Τετάρτη, 26 Σεπτεμβρίου 2018

Αφιέρωμα στην Ε' Μοίρα Καταδρομών.

Σχετικά πρόσφατα, έλαβα παλιές φωτογραφίες της χειμερινής διαβίωσης της Ε' Μοίρας Καταδρομών του 1978, από τον τότε διοικητή της, Αντιστράτηγο ε.α.  Ιωάννη Ασλανίδη.

Αξίζει να βλέπουν και να μαθαίνουν οι νεώτεροι και να θυμούνται με ανάμνηση οι "παλαιοί".

Προσπάθησα να αφήσω τις φωτογραφίες στην αρχική τους μορφή και με τις χειρόγραφες υποσημειώσεις του Στρατηγού, τον οποίο ευχαριστώ θερμά για την διάθεση των φωτογραφιών.  

Ευχάριστες αναμνήσεις με γνωστά και φιλικά πρόσωπα! Μια ακόμη νότα των "βορείων" μονάδων, με την υποδειγματική ευταξία και την πειθαρχία τους. 

Ειδικά, αφιερώνεται στην Ε' ΜΚ, η οποία δεν είναι μόνο για τα ορεινά, αλλά όπως όλες οι μονάδες των Ειδικών Δυνάμεων, τα καταφέρνει και αλλού!

Ανιχνευτής 








Δευτέρα, 24 Σεπτεμβρίου 2018

Για τον παλιό διοικητή...

1974. Σταυροβούνι,  Κύπρος. Από δεξιά: Ο  (τότε) Ανχης Παπαμελετίου Γεώργιος(+) με πολιτικά, ο (τότε) Τχης Βασίλειος Μανουράς και ο (τότε) Τχης Δημήτριος Κυριάκου (+)

Μπορεί ο χρόνος να φεύγει γρήγορα, αλλά παραμένει στάσιμος στο μυαλό και στην καρδιά, όταν θυμάσαι παλιούς συνεργάτες. 

Στο χώρο μας, στις Ειδικές Δυνάμεις, η ένταση της ριψοκίνδυνης εκπαίδευσης και η δυσκολία της καθημερινής ενασχόλησης στην υπηρεσία, "δένει" τους ανθρώπους και τους κάνει κατά κάποιο τρόπο φίλους, ή αδελφούς!

Έτσι, αν και δεν μπόρεσα έγκαιρα να γράψω λίγα λόγια για τον παλιό μου διοικητή, τον Στρατηγό Δημήτριο Κυριάκο, που "έφυγε" στις 27 Ιουλίου του 2018 για να συναντήσει τους συμπολεμιστές του της Κύπρου, εδώ αφιερώνω στη μνήμη του κάποιες ευχάριστες αλλά και έντονες στιγμές που βίωσα μαζί του όταν υπηρετούσα στην ΣΧΑΛ υπό τις διαταγές του, όπως τις είχα αναφέρει σε προηγούμενο άρθρο μου.




Τετάρτη, 15 Αυγούστου 2018

Αφιέρωμα στην 33 Μοίρα Καταδρομών

Η ιστορία δεν πρέπει να ξεχνιέται, ούτε να αγνοείται. Σαν σήμερα, το 1974, ακόμη δίδονταν μάχες στην Κύπρο. Μεταξύ των μαχομένων σημαντικό ρόλο στην αντιμετώπιση των τουρκικών στρατευμάτων εισβολής, διαδραμάτισαν και οι Μοίρες Καταδρομών. Το σημερινό άρθρο αφιερώνεται στη συμβολή της 33 Μοίρας Καταδρομών. 

Μετά τον θάνατο του διοικητού της Μοίρας, του ηρωικού Ταγματάρχη Κατσάνη, τη διοίκηση την ανέλαβε ο αρχαιότερος αξιωματικός αυτής, ο Λοχαγός (τότε) Ευάγγελος Ματζουράτος*, ο οποίος πολλά χρόνια αργότερα, τον Νοέμβριο του 2016, στην Ημερίδα των Ειδικών Δυνάμεων που οργάνωσε η Λέσχη Καταδρομέων και Ιερολοχιτών στο Πολεμικό Μουσείο, για πρώτη φορά μίλησε δημόσια και εξιστόρησε τις μάχες της Μοίρας κατά των τουρκικών δυνάμεων εισβολής, το καλοκαίρι του 1974. Ήταν η Μοίρα με τις περισσότερες απώλειες. Παρακάτω παραθέτουμε απόσπασμα της ομιλίας του, από το οποίο φαίνεται ο αιματηρός αγώνας των Καταδρομέων.



Τρίτη, 31 Ιουλίου 2018

ΣΤΗ ΚΟΡΗ ΕΝΟΣ ΗΡΩΑ (του αείμνηστου Νίκου Κατούντα)



Γράφει ο Άντγος ε.α Αναστάσιος Θεοδωρόπουλος ΣΣΕ 76.




Κόρη αψηλή , κόρη ακριβή , κόρη μαλαματένια 

της Καλαμάτας τα στενά μου είπανε για σένα.

Σαν περπατείς χαίρεται η γης, γεμίζει ο αγέρας ρόδα 

κι απ` τη φωνή σου αναπηδά του Ελληνισμού η φλόγα !!

---------

Σε καμαρώνει από ψηλά εκείνος ο λεβέντης ,

που μίσεψε σαν τον άνεμο κι ακόμη να επιστρέψει.

Στης Αφροδίτης το νησί που πέταξε, που πήγε, 

κει πολεμώντας μοναχός, η δόξα πως τον ηύρε ?

-------

Οι Θερμοπύλες ρίγησαν, εσείστηκε τ` Αρκάδι

Μανιάκι - Κούγκι σκίρτησαν περήφανα και πάλι.

Κι η Πάτρα σαν μάνα καρτερεί, το γυιό της περιμένει,

ρωτάει το κύμα πού `ρχεται απ` το νοτιά και κλαίει.

------

Κόρη αψηλή σαν λυγαριά , κόρη Ελληνοπούλα 

να ` ρθει στη Κύπρο λευτεριά κι ο κύρης σου στη Πούλια. 

Θα στέκει εκεί γαλάζιο φως, στην άκρα αυτού του κόσμου, 

μ` άλλες ψυχές ηρώων μας, εκεί δε θα `ναι μόνος.

-----

Τότε και συ μη ξεχαστείς σε κείνο το γιορτάσι, 

το βλέμμα ανάτειλε σιγά μη τύχει και τους χάσεις. 

Γνέψ` τους πως ο αγώνας τους δε πήγε πια χαμένος 

κι ο σπόρος τους πως θέριεψε, γιατ` ήτο ματωμένος.

--------

Κόρη αψηλή, κόρη ακριβή, κόρη μαλαματένια, 

της Κερύνειας τα στενά δακρύσανε για σένα.

Κι η Πάτρα σαν μάνα καρτερεί κι ακόμη περιμένει ,

ρωτάει το κύμα που `ρχεται απ` το νοτιά και κλαίει!!



Ο τότε Υπολοχαγός (ΠΖ) Κατούντας Νικόλαος, "το Λιοντάρι της Κερύνειας ", πολέμησε ως άλλος Λεωνίδας, αντιμετωπίζοντας με εξήντα δυό καταδρομείς με ελαφρύ οπλισμό, την πλημμυρίδα των Toύρκων εισβολέων, χωρίς καμία υποστήριξη, χωρίς ούτε καν σταγόνα νερού!! 

 Δεν ρώτησε πόσοι είναι οι εχθροί αλλά που είναι και όρμησε για τον δήμο των αθανάτων !! Στο τέλος, καλύπτοντας με αυταπάρνηση την απαγκίστρωση των στρατιωτών του, καταμεσήμερο της 22ας Ιουλίου 1974 εμάχετο μόνος και από τότε αγνοείται. 

Η κόρη του και κόρη όλων μας , στην οποία απευθύνομαι, είναι διδάκτωρ του Ελληνικού Πολιτισμού - Ελληνικής Φιλολογίας , ερευνήτρια και συγγραφέας .




Κυριακή, 22 Ιουλίου 2018

Επιχείρηση "ΝΙΚΗ" Το πέταγμα των αετών!

Αφιέρωμα για την μοναδική σε παγκόσμιο επίπεδο ριψοκίνδυνη νυκτερινή αερομεταφορά της Α' Μοίρας Καταδρομών από την Κρήτη στην Κύπρο την νύκτα 21/22 Ιουλίου 1974. 

(Απόσπασμα ομιλιών από την ημερίδα Ειδικών Δυνάμεων Νοεμβρίου 2016 στο Πολεμικό Μουσείο Αθηνών) 

Την νύχτα 21/22 Ιουλίου, σε μια πρωτόγνωρη για τα Ελληνικά δεδομένα επιχείρηση, τα μεταφορικά αεροσκάφη Νοράτλας μετέφεραν την Α´ Μοίρα Καταδρομών, από την Κρήτη στο αεροδρόμιο Λευκωσίας. Ήταν η μοναδική επέμβαση της Ελλάδος στον αγώνα της Κύπρου. Η Μονάδα αυτή, με διοικητή τον ταγματάρχη Γεώργιο Παπαμελετίου, γλίτωσε το αεροδρόμιο Λευκωσίας, από τις τουρκικές απόπειρες για την κατάληψή του. Ο στρατηγός Κυριάκος, που τότε ήταν το 2ο Γραφείο της Μοίρας, περιγράφει την μεταφορά και την προσγείωση:

"Τώρα θα πω την εμπειρία μου από την αερομεταφορά, η οποία είναι περίπου παρόμοια με αυτές των υπολοίπων Αξιωματικών και ανδρών της Μοίρας. 



Σάββατο, 21 Ιουλίου 2018

Αφιέρωμα στη μάχη του Κοτζάκαγια.

Αφηγείται ο Αντγος ε.α. Αθανάσιος Γαληνός
(τότε διοικητής του 11ου Λόχου Κρούσεως της 31 Μοίρας Καταδρομών)


(Απόσπασμα από την ομιλία του στην Ημερίδα Ειδικών Δυνάμεων Νοεμβρίου 2016 στο Πολεμικό Μουσείο Αθηνών)

Πηγή: Πρακτικά Ημερίδας Νοε 2016)
 Αντικειμενικός σκοπός του λόχου μου (Νύκτα 20/21 Ιουλίου 1974) ήταν το δυτικό τμήμα του υψώματος Κοτζά Καγιά, ακριβώς απέναντι από την Αετοφωλιά, απ’ την οποία κάναμε τις αναγνωρίσεις μας, τόσο κατά τον καιρό της ειρήνης, όσο και από την άφιξή μας για την εφαρμογή του σχεδίου. Η πλευρά αυτή του υψώματος ήταν οργανωμένη με μεγάλο αριθμό πολυβολείων και άλλων έργων. Λίγο ψηλότερα υπήρχαν κτίριο λόχου και άλλες βοηθητικές εγκαταστάσεις. Σύμφωνα με το σχέδιο, ο λόχος μου έπρεπε να φθάσει, χωρίς να γίνει αντιληπτός, ανατολικά και ψηλότερα από αυτές τις εγκαταστάσεις και στη συνέχεια να στραφεί προς δυσμάς και την προκαθορισμένη ώρα να εκτοξεύσει έφοδο, να καταστρέψει τον εγκατεστημένο εκεί εχθρό και να καταλάβει το τμήμα εκείνο του υψώματος.

Κατά τη φάση της διείσδυσης ο λόχος μου ήταν τελευταίος. Μαζί μας ήταν και ο Διοικητής της Μοίρας. Από τις αναγνωρίσεις, που προηγήθηκαν, είχα υπολογίσει το σημείο από το οποίο εγκαταλείψαμε το δασικό δρόμο και στραφήκαμε προς νότο για να ανηφορίσουμε προς τον αντικειμενικό μας σκοπό. Ως σημεία συσχετίσεως για τον προσανατολισμό μου είχα τις πυρκαγιές που είχαν εκδηλωθεί στο δάσος από τις βολές της ορειβατικής πυροβολαρχίας. Δεν υπήρχε σεληνόφως, η σελήνη ήταν μόλις 2 ημερών. Γρήγορα όμως η όρασή μας προσαρμόστηκε στο αστρικό φως και μπορούσαμε να διακρίνουμε τα βατά σημεία ανάμεσα στα βράχια, τα δένδρα και τους θάμνους. Φθάσαμε έτσι κοντά στη ράχη του υψώματος, όπου ανακόψαμε την κίνησή μας για να προβώ σε αναγνώριση μέχρι να πλησιάσει η ώρα κρούσεως. Είχαμε φθάσει στο επιθυμητό σημείο. Μπροστά μας, πάνω ακριβώς στη ράχη υπήρχε χωματόδρομος, που έρχονταν από τα ανατολικά και άρχιζε να κατηφορίζει προς τις εγκαταστάσεις του αντικειμενικού μας σκοπού. Πλησιάσαμε στο συρματόπλεγμα των εγκαταστάσεων και πήραμε θέσεις για την εκτόξευση της εφόδου μας.



Δευτέρα, 18 Ιουνίου 2018

Φωτογραφίες Αρχείου...

Υπάρχουν αρκετές φωτογραφίες, παλιές, ίσως ξεχασμένες, αλλά πάντα όταν βγαίνουν στην επιφάνεια, θυμίζουν τις καλές ή/και δύσκολες εποχές. Μέσα από το αρχείο της Λέσχης Καταδρομέων και Ιερολοχιτών, ανέσυρα δειγματοληπτικά μια σειρά φωτογραφιών που απεικονίζουν γνωστά, αγαπημένα πρόσωπα και συναδελφικές στιγμές της στρατιωτικής ζωής. Είναι μια σύντομη αναδρομή στην ιστορία των Ειδικών Δυνάμεων  του στρατού μας. Αναμνήσεις από το παρελθόν,  ίσως πυξίδα για το μέλλον...

Άνδρες του Ιερού Λόχου (ομάδα πολυβόλων) στη Λήμνο, μετά την κατάληψη του νησιού, στις 17 Οκτωβρίου του 1944, κάτω από τα γεμάτα περιέργεια και θαυμασμό βλέματα των κατοίκων. 



  
   1948. Γ' Μοίρα Καταδρομών. Ο Λόχος του Βοριά. Αναμνηστική φωτογραφία στον Πάρνωνα.

1953. Ε' Μοίρα Καταδρομών Αναγνωρίσεις στο Τσαλ-Νταγ.


1953. Νεαροί Αξιωματικοί  της Ε' ΜΚ.  

1956. Αναμνηστική φωτογραφία δύο καταδρομέων ΔΕΑ στο ΚΕΕΔ. 

1974. Σταυροβούνι,  Κύπρος. Από δεξιά: Ο  (τότε) Ανχης Παπαμελετίου Γεώργιος(+) με πολιτικά, ο (τότε) Τχης Βασίλειος Μανουράς και ο (τότε) Τχης Δημήτριος Κυριάκου.


1974. Ασπρόπυργος, Σχολή Αλεξιπτωτιστών. Επίδειξη του Σχολείου TAE-KWON-DO. Διακρίνονται ο (τότε) Υποστράτηγος Γεώργιος Βοριάς(+), Διοικητής της Διοικήσεως Δυνάμεων Καταδρομών ΔΚΔ/ΓΕΣ, ο (τότε) Ταξίαρχος Γεώργιος Παπαδόπουλος(+) Υποδιοικητής ΔΚΔ/ΓΕΣ, λοιποί αξιωματικοί των Καταδρομών και Σωμάτων Ασφαλείας και ο στρατιωτικός ακόλουθος της Ν. Κορέας.

1976. Ασπρόπυργος, Σχολή Αλεξιπτωτιστών. Μπροστά στο Διοικητήριο της ΣΧΑΛ. Στο μέσον όρθιος ο (τότε) Υποστράτηγος Γεώργιος Παπαδόπουλος(+) , Διοικητής ΔΚΔ/ΓΕΣ,  με αξιωματικούς και εκπαιδευτές της ΣΧΑΛ, σε αναμνηστική φωτογραφία με εκπαιδευθέντες Αμερικανούς Πεζοναύτες.

1991. Εξ αριστερών (στη φωτογραφία) ο ιδρυτής των SBS λόρδος Τζέλικο(+) και δίπλα του ο Ντέιβιντ Σάδερλαντ(+)  μπροστά στο μνημείο του Ιερού Λόχου στο Π. του Άρεως., κατά τη διάρκεια τελετής. Παλαιοί συμπολεμιστές στο Αιγαίο.

1991. Ο Λόρδος Τζέλικο, καταθέτει στεφάνι στο μνημείο του Ιερού Λόχου στο Πεδίο του Άρεως. Τιμή στους συναδέλφους συμπολεμιστές. (Όταν το Πεδίο του Άρεως ήταν ένας αξιοπρεπής χώρος)

Ανιχνευτής


Κυριακή, 17 Ιουνίου 2018

Ιστορίες Μακεδονομάχων...

"...Ο Μπατζής γλύτωσε απ' την τουρκική ενέδρα με πολλή δυσκολία και περισσή τύχη. Ο αρχηγός του, ο παρθενικός Βαγγέλης Νικολούδης και δέκα άλλοι σκοτώθηκαν πολεμώντας ακάλυπτοι. Αυτός τρύπωσε πίσω από μιά πέτρα και έριξε πολλές τουφεκιές στους Τούρκους. Έπειτα σύρθηκε με την κοιλιά προς τα κάτω χωρίς να πάψει να πυροβολεί. Ο τόπος γύρω έκαιε απ' τις τουρκικές σφαίρες. Πέτρες, χώματα, τινάζονταν στον αέρα. Μια σφαίρα μόνο τον πλήγωσε ελαφρά στο αριστερό χέρι. Ρίχθηκε σε μια ρεματιά και πήρε τον κατήφορο. Όσοι δοκίμασαν να ξεφύγουν προς τα πάνω, έπεσαν στα τουφέκια των "κυνηγών" (αβτζή ταμπούρ).

Χώθηκε σε μερικά χαμόκλαδα και έμεινε ακίνητος όλη τη μέρα. Πέρασαν πολλές φορές κοντά του οι Τούρκοι χωρίς να τον δουν. Τη νύχτα πήρε τον ανήφορο. Δεν ήξερε καθόλου τον τόπο. Βρέθηκε από τα Σφακιά της Κρήτης στα κατσάβραχα του Καϊμακτσαλάν. Ήξερε όμως ότι πίσω από το μεγάλο βουνό ήταν το Μορίχοβο, όπου το "σώμα" του. Έπρεπε ως τόσο να μην πέσει πολύ δεξιά ή αριστερά γιατί δεν θάβρισκε καλή υποδοχή.

Περπάτησε όλη τη νύχτα ξεθεωμένος και πεινασμένος. Μα δεν προχώρησε πολύ. Πάλευε ώρα πολλή στον απότομο ανήφορο και ξαφνικά βρισκόταν μπροστά σε απροσπέλαστο βράχο ή αδιάβατο γκρεμό. Γύριζε πίσω και ξανάρχιζε απ' την αρχή την κουραστική προσπάθεια.

Ξημερώθηκε σε μια ράχη. Με φρίκη είδε τότε ένα απόσπασμα κυνηγούς να στέκουν σ' ένα χαμηλότερο ύψωμα 150 μέτρα παραπέρα. Ο αξιωματικός τους, κοίταζε με τα κιάλια γύρω μη τυχόν υπήρχαν μεμονωμένοι αντάρτες που έφευγαν. Ο Μπατζής κόλλησε στο βράχο.

Ύστερα από κάμποση ώρα έφυγαν. Με τις χακί στολές, χακί φέσι, γκέτες και τσαρούχια, βάδιζαν αραιά ο ένας πίσω από τον άλλο, τα τουφέκια τα είχαν έτοιμα στο χέρι σαν να πήγαιναν για λαγό.

Ξαναπήρε τον ατέλειωτο ανήφορο. 

Κοντά το μεσημέρι βρήκε ένα τσομπάνο με το κοπάδι του. Του πήρε το λίγο μαύρο ψωμί και το καταβρόχθισε κοντά σε μιά κρύα βρύση. Έπλυνε και το πληγωμένο χέρι του. Ξάπλωσε επάνω στην παχειά φτέρη και τον πήρε ο ύπνος. Κάποτε άκουσε κάποιο ελαφρό θόρυβο. Πετάχθηκε με το όπλο στο χέρι. Βλέπει ξαφνικά δέκα κομιταζήδες να 'ρχονται κατεπάνω του να τον πιάσουν!

Δύο τον είχαν πλησιάσει. Φύτεψε μια σφαίρα στο μέτωπο του πρώτου και κτύπησε τον άλλο στο μάγουλο. Ήταν περίφημος σκοπευτής και γλήγορος στο τουφέκι. Οι άλλοι κομιτατζήδες άδειασαν ξαφνιασμένοι τα όπλα τους. Ο Μπατζής χώθηκε στη φτέρη και σούρθηκε με την κοιλιά στον κατήφορο. Η φτέρη γύρω του θεριζόταν. Αυτός ξεγλιστρούσε. Έριχνε μόνο αν έβλεπε κανένα κεφάλι σηκωμένο. Δεν του είχαν απομείνει πολλές σφαίρες. Οι κομιτατζήδες πάλι πυροβολούσαν στα τυφλά, καρφωμένοι στη θέση τους και χωμένοι στη φτέρη.

Κατόρθωσε να ξεφύγει. Μια σφαίρα του είχε τρυπήσει το αριστερό αυτί. Ξαναπήρε τον ανήφορο. Κατά το βράδυ δρασκέλισε την αλπική κορυφογραμμή. Είδε ν' απλώνεται κάτω ένα απέραντο δάσος. Ήταν το Μορίχοβο! Γεμάτος χαρά άρχισε να κατεβαίνει. 

Μα ξάφνου βλέπει να προβαίνουν αριστερά του Τούρκοι που τον είδαν και του έριξαν. Κτύπησε τον πρώτο που ερχόταν κατεπάνω του, άδειασε τις τέσσερεις σφαίρες στους άλλους και ρίχθηκε κατρακυλώντας τον κατήφορο. Μιά σφαίρα τρύπησε το παντελόνι του, άλλη το στιβάνι, τρίτη το μπράτσο.

Καταματωμένος και κατατσακισμένος χώθηκε στο δάσος. Πέρασε όλη τη νύχτα μέσα στα ολόισια πεύκα και τα  έλατα. Την άλλη μέρα σύρθηκε με κόπο προς τα κάτω. Βρήκε ένα νεροπριόνι. Οι άνθρωποι εκεί δεν ήξεραν πολλά ελληνικά. Τον δέχθηκαν όμως με προθυμία, συμπόνια και αγάπη. Του έδωσαν να φάει και έπλυναν και έδεσαν τις πληγές του. Είχαν παραχωμένο κάπου ένα πρόχειρο φαρμακείο. Τον κατέβασαν έπειτα μ' ένα μουλάρι στο λημέρι του Βολάνη, που ήταν μια ώρα χαμηλότερα. Τον κύκλωσαν όλοι με αγωνία.

- Τι έγινε μωρέ; ρώτησε ο Βολάνης.
Κούνησε το κεφάλι. 
- Πήγαν, χάθηκαν.
- Χάθηκαν όλοι;
- Όλοι. Πάει και το ρολόι μου.
- Ο Νικολούδης; Ο Καραβίτης;
- Και αυτοί.
- Τους είδες μωρέ σκοτωμένους;
- Είδα τον καπετάν Βαγγέλη το Νικολούδη. Πάει και ο Καραβίτης. Όλοι χάθηκαν. Πάει και το ρολόι μου.

Ο Καραβίτης και αρκετοί άλλοι είχαν γλυτώσει.

- Να πάει στο διάτανο το ρολόι σου με το κεφάλι σου μαζί.. φώναξε θυμωμένος ο Βολάνης.
- Το ρολογάκι μου... ξαναείπε απαρηγόρητος ο Μπατζής."







Τρίτη, 8 Μαΐου 2018

Κάποτε στο Αιγαίο...


Μάϊος 1944. Η καταδρομική δύναμη του Ιερού Λόχου αποβιβάζεται από το βρετανικό σκάφος μεταφοράς σε ελαστικές λέμβους και κωπηλατεί προς την ακτή της Σάμου. Απόλυτη σιγή επικρατεί για να μην γίνουν αντιληπτοί, από τους Γερμανούς σκοπούς. Η περίπολος έχει αποστολή την καταστροφή του σταθμού διοικήσεως. Καλλιτεχνική αποθανάτιση της σκηνής του κινδύνου και του φόβου της σύλληψης από τον Αμερικανό στρατιωτικό ανταποκριτή Bernard Perlin, ο οποίος συνόδευε την περίπολο στην επιχείρηση. (Πηγή περιοδικό LIFE 25 Φεβρ 1945, σελ. 47)
Στη Σύμη, στις  8 Μαΐου του 1945, ο Γερμανός διοικητής Ανατολικού Αιγαίου, υποστράτηγος Ότο Βάγκνερ (Otto Wagener) υπογράφει το πρωτόκολλο παράδοσης των γερμανικών στρατευμάτων του, στην συμμαχική αντιπροσωπεία του Στρατηγείου Μέσης Ανατολής. Αναμεσά τους και ο Έλληνας διοικητής του Ιερού Λόχου, συνταγματάρχης Χριστόδουλος Τσιγάντες.

Ο στρατηγός Βάγκνερ, μετεπιβιβαζόμενος στο βρετανικό σκάφος που θα τον μεταφέρει στη Σύμη για την υπογραφή της παράδοσης, χαιρετά ναζιστικά τους Βρετανούς  αξιωματικούς υποδοχής του, οι οποίοι δεν ανταποδίδουν τον χαιρετισμό. (πηγή φωτογραφίας)
Ο Βάγκνερ, βετεράνος του 1ου ΠΠ, που μερικά χρόνια πριν, το 1933, τελούσε υπό την εύνοια του Χίτλερ, όντας από τα ιδρυτικά στελέχη του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματός του, με υψηλή θέση στα παραστρατιωτικά "τάγματα εφόδου" και προσωπικός σύμβουλος του Χίτλερ περί τα οικονομικά, αντιμετώπισε το 1937 τον παρ' ολίγον τυφεκισμό του, γιατί με τις κινήσεις του για αναρρίχηση στην εξουσία "τσάντισε" τα άλλα κομματικά στελέχη  που έβαλαν λόγια στο αφεντικό του.



Δευτέρα, 30 Απριλίου 2018

Η ρίψη του ταχύπλοου

Ένα CCA, στο οποίο ξεχωρίζει ο χαρακτηριστικός ιστός επικοινωνιών (Πηγή)
Ένα πολύ κατατοπιστικό πρόσφατο βίντεο, δείχνει τον τρόπο ρίψεως 2 ταχυπλόων σκαφών ειδικών επιχειρήσεων από αεροσκάφος C-17 Globemaster, ενώ τα πληρώματα, ακολουθούν με ελευθέρα πτώση για να συναντήσουν τα σκάφη τους. 

Τα ταχύπλοα σκάφη έχουν το μεγαλύτερο ενδιαφέρον, γιατί πρόκειται για τα σκάφη μάχης-συνοδείας Combatant Craft Assault Μk1(CCA Μk1), τεχνολογίας Stealth, σχετικά πρόσφατα αποκτηθέντα από την αμερικανική  Διακλαδική Διοίκηση  Ειδικών Επιχειρήσεων, στα πλαίσια του προγράμματος αναβάθμισης των ταχυπλόων σκαφών ειδικών επιχειρήσεων. Μάλιστα, έχουν θεαθεί και στον Περσικό, ανοικτά των ακτών των ΗΑΕ, προφανώς υπό τον επιχειρησιακό έλεγχο των Δυνάμεων Ειδικών Επιχειρήσεων, της αμερικανικής Κεντρικής  Διοίκησης CENTCOM.

Το σκάφος, μήκους περίπου 13 μέτρων, πρόκειται να χρησιμοποιηθεί  σε επιχειρήσεις ναυτικής απαγόρευσης (Maritime Interdiction Operations, MIO) σε περιοχές μεσαίας ή υψηλής επικινδυνότητας, αλλά και σε επιχειρήσεις διεισδύσεως ή εκκένωσης τμημάτων ειδικών δυνάμεων, καθώς και σε αποστολές επιτήρησης ακτών.

Σύγκριση CCA και CCM από πλευράς μεγέθους. Το πρώτο, είναι τουλάχιστον 6 μέτρα μικρότερο. (Πηγή)
Είναι μικρότερο κατά 6 μέτρα από το ταχύπλοο μεταφοράς προσωπικού Combatant Craft Medium, (CCM) και μπορεί να ριφθεί με αλεξίπτωτα φόρτου από αεροσκάφος C-17, όπως αναφέρθηκε προηγουμένως.

Κατασκευάζεται από συνθετικό υλικό τεχνολογίας SPRINT, το οποίο προσδίδει μικρό βάρος και μεγάλη αντοχή. Οι μηχανές του είναι diesel υψηλής ισχύος. Το σκάφος είναι ανοικτό, αλλά διαθέτει αναδιπλούμενα  αλεξήνεμα και αλεξίσφαιρα προστατευτικά ασπίδια, για την προστασία του  πενταμελούς (μάλλον) πληρώματος.


Είναι εξοπλισμένο επί ιστού με ναυτικό ραντάρ, κεραία επικοινωνιών και αισθητήρες τύπου FLIR (Forward Looking Infrared). Σχεδιάζεται και η τοποθέτηση ειδικού ραντάρ ανίχνευσης στόχων επιφανείας-αέρος  Surface Search Phased Array (SSPA), το οποίο και θα αντικαταστήσει το παλιό ραντάρ. Εννοείται ότι διαθέτει GPS  και όλο το φάσμα ασυρμάτων επικοινωνιών (UHF/VHF/HF/SATCOMMs)


Ο οπλισμός του προς το παρόν εκτιμάται ότι περιλαμβάνει πολυβόλο .50, ένα ή δύο πολυβόλα των 7,62 χιλ. και πολυβόλο βομβίδων ΜΚ19.

Η αυτονομία του εκτιμάται στα 400 έως 500 ναυτικά μίλια, ενώ η ταχύτητά του πρέπει να ξεπερνά του 40 κόμβους με κατάσταση θαλάσσης 3. Ακριβή στοιχεία για τις επιδόσεις του και τις δυνατότητές του, δεν έχουν δοθεί ακόμη στη δημοσιότητα, αφού συνεχίζονται οι αξιολογήσεις τουλάχιστον μέχρι το 2019.

Στο βίντεο που ακολουθεί θα δείτε, τον τρόπο αφέσεως  των ταχυπλόων σκαφών και το πλήρωμα SWCC να φεύγει από το τεράστιο χώρο της ατράκτου του C-17. Έχουμε μιλήσει σε παλιό άρθρο  για τους Αμερικανούς χειριστές ταχυπλόων σκαφών.

Ανιχνευτής







Σάββατο, 7 Απριλίου 2018

Τρίτη, 27 Μαρτίου 2018

Η απελευθέρωση της Νισύρου από τον Ιερό Λόχο (11-12 Φεβρουαρίου 1945)




Γράφει ο ιστορικός Δρ Ν. Νικολούδης*

Στις αρχές του 1945 η ήττα του Γ΄ Ράιχ εθεωρείτο πλέον δεδομένη από όλους τους εμπολέμους. Παρά ταύτα, σε αρκετά νησιά του Αιγαίου εξακολουθούσαν να παραμένουν γερμανικές μονάδες η αποχώρηση των οποίων καθίστατο όλο και πιο αβέβαιη. Όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Ι.Κ. Μανέτας, «ο βραδύς ρυθμός με τον οποίον διεξήγετο μέχρι των αρχών Οκτωβρίου [1944] η εκκένωσις της Ελλάδος υπό των γερμανικών δυνάμεων είχεν ως αποτέλεσμα ώστε κατά την απελευθέρωσιν των Αθηνών – 12 Οκτωβρίου 1944 - να κατέχωνται ακόμη υπό του εχθρού οκτώ εκ των νήσων της Δωδεκανήσου, η Κρήτη, η Μήλος, η Λήμνος, η Θάσος και η Σαμοθράκη. Διεφαίνετο ως εκ τούτου ότι πολλαί γερμανικαί φρουραί των νήσων του Αιγαίου θα απεκόπτοντο εκ των υπολοίπων γερμανικών δυνάμεων αι οποίαι υπεχώρουν εξ Ελλάδος προς τα βορειοδυτικά. Η αποκοπή αυτή ανησυχούσε πολύ την διοίκησιν του Ιερού Λόχου και τους Βρετανούς αρμοδίους, διότι η κατάστασις κατοχής θα παρετείνετο μέχρι της συνθηκολογήσεως της Γερμανίας, η πραγματοποίησις της οποίας εφαίνετο προσεγγίζουσα μεν αλλά πολύ βραδέως. Εάν αι αποκοπτώμεναι αυταί δυνάμεις παρέμενον ανενόχλητοι, θα επεδίδοντο εις την πειρατείαν με στόχον τας ελευθέρας νήσους του Αιγαίου… Ως εκ τούτου η διοίκησις της βρετανικής “Δυνάμεως 142” και του Ιερού Λόχου απεφάσισαν όπως δια συνεχών παρενοχλήσεων και αποβατικών καταδρομών διακόπτουν την άνετον παραμονήν των Γερμανών επί των κατεχομένων υπ’ αυτών νήσων, με τελικόν σκοπόν την προοδευτικήν εκκαθάρισιν της περιοχής του Αιγαίου εκ των υπολειμμάτων του αντιπάλου»[1]

Μετά την απόβαση στη Νορμανδία (6 Ιουνίου 1944) και τη μεταφορά του μεγαλύτερου μέρους των αγγλοαμερικανικών δυνάμεων στη Γαλλία (και δευτερευόντως στην Ιταλία), στα τέλη του 1944 στον χώρο του Αιγαίου απέμεναν ως κύριες συμμαχικές μονάδες υπό τη διοίκηση του Στρατηγείου Μέσης Ανατολής η «Δύναμη 142» (που περιλάμβανε τα κατάλοιπα των βρετανικών ειδικών δυνάμεων στο Αιγαίο και τον Ιερό Λόχο) και η «Δύναμη 281» (ουσιαστικά δηλαδή η 5η Ινδική Ταξιαρχία)[2]

Θέση της Νισύρου (με κόκκινο) μέσα στα Δωδεκάνησα (Πηγή)

Αυτές επρόκειτο να αναλάβουν το κύριο βάρος των επιχειρήσεων παρενόχλησης των γερμανικών φρουρών προκειμένου να τις αποτρέψουν από τη λαφυραγώγηση των νησιών και να τις εξαναγκάσουν να παραδοθούν (ταυτόχρονα όμως έπρεπε να αποφεύγονται οι κατά το δυνατόν άσκοπες συμμαχικές απώλειες). Ως έδρα των καταδρομικών επιχειρήσεων ορίστηκε η Σύμη, η οποία είχε απελευθερωθεί μετά από συντονισμένη ελληνοβρετανική επιχείρηση στις 15 Ιουλίου 1944[3]. Εκεί εγκαταστάθηκε το «Απόσπασμα Αιγαίου» του Ιερού Λόχου, το οποίο από τις 31 Δεκεμβρίου 1944 αποτελείτο από το 2ο Καταδρομικό Τμήμα της Α΄ Μοίρας, με επικεφαλής τον αντισυνταγματάρχη Τρύφωνα Τριανταφυλλάκο[4]. Το Τμήμα αυτό ενισχύθηκε τις επόμενες εβδομάδες από 31 Ιερολοχίτες και μία διμοιρία της Β΄ Μοίρας υπό τον υπολοχαγό Απ. Ζαλαχώρη.



Κυριακή, 25 Μαρτίου 2018

Οι αμφίβιοι Καταδρομείς του '21

ΛΥΤΡΑΣ Νικηφόρος (1832-1927). Η πυρπόληση της τουρκικής ναυαρχίδας από τον Κανάρη

Δεν ήταν άλλοι από τους ναύτες των πυρπολικών.  Τα πυρπολικά ήταν πλωτές εμπρηστικές βόμβες. Μπουρλότα! Παλιά πλοία, ή πλοία πολύ φτηνής κατασκευής, γεμάτα με εύφλεκτα υλικά. Χρησιμοποιούνταν για να βάλουν φωτιά σε εχθρικά πλοία ή να προκαλέσουν πανικό στο πλήρωμα τους. Τεχνική, που ξεκίνησε από τα αρχαία χρόνια, για να φτάσει στην εποχή της επανάστασης να γίνει τρομερό όπλο!

Υπήρχε όμως ειδική τεχνική στην κατασκευή και την τοποθέτηση των εκρηκτικών. Η μετατροπή ενός παλιού πλοίου σε πυρπολικό στοίχιζε μέχρι και 100 χιλιάδες γρόσια της εποχής. Δηλαδή κάπου 200 χιλιάδες Ευρώ, αν κάνουμε την σημερινή ισοτιμία 1 γρόσι = 2 Ευρώ! Έπρεπε λοιπόν κάποιοι να χρηματοδοτούν! Και αυτοί ήταν είτε οι επαναστατικές επιτροπές κατά τόπους με εράνους που έκαναν, είτε  πλούσιοι καραβοκυραίοι που ενίσχυαν τον αγώνα. Αλλά και η κάθε επιχείρηση στοίχιζε και έπρεπε  να καλυφθεί, όπως φαίνεται μέσα από αναφορές εκείνης της εποχής.

Γεμάτο εύφλεκτα υλικά τα οποία στοιβάζονταν με κατάλληλο τρόπο ώστε να διευκολύνουν την γρήγορη ανάφλεξη, το πλοίο αλείφονταν εσωτερικά, με πίσσα και νάφθα. Ακόμη και τα ιστία αλείφονταν με τον ίδιο τρόπο.

Κατά μήκος του καταστρώματος και στα δύο πλευρά του πλοίου υπήρχαν τετράγωνα ανοίγματα και εκεί εσωτερικά, τοποθετούσαν βαρέλια γεμάτα πυρίτιδα, πλασμένη σε σβώλους για να μπορεί να εκτοξεύεται κατά την έκρηξη.  Επίσης πάλι κατά μήκος του καταστρώματος υπήρχαν αγωγοί (λούκια) κατασκευασμένοι με σανίδες, γεμάτοι και αυτοί με εύφλεκτη ύλη, οι οποίοι αφού διέτρεχαν το πλοίο περιμετρικά, κατέληγαν στην πρύμνη του, όπου υπήρχε το άνοιγμα του πηδαλίου, από όπου διέφευγε το πλήρωμα με βάρκα, πριν ο τελευταίος, ο πυρπολητής, συνήθως ο καπετάνιος, βάλει φωτιά. Τα πλαϊνά ανοίγματα, οι "μπουκαπόρτες" κατά την στιγμή της προσκόλλησης στο εχθρικό πλοίο ήταν ανοικτές για την γρήγορη ανάφλεξη με τη βοήθεια του ανέμου, ενώ στο ταξίδι παρέμεναν κλειστές για την αποφυγή υγρασίας.

Υπάρχουν καταγεγραμμένες λεπτομερείς περιγραφές για τον τρόπο κατασκευής. Κατά την επανάσταση του '21 οι Ψαριανοί είχαν την πρωτοβουλία σ' αυτό.

Τους πλοιάρχους των πυρπολικών τους επέλεγαν αρχικά οι κοινότητες των Ψαρών, των Σπετσών και της Ύδρας, που είχαν αναλάβει τον ναυτικό αγώνα Με τη σειρά τους οι καπετάνιοι, συγκροτούσαν τα πληρώματά τους από τους ικανότερους και τολμηρότερους Έλληνες ναυτικούς. Ήταν όλοι τους εθελοντές σ’ αυτήν την εξαιρετικά επικίνδυνη υπηρεσία. Συνολικά οι τολμηροί αυτοί ναυτικοί, ήταν λιγότεροι από 500.

Στα πυρπολικά υπήρχε ενσυνείδητη πειθαρχία, υπακοή αλλά και αλληλοεκτίμηση του ενός στις ικανότητες του άλλου και αλληλοσεβασμός. Αποτέλεσμα αυτού του αλληλοσεβασμού ήταν οι πλοίαρχοι να αποκαλούν και να θεωρούν τους άνδρες των πληρωμάτων τους συντρόφους. Αυτό ήταν και το καταδρομικό τους "πνεύμα".

Τα πυρπολικά, κατά τις επιθέσεις τους εναντίον εχθρικών πλοίων, ακολουθούσαν πάντα πλοία συνοδείας για υποστήριξη και διάσωση των πληρωμάτων.

Η τακτική των πυρπολικών ή των "ηφαιστείων" όπως τα αποκαλούσαν ήταν απλή. Είτε έκαναν νυχτερινές αιφνιδιαστικές επιθέσεις σε μεγάλα αγκυροβολημένα πολεμικά πλοία των Οθωμανών είτε στις ναυμαχίες, με τόλμη και δεξιοτεχνία, έφερναν σε ευνοϊκή θέση σε σχέση με τον εχθρικό στόλο το πυρπολικό τους και στη συνέχεια επέλεγαν το στόχο τους μεταξύ των μεγαλύτερων πολεμικών πλοίων του εχθρού. 

Με κατάλληλους χειρισμούς και ουριοδρομία προσπαθούσαν να αποφύγουν τα πυρά των αντιπάλων τους και να αγκιστρώσουν γερά το «μπουρλότο» τους πάνω στο πλοίο-θήραμα. Οι Οθωμανοί ναύτες προσπαθούσαν να τους απωθήσουν με καταιγισμό βλημάτων κάθε είδους πυροβόλων όπλων ή με βάρκες που έστελναν εναντίον τους και οι οποίες με γάντζους που έριχναν στο πυρπολικό προσπαθούσαν να το σύρουν με σκοινιά μακριά από το στόχο τους.

Όταν  πετύχαιναν την αποστολή τους, οι φλόγες από το «μπουρλότο» τύλιγαν το εχθρικό πλοίο, ενώ τα εμπρηστικά βλήματα διασπείρονταν πάνω στα ξάρτια και το κατάστρωμα του. Οι φλόγες τύλιγαν το ξύλινο σώμα του πλοίου και οι καπνοί από τα καιγόμενα ξύλα και κάθε είδους αντικείμενα έκοβαν την ανάσα και τύφλωναν τα πληρώματα, τους πεζοναύτες και τους στρατιώτες που επέβαιναν στο πυρπολούμενο πλοίο.

Πώς διέφευγαν οι ναύτες των πυρπολικών; Με τη βάρκα διαφυγής, την "σκαμπαβία" τους, όπως την ονόμαζαν. Την έσερναν από την απυρόβλητη πλευρά του πυρπολικού. Μόλις πετύχαιναν την αγκίστρωση στο εχθρικό σκάφος, περνούσαν όλοι στην βάρκα που την έφερναν στην πρύμνη και ο πυρπολητής έβαζε την φωτιά με ένα δαυλό. Και ενώ άρχιζε η φωτιά να δυναμώνει, αυτοί τραβούσαν γερό κουπί, προσπαθώντας να απομακρυνθούν και να προσεγγίσουν το πλοίο υποστήριξης,  πολλές φορές μαχόμενοι για να αποφύγουν εχθρικές βάρκες που κατέφθαναν για να τους καταδιώξουν και να τους εξουδετερώσουν.

Το πλοίο τους,  υποστήριζε με κανονιοβολισμούς εναντίον των εχθρών. Κανονική ειδική αμφίβια επιχείρηση! Έχουν καταγραφεί αρκετές τέτοιες που παρέμειναν στην ναυτική μας ιστορία.

Οι επικίνδυνες και τολμηρές αυτές ενέργειες, επιβραβεύονταν από την επαναστατική κυβέρνηση και ηθικά αλλά και οικονομικά για να υπάρχει κίνητρο στη συνέχιση των επιχειρήσεων, όπως φαίνεται από διατάγματα της εποχής.

Τελικά η τόλμη νικούσε!