις πιο μυστικές δυνάμεις του κόσμου. Κάποιοι ήταν Βρετανοί, αλλά οι περισσότεροι ήταν Έλληνες. Οι Βρετανοί αξιωματικοί και οπλίτες, είχαν υπηρετήσει σε ειδικές μονάδες όπως στη Δύναμη Ερήμου μακράς Ακτίνας Δράσης, που ενεργούσε στις απέραντες ερήμους της Βόρειας Αφρικής, για να κτυπούν το ρεύμα ανεφοδιασμού του Ρόμελ, στα μετόπισθεν. Οι Έλληνες ήταν εθελοντές. Πολλοί από αυτούς στην τάξη των οπλιτών, ήταν  αξιωματικοί του στρατού τους...."

Όντας και καλλιτέχνης, εικονογράφησε με τον δικό του τρόπο σκηνές που βίωσε ο ίδιος, ακολουθώντας τους Έλληνες καταδρομείς. Και με τον εξαιρετικό τρόπο του, μετέδωσε πληροφορίες για τους πολεμιστές του Αιγαίου, που δεν  ήταν γνωστές στο ευρύτερο κοινό.

Ανιχνευτής

Πηγή: "Ο Ελληνικός Στρατός στη Μέση Ανατολή (1941-1945) (Ελ Αλαμέιν-Ρίμινι-Αιγαίο) Έκδοση ΓΕΣ/ΔΙΣ 1995