Κωνσταντίνος Κόρκας. Αναμνήσεις ενός Ιερολοχίτη...

Πριν από δύο ημέρες, ο Στρατηγός Κόρκας, έφτασε στα 101 χρόνια του! Γερό σκαρί, που άντεξε σε όλους τους καιρούς! "Ζωντανή ιστορία" ένδοξων αγώνων της πατρίδας μας! Ένας "ποταμός" εμπειριών, γνώσεων και ενθουσιασμού με ό,τι έχει να κάνει με την Ελλάδα! 

Έμαθα ότι ο Α/ΓΕΕΘΑ, με δύο Στρατηγούς, προερχόμενους από τις Ειδικές Δυνάμεις, τον τίμησαν με την επίσκεψή τους και του ευχήθηκαν! 

Ως μια ελάχιστη συμβολική πράξη αναγνώρισης του έργου του και της προσφοράς του στην πατρίδα, αναδημοσιεύω προηγούμενο άρθρο που περιγράφει την ιστορία του μέσα στον Ιερό Λόχο.

Υποβάλλω και εγώ τις θερμές μου ευχές στο Στρατηγό! Και του χρόνου να του ευχηθούμε και πάλι!

Σύντομο Βιογραφικό Σημείωμα

 

Ο Αντιστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κόρκας γεννήθηκε στο χωριό Πουλίτσα Κορινθίας το έτος 1921.

Αποφοίτησε από τη ΣΣΕ το 1943 με το βαθμό του Ανθλγού (ΠΖ).

Απεστρατεύθη το 1980 με το βαθμό του Αντιστρατήγου και με τον τίτλο του Επίτιμου Διοικητού της 1ης Στρατιάς.

Διοίκησε:

Τον 14 ΛΟΚ (1947 – 49)

Τη Γ’ ΜΑΚ (1954 – 55)

Το 3ο ΣΠ «ΡΙΜΙΝΙ» (1971 – 72)

Την ΧΙ ΜΠ (1973 – 74)

Το Β’ ΣΣ το 1974-1976

Το Δ’ ΣΣ του οποίου υπήρξε ο πρώτος διοικητής το 1976

Την 1η Στρατιά

Υπηρέτησε:

Στην Συμμαχική Δύναμη Μ.Ο. 4 – 133 Δύναμης το 1944.

Στο ΝΑΤΟ LSE το 1955 – 57.

Ως ΑΚΕΔ Βουκουρεστίου–Βουδαπέστης το 1968–70

Ως Α’ Υ/ΓΕΣ το 1977 και

Ως ΓΕΠΣ/ΓΕΣ το 1979 – 80.

Πολέμησε:

Στις επιχειρήσεις της Κρήτης (1941), της Β. Αφρικής (1942-43), στα νησιά του Αιγαίου και τα Δωδεκάνησα (1943 – 45) και τέλος στις επιχειρήσεις της περιόδου 1947-49 όπου και τραυματίσθηκε δύο φορές.

Τιμήθηκε με τις εξής ηθικές αμοιβές:

α. Προαγωγή επ’ ανδραγαθία.

β. Χρυσό Σταυρό Φοίνικα μετά Ξιφών.

γ. Χρυσό Σταυρό Βασιλικού Τάγματος Γεωργίου Α ́.

δ. Σταυρό Ταξιαρχών Βασιλικού Τάγματος Φοίνικος.

ε. Σταυρός Ταξιαρχών Τάγματος Γεωργίου Α ́.

στ. Χρυσόν Αριστείον Ανδρείας (εξάκις)

ζ. Πολεμικό Σταυρό Β’ Τάξεως.

η. Πολεμικό Σταυρό Γ’ Τάξεως (επτάκις)

θ. Μετάλλιο Εξαιρέτου πράξεων (Τρις)

ι. Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας Β’ Τάξεως

ια. Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας Γ’ Τάξεως.

ιβ. Αναμνηστικό Μετάλλιο Πολέμου 1940-41.

ιγ. Αναμνηστικό Μετάλλιο Πολέμου 1941-45

ιδ. Βρετανικό Μετάλλιο Ανδρείας

ιε. Ανώτατο Παράσημο Εθνικής Αξίας της Γαλλίας.

(Ακολουθεί η Αναδημοσίευση)

 

Ο Τσιγάντες δίνει οδηγίες στους
άνδρες του 

Μια ακόμη πρωτότυπη αφήγηση, δημοσιεύτηκε πριν από μερικούς μήνες στο περιοδικό "Εθνικές Επάλξεις"του Συνδέσμου Επιτελών Εθνικής Άμυνας, (ΣΕΕΘΑ), δηλαδή των αποφοίτων της ομώνυμης Σχολής, που εδρεύει στην παλιά Σχολή Ευελπίδων (σημερινά δικαστήρια) αλλά στην πρόσοψη μέσα στο ωραίο νεοκλασικού ρυθμού κτίριο.

Η Σχολή Εθνικής Άμυνας (ΣΕΘΑ)  που δεν είναι στο ευρύ κοινό ιδιαίτερα γνωστή, αποτελεί θα μπορούσε κάποιος να πει, το διδακτορικό επίπεδο επιμόρφωσης, όχι μόνο στρατιωτικών, αλλά και ανωτέρων πολιτικών υπαλλήλων του δημοσίου, σε θέματα εθνικής πολιτικής και άμυνας της χώρας μας. Δεκάδες καθηγητές, πρέσβεις, ανώτατοι αξιωματικοί όλων των κλάδων, υπουργοί και άλλοι κρατικοί λειτουργοί, αλλά και καταξιωμένοι δημοσιογράφοι και εκπρόσωποι ή αρχηγοί κομμάτων, διέρχονται και δίνουν στους σπουδαστές τη "θέση" τους, για τις εθνικές και διεθνείς εξελίξεις.

Το τεύχος 111 του τριμηνιαίου περιοδικού, που δημοσιεύτηκε το Μάρτιο του 2015, αφιερώνεται στην ιστορική διαδρομή των Ιερών Λόχων, που εμφανίσθηκαν κατά καιρούς στην πατρίδα μας, ξεκινώντας από τον πρώτο Ιερό Λόχο των Θηβαίων και φτάνοντας στον σύγχρονο "Ιερό Λόχο", γιατί και σήμερα υπάρχει ένας!

Στέκομαι όμως περισσότερο στον Ιερό Λόχο Μέσης Ανατολής, που και αυτός δεν έγινε ευρέως γνωστός, ίσως γιατί δεν εξυπηρετούσε πολιτικά συμφέροντα! Οι επιχειρήσεις του όμως στο Αιγαίο, έμειναν ανεξίτηλες στις σελίδες της ιστορίας! Ήταν μια μονάδα θρύλος, στην οποία, τα περισσότερα αιγαιοπελαγίτικα νησιά οφείλουν την απελευθέρωσή τους από τους Ναζί.

Σήμερα, ελάχιστοι μαχητές Ιερολοχίτες βρίσκονται στη ζωή και μεταξύ αυτών ο Στρατηγός Κόρκας, που έχει αν και στα περασμένα 90 του, ακόμη κάτι από την ακμάδα του και αυτό το αντιλαμβάνεται αμέσως ένας συνομιλητής του!

Διατηρεί πολύ καλή μνήμη και θυμάται με το μικρό τους όνομα συμπολεμιστές του Ιερού Λόχου, αλλά και στρατιώτες του, μετέπειτα καταδρομείς, που πολέμησε μαζί τους σε επιχειρήσεις από το '41 μέχρι το '49. 

Στο περιοδικό, αφηγείται για μια ακόμη φορά την προσωπική του ιστορία, που όμως είναι συνυφασμένη με τη δημιουργία και την δράση του Ιερού Λόχου. Αλλά δεν είναι απλά μια ξερή αφήγηση! Είναι μια ζωντανή αφήγηση, που συνεπαίρνει τον αναγνώστη!

Επειδή το περιοδικό δεν είναι πολύ γνωστό, αν και περιλαμβάνει πάντα εξαιρετικά άρθρα, (όσοι ενδιαφέρονται για συνδρομή μπορούν ν' απευθυνθούν στο τηλέφωνο: 2108811853 ή email seethaee@gmail.com) θεώρησα σκόπιμο να αναδημοσιεύσω εδώ την αφήγηση του παλιού Ιερολοχίτη Στρατηγού, γιατί πραγματικά αξίζει!

Σήμερα, ο Στρατηγός είναι ίσως το μόνο στη ζωή ιδρυτικό μέλος της Λέσχης Καταδρομέων-Ιερολοχιτών, της πρώτης Λέσχης Καταδρομών που ιδρύθηκε στη χώρα μας και ταυτόχρονα του πρώτου πολεμικού σωματείου ειδικών δυνάμεων! Σ' αυτήν, μπορούν να εγγραφούν μέλη όσοι υπηρέτησαν  στις ειδικές δυνάμεις ανεξάρτητα από βαθμό, έφεδροι και μόνιμοι και ν' ασχοληθούν με διάφορες δραστηριότητες. Εδρεύει στο κέντρο της Αθήνας, Μαυρομιχάλη 15. (τηλ: 2103235907, www.lki.gr)

Παρακάτω, μπορείτε να διαβάσετε όλη την αφήγηση, που περιλαμβάνει τις προσωπικές του εμπειρίες από τη μάχη της Κρήτης, τη διαφυγή του στην Αίγυπτο μέσω Τουρκίας, την ένταξή του στον Ιερό Λόχο τη συμμετοχή του στις επιχειρήσεις της Β. Αφρικής, εναντίον του Afriκa Korps του Ρόμελ.   και στις επιχειρήσεις του Αιγαίου.

Ανιχνευτής

Επιμέλεια–Ιστορική Καταγραφή: Υπό Αντγου ε.α. κ. Σπύρου Μπελεγράτη, Προέδρου ΔΣ ΣΕΕΘΑ

Πρόλογος 

Η ιστορία της δημιουργίας του Ιερού Λόχου κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, θα μπορούσε να νοηθεί ότι έχει τις απαρχές της και σε μια ίσως ξεχασμένη ιστορική περίοδο για την σημερινή πραγματικότητα. Ήταν τότε, που οι νέοι βλαστοί της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων, όσοι βέβαια δεν είχαν αναχωρήσει για το μέτωπο και συνέχιζαν μέχρι τις 23 Απριλίου 1941 την εκπαίδευση τους στην Σχολή (326 πρωτοετείς Ευέλπιδες), διετάχθησαν να αναλάβουν καθήκοντα ασφαλείας στην πόλη των Αθηνών, λίγο πριν την επικείμενη κατάληψή της από τους Γερμανούς. Όμως στην ψυχή και την καρδιά εκείνων των νέων, φώλιαζε η δίψα για την ελευθερία, άλλα και την συνέχιση του αγώνα για την πατρίδα[1]. 

Ο Ανγος ε.α. Κ. Κόρκας, επίτιμος διοικητής Στρατιάς, σε ομιλία του το 2012 στο Πολεμικό Μουσείο, για την επέτειο των 70 χρόνων από ιδρύσεως του Ιερού Λόχου Μέσης Ανατολής  (πηγή ΓΕΣ) 

Επίδοση αναμνηστικής πλακέτας από τον τότε Α/ΓΕΣ Αντγο Αλκιβιάδη Στεφανή στην επετειο των 75 χρόνων από ιδρύσεως του Ιερού Λόχου.

Επιλέξαμε να ακολουθήσουμε τα βήματα του θρύλου και της ιστορίας, σε ένα πραγματικό περιδιάβασμά της με σύγχρονες μαρτυρίες, όπως του ιερολοχίτη Αντγου ε.α. Κόρκα Κωνσταντίνου, για να περιγράψουμε εκ του ασφαλούς ένα πραγματικό γεγονός, σε συνδυασμό με την υπάρχουσα βιβλιογραφία. Αναφερόμαστε όπως γίνεται κατανοητό, στην δημιουργία και την συμμετοχή στον αγώνα της χώρας μας, ενάντια στον φασισμό της εποχής, του σύγχρονου Ιερού Λόχου, κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (Β΄ ΠΠ), 70 χρόνια μετά την λήξη του. 

Η Γερμανική Επέμβαση και Κατοχή 

Μετά την κατάληψη της πόλης των Αθηνών από τους Γερμανούς, οι τότε πρωτοετείς Ευέλπιδες υπό την ηγεσία λίγων φωτισμένων Αξιωματικών, θα βρεθούν μετά από περιπετειώδη αγώνα στην περιοχή Κολυμπάρι Χανίων[2], με δική τους καθαρά πρωτοβουλία[3], παρά τις επίσημες διαταγές της τότε ηγεσίας της Στρατιωτικής Δκσης Αθηνών (ΣΔΑ). Εκεί συμμετείχαν άμεσα και με την άφιξή τους, στις προετοιμασίες για την άμυνα της νήσου Κρήτης, υπό την ηγεσία του Νεοζηλανδού Στρατηγού Φράϋμπεργκ[4]. Ο δρόμος προς την Κρήτη βέβαια, δεν ήταν εύκολος, αφού κατεδιώκοντο συνεχώς από τις Γερμανικές δυνάμεις και ευρίσκοντο υπό την απειλή της Γερμανικής Αεροπορίας, η οποία και προσέβαλε την φάλαγγα των επιταγμένων οχημάτων της ΣΣΕ στην Πελοπόννησο, πριν τελικά πατήσουν το Κρητικό έδαφος[5]. Οι Γερμανοί επιθυμούντες τον πλήρη έλεγχο της Μεσογείου, επιχείρησαν την γνωστή συνδυασμένη αεραποβατική και αμφίβια ενέργεια για κατάληψη της νήσου («Unternehmen Merkur»-Επιχείρηση «Ερμής»), η οποία είχε επιτυχία ίσως για ένα απόλυτο λόγο, όπως αφουγκραζόμαστε από τα χείλη του τότε πρωτοετούς Ευέλπιδος Αντγου ε.α. σήμερα, Κόρκα Κωνσταντίνου: 

Στη Μάχη της Κρήτης 

Επιχείρηση "Ερμής". Διάταξη των τομέων αμύνης και ζωνών επιθέσεως της 20/5/1941, (Αρχείο ΓΕΣ/ΔΙΣ).

«….Ήταν 20 Μαΐου1941, ημέρα κατά την οποία οι τότε πρωτοετείς Ευέλπιδες, θα λαμβάναμε τον βαθμό του Ανθυπασπιστή, για να αναχωρήσουμε με προορισμό τις Μονάδες του Στρατού μας ως Διμοιρίτες, όταν άρχισε η Γερμανική Επιχείρηση, για κατάληψη της Κρήτης. Η Σχολή Ευελπίδων, βρέθηκε στην Κυρία Προσπάθεια των Γερμανών, δηλαδή την επιχείρηση κατάληψης του Αεροδρομίου Μάλεμε. Εδώ ένα και μοναδικό ύψωμα, το ύψωμα 107, που δεσπόζει του Αεροδρομίου και το οποίο υπερασπιζόταν μια διμοιρία Νεοζηλανδών, έπαιξε τραγικό ρόλο στην διεξαγωγή της άμυνας, όταν για άγνωστους λόγους, εγκαταλείφθηκε για λίγο. 

Εμείς βλέπαμε από ψηλά την διεξαγωγή της λυσσώδους μάχης, - εξηγεί ο Στγός αλλά και συμμετείχαμε στις επιχειρήσεις για αντιμετώπιση της απειλής στον τομέα μας, έχοντας τα πρώτα θύματα[6]. Μετά την κατάληψη όμως του υψώματος 107 και παρά τις επίμονες προσπάθειες του Στρατηγού Φράιμπεργκ για ανακατάληψή του, οι Γερμανοί άρχισαν να γίνονται κύριοι του αεροδρομίου Μάλεμε, από το οποίο μετέφεραν γρήγορα και εκ του ασφαλούς νέες δυνάμεις. Στην ουσία, όταν έπεσε το Μάλεμε, έπεσε και η Κρήτη…. 

Η Διοίκησή μας μετά από διαταγή και διαβλέποντας την επικείμενη πλήρη κατάληψη του νησιού, μας διέταξε να πορευθούμε προς τα Σφακιά, με σκοπό ίσως την διαφυγή μας προς την Αίγυπτο. Διαπιστώνοντας όμως αδυναμία αναχωρήσεως από την Κρήτη, αλλά και μεταφοράς μας προς την Μέση Ανατολή, όπου θα μετέβαιναν η τότε Ελληνική Κυβέρνηση Τσουδερού, καθώς και μεγάλο μέρος των Αγγλικών δυνάμεων που έλαβαν μέρος στις επιχειρήσεις, διετάχθη την 28η Μαΐου 1941, η αυτοδιάλυσή μας…[7] 

Ήταν ίσως ένα μοιραίο λάθος, αφού αν είχε πραγματοποιηθεί η μεταφορά μας στην Αίγυπτο, θα είχαμε στην ουσία συντελέσει στην μερική, ή και συνολική ανασυγκρότηση του Στρατού μας, ως μικρά και πολύτιμα στελέχη. Ήμασταν τότε περίπου 300 έτοιμοι Διμοιρίτες, μπαρουτοκαπνισμένοι ήδη…».

Η Αιχμαλωσία και η Διαφυγή προς την Μέση Ανατολή 

Μετά την κατάληψη της Κρήτης από τους Γερμανούς, άρχισε η προσπάθεια σταθεροποίησής τους στο νησί, με τις πρώτες ωμότητες να διαπράττονται από τις δυνάμεις κατοχής. Μεγάλο μέρος από τους συμμετέχοντες στις επιχειρήσεις, θα συλληφθεί και θα μεταφερθεί σε στρατόπεδα αιχμαλώτων: 

«…Μετά την ουσιαστική λήξη των επιχειρήσεων, αρκετοί από εμάς συνελήφθησαν και μεταφέρθηκαν στις παιδικές εξοχές (Χανιά και Ηράκλειο), αλλά και στην Σούδα, όπου είχαν δημιουργηθεί στρατόπεδα αιχμαλώτων[8]. Μείναμε φυλακισμένοι περίπου ένα τρίμηνο, αποκτώντας όμως τον σεβασμό του κατακτητή, αφού ξεχωρίζαμε ήδη από την τιμημένη στολή του Ευέλπιδος, που φορούσαμε. Μας κράτησαν ξεχωριστά ως Αξκούς και λαμβάναμε ήδη πλήρη μερίδα τροφής, πριν την τελική απελευθέρωσή μας και την επιστροφή στην Αθήνα, όπου επικρατούσε ο ζόφος της κατοχής. 

Εγώ και αδελφός μου, που πολέμησε στο Ελληνοαλβανικό μέτωπο και επέστρεψε τραυματίας, συλλάβαμε αμέσως σχεδόν την ιδέα, για μετάβασή μας κρυφά στην Μέση Ανατολή, για συνέχιση του αγώνα. Οι καταστάσεις ήταν δύσκολες και έπρεπε να πληρώσουμε οι ίδιοι τα έξοδα μεταβάσεως. Ανα-χώρησε πρώτα ο αδελφός μου, ώστε να μη συλληφθούμε και οι δύο μαζί, αφού το μέλλον σε τέτοια περίπτωση ήταν προδιαγεγραμμένο, δηλαδή εκτελεστικό απόσπασμα. Προσπάθησα να φύγω δύο φορές, καταβάλλοντας το αναγκαίο ποσό, περίπου 50.000 δραχμές της εποχής, την κάθε φορά…δεν κατέστη δυνατό… 

Κατά την τρίτη προσπάθειά μου, διεκπεραιώθηκα στην Κάρυστο, ήρθε ο καπετάν Γιάννης από την Κούλουρη νύκτα και με μετέφερε μαζί με άλλους σε μια άγνωστη περιοχή, νότια του σημερινού Τσεσμέ. Δεν γνωρίζαμε όμως αν βρισκόμασταν στις Μικρασιατικές ακτές και επομένως σε Τουρκικό έδαφος. Με μύριες προφυλάξεις βαδίσαμε για το πρώτο χωριό της περιοχής, για να διαπιστώσαμε σύντομα, ότι ήταν το χωριό Αλάτσατα, όπου ο Πρόεδρος της περιοχής (Μουχτάρης), καταγόμενος από την Κρήτη, μας βοήθησε σημαντικά, ενώ μας διευκόλυνε να μεταβούμε στο τότε Ελληνικό προξενείο του Τσεσμέ, όπου μας εδόθησαν και λίγα χρήματα. 

Από εκεί αναχωρήσαμε πάλι δια θαλάσσης, με την βοήθεια του προξενείου και προορισμό την Κύπρο, ακολουθώντας τις Μικρασιατικές ακτές, αφού η ευρύτερη περιοχή του Αιγαίου ελέγχετο από τις δυνάμεις του άξονα, ενώ τα Δωδεκάνησα ευρίσκοντο τότε υπό Ιταλική κατοχή. Μετά από εξαιρετικά μεγάλες ταλαιπωρίες και δυσκολίες, αφιχθήκαμε σε μια έρημη ακτή του βόρειου τμήματος της Αγγλοκρατούμενης τότε Κύπρου, δυτικά της Κυρήνειας, αλλά οι Κύπριοι αδελφοί μας κάτοικοι της περιοχής, που αντιλήφθηκαν την ύπαρξή μας και διαπίστωσαν γρήγορα ότι είμαστε Έλληνες, μας υπεδέχθησαν με μεγάλη χαρά και τιμές. 

Μείναμε για 10 ημέρες περίπου σε «καραντίνα», προτού αναχωρήσουμε πάλι δια θαλάσσης, με προορισμό την Χάϊφα του Ισραήλ. Νοτίως της συγκεκριμένης πόλεως, είχε δημιουργηθεί κλιμάκιο του Ελληνικού Στρατού (ΕΣ), στο οποίο αμέσως μεταφερθήκαμε, για να φορέσουμε στη συνέχεια, την τιμημένη στολή του Έλληνα Αξιωματικού…» 

Η Οργάνωση του Αγώνα στην Μέση Ανατολή 

«….Παράλληλα με τα διαδραματισθέντα γεγονότα στη χώρα μας κατά την διάρκεια των ετών 1940-41, στην ευρύτερη περιοχή του Καΐρου και Αλεξανδρείας, συνεπεία της υφιστάμενης τότε μεγάλης Ελληνικής μειονότητας[9], είχε γίνει προσπάθεια για δημιουργία μονάδων του Στρατού μας, με Έλληνες την καταγωγή εθελοντές, μετά την έναρξη του Ελληνοϊταλικού Πολέμου, από την τότε Ελληνική κυβέρνηση. 

Στη βάση της συγκεκριμένης ενέργειας, στηρίχθηκαν και άλλες μετέπειτα προσπάθειες δημιουργίας Ελληνικών οργανωμένων Μονάδων και Σχηματισμών, εκτός του κυρίως Ελλαδικού κορμού. Πρέπει να σημειωθεί, ότι στο ευρύτερο θέατρο επιχειρήσεων της βορείου Αφρικής, την συγκεκριμένη περίοδο, γίνεται προσπάθεια, επικράτησης των δυνάμεων του άξονα, προεξαρχόντων των δυνάμεων του Ρόμελ[10], με το περίφημο «Afrika Korps». Στις ήδη υφιστάμενες αλλά και μετέπειτα δημιουργούμενες Μονάδες του Ελληνικού Στρατού εκτός συνόρων, εντάχθηκαν και πολλοί εθελοντές από την Ελλάδα, που διέφυγαν προς την Μέση Ανατολή.

 Όταν αφίχθηκε στην Αίγυπτο η κυβέρνηση Τσουδερού[11], μία Ελληνική Μονάδα με έδρα το Κάϊρο και εθελοντές από την Ισμαηλία, την Αλεξάνδρεια και γενικά την περιοχή του Σουέζ, ήταν ήδη οργανωμένη. Την Μονάδα αυτή ενίσχυσαν και οργάνωσαν καλύτερα, οι πρώτοι εθελοντές της Ταξιαρχίας Έβρου, εθελοντές απ’ όπου υπήρχε ελληνισμός την εποχή εκείνη (Αφρική, Κωνσταντινούπολη, Μέση Ανατολή, Αμερική κ.λ.π.), καθώς και άλλοι που μετέβησαν στην Αίγυπτο, κυρίως μέσω Τουρκίας, μετά την κατάληψη της χώρας μας από τον κατακτητή. Ορισμένες από αυτές τις Μονάδες, απετέλεσαν την προμετωπίδα αλλά και την δεξαμενή στελεχών, από την οποία δημιουργήθηκε, ο Ιερός Λόχος, που έγραψε σελίδες δόξας κατά την νέα ιστορική περίοδο, στο μέτωπο της βορείου Αφρικής και στην συνέχεια στην χώρα μας….» 

«…..Μετά την παρουσίασή μας στο κλιμάκιο του ΕΣ της Χάιφα, ενταχθήκαμε στο 5ο Τάγμα της 2ης Ελληνικής Ταξιαρχίας, που δημιουργήθηκε στην περιοχή. Ο αδελφός μου εν τω μεταξύ, είχε τοποθετηθεί σε αντίστοιχη Μονάδα της 1ης Ελληνικής Ταξιαρχίας. Ήταν αρχές του έτους 1942 και στην ουσία μέχρι να καταφθάσουμε μαζί με άλλους τότε συναδέλφους στην Μέση Ανατολή, χρειασθήκαμε περί τους τρεις μήνες. Στην ίδια περιοχή και περίοδο, έγιναν και τα πρώτα επεισόδια, μεταξύ στελεχών διαφορετικών πολιτικών προσανατολισμών, προκαλώντας την επέμβαση της τότε εξόριστης Ελληνικής Κυβέρνησης, αλλά και του Αγγλικού παράγοντα. 

Περί της αρχές το ιδίου έτους, έφθασε στην Μέση Ανατολή και ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος[12], άνθρωπος ιδιαίτερα μορφωμένος, ο οποίος ανέλαβε Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Τσουδερού και Υπουργός Εθνικής Άμυνας. Στην ευρύτερη περιοχή του Ισραήλ – Παλαιστίνης, είχαν οργανωθεί τότε δύο συνολικά Ελληνικές Ταξιαρχίες, δύο Συντάγματα Πυροβολικού, το Κέντρο των Σχολών εντός του οποίου ήταν εντεταγμένοι περί τις δυόμιση χιλιάδες Αξκοί και στελέχη γενικότερα του Ελληνικού Στρατού…..»

Η δημιουργία του Ιερού Λόχου 

Ο νέος ΥΕΘΑ αντικατέστησε σχεδόν όλες τις Διοικήσεις, έλαβε μέτρα εναντίον αρκετών στελεχών και Αξιωματικών, δρώντας περιοριστικά σε αρκετούς από αυτούς (Μαρ – Απρ 1942). Την ίδια περίοδο εξεδόθη μία διαταγή, για την συγκρότηση του αρχικά ονομασθέντος «Λόχου Επιλέκτων» ή «Λόχου Αθανάτων» και Διοικητή τον Επίλαρχο Στεφανάκη Αντώνιο.

 «… Ήμουν από τους πρώτους που ζήτησα να ενταχθώ εθελοντικά στην συγκεκριμένη υπομονάδα, η οποία αριθμούσε τότε περί τα 80 στελέχη – αξκούς και θα υπήγετο απ’ ευθείας στην 2η Ελληνική Ταξιαρχία, που είχε τότε Δκτή τον Σχη Μπουρδάρα Αλιβιάδη[13]. Την 12η Σεπτεμβρίου 1942 και μετά την αρχική συγκρότηση του Λόχου, παρουσιάστηκε αυθορμήτως στο Λόχο, ο Σχης Χριστόδουλος Τσιγάντες[14], ο οποίος αντιμετώπισε την αντίθετη στάση μεγάλης μερίδας των ενταγμένων και παρόντων στο Λόχο Αξκών. 

Τον Τσιγάντε όμως, διέκρινε η ευστροφία και η διπλωματική αντιμετώπιση τέτοιων αντιδράσεων, αφού αντιμετώπισε την αντίθεση των παρισταμένων, με την εξής στιχομυθία “…Έχετε δίκιο για την αντίδρασή σας, αλλά εγώ γνωρίζω ότι είστε οι καλύτεροι πολεμιστές και Αξκοί.. αφήστε με να σας οδηγήσω στον πόλεμο για την Ελλάδα μας…” Υπόψη ότι ο Σχης Χριστόδουλος Τσιγάντες λόγω της αντίθεσής του προς την Κυβέρνηση Μεταξά, δεν είχε ανακληθεί από αυτήν το 1940, αναχώρησε για το εξωτερικό και ενετάχθη στην Λεγεώνα των ξένων της Γαλλίας και μάλιστα πολέμησε εναντίον των Γερμανών του Ρόμελ στο Μπίρ Χακίμ. Του απαντήσαμε, ότι “…εμείς την Ελλάδα θέλουμε να ελευθερώσουμε και τίποτε άλλο..” και έτσι έγινε δεκτός από την πλειοψηφία του νέου Ιερού Λόχου. 

Ο Τσιγάντες στη συνέχεια ορίσθηκε με Δγή διοικητής του Λόχου, ενώ μετά απ’ ευθείας επαφές με τον τότε Υφυπουργό Εθνικής Άμυνας, Βύρωνα Καραπαναγιώτη[15], επέτυχε την μεταστάθμευσή μας στην περιοχή του Μεάντι του Καϊρου, όπου ήταν ανεπτυγμένη και η 2α Μεραρχία των Νεοζηλανδών του Στρατηγού Φράιμπεργκ, γνωστή σε μας από την μάχη της Κρήτης. Υπόψη, ότι ο συγκεκριμένος Στρατηγός, είχε συμμετάσχει και στις αποτυχημένες αποβατικές επιχειρήσεις των συμμάχων το 1915 (Α΄Π.Π.), για παραβίαση των στενών του Ελλησπόντου στην περιοχή της Καλλίπολης, όπου είχε τιμηθεί “επ’ ανδραγαθία” με το ανώτατο παράσημο του Ηνωμένου Βασιλείου, το “Victoria Cross”, το οποίο ελάχιστοι Αξκοί και στελέχη, ελάμβαναν μέχρι τότε. 

Θα πρέπει επίσης να τονισθεί, ότι ήταν ένας εξαιρετικός αξιωματικός και φιλέλλην…» «….Στην περιοχή Μεάντι, αρχίσαμε την εκπαίδευσή μας, ως λόχος πολυβόλων Vickers, με αντιαρματικό συγκρότημα. Με πρωτοβουλία και ενέργειες του Χριστόδουλου Τσιγάντε, εντάχθηκαν στον Ιερό Λόχο αρκετά έμπειρα και ικανά επιπλέον στελέχη, μεταξύ των οποίων και ο Ανδρέας Καλίνσκης, ο Καραβίτης (Υδκτής του Λόχου), ο Δουζίνας, αλλά και άλλοι, ανεξαρτήτως του Σώματος ή Κλάδου των ΕΔ από τον οποίο προήρχοντο. 

Ο Τσιγάντες ο οποίος έλκει την καταγωγή από την οικογένεια ομογενών της Ρουμανίας, ήταν επίσης Αξκός ιδιαίτερα μορφωμένος και απόφοιτος της Μεγάλης του Γένους Σχολής, διέγνωσε ότι στην ευρύτερη περιοχή του Καμπρίτ[16] στο Σουέζ, ήταν ανεπτυγμένο ένα Σύνταγμα Καταδρομών (SAS) του Αγγλικού Στρατού (1rst Regiment of Special Forces), το οποίο ήταν ένα εκ των καλυτέρων αντιστοίχων Συνταγμάτων, αν όχι το καλύτερο. 

Στο συγκεκριμένο συγκρότημα, υπηρετούσαν και εξέχουσες προσωπικότητες της Αγγλίας, όπως οι Λόρδοι Τζορτζ Τζέλικο[17] και Μπήτυ. Στο Σύνταγμα αυτό, ενταχθήκαμε για περαιτέρω εκπαίδευση[18] ως ειδικές δυνάμεις, αλλά και εκπαίδευση Αλεξιπτωτιστού. Ήμουν από τους πρώτους 42 εθελοντές που έλαβα εκπαίδευση αλεξιπτωτιστού, ενώ θα πρέπει να σημειωθεί ότι το άλμα των αλεξιπτωτιστών τότε, πραγματοποιείτο από ειδική οπή, στο κάτω μέρος της ατράκτου των αεροσκαφών της εποχής (Αεροσκάφη “Ουέλινγκτον”). 

Παράλληλα, την 1η Νοεμβρίου 1942 ο Λόχος Πολυβόλων, ονομάσθηκε Ιερός Λόχος, με το ρητό “Η Τάν ή επι Τάς” και το δόγμα “Ο Τολμών Νικά”…». 

Στην Πρώτη Γραμμή των Συγκρούσεων – Επιχειρήσεις στο Μέτωπο της Βορείου Αφρικής 

«…Μετά το πέρας της εκπαίδευσής μας, άρχισε η ανάθεση πραγματικών αποστολών μάχης, στις οποίες έλαβα μέρος από τους πρώτους (12 στελέχη στην πρώτη, 24 στην δεύτερη)[19], ενώ την ίδια περίοδο διεξάγεται όπως είναι γνωστό και η περίφημη μάχη του Ελ Αλαμέιν (22 Οκτ - 02 Νοε 1942). Για συμμετοχή στις επιχειρήσεις, ετοιμάσθηκε το σύνολο του Λόχου, ενώ ταυτόχρονα ενισχύθηκε με πολεμικό υλικό, όπως τα νέα τότε οχήματα τύπου jeep (αμερικανικής κατασκευής), επί των οποίων προσαρμόσθηκε και βαρύς οπλισμός. Έτσι τα νέα jeeps, κατέστησαν εξαιρετικά οχήματα μάχης, αφού διέθεταν 3 συνολικά πολυβόλα, δηλαδή ένα δίδυμο πίσω, ένα στην θέση του οδηγού καθώς και ένα βαρύ των 13,5΄΄, στην θέση του συνοδηγού….» 

«….Την 25η Ιανουαρίου 1943, ο Λόχος προωθήθηκε στην πρώτη γραμμή του μετώπου[20], η οποία εκείνη την εποχή ήταν Δυτικά της Λιβύης και συγκεκριμένα στα σύνορα της χώρας αυτής με την Τυνησία, πλησίον της περίφημης ισχυρά οργανωμένης από τους Γερμανούς τοποθεσίας Μάρεθ (Mareth)[21], η οποία ως γνωστό είναι φύσει οχυρά τοποθεσία, με υψηλά υψώματα [22].

 Όταν ο Λόχος έφθασε στην συγκεκριμένη περιοχή επί του παραλιακού άξονα, είχε πραγματοποιηθεί και η απόβαση των Αμερικανών στο Δυτικό τμήμα της Βορείου Αφρικής (περιοχές Αλγερίου – Καζαμπλάνκας). Επειδή υφίσταντο μεγάλες δυνάμεις των συμμάχων στο συγκεκριμένο θέατρο επιχειρήσεων, ενώ το μέτωπο ήταν αρκετά στενό, ο Αρχιστράτηγος των Συμμαχικών Στρατευμάτων Μοντγκόμερι, μας διεμήνυσε ότι δεν απαιτείτο προς το παρόν τουλάχιστον, η συμμετοχή μας στον αγώνα.

Ο Γάλλος Στρατηγός Leclerc τοποθετεί το σήμα του Ιερού Λόχου στη στολή του στην Τυνησία, το 1943, το οποίο μόλις του επιδόθηκε από το Σχη Τσιγάντε διοικητή του Ιερού Λόχου (αριστερά): Αρχείο ΓΕΣ/ΔΙΣ

Ο Τσιγάντες όμως με την βοήθεια του Λόρδου Τζέλικο και του τότε Πρίγκηπα Πέτρου, μετέπεισε τον Αρχιστράτηγο, με αποτέλεσμα να δοθεί διαταγή για μετακίνησή μας στο νότιο τμήμα του μετώπου. Διανύσαμε περί τα 250 χιλιόμετρα προς Νότο, ως επί το πλείστον σε έδαφος ερήμου, για να τεθούμε εμπροσθοφυλακή των Γαλλικών δυνάμεων (Δύναμη L) του Στρατηγού Λεκλέρκ[23]. Tην 14η Φεβρουαρίου 1943, ο Ιερός Λόχος έφθασε στο Νταλούτ[24], στα σύνορα Λιβύης Τυνησίας, ως εμποσθοφυλακή της δυνάμεως L, η οποία αναπτύχθηκε αμυντικά στην περιοχή “Κσάρ Ριλάν” (Ksar Ghilane ή KsarRillan)[25], με τον Ιερό Λόχο στις Γενικές Προφυλακές, ήτοι ακριβώς στην πρώτη γραμμή.

Σε συμπλοκή, έπεσε ηρωϊκά μαχόμενος στην περιοχή, ο Ανθλγός Αγλαμίσης Ιωάννης και συνελήφθη τραυματίας, ο εφ. Ανθλγός Καλαμίδας Ευστάθιος. Συμμετείχαμε στις επιχειρήσεις στην νέα τοποθεσία αμύνης των δυνάμεων του άξονα και ιδιαίτερα στις επιχειρήσεις στην περιοχή “Κσάρ Ριλάν”, όπου διεξήχθη τριήμερος λυσσώδης αγώνας και επιχειρήσεις των συμμάχων (10 Μαρ 1943). 

Εκεί εχάθησαν ο Ανθστής Ταουσόπουλος και ο Ανθλγός Αναγνωστίδης Άρης (αγνοούμενοι). Μετά την υπερκέραση όμως της τοποθεσίας Μάρεθ από την Νότια πλευρά από τον Μοντγκόμερι, κυρίως δια της Μεραρχίας του Στρατηγού Φράιμπεργκ (πλησίον της περιοχής Κσάρ Ριλάν), βρεθήκαμε και πάλι κοντά σε γνωστές για μας Νεοζηλανδικές δυνάμεις του υπόψη στρατηγού, στον οποίο τεθήκαμε από την 3η Απριλίου 1943 “υπό διοίκηση”, με την έγκριση βέβαια του αρχιστρατήγου…. 

Έτσι ο Ιερός Λόχος ετέθη εμπροσθοφυλακή της 2ας Ν/Ζ Μεραρχίας, η οποία υπερκέρασε την γραμμή Μάρεθ και κατέλαβε στη συνέχεια την πόλη Γκαμπές (Gabes)[26]. Σε μάχες που διεξήχθησαν στην περιοχή, έπεσαν ηρωικά μαχόμενοι, ο Ανθλγός Λαφογιάνης Ανδρέας και ο Ίλαρχος Μπουρδάκος Γρηγόριος…» «….Μετά την απελευθέρωση της πόλης Γκαμπές, αναπυχθήκαμε και πάλι στην πρώτη κυριολεκτικά γραμμή του μετώπου, ως εμπροσθοφυλακή της 2ας Νεοζηλανδικής Μεραρχίας (Φράιμπεργκ)[27] και κινηθήκαμε κυρίως προς Βορρά, αφικνούμενοι μετά από αγώνα, στην παραλιακή πόλη Σφάξ και στην συνέχεια στη Σούς[28]. 

Πολεμούσαμε μεταφέροντας το μήνυμα της ελευθερίας από την ιδιαίτερή μας πατρίδα και ελευθερώναμε πρώτοι εμείς μία μία τις παραλιακές πόλεις της Μεσογείου, από τις δυνάμεις των Γερμανών. Οι κάτοικοι μας ρωτούσαν τι εθνικότητας είμαστε και όταν άκουγαν ότι προερχόμαστε από την Ελλάδα και είμαστε Ελληνικός Στρατός, οι αυθόρμητες συγκινητικές ιαχές του πλήθους που μαζεύονταν στις παρυφές των πόλεων, μας έκαναν ιδιαίτερα υπερήφανους… ενώ η ιαχή “Vive la Crece”, απηχούσε τα συναισθήματα του Γαλλόφωνου τότε πληθυσμού της περιοχής… Σημειώνεται ότι στην τελευταία μεγάλη πόλη που απελευθερώσαμε (Σούς), ο Δήμαρχος της περιοχής έσπευσε να προϋπαντήσει τα δύο πρώτα εξοπλισμένα Ελληνικά τζιπ που έφθασαν στις παρυφές της, ενώ παρέδωσε τα κλειδιά της πόλης στον Δκτή μας, τον Σχη Χριστόδουλο Τσιγάντε…» 

«…Συνεχίσαμε προελαύνοντες προς την επόμενη τοποθεσία επιβραδύνσεως των Γερμανών, στην οποία για να λάβουμε επαφή, έπρεπε να διασχίσουμε μια μεγάλη ρεματιά, την οποία οι Γερμανοί για καθυστέρηση της δικής μας προχωρήσεως, είχαν παγιδεύσει ναρκοθετήσει καταλλήλως. Κάτοικοι όμως τις περιοχής, που είχαν διαγνώσει την ελληνική καταγωγή μας, μας προειδοποίησαν, με απο- τέλεσμα να αποφύγουμε τις απώλειες, κυρίως για την προπομπό των δύο πρώτων εξοπλισμένων οχημάτων. Επί του κυρίως παραλιακού άξονα προχωρήσεως και σε μια περιοχή κατάφυτη από ελαιώνες, προσβληθήκαμε από κατάλληλα τοποθετημένη ενέδρα των Γερμανών, ευτυχώς χωρίς απώλειες. 

Ανατρέψαμε την ενέδρα με την βοήθεια Νεοζηλανδικών αρμάτων μάχης, που μας ακολουθούσαν ως κύρια δύναμη, με κόστος δύο νεκρούς Ν/Ζ και ενός άρματος ….» 

Ο Σχης Τσιγάντες με άνδρες του Ιερού Λόχου, παρακολουθεί τους Γερμανούς αιχμαλώτους στο μέτωπο της Β. Αφρικής , μετά τη νίκη των συμμάχων (Αρχείο ΓΕΣ/ΔΙΣ)

«….Συνεχίζαμε πάντα εμπρός και στην πρώτη γραμμή του μετώπου, πολεμώντας τον κατακτητή της χώρας μας, με την ελπίδα να βρεθούμε και να τον αντιμετωπίσουμε στην πατρίδα μας. Μπροστά μας τώρα διαγραφόταν η φύσει οχυρά επόμενη τοποθεσία των Γερμανών, με την επωνυμία Ανφινταβίλ (Enfidaville), η όποια κείται κοντά στην αρχαία Καρχηδόνα[29] και διαγράφεται κυρίως από Β προς Ν, αρχίζοντας από τις Μεσογειακές ακτές. 

Στην τοποθεσία αυτή, πρώτες έλαβαν επαφή με τον εχθρό οι δικές μας δυνάμεις, ενώ άρχισαν να προωθούνται και άλλες κύριες των συμμάχων, για την τελευταία αποφασιστική μάχη. Είχαμε όμως εξαντλήσει όλα μας τα αποθέματα για την διεξαγωγή του αγώνα και εν αναμονή του ανεφοδιασμού μας από φορτηγό όχημα που μας απεστέλλετο με τα αναγκαία εφόδια –τρόφιμα, καύσιμα, πυρομαχικά και κυρίως νερό διαπιστώσαμε ότι το όχημα περνούσε κατά λάθος προς τις αντίπαλες γραμμές.

 Δυστυχώς όμως το όχημα μαζί με τους επιβαίνοντες έπεσαν στα χέρια των Γερμανών, παρά τις βολές προειδοποίησης που εμείς βάλαμε για να αποτρέψουμε την λάθος προώθησή του. Οι οκτώ άνδρες του υπόψη οχήματος[30], παρέμειναν υπό αιχμαλωσία περίπου ένα μήνα, πριν επιστρέψουν στις γραμμές μας. Στην περιοχή ουσιαστικά έλαβε χώρα, η τελευταία μας μάχη στο βορειοαφρικανικό μέτωπο, ενώ στην συνέχεια την 17η Απρ 1943 μας δόθηκε διαταγή, να επιστρέψουμε στο Κάιρο, πλησίον των πυραμίδων, όπου ήταν η έδρα μας. 

Επιστρέψαμε στο Κάιρο στις 02 Μαΐου 1943, ενώ ακολούθως πάλι με διαταγή, ο Λόχος μεταστάθμευσε στην περιοχή του Στρατοπέδου «El Basa», πλησίον των Λιβανικών συνόρων (22 Μαΐου 1943), όπου είχε επίσης στρατοπεδεύσει και η Αγγλική Ταξιαρχία Καταδρομών (SAS, SBS, LRDG)[31]. Στον χώρο αυτό άρχισε και η επί πλέον ενίσχυση του Λόχου με άλλους περίπου 50 Αξιωματικούς, ενώ για πρώτη φορά πήραμε και περί του 300 στρατιώτες.…."

Ένα είδος ιστιοφόρου (Καΐκι) που χρησιμοποιούσαν για μεταφορά προσωπικού  του Ιερού Λόχου στο Αιγαίο.

«…..Την 3η Σεπτεμβρίου 1943, ανακοινώθηκε ότι έγινε μεταστροφή της Ιταλίας, οπότε οι Γερμανοί έλαβαν κατάλληλα περιοριστικά μέτρα στην χώρα μας, στα οποία περιλαμβάνονταν και εν ψυχρώ εκτελέσεις μεγάλων τμημάτων του Ιταλικού Στρατού, όπως στην Κεφαλονιά (περί τις 10.000 θύματα βομβαρδισμών και εκτελέσεων) και στον Ισθμό της Κορίνθου όπου ερίφθησαν περί τους δέκα συρμούς τραίνων, με επιβαίνοντες Ιταλούς. 

Στην Κρήτη παράλληλα, βασικό πλέον ορμητήριο των Γερμανών στην Μεσόγειο, ήταν ή έδρα της 22ας Γερμανικής Αερομεταφερόμενης Μεραρχίας (airborne division), ενώ Δκτής στην περιοχή ήταν ένας άκαμπτος, αδίστακτος και σκληρός Αξκός, υπό το όνομα Αντγος Friedrich-Wilhelm Müller. Ο υπόψη Δκτής έλαβε την εντολή από την ανωτάτη Γερμανική Διοίκηση, για ανακατάληψη της Δωδεκανήσου, η οποία ως γνωστό μέχρι τότε τελούσε υπό Ιταλική κατοχή, ενώ Αγγλικές δυνάμεις είχαν ήδη καταλάβει επίκαιρα σημεία στο ανατολικό Αιγαίο, όπως οι νήσοι Σάμος, Λέρος Κάλυμνος μέχρι την Νάξο και την Πάρο. 

Εν τω μεταξύ, είχε πραγματοποιηθεί και η απόβαση των συμμάχων στη Σικελία (10η Ιουλίου του 1943) και στη συνέχεια στην Ιταλική χερσόνησο (Καλαβρία), με αποτέλεσμα την απαίτηση επί πλέον ενισχύσεων στο συγκεκριμένο Θέατρο Επιχειρήσεων. 

Επί του πρακτέου όμως, ο Τσόρτσιλ(32) επιθυμούσε η απόβαση να πραγματοποιηθεί για την απελευθέρωση της Ελληνικής χερσονήσου, προκαλώντας την ισχυρότατη αντίδραση του Στάλιν, ο οποίος εξέδωσε και ανακοίνωση για ευνόητους λόγους, στην οποία τόνιζε ότι:

 “…οποιαδήποτε συμμαχική ενέργεια επί της χερσονήσου του Αίμου, θα θεωρηθεί ενέργεια εναντίον των συμφερόντων της Ρωσίας”…»

«…..O Τσόρτσιλ όμως είχε ήδη εκδώσει διαταγή για προετοιμασία αποβατικής δύναμης, η οποία θα άνοιγε νέο μέτωπο στα Δωδεκάνησα… Για διασύνδεση με το περιβάλλον της μάχης και απ’ ευθείας επαφή με τον τοπικό πληθυσμό, η δύναμη αυτή, θα χρειαζόταν και Ελληνική συμμετοχή, η οποία μετά την σφοδρή αντίδραση των Ιταλών, καθορίσθηκε σε μόνο μια Δρία του Ιερού Λόχου, υπό Αγγλικά διακριτικά. Η Δρία αυτή οργανώθηκε με Δκτή τον Ανχη Μεσσηνόπουλο Φώτιο, αλλά ουσιαστικό Δρίτη τον Υπλγό Αντώνιο Ρήγα. Η δύναμή της αριθμούσε περί τα 45 άτομα, ενώ ομαδάρχης της 1ης ομάδας, ήταν ο υποφαινόμενος. 

Ολόκληρη η αποβατική δύναμη συγκεντρώθηκε στην περιοχή της Ισμαηλίας, Πορτ Σάϊδ, Σουέζ και Καμπρίτ, απαρτιζόμενη από 3 περίπου Μεραρχίες, δυνάμεις Καταδρομών, Μονάδες Γκούρκας και ειδικό κατά βάση εξοπλισμό…»

«…..Την 1η Σεπτεμβρίου 1943, επιβιβαστήκαμε σε αποβατικά πλοία, χωρίς να γνωρίζουμε τον προορισμό μας (Δρία Μεσσηνόπουλου), ενώ κατά τον πλου μάθαμε ότι είναι η νήσος Ρόδος και η αποστολή μας αφορούσε την εκκαθάριση τμημάτων επάκτιων πυροβόλων, που στήριζαν την άμυνα της νήσου. Ακριβώς όμως εκείνη την στιγμή, εδόθη εντολή από τον Αρχιστράτηγο των Συμμαχικών δυνάμεων Αϊζενχάουερ, για διάθεση των μεγάλων μονάδων επιφανείας του Στόλου της Μεσογείου, αλλά και αεροσκαφών μακράς ακτίνας δράσης, στο μέτωπο της Ανατολής που επιέζετο, με αποτέλεσμα να ακυρωθεί η αποστολή μας…. Έτσι έληξε άδοξα η σχεδιασθείσα επιχείρηση απόβασης στη Ρόδο και εμείς επιστρέψαμε στην Παλαιστίνη…».

Ιερολοχίτες κατά τη διάρκεια της μάχης της Νάξου. Αρχείο Κόρκα Κ.

«…. Στα Δωδεκάνησα όμως παράλληλα, είχαν αρχίσει προσπάθειες των Άγγλων κυρίως δια του Λόρδου Τζορτζ Τζέλικο, να προσεταιρισθούν μυστικά τις εκεί ευρισκόμενες Ιταλικές δυνάμεις του Ναυάρχου Καμπιόνι, με το μέρος των συμμάχων. Παράλληλα η Γερμανική Διοίκηση της Κρήτης, εξέδωσε άμεσα διαταγή επιχειρήσεων για κατάληψη ολόκληρου του τμήματος των Δωδεκανήσων, ενώ στη Ρόδο είχαν ήδη εισρεύσει περί τις 4-5000 Γερμανικές Δυνάμεις. Ταυτόχρονα, Βρετανικές δυνάμεις Καταδρομών και της 234 Ταξιαρχίας Μάλτας, κατέλαβαν τα νησιά Καστελόριζο, Σύμη, Κώ, Λέρο, Πάτμο, Ικαρία, Αστυπάλαια, Κάλυμνο, Σάμο, Λειψοί, Φούρνοι κ.α. 

Υπόψη, ότι Δκτής των ευρισκομένων στην Κρήτη Γερμανικών Δυνάμεων, Γερμανός Στρατηγός Friedrich Müller, ορισμένος από τον ίδιο το Χίτλερ μετά την απαγωγή του Στρατηγού Κράιπε, με απ’ ευθείας μετάθεσή του από το μέτωπο πλησίον της Μόσχας στην Κρήτη, ήταν ο επονομασθείς «χασάπης της Σεβαστουπόλεως», ήταν εκείνος που διέταξε την εκθεμελίωση της Κανδάνου, ήταν εκείνος που διέταξε πλήθος ωμοτήτων κατά του άμαχου πληθυσμού της Κρήτης και ήταν εκείνος που πριν την αποχώρηση των Γερμανικών δυνάμεων από την Βαλκανική, ορίσθηκε και Στρατάρχης ολόκληρης της Χερσονήσου του Αίμου. 

Χαρακτηρίσθηκε από την χώρα μας εγκληματίας πολέμου, εδικάσθη μετά την επικράτηση των συμμάχων στην Ευρώπη, οδηγήθηκε σε δίκη και καταδικάσθηκε στην εσχάτη των ποινών την 21η Μαΐου 1948, ως εγκληματίας πολέμου…Υπό τις εντολές του συγκεκριμένου Γερμανού Στρατηγού, ξεκίνησε το 1943 και ολοκληρώθηκε, η ανακατάληψη από τις Γερμανικές Δυνάμεις υπό τον Στρατηγό Φόν Κλέεμαν, της Κάσου, της Καρπάθου (6.000 αιχμάλωτοι), της Ρόδου (22.000 αιχμάλωτοι), της Σύμης της Λέρου, της Κω (6.000 αιχμάλωτοι), της Καλύμνου κλπ, όπου δηλαδή είχαν επικρατήσει Ιταλικές και Αγγλικές δυνάμεις….».

«…. Εν τω μεταξύ, ο Ιερός Λόχος πραγματοποίησε πολεμικό άλμα στη Σάμο (33), για απελευθέρωση του νησιού. Ταυτόχρονα στην Λέρο ενεργούσε και ομάδα Καταδρομών του Ιερού Λόχου (ομάδα Ζαχαράκη)34, η οποία κατά τις ενέργειες για κατάληψη της νήσου από τους Γερμανούς, διέφυγε προς τις Μικρασιατικές ακτές, χάρις στην επινοητικότητα του Λόρδου Jellico επικεφαλής του SBS (Special Boat Service), ο οποίος ως ιδιαίτερα γλωσσομαθής, παρέστησε τον Γερμανό Αξκό. Παράλληλα και πριν την κατάληψη της νήσου και αφού έγινε γνωστός ο κώδικας συνεννόησης των Γερμανών, εδόθη εντολή για να σπεύσει βοήθεια από την Σάμο, προς της Λέρο.

Ο Ιερός Λόχος επιβιβάστηκε σε δύο αντιτορπιλικά και έσπευσε προς το νησί. Όταν όμως φθάσαμε κοντά στην είσοδο του λιμένα Λακίου της Λέρου, εδόθη επείγουσα διαταγή από το Στρατηγείο της Μέσης Ανατολής, για άμεση επιστροφή μας στη Σάμο, λόγω της επικείμενης πλήρους κατάληψης της νήσου από τους Γερμανούς….»

«…..Κατά το χρονικό διάστημα 12-16 Νοε 1943, διεξήχθησαν οι επιχειρήσεις στη Λέρο, ενώ στις 19 Νοε 1943 άρχισε και ο βομβαρδισμός της Σάμου. Ταυτόχρονα οι Γερμανοί από την θάλασσα επί σκαφών επιφανείας, μετεβίβαζαν με ηχητικά συστήματα δια ζώσης την εντολή, για παράδοση των Ιταλικών και Συμμαχικών Δυνάμεων του νησιού, συμπεριλαμβανομένου και του Ιερού Λόχου. Σε αντίθετη περίπτωση, θα προέβαιναν σε άμεση δήωση του νησιού. Λόγω της ευρύτερα διαμορφωμένης κατάστασης στο Θέατρο επιχειρήσεων του Αιγαίου, ο Άγγλος Αρχιστράτηγος της Μέσης Ανατολής Ουίλσον, έδωσε εντολή εκκένωσης του νησιού. 

Ο Τσιγάντες όμως με τον Ιερό Λόχο, δεν μπορούσε να εγκαταλείψει Εθνικό Έδαφος… Μόνο κατόπιν διαταγής της κυβέρνησης Τσουδερού από την Μέση Ανατολή, εγκαταλείψαμε με ιδιαίτερη συγκίνηση την Σάμο, διαφεύγοντας με πλοιάρια προς τις Μικρασιατικές ακτές, στην περιοχή Κουσάντασι, όπου μείναμε για 10 περίπου ημέρες. Μαζί μας διέφυγαν 800 αντάρτες, 8000 περίπου Ιταλοί και 12.000 πρόσφυγες. Οι Ιερός Λόχος μεταφέρθηκε στη συνέχεια με τραίνο στην περιοχή Ελ Λατζούν της Παλαιστίνης, όπου ενισχύθηκε για δεύτερη φορά με 500 περίπου Αξκους, με αποτέλεσμα να οργανωθεί ως Σύνταγμα (35). Έτσι η δύναμή του, από τα 80 έως 100 στελέχη της αρχικής του συγκρότησης, έφθασε στις 1200 περίπου ψυχές περίπου, ενώ παράλληλα αρχίζει η εντατική αναδιοργάνωση και η επιπλέον εκπαίδευσή του…»

«… Την 24η Σεπτεμβρίου του έτους 1943 και μετά την μεταστροφή της Ιταλίας (6 Σεπ 1943), επισυνέβη ένα σημαντικό γεγονός στην όλη εξέλιξη των επιχειρήσεων. Συγκεκριμένα, πραγματοποιήθηκε σύσκεψη στην Γερμανική Καγκελαρία, στην οποία ήταν παρόντες όλοι οι Στρατάρχες και οι Αρχηγοί των Επιτελείων. Το θέμα ήταν η αντιμετώπιση της κατάστασης μετά την επικράτηση των συμμάχων, σε μεγάλο μέρος της Ιταλικής Χερσονήσου.

Η επικρατέστερη θέση του Γερμανικού επιτελείου, ήταν η σύμπτυξη όλων των Γερμανικών δυνάμεων της Βαλκανικής, επ’ ωφελεία άλλων μετώπων, στα οποία η Γερμανική Διοίκηση αντιμετώπιζε δυσκολίες. Υπόψη ότι στην Βαλκανική, η Γερμανία διέθετε τότε, περί τις 38 Μεραρχίες, ενώ μετά την μάχη του Στάλινγκραντ (36), είχε ήδη ξεκινήσει η Ρωσική αντεπίθεση. Ο Χίτλερ, ενώ το ίδιο βράδυ συμφώνησε, το επόμενο πρωί φώναξε τους επιτελείς του και τροποποίησε την εντολή του, απαιτώντας την απόσυρση μέρους των Γερμανικών δυνάμεων από την χερσόνησο του Αίμου, κυρίως του τότε Γιουγκοσλαβικού εδάφους. Στην Ελλάδα οι Γερμανοί διέθεταν εκείνη την περίοδο 9 Μεραρχίες(37), από τις οποίες διέταξε να μην αποσυρθούν σε κάθε περίπτωση από την χώρα δύο, εκείνες δηλαδή που είχαν έδρα την Κρήτη και την Ρόδο, με την εντολή να παραμείνουν στη θέση τους, έστω και αν το Βερολίνο κατελαμβάνετο, για τους εξής λόγους: 

α. Αν δεν υφίσταντο Γερμανικές Δυνάμεις στην Βαλκανική, οι σύμμαχοι θα πραγματοποιούσαν ταχεία μεταφορά δυνάμεων στη χώρα μας και στη συνέχεια θα προσέβαλλαν το μαλακό υπογάστριο των Γερμανικών δυνάμεων, κατά το πρότυπο του Μακεδονικού Μετώπου, στον Α΄ Π.Π. 

β. Οι Αεροπορικές βάσεις των συμμάχων στην Μέση Ανατολή, εύκολα και ταχύτατα θα μεταφέρονταν στην Ελλάδα, με αποτέλεσμα οι σύμμαχοι να αποκτήσουν στρατηγικά σημεία, από τα οποία θα απειλούσαν την Γερμανική βιομηχανία. 

γ. Οι σύμμαχοι θα γίνονταν κύριοι ή θα απειλούσαν σύντομα πλουτοπαραγωγικές πηγές στη Βαλκανική, όπως τα Ρουμανικά πετρέλαια.

δ. Η Τουρκία (επιτήδειος ουδέτερος) με 46 Μεραρχίες, ήταν δυνατό να προσεταιρισθεί εύκολα από τους συμμάχους

ε. Το σπουδαιότερο όμως γεγονός ήταν, ότι το 80% σε μερικά κύρια μεταλλεύματα που απαιτούσε τότε η Γερμανική βιομηχανία (κυρίως κασσίτερος και αλουμίνιο), μετά την εξέλιξη των επιχειρήσεων, αποστέλλονταν από την Ελλάδα και την Τουρκία. 

Η ακολουθία των γεγονότων στη συνέχεια, κατέδειξε αυτήν ακριβώς την διάσταση, κυρίως βέβαια μετά την δημιουργηθείσα κατάσταση, από την συμμαχική απόβαση στην Νορμανδία (06 Ιουν 1944), αλλά και την πίεση των Συμμάχων στην Στρατιά του Κέσσερλιγκ, που ενεργούσε στην Ιταλική χερσόνησο. Έτσι μετά την εισβολή των συμμάχων στα Γερμανικά εδάφη και την κατάληψη του Βερολίνου από τους Σοβιετικούς, τα γεγονότα πήραν μορφή χιονοστιβάδας…..»

Την 12η Οκτ 1944, οι Γερμανοί αποχωρούν από την Αθήνα και τον Ηπειρωτικό κορμό της χώρας μας, αλλά διατηρούν ακόμα δυνάμεις στο Αιγαίο και ιδιαίτερα στα Δωδεκάνησα και την Κρήτη. Στις 14 Οκτ 1944 εισήλθε στην Αθήνα το πρώτο τμήμα του Ελληνικού Στρατού της Μέσης Ανατολής, δηλαδή η Β΄ Μοίρα του Ενισχυμένου πλέον Ιερού Λόχου. 

Ακολούθησε σειρά Καταδρομικών και άλλων επιχειρήσεων από το σύνολο σχεδόν του Ιερού Λόχου, για να επιτευχθεί η σταδιακή απελευθέρωση της πλειοψηφίας των νήσων του Αιγαίου, πλην ορισμένων Γερμανικών φρουρών των Δωδεκανήσων και της Κρήτης, οι οποίες παρεδόθησαν στους Συμμάχους και τον Ελληνικό Στρατό (Ιερός Λόχος), με την λήξη του Πολέμου για τον Ευρωπαϊκό χώρο, τον Μάιο του επομένου έτους (1945). 

Στο Αιγαίο, ο Ιερός Λόχος εξετέλεσε 33 καταδρομικές επιχειρήσεις και 207 περιπολίες. Σοβαρές καταδρομικές επιχειρήσεις πραγματοποιήθηκαν στις νήσους Σύμη, Τήλο, Νάξο, Μήλο, Λήμνο, Σάμο,
Μυτιλήνη και τέλος στη Ρόδο.

 Πίνακας επιχειρήσεων Ιερού Λόχου στο Αιγαίο (1943-1945)

1. Απόβαση και παραμονή στη Σάμο (31 Οκτωβρίου μέχρι 19 Νοεμβρίου 1943)
2. Καταδρομική επιχείρηση στη Σάμο (7 έως 18 Μαρτίου 1944)
3. Καταδρομική επιχείρηση στα Ψαρά (30 έως 31 Μαρτίου 1944)
4. Καταδρομική επιχείρηση στη Λέσβο (3 έως 4 Απριλίου 1944)
5. Καταδρομική επιχείρηση στην Ίο (Ν27/28 Απριλίου μέχρι 28 Απριλίου 1944)
6. Καταδρομική επιχείρηση στην Αμοργό (29/30 Απριλίου μέχρι 2 Μαΐου 1944)
7. Καταδρομική επιχείρηση στην Πάρο (9/10 Μαΐου μέχρι 18 Μαΐου 1944)
8. Δεύτερη καταδρομή στη Σάμο (15 Μαΐου μέχρι 16 Ιουνίου 1944)
9. Καταδρομική επιχείρηση στη Χίο (27 Μαΐου μέχρι 5 Ιουνίου 1944)
10. Ειδική καταδρομική επιχείρηση εναντίον Λαγκάδας Χίου (9 έως 19 Ιουνίου 1944)
11. Ειδική καταδρομική επιχείρηση στο κόλπο Γέρας Μυτιλήνης (20/21 Ιουνίου μέχρι 21 Ιουνίου 1944)
12. Καταδρομική επιχείρηση στην Κάλυμνο (29 Ιουνίου μέχρι 2/3 Ιουλίου 1944)
13. Καταδρομική επιχείρηση στη Σύμη (Ν12/13 Ιουλίου μέχρι 14 Ιουλίου 1944)
14. Καταδρομική επιχείρηση στην Κάρπαθο (23 έως 25 Αυγούστου 1944)
15. Καταδρομική επιχείρηση στη Σαντορίνη (27 έως 31 Αυγούστου 1944)
16. Καταδρομική επιχείρηση στην Κω (6 Σεπτεμβρίου μέχρι 8 Σεπτεμβρίου 1944)
17. Καταδρομική επιχείρηση, κατάληψη και απελευθέρωση της Χίου (8 Σεπτεμβρίου 1944)
18. Καταδρομική επιχείρηση, κατάληψη και απελευθέρωση της Μυκόνου (25 Σεπτεμβρίου μέχρι 28 Σεπτεμβρίου 1944)
19. Καταδρομική επιχείρηση, κατάληψη και απελευθέρωση της Σάμου (4 Οκτωβρίου 1944)
20. Είσοδος δύναμης Ιερού Λόχου στην απελεύθερη από τους Γερμανούς Αθήνα (14 Οκτωβρίου 1944)
21. Καταδρομική επιχείρηση, κατάληψη και απελευθέρωση της Νάξου (13 Οκτωβρίου μέχρι 15 Οκτωβρίου 1944)
22. Καταδρομική επιχείρηση, κατάληψη και απελευθέρωση της Λήμνου (16 Οκτωβρίου μέχρι 17 Οκτωβρίου 1944)
23. Καταδρομική επιχείρηση, κατάληψη και απελευθέρωση της Μήλου (23 Οκτ 1944 και παραμονή μονάδας μέχρι 9 Μαΐου 1945)
24. Καταδρομική επιχείρηση, στη Τήλο (27 Οκτωβρίου μέχρι 28 Οκτωβρίου 1944)
25. Καταδρομική επιχείρηση, στη Νίσυρο (1 Φεβρουαρίου μέχρι 2 Φεβρουαρίου 1945)
26. Καταδρομική επιχείρηση, (δεύτερη), στη Τήλο (1 Μαρτίου 1945)
27. Ειδικές καταδρομικές επιχειρήσεις, στη Ρόδο (1 Μαΐου μέχρι 2 Μαΐου 1945) 

Καθώς το ρολόι της Ιστορίας τρέχει ασταμάτητα, γράφοντας νέες σελίδες δόξας για τον ιερό Λόχο στις απαρχές του έτους 1945, φθάνουμε ουσιαστικά στην λήξη του Β΄ Π.Π.

Προσωπικό του Ιερού Λόχου στην Κάλυμνο το 1945. Ο νεαρός τότε Κόρκας, τέταρτος από αριστερά. (Αρχείο Κόρκα Κ.)

«..Έτσι στις 29 Απριλίου 1945, υπογράφεται η παράδοση της Στρατιάς Κέσσερλινγκ στην Ιταλία, ενώ στη συνέχεια στις 5 Μαΐου 1945 υπογράφεται η παράδοση των Γερμανικών Στρατιών του βορρά στον Μοντγκόμερι και αντίστοιχα στις 07 Μαΐου 1945, η παράδοση των αντιστοίχων του νότου στον Αϊζενχάουερ. Η υπογραφή του τέλους του πολέμου στην Ευρώπη, γίνεται και από τους Σοβιετικούς, τις πρωινές ώρες της 9ης Μαΐου 1945, στο Βερολίνο (Στρατάρχης Ζούκοφ). 

Υπογραφή παράδοσης Δωδεκανήσων στη βρετανική διοίκηση, από τον Γερμανό Στρατηγό Βάγκνερ. (Πηγή)

Παράλληλα και ακριβώς μια ημέρα πριν στην νήσο Σύμη, δηλαδή την 8η Μαΐου 1945 παρόντος και του υποφαινόμενου(38), υπογράφεται η παράδοση των Γερμανικών φρουρών των νήσων της Δωδεκανήσου, που δεν είχαν απελευθερωθεί ακόμη από τον Ιερό Λόχο και ανήκαν βέβαια στην Γερμανική Μεραρχία, με έδρα την Ρόδο. Πρόκειται για τις Γερμανικές φρουρές Ρόδου, Κω, Καλύμνου, Λέρου, και Μήλου, οι οποίες παρεδόθησαν άνευ όρων. Το σκηνικό στην Σύμη διαγράφεται ως ακολούθως: 

Ο Ταξίαρχος Μόφατ υπογράφει το πρωτόκολλο παράδοσης των Γερμανών, παρουσία του Βρετανού ναυτικού διοικητή πλοιάρχου Λεγκ , του υποδιοικητού του, Σχη Μπάιρντ και του διοικητή του Ιερού Λόχου, Σχη Τσιγάντε (δεξιά) (Πηγή)

Παρόντες ήταν ο Ταξίαρχος Μόφατ (James Moffat) εκ μέρους του Αγγλικού Στρατηγείου Μέσης Ανατολής, ο Σχης Τσιγάντες Χριστόδουλος, ένας Γάλλος και ένας Βρετανός Σχης. 

Από την Ρόδο έρχεται ο Γερμανός Δκτής της 999 Γερμανικής Μεραρχίας Στγος Βάγκνερ (F.H.C. Wagner) και αφού ανέγνωσε το πρωτόκολλο παράδοσης, το υπέγραψε. Στη συνέχεια παρέδωσε και τον ατομικό του οπλισμό (πιστόλι) και αναχώρησε για Στρατόπεδο αιχμαλώτων, στη βόρειο Αφρική. 

Ο Άγγλος Ταξίαρχος Μόφατ, στραφείς προς τον Χριστόδουλο Τσιγάντε παρέδωσε το πιστόλι του Γερμανού Στρατηγού, με την εξής φράση “…αυτό το τρόπαιο, ανήκει στον Iερό Λόχο, τον απελευθερωτή των νήσων του Αιγαίου…” 

Στις 22.30 της ίδιας ημέρας, υπογράφεται στην βίλα Αριάδνη της Κνωσού στην Κρήτη και η τελευταία παράδοση των Γερμανών του Β΄Π.Π., δηλαδή της εκεί ευρισκομένης Γερμανικής Μεραρχίας, που αριθμούσε τότε περί τις 20.000 άνδρες, οι οποίοι στη συνέχεια επιβιβάσθηκαν προφανώς κατόπιν συμφωνίας, σε δύο οπλιταγωγά στην περιοχή της Σούδας και αναχώρησαν για την Βόρειο Αφρική (Στρδο Αιχμαλώτων)….»

«…. Στις 10 Μαΐου 1945 άρχισαν να συνεδριάζουν στο Παρίσι οι Υπουργοί Εξωτερικών (ΥΠΕΞ) των Μεγάλων Δυνάμεων, ώστε μαζί με τους αντιστοίχους των νικητών, να καθορίσουν το μέλλον των Ευρωπαϊκών Χωρών και της Ευρώπης γενικότερα. Η Ελλάδα ως γνωστό εζήτησε την παραχώρηση της Βορείου Ηπείρου, της νήσου Σάσωνος κοντά στο Δυρράχιο, την Κύπρο και τα Δωδεκάνησα. 

Για την Κύπρο που τότε ήταν υπό Αγγλική κατοχή, διαμηνύθηκε στη χώρα μας ότι ήταν «διμερές» θέμα, ενώ για τις λοιπές απαιτήσεις της, συνάντησε την σθεναρή αντίδραση των Σοβιετικών κυρίως. 

Ένα χρόνο περίπου μετά, με την σύμφωνη γνώμη του ΥΠΕΞ της Ρωσίας Μολότοφ, υπεγράφη η ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων στη χώρα μας, τα οποία βέβαια είχε απελευθερώσει ο Ιερός Λόχος… Τον Ιούλιο του έτους 1945 ο Ιερός Λόχος επέστρεψε στην Αθήνα, όπου και στη συνέχεια την 15η Σεπ 1945 αποσυγκροτήθηκε, με απόφαση της τότε Κυβέρνησης..»

«… Η προσφορά του Ιερού Λόχου προς την πατρίδα, είναι σίγουρα μεγάλη. Ως κυριότερα όμως στοιχεία της συνεισφοράς του, θα μπορούσαν να νοηθούν τα εξής:

 α. Συμμετοχή στον αγώνα για την απελευθέρωση της χώρας μας και ιδιαίτερα των νήσων του Αιγαίου αλλά και την ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων 

β. Απετέλεσε τον κύριο παράγοντα για την δημιουργία των μετέπειτα μονάδων Καταδρομών, Αλεξιπτωτιστών και του δόγματος Ανορθόδοξου Πολέμου.

γ. Τα υφιστάμενα μνημεία στις νήσους του Αιγαίου από τη δράση του, παραμένουν η κύρια παρακαταθήκη, αλλά και συμβόλαια τιμής για την σύγχρονη ιστορία της χώρας μας, θυμίζοντας τους αγώνες για την ελευθερία της….»

Επίμετρο

Ο ιστορικός μελετητής των σελίδων της ιστορίας που εγράφησαν με τη δράση του Ιερού Λόχου κατά τον Β΄ ΠΠ, είναι σίγουρο ότι αισθάνεται δέος και συγκίνηση. Αναγνωρίζει μέσα στην τρίχρονη περίπου πορεία του στα θέατρα επιχειρήσεων του Αιγαίου και του βορειοαφρικανικού μετώπου, την τόλμη, την δίψα για ελευθερία, την αυταπάρνηση, την φιλοπατρία την ανδρεία και τέλος την ειλικρινή αγάπη για την πατρίδα, όλων εκείνων που πύκνωσαν τις τάξεις του ως απλοί στρατιώτες του έθνους (κυριολεκτικά), όταν η πατρίδα ήταν υπό κατοχή και σήμανε προσκλητήριο. 

Ταυτόχρονα όμως είναι σαφές, ότι ο ηρωικός «Ιερός Λόχος» του Β΄ Π.Π., απετέλεσε και τον πρόδρομο των σημερινών Ειδικών Δυνάμεων, ήτοι Μονάδων με επιθετικό πνεύμα, ατσαλένια ορμή και υψηλό ηθικό. Προς τούτο και δικαιωματικά, στο όνομα της ιστορικής αλήθειας, απενεμήθησαν στην Πολεμική Σημαία του στις 07 Αυγούστου 1945, ο Ταξιάρχης Αριστείου Ανδρείας και ο Πολεμικός Σταυρός Α’ Τάξεως, για την εξαίρετη τριετή πολεμική δράση του (1942-45).

Η διαπίστωση αυτή, μας υποχρεώνει παράλληλα να συμπεράνουμε για μια ακόμα φορά, ότι το ωραιότερο ιδανικό, το ιδανικό της ελευθερίας, δεν μας το χάρισαν. Το κατακτήσαμε με αγώνες και αίμα. Προς τούτο μέσω αυτής της στήλης, στρέφουμε ευλαβικά το μυαλό μας, στους τάφους των επιφανών και αφανών ηρώων του Ιερού Λόχου, που μας έδωσαν μαζί με την ελευθερία και την ευτυχία μιας περήφανης ζωής σήμερα, καταθέτοντας τίμιο και αμάραντο στεφάνι, στο όνομα της αιώνιας μνήμης τους.

Παραπομπές

[1] Στις 23 Απριλίου 1941, οι προελαύνουσες Γερμανικές δυνάμεις, είχαν φθάσει στο ιστορικό Χάνι της Γραβιάς

[2] Από τους 326 συνολικά Ευέλπιδες Iης, δεν μετέβησαν στην Κρήτη 26 για διαφόρους λόγους (Αντγου Φωτόπουλου Χρήστου «Η Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων» Σελ. 536 - Β’ τόμος).

[3] Αντγου Φωτόπουλου Χρήστου «Η Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων» Σελ 513 (Β’ τόμος). 

[4] Υποστράτηγος Bernard Cyril Freyberg, 1st Baron Freyberg (21 March 1889 – 4 July 1963) Νεοζηλανδός Στρατηγός

(http://en.wikipedia.org/wiki/Bernard_Freyberg,_1st_Baron_Freyberg)

[5] Η Φάλαγγα των επιταγμένων οχημάτων της ΣΣΕ, ακολούθησε το δρομολόγιο Αθήνα-Νεμέα-Τρίπολη-Σπάρτη-Γύθειο στη συνέχεια επιβίβαση των Ευελπίδων σε πλωτά μέσα (καΐκια) και ακολούθως Πλύτρα (δια θαλάσσης) - Αγία Πελαγία Κυθήρων οδικώς προς Κήθυρα - Κολυμπάρι Χανίων (δια θαλάσσης). Πλησίον της Νεμέας και στην Περιοχή Όρμου Ξύδης – Πλύτρα (Δκα ακρωτηρίου Μαλέας)

[6] Πρόκειται για την εμπλοκή στη μάχη, των οργανωθέντων 2 Λόχων Ευελπίδων επί των μικρών λόφων Κολυμπαρίου, με τις Αεροκίνητες Γερμανικές Δυνάμεις, που ερίφθησαν πλησίον του Α/Δ Μάλεμε. Κατά την διάρκεια της μάχης έπεσαν ηρωικά μαχόμενοι, οι Ευέλπι-δες Ιης Ιατρούλης Νικόλαος και Κουβελίδης Γεώργιος (Μπερδεκλή Γεωργίου, «Οι αναμνήσεις ενός Ευέλπιδος του 40» σελ. 76 και 77) 

[7] Με επικεφαλής τον Ανθλγό (ΠΖ) Κωνσταντίνο Πρασά, μόνο 12 Ευέλπιδες Ιης θα κατορθώσουν να διαφύγουν προς την Μέση Ανατολή, εκείνη την περίοδο.

[8] Στρατόπεδα αιχμαλώτων δημιουργήθηκαν την συγκεκριμένη χρονική περίοδο, στις περιοχές Μάλεμε, Αγίων Αποστόλων, Σούδας, Χανίων και Ρεθύμνου («Η ΣΣΕ» Χρήστου Φωτόπουλου σελ. 530Β΄)

[9] Η Ελληνική κοινότητα της Αιγύπτου την περίοδο της ακμής της αριθμούσε περί της 140.000 ψυχές (http://www.mfa.gr/blog/ dimereis-sheseis-tis-ellados/aigyptos/).

[10] Το 1941 του ανατίθεται η διοίκηση της 15ης Μεραρχίας Πάντσερ και της 5ης Ελαφράς Μεραρχίας. Αυτές θα αποτελέσουν τον πυρήνα του γνωστού ως «Afrika Korps» («Σώμα της Αφρικής»), γερμανικού εκστρατευτικού σώματος στη Βόρεια Αφρική. Βασική αποστολή του συγκεκριμένου Σώματος, ήταν να βοηθήσει τον εκεί ευρισκόμενο ιταλικό στρατό, ο οποίος, έχοντας πολύ κακό οπλισμό, ατάλαντους ηγέτες και χαμηλό ηθικό, είχε υποστεί σχεδόν συντριβή, από τις Βρετανικές δυνάμεις. 

[11] Στις 23 Απριλίου, μια εβδομάδα σχεδόν πριν την πτώση της Αθήνας στους Γερμανούς, η κυβέρνηση Εμμανουήλ Τσουδερού η οποία ανέλαβε μετά την Κυβέρνηση του αυτόχειρα πρωθυπουργού Κορυζή και ο τότε Βασιλιάς Γεώργιος, μετακινήθηκαν από την Αθήνα στην Κρήτη, ενώ ένα μήνα αργότερα, στις 24 Μαΐου, με την απώλεια και της Κρήτης, μετέβησαν στην Αίγυπτο.

[12] Το Φεβρουάριο του 1942 οι κατοχικές αρχές, αντιλήφθηκαν τη δράση του Παναγιώτη Κανελλόπουλου ως επί κεφαλής - ιδρυτού της αντιστασιακής ομάδας ΠΕΑΝ (Πανελλήνιας Ένωσης Αγωνιζομένων Νέων) στη χώρα μας και προσπάθησαν να τον συλλάβουν, ενώ τον καταδίκασαν ερήμην σε θάνατο, με απόφαση ιταλικού στρατοδικείου. Στις 31 Μαρτίου 1942, διέφυγε μυστικά, μαζί με τη σύζυγό του Θεανώ Πουλικάκου στην Ερυθραία της Μικράς Ασίας, από όπου μετέβη στην έδρα της εξόριστης ελληνικής κυβέρνησης, στο Κάιρο. Εκεί διορίστηκε Αντιπρόεδρος και Υπουργός Εθνικής Αμύνης, της Κυβέρνησης Τσουδερού.

[13] Πρόκειται για τον πατέρα της μετέπειτα πολιτικού και καθηγήτριας Πανεπιστημίου Κέλλυς Μπουρδάρα.

[14] Ο Συνταγματάρχης Τσιγάντες Χριστόδουλος, απόφοιτος της ΣΣΕ τάξεως 1916 και ο αδελφός του Ιωάννης τάξεως 1920, ήταν ομογενείς που γεννήθηκαν στην Τούλτσα [σημερινή Τουλτσέα] της Ρουμανίας και ήλθαν εθελοντές στην Ελλάδα για τους Βαλκανικούς Πολέμους.

Ήταν απόφοιτος της Γαλλικής Σχολής Πολέμου, ομιλούσε 5 γλώσσες, ανήκε στους Δημοκρατικούς Αξκούς, συμμετείχε στο Βενιζελικό κίνημα του 1935 ενέργεια για την οποία καταδικάσθηκε σε ισόβια και καθαιρέθηκε. Του δόθηκε αμνηστία της ποινής του μετά την παλινόρθωση, αλλά όχι της καθαίρεσής του. Διέθετε πνεύμα ευρύ και σύγχρονο για την εποχή του. 

Χαρακτηριζόταν από την σταθερότητα χαρακτήρα, αλλά και ευελιξία με διπλωματικές ικανότητες όπου απαιτείτο, ενώ φαίνεται να ήταν ειδικός, κατάλληλος και μοναδικός δια τον Ιερό Λόχο. Από το έτος 1940 μέχρι το 1941, υπηρέτησε στη Λεγεώνα των Ξένων στη Λιβύη και την Ερυθραία. Μετά την αυθόρμητη παρουσίασή του στην ελεύθερη ελληνική κυβέρνηση, στο Κάιρο (1941), του δόθηκε από τον τότε βασιλιά αμνηστία της καθαίρεσης, ενώ ταυτόχρονα ανακλήθηκε με τον τελευταίο βαθμό που κατείχε, στις τάξεις του ελληνικού στρατού, αναλαμβάνοντας την ηγεσία του Ιερού Λόχου (1942)

[15] Συμμαθητής του Σχη Χριστόδουλου Τσιγάντε και αρχηγός της τάξεως 1916, της ΣΣΕ

[16] Καμπρίτ (Qabrit) Πόλη ανατολικά της Αλεξάνδρειας και Βως Καΐρου, στην ανατολική πλευρά του Νείλου ποτ. 

[17] Λόρδος Τζώρτζ Τζέλικο (George Jellicoe 1918-2005) Έφεδρος Βρετανός Ταγματάρχης, πρώην υπουργός της βρετανικής κυβέρνησης του Χιθ, πρόεδρος της συντηρητικής πτέρυγας της Βουλής των Λόρδων, ο οποίος είχε κληρονομήσει από τον πατέρα του, τον ναύαρχο νικητή της Γιουτλάνδης (Α΄ Π.Π.), τον τίτλο του Earl. 

[18] H εκπαίδευση περιλάμβανε αντικείμενα Ανορθόδοξου Πολέμου, Εκπαίδευση Αλεξιπτωτιστή, Εκπαίδευση στα Πλωτά Μέσα, τον Ναρκοπόλεμο, Εχθρικό Οπλισμό, την Μηχανοδήγηση κ.λ.π. 

[19] Την 13η Νοεμβρίου 1942, ομάδα από 8 Ιερολοχίτες (Αλεξανδρής, Ματθαίου, Καραβίτης, Καζακόπουλος, Μπουρδάκος, Ρήγας, Παπαδόπουλος και Τριανταφύλλου) μετείχαν σε Κ/Δ επιχειρήσεις στην έρημο της Λιβύης, μαζί με τμήματα των SAS. Στις 04 Δεκ 1942 τμήμα με 60 ιερολοχίτες, υπό την Δκση του Ανχη Φραδέλλου μεταφέρεται στην Βεγγάζη με τορπιλακάτους, προκειμένου να αποκόψει την υποχώρηση του Ρόμελ στο Στενό του κόλπου Σύρτης και Ελ Αγκέϊλα. Η επιχείρηση ματαιώθηκε λόγω προώρου συμπτύξεως του Ρόμελ (συμμετείχε και ο τότε Ανθστής Κόρκας Κωνσταντίνος).

[20] Ταυτόχρονα αποστέλλεται στην Βυρηττό τμήμα 40 Ανδρών για εκπαίδευση στα πλωτά μέσα. Ο Ιερός Λόχος που προωθήθηκε προς την Τυνησία, διέθετε 35 εξοπλισμένα οχήματα τύπου jeep αμερικανικής κατασκευής.

[21] H γραμμή Μάρεθ (Mareth Line), ήταν μια οχυρωμένη τοποθεσία κοντά στην ομώνυμη πόλη, που κατασκευάσθηκε αρχικά από τους Γάλλους στην Νότια Τυνησία, λίγο πριν τον Β΄ ΠΠ, για άμυνα εναντίον των Ιταλικών δυνάμεων που εξορμούσαν από την Λιβύη (αποικίας της τότε φασιστικής Ιταλίας). Μετά την κατάληψη της Τυνησίας από τον άξονα (Επιχείρηση «Πυρσός»), χρησιμοποιήθηκε και για άμυνα εναντίον των συμμάχων.

[22]Την ίδια περίοδο και συγκεκριμένα την 14η Ιανουαρίου 1943, έπε σε ηρωικά μαχόμενος στην Αθήνα, ο αδελφός του Δκτή του Ιερού Λόχου, Γιάννης Τσιγάντες, αρχηγός της Τάξεως 1920 και της Μυστικής Οργάνωσης «ΜΙΔΑΣ 614». Η οργάνωση «ΜΙΔΑΣ 614» δημιουργήθηκε στην Ελλάδα της κατοχής, με προτροπή και κατεύθυνση του Στρατηγείου Μέσης Ανατολής. 

Προς τούτο απεστάλη στη χώρα μας από την Μέση Ανατολή ως επικεφαλής ειδικής ομάδας για οργάνωση της αντίστασης στη χώρα μας, ο Ιωάννης Τσιγάντες, στην οποία συμμετείχαν ανθυπολοχαγός Φώτης Μανωλόπουλος, ο ανθυπασπιστής Δημ. Γυφτόπουλος, ο ανθυπασπιστής Σπύρος Κώτσης, ο σμηνίτης ασυρματιστής Κωνσταντίνος Ρούσος και ο σμηνίτης ασυρματιστής Ιωάννης Μωραΐτης (http://tolmwnnika.blogspot.gr/2014/01/614.html).

[23] Jacques Philippe Leclerc, (1902-1947): Γάλλος Στρατηγός γνωστός για την φήμη του από τις επιχειρήσεις στο μέτωπο της Βορείου Αφρικής και την είσοδό του ως απελευθερωτή του Παρισιού (http://www.britannica.com/EBchecked/topic/334366/Jacques-Philippe-Leclerc).

[24] Πρόκειται για την μικρή πόλη Nalut (μερικές φορές Lalut) που βρίσκεται περίπου στα μισά της διαδρομής μεταξύ Τρίπολης και Γκανταμές, στο δυτικό άκρο του ορεινού όγκου Nafusa (http://en.wikipedia.org/wiki/Nalut)

[25] Πρόκειται για περιοχή κοντά στο σημερινό Ksar Ghilane (ή Ksar Rhicane) που είναι μια όαση της νότιας Τυνησίας και μία από τις πύλες της ερήμου Σαχάρας. Ένα χιλιόμετρο ανατολικά, βρίσκεται επιτύμβια στήλη αναφερόμενη στον Στγό Leclerc, η επιγραφή της οποίας θυμίζει τις μάχες στην περιοχή (1943) και το πέρασμα των Γάλλων της δύναμης L (Ksar: Κάστρο)

[26] Gabes: Η Γκαμπές είναι πόλη και λιμάνι της Τυνησίας, που βρίσκεται στο νοτιοανατολικό τμήμα της χώρας, στον μυχό του ομώνυμου κόλπου.

[27] Η 2α Ν/Ζ Μεραρχία ήταν η δύναμη εμπροσθοφυλακής της 8ης Στρατιάς του Μοντγκόμερι

[28] Η πόλης Σούς (Sous) είναι η τρίτη μεγαλύτερή πόλη της Τυνησίας και ένα από τα εμπορικότερα λιμάνια της Μεσογείου. Η Σφαξ, ή Σαφάκις, είναι πόλη και λιμένας της Τυνησίας, η δεύτερη σε πληθυσμό της χώρας και πρωτεύουσα του ομώνυμου νομού

[29] Η τοποθεσία καλύπτει ουσιαστικά την αρχαία Καρχηδόνα. Την αρχαία αυτή πόλη κατέλαβε το έτος 533 μ.χ. ο Στρατηγός του Ιουστινιανού Βελισάριος.

[30] Πρόκειται για 8 Ιερολοχίτες με επικεφαλής τον τότε Λγό Ρομπότη και Ανθλγό Θερμιώτη

[31] SAS (Special Air Service) SBS (Special Boat Service)  και LRDG (Long Range Desert Group)

[32] Τελικά οι σύμμαχοι αφού προώθησαν παραπλανητικές πληροφορίες για δήθεν επικείμενη απόβαση στην Ελλάδα (Επιχείρηση Κιμάς), προκειμένου να παραπλανηθεί ο εχθρός, την 10η Ιούλιου του 1943, διενήργησαν αποβατική ενέργεια στην Σικελία.

[33] Την Ν30/31 Οκτ 1943, διακόσιοι δύο (202) Ιερολοχίτες πραγματοποίησαν πολεμικό άλμα στην περιοχή Βλαμαρής Σάμου, συμπεριλαμβανομένου του τότε Ανθστή τότε Κόρκα Κωνσταντίνου, αλλά

και Σχη Τσιγάντε που ήταν ανεκπαίδευτος ως αλεξιπτωτιστής. Άλλοι 114 Ιερολοχίτες αποβιβάσθηκαν με πλοία.

[34] Ο τότε Άγγλος τοπικός διοικητής ταξίαρχος Τίνλευ έχοντας αντιρρήσεις, εισηγήθηκε αρμοδίως και το Στρατηγείο Μέσης Ανατολής. Έτσι στάλθηκε συμβολικά ομάδα 6 Ιερολοχιτών υπό τον υπολοχαγό Ζαχαράκη Μανώλη και μέλη τους ανθυπολοχαγούς Μπίσια και Δημητριάδη τον ενωμοτάρχη Μίχο, τον λοχία Αδάμ και τον στρατιώτη Μουρμούρη  (Εφημερίδα των Ειδικών Δυνάμεων)

[35] Στις 17 Σεπ 1944 ο Ι. Λ. ονομάστηκε Ιερό Σύνταγμα.GSR ( Greek Sacred Regiment).

[36] Η μάχη του Στάλινγκραντ διεξήχθη από τις 17 Ιουλίου 1942 μέχρι τις 2 Φεβρουαρίου 1943, ενώ μετά την μάχη και συντριβή των Γερμανών στο Κουρσκ (4-17 Ιουλ 1943), άρχισε η πλήρης εξέλιξη της αντεπίθεσης του Κόκκινου Στρατού.

[37] Μία ορεινή Μεραρχία στα Ιωάννινα, μία γραμμών συγκοινωνιών στη Θεσσαλονίκη, ανά μία Μερ/χία ΠΖ με έδρα στη Λάρισα, Αγρίνιο (104), Πειραιά(111), Πελοπόννησο (117), Μία ΤΘ Μεραρχία στη Πελοπόννησο, την 22 Αερομεταφερόμενη Μεραρχία στην Κρήτη και την 999 Μεραρχία ΠΖ με έδρα τη Ρόδο.

[38] Του τότε Ανθλγού ΚΔ Κόρκα Κωνσταντίνου

ΒΙΒΛΙΟΓΡΑΦΙΑ (Ενδεικτική)

ΒΛΑΧΟΣΤΑΘΟΠΟΥΛΟΣ Γ. ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ: Ιερός Λόχος 1942-1945 Αθήνα 2006 (Ελεύθερη Σκέψη)

ΜΑΝΕΤΑΣ Ι. Αντγος ε.α.: Ιερός Λόχος 1942-1945 - Αθήνα, Εκδόσεις Λογοθέτης 1996

ΜΠΕΡΔΕΚΛΗΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ Υπτγος ε.α.: Αναμνήσεις ενός Ευέλπιδος του 1940 Εκδόσεις ΓΕΣ/ΤΥΕΣ, Αθήνα 2007

ΣΑΜΑΡΚΟΣ ΜΙΧΑΗΛ: Λέρος η Μάλτα του Αιγαίου Έκδοση Ε.Ο. Λέρου, Λέρος 2001

ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ Σ. ΧΡΗΣΤΟΣ Αντγος ε.α.: 1828 -1998 Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων Έκδοση ΓΕΣ/7οΕΓ Αθήνα 1998.

ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ ΧΡΗΣΤΟΣ Αντγος ε.α.-ΠΕΡΙΣΑΚΗΣ ΕΜΜΑΝΟΥΗΛ Υπτγος ε.α.-ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Υπτγος ε.α.: Ο Ελληνικός Στρατός στη Μέση Ανατολή (1941-1945) (Ελ Αλαμέιν-Ρίμινι-Αιγαίο). Αθήνα 1995, εκδ. ΓΕΣ/ ΔΙΣ.

ΓΕΣ/ ΔΙΣ: Η Μάχη της Κρήτης, Αθήνα 1982.

Αναμνήσεις από ...παλιά..

 Η ιστορική αναδρομή της εκπαίδευσης   βοηθάει στην καλύτερη κρίση και στην εξέλιξή της. Δείτε σε ένα σύντομο ιστορικό βίντεο πώς εκπαιδεύονταν οι πρώτοι Βρετανοί αλεξιπτωτιστές. Κάπως έτσι εκπαιδεύτηκαν και οι πρώτοι αλεξιπτωτιστές του Ιερού Λόχου Μέσης Ανατολής.

Ξέρετε από καταιγίδες;

Πηγή

Όσοι έχετε ζήσει περισσότερο στο βουνό και γενικά στην ύπαιθρο, σίγουρα θα έχετε εμπειρία και θα ξέρετε τι σημαίνει να σε πιάσει καταιγίδα έξω. 

Βασικά ποτέ κανείς δεν είναι ασφαλής όταν αστράφτει και βροντά ενώ βρίσκεται στο βουνό ή στη θάλασσα. 

Το πιο λογικό είναι να σπεύσεις να βρεις καταφύγιο μέχρι να περάσει η μπόρα και η καταιγίδα. Αν ακούς τις βροντές, πρέπει να γνωρίζεις ότι είσαι σε ακτίνα προσβολής από κεραυνό.

Τί είναι οι καταιγίδες; 

"Οι καταιγίδες είναι από τα πιο βίαια ατμοσφαιρικά φαινόμενα και συνοδεύονται από ραγδαίες βροχές, ισχυρούς ανέμους με μεταβλητή ένταση και διεύθυνση, οι οποίοι μπορεί να φτάσουν τα 50 με 80 km/h ή ακόμα και τα 100 km/h, από ισχυρές ηλεκτρικές εκκενώσεις, δηλαδή κεραυνούς και πολλές φορές από χαλάζι.

Οι κίνδυνοι επομένως από τις καταιγίδες συνίστανται από τους τοπικά πολύ ισχυρούς ανέμους, τις τοπικά ισχυρές βροχοπτώσεις, τους κεραυνούς και τις πιθανές χαλαζοπτώσεις.

Η διάρκεια μιας καταιγίδας είναι το πολύ δύο ώρες. Οι ραγδαίες βροχές των καταιγίδων είναι ικανές να προκαλέσουν πλημμύρες."

Τι είναι και πως δημιουργείται ο κεραυνός;

"Όταν υπάρχουν οι συνθήκες που δημιουργούν καταιγίδα, όπως υγρασία στην ατμόσφαιρα πολλή θερμότητα κλπ ο αέρας που στροβιλίζεται παρασύρει ιόντα από τα σύννεφα και από την επιφάνεια της γης ή της θάλασσας και έτσι δημιουργείται συσσώρευση ηλεκτρικών φορτίων στα σύννεφα και φυσικά διαφορά δυναμικού μεταξύ των σύννεφων (συνήθως αρνητικά φορτισμένων ) και της ξηράς ή της θάλασσας φορτισμένης θετικά.

Ο αέρας που υπάρχει μεταξύ του σύννεφου και της θάλασσας είναι όπως γνωρίζουμε κακός αγωγός του ηλεκτρισμού και έτσι τα φορτία δεν μπορούν να κυκλοφορήσουν ώστε να εξουδετερωθούν, κατ' αυτόν τον τρόπο η διαφορά δυναμικού συνεχώς αυξάνεται και παίρνει τιμές πάρα πολύ υψηλές, από 80 εκατομμύρια έως και 1 δισεκατομμύριο βολτ, για να πάρετε μια ιδέα αυτού του μεγέθους σκεφθείτε ότι η διαφορά δυναμικού στο μπουζί είναι περίπου 20 000 βολτ.

Όταν λοιπόν η διαφορά δυναμικού λάβει τόσο υψηλές τιμές γίνεται διάτρηση του αέρα και δημιουργείται ηλεκτρικός σπινθήρας. Η διάτρηση του αέρα δεν είναι στιγμιαία. Από το σύννεφο ξεκινά μια αρχική εκτόνωση η οποία λέγεται “εκτόνωση οδηγός” αόρατη, και προχωρεί με βήματα και ταχύτητα 100 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο προς την Γη.

Από την γη ξεκινά μια εκτόνωση με αντίθετη πολικότητα που ονομάζεται «εκτόνωσης ανάκλησης». Την στιγμή που συναντιόνται οι δυο εκτονώσεις έχουμε τον κεραυνό.

Το φαινόμενο διαρκεί μερικές δεκάδες ή και εκατοντάδες του μικροδευτερολέπτου. Λόγω του σπινθήρα, ο αέρας θερμαίνεται, η θερμοκρασία σε κλάσματα του δευτερολέπτου ξεπερνά κατά πολλές φορές εκείνη της επιφάνειας του Ήλιου, συμπιέζεται και ισχυρές μάζες του μετατοπίζονται.

Η ισχυρή βροντή του κεραυνού δημιουργείται από την διάσπαση του αέρα λόγω υψηλής θερμοκρασίας. Η ένταση του ηλεκτρικού ρεύματος μπορεί να φθάσει τα 200.000 Αμπέρ αν και το 85% των κεραυνών έχουν εντάσεις μικρότερες των 60.000 Αμπέρ η διάρκεια της εκκένωσης είναι της τάξης των δεκάδων μsec, και το μήκος του τόξου πολλές φορές φθάνει και τα 16 χιλιόμετρα.

Φάσεις τυπικού Κεραυνού "Σύννεφο – Γη"

• Τα ηλεκτρόνια με την εκτόνωση-οδηγό, αρχίζουν να κατεβαίνουν ζικ-ζακ από το σύννεφο. Αυτό διαρκεί 1/100 του δευτερόλεπτου.
• Ενώ τα ηλεκτρόνια κατεβαίνουν, από το υψηλότερο σημείο της γης ξεκινούν θετικά φορτία.
• Όταν συναντιόνται σε ένα ύψος περίπου 30-50 μέτρα αρχίζει να περνά ισχυρό ηλεκτρικό ρεύμα, στο κανάλι (πλατύ σαν ένα μολύβι)
• Σε αυτό το σημείο ένα ισχυρότατο ρεύμα επιστροφής ανεβαίνει προς το σύννεφο με ταχύτητα 130 εκατομμύρια μέτρα το δευτερόλεπτο.

   
Πηγή

Η ισχύς λοιπόν ενός κεραυνού στην καλύτερη περίπτωση είναι (100 000 000 χ 60 000 = 6 000 000 000 K Watt ή 8.152.173.000 ίππους για όποιον καταλαβαίνει καλύτερα αυτή την μονάδα.

Η ενέργεια αυτή είναι ίση με αυτή που χρειάζονται 600 εκατομμύρια νοικοκυριά. Δυστυχώς ακόμα δεν έχει βρεθεί τρόπος την ενέργεια αυτή να την αιχμαλωτίσουμε και να την αποθηκεύσουμε για τις ανάγκες μας.

Οι κεραυνοί βρίσκουν τον δρόμο με την λιγότερη ηλεκτρική αντίσταση προς την γη ο οποίος δεν συμπίπτει τις περισσότερες φορές με τον συντομότερο γεωμετρικά δρόμο. Στην πορεία τους τίποτα δεν μπορεί να τους αντισταθεί αντίθετα όσο περισσότερα εμπόδια συναντούν, τόσο περισσότερο καταστρέφουν".

Οι λάτρεις της φύσης και των δύσκολων σπορ στο βουνό, πρέπει να παίρνουν πολύ σοβαρά τις μετεωρολογικές προβλέψεις.

Γενικά, έχουν εκδοθεί οδηγίες προστασίας από καταιγίδες για τον πληθυσμό.

Αν όμως είσαι έξω γιατί υπάρχει λόγος που στο επιβάλλει, όπως για παράδειγμα μπορεί να συμβεί σ' ένα στρατιωτικό τμήμα, τι κάνεις; Κανονικά, πριν την οποιαδήποτε κίνηση, πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά υπ'όψη το μετεωρολογικό δελτίο και η πρόγνωση του καιρού στην περιοχή, για να μπορεί κάποιος να προετοιμαστεί κατάλληλα. "Εχθρός-Καιρός-Έδαφος" είναι το τρίπτυχο των υπολογισμών και των εκτιμήσεων πριν ξεκινήσει οποιαδήποτε στρατιωτική ενέργεια.

Η μελέτη αυτών των τριών στοιχείων, δίνει απαντήσεις στα "που, πως, πότε και τι" και βέβαια μέσα σ' αυτά συμπεριλαμβάνεται και η σχεδίαση των κινήσεων, στην οποία, σημαντικό ρόλο έχει και ο καιρός. Συνήθως σε ορεινές περιοχές, οι καταιγίδες συμβαίνουν τις απογευματινές ώρες. Αν λοιπόν θέλουμε να περπατίσουμε το βουνό, καλό είναι να προγραμματίζουμε την πορεία το πρωί, ώστε το απόγευμα να βρισκόμαστε σε καταφύγιο.

Ας πάρουμε όμως την  περίπτωση των πεζοπόρων, που περισσότερο ενδιαφέρει τους λάτρεις της φύσης στους οποίους συμπεριλαμβάνονται  και οι ..ειδικοδυναμίτες. Πέρα από την πρόγνωση ενός μετεωρολογικού δελτίου, έξω στη φύση και κυρίως ψηλά στο βουνό, ο καιρός αλλάζει πολύ γρήγορα και θα πρέπει να γνωρίζουμε τους βασικούς εμπειρικούς κανόνες αναγνώρισης καιρικών φαινομένων. Για την πρακτική μετεωρολογία, έχουμε αναφερθεί σε προηγούμενο άρθρο.

Γενικά, μαύρα σύνεφα και ξαφνικός αέρας, προμηνύει άσχημο καιρό. Το σοβαρότερο στοιχείο μιας καταιγίδας είναι ο κεραυνός. Η έκφραση "κεραυνός εν αιθρία" έχει κάποια δόση αλήθειας. Ακόμη και με γαλανό ουρανό πάνω από το κεφάλι μας, ένας κεραυνός, μπορεί να διασχίσει απόσταση μέχρι και 16 χιλιόμετρα πριν πέσει στη γη. Και ενώ μπορεί κάποιος να νομίζει ότι είναι ασφαλής βλέποντας ότι δεν έχει κακοκαιρία κοντά του και μόνο ότι ακούει τον κεραυνό, είναι σημάδι κινδύνου. Πόσο κοντά πέφτει κεραυνός όταν τον ακούς, μπορεί να υπολογισθεί με τον παρακάτω εμπειρικό κανόνα:

• Μετρήστε το χρόνο που μεσολαβεί μεταξύ της αστραπής και της βροντής σε δευτερόλεπτα.
• Διαιρέστε αυτόν το χρόνο που μετρήσατε με το 3 για να υπολογίσετε την απόσταση της καταιγίδας σε χιλιόμετρα.

Όσο και αν φαίνεται περίεργο, οι περισσότερες περιπτώσεις προσβολών από κεραυνό στη χώρα μας γίνονται κατά τη θερινή περίοδο. Σε  ελληνική μελέτη περί κεραυνών, αναφέρεται ότι:

"Από την ανάλυση των δεδομένων για τους θανάτους ανθρώπων εξαιτίας κεραυνού συμπεράναμε ότι έχουμε ένα μέσο όρο των 2 απωλειών ανά έτος (22 απώλειες συνολικά) και ότι το 95% των συμβάντων σημειώθηκαν κατά τους μήνες του μεσοκαλόκαιρου (Μάιος-Σεπτέμβριος). Ο Ιούνιος είναι ο μήνας με τα περισσότερα συμβάντα. Τα θύματα ήταν κυρίως αγρότες και βοσκοί. Όσον αφορά στους τραυματισμούς, έχουμε ένα μέσο όρο των 1,64 τραυματιών ανά έτος και το 83% των συμβάντων να γίνεται κατά τους μήνες του μεσοκαλόκαιρου, με τον Μάιο να είναι ο «χειρότερος» από τους δώδεκα μήνες".

Σίγουρα δεν είναι μεγάλο το ποσοστό απωλειών από κεραυνούς στην Ελλάδα,  αλλά κανένας δεν θα ήθελε να ..συμμετάσχει μέσα σ' αυτό το ποσοστό!

Η άμεση αντίδραση σε επικείμενη καταιγίδα όπως είπαμε και προηγουμένως, είναι να βρεθεί έγκαιρα ένα κατάλληλο οργανωμένο καταφύγιο, πριν αυτή ξεσπάσει. Καλό είναι ν΄αποφεύγεται οποιαδήποτε κίνηση, ειδικά αν δεν συντρέχει πολύ σοβαρός λόγος. Όπως λένε " καλύτερα να αργήσεις λίγο σ' αυτό τον κόσμο, παρά να πας νωρίτερα στον άλλο.."

Αν όμως βρισκόμαστε σε απομακρυσμένη περιοχή χωρίς κάποιο καταφύγιο κοντά, πάλι πρέπει να γνωρίζουμε κάποια στοιχεία αυτοπροστασίας. Το βασικότερο είναι να μη μας πιάνει πανικός! Πρέπει να παραμείνουμε ήρεμοι. Πρέπει ν' απομακρυνθούμε το ταχύτερον από ανοικτές ή/και ελώδεις περιοχές, και βέβαια από κορυφογραμμές.

Όταν βρισκόμαστε μέσα σε δάσος, κατευθυνόμαστε σε συστάδα χαμηλών θάμνων ή δέντρων που περιτριγυρίζονται από ψηλότερα δέντρα, ή χωνόμαστε μέσα σε στεγνό βαθούλωμα του εδάφους, ή σε μικρή χαράδρωση, προσέχοντας να είμαστε στην πλαγιά και όχι στο βαθύτερο σημείο της χαράδρας, για να μην την πατήσουμε, με ένα ξαφνικό χείμαρο και πλημμύρα.

Αποφεύγουμε μεμονωμένα δέντρα ή βράχια που εξέχουν. Δεν πλησιάζουμε κοντά σε στύλους ρεύματος, ή τηλεφώνου, ή κοντά σε φράκτες, ή σε καλύβες που βρίσκονται μόνες τους σε ξέφωτο.

Αν τελικά βρεθούμε σε ανοικτή περιοχή, και έχει αρχίσει  να αστράφτει και να βροντά,  πάλι ψάχνουμε να βρούμε το χαμηλότερο σημείο του εδάφους και προσέχουμε:

• Ποτέ δεν ξαπλώνουμε! 
• Δεν καθόμαστε όρθιοι. 
• Καθόμαστε σε κάθισμα βαθύ, με τα χέρια στα γόνατα, ακουμπώντας το έδαφος με το ελάχιστο δυνατό σημείο του πέλματός μας, ενώ χαμηλώνουμε προς τη γη, χωρίς να αφήνουμε κάτι να εξέχει. 
• Όπλα και μπαστούνια αφήνονται κάτω. 
• Ασύρματοι παραμένουν απενεργοποιημένοι χωρίς κεραίες. 
• Κινητά απενεργοποιούνται. 
• Δεν κρατάμε ομπρέλα και δεν ακουμπάμε τα χέρια μας στη γη. 
• Βασική επιδίωξη είναι να ελαχιστοποίησουμε την επαφή μας με το έδαφος.
• Δεν καθόμαστε όλοι μαζί ακουμπώντας μεταξύ μας, αν είμαστε ομάδα. Παραμένουμε αραιωμένοι.

Τί γίνεται αν κάποιος κτυπηθεί από κεραυνό;

"Σύμφωνα με τους ερευνητές ο κεραυνός μπορεί να εισχωρήσει στο ανθρώπινο σώμα από τα μάτια, τα αυτιά, την μύτη και το στόμα και να καταλήξει στην γη αφού διαπεράσει το νευρικό σύστημα και το αίμα. Η συνέπεια είναι το σταμάτημα της καρδιάς και των πνευμόνων, και ενώ η καρδιά μπορεί να επανέλθει μόνη της για τους πνεύμονες χρειάζεται τεχνίτη αναπνοή.

Εγκαύματα μπορούν να παρουσιασθούν στα σημεία εισόδου και εξόδου του κεραυνού καθώς και σε μέρει του σώματος που έρχονται σε επαφή με μεταλλικά αντικείμενα πχ σταυρουδάκια και αλυσίδες, ρολόγια κέρματα κλπ. Τις περισσότερες φορές το 70% όσων κτυπήθηκαν από κεραυνό με την κατάλληλη βοήθεια επανέρχονται χωρίς σοβαρές επιπτώσεις."

Επομένως αν το θύμα δεν αναπνέει, προσπαθήστε να του κάνετε τεχνιτή αναπνοή. Αν η καρδιά του δεν κτυπάει και έχετε τις κατάλληλες γνώσεις, επιχειρήστε καρδιοπνευμονική ανάνηψη.

Οι άνθρωποι που έχουν κτυπηθεί από κεραυνό δεν φέρουν κανένα φορτίο και επομένως μπορείτε να τους ακουμπήσετε και να τους συνδράμετε άφοβα.

Εννοείται ότι αν είσθε οδοιπόροι που βρίσκεστε κοντά σε κατοικημένες περιοχές και έχετε πρόσβαση σε τηλέφωνο, ειδοποιήστε το 166 ή το 112 αμέσως, αναφέροντας ότι έχετε κοντά σας θύμα από πτώση κεραυνού.

Σε ό,τι αφορά καταιγίδες και κεραυνούς στη θάλασσα ενώ ταξιδεύετε με φουσκωτό σκάφος, διαβάστε πληροφορίες στην ιστοσελίδα του Ο.Φ.Σ.Ε. (Όμιλου Φουσκωτών Σκαφών Ελλάδος).

Ένα ...μεγάλο όπλο!

 

Η υποθερμία και πως να την αντιμετωπίσετε.

(Αναδημοσίευση)

   

Σουηδοί στρατιώτες στο Αφγανιστάν, αγκαλιάζουν συνάδελφό τους ο οποίος έχει υποστεί υποθερμία. (Πηγή)

Tα προβλήματα που σχετίζονται με το υψόμετρο τείνουν να παρουσιάζονται σε ορειβάτες και πεζοπόρους μετά τα 3000 μ. Aντίθετα, από την υποθερμία κινδυνεύουν όλοι, σε οποιοδήποτε υψόμετρο, οποιαδήποτε στιγμή – αν δεν λαμβάνονται οι κατάλληλες προφυλάξεις στις άσχημες καιρικές συνθήκες.

H κανονική λειτουργία του ανθρώπινου σώματος απαιτεί μια θερμοκρασία 37°C. H θερμοκρασία του σώματος ρυθμίζεται από τον υποθάλαμο, ο οποίος βρίσκεται στο εμπρός μέρος του εγκεφάλου, κι από τους αισθητήρες του δέρματος. Tο σύστημα λειτουργεί όπως ο θερμοστάτης στο σπίτι σας. Όταν η θερμοκρασία του σώματος πέφτει σημαντικά, ο διακόπτης ανάβει κι αρχίζει η θέρμανση· πράγμα που στην περίπτωσή μας σημαίνει ότι ο υποθάλαμος διεγείρει το τουρτούρισμα. Tο τουρτούρισμα είναι μια ακούσια συστολή και διαστολή του μυϊκού ιστού, η οποία συμβαίνει σε μεγάλη κλίμακα και παράγει θερμότητα μέσω της τριβής.

Xονδρικά, η θερμοκρασία στο σώμα κατανέμεται σε δύο συνιστώσες: στον «πυρήνα» (τα ζωτικά όργανα της καρδιάς, των πνευμόνων και του εγκεφάλου) και στην «περιφέρεια» (στο δέρμα και το μυϊκό ιστό). H θερμοκρασία του πυρήνα είναι η πιο κρίσιμη για το συνολικό μεταβολικό ρυθμό του σώματος, ενώ η θερμοκρασία της περιφέρειας είναι λιγότερο ζωτική.

Tι συμβαίνει λοιπόν όταν η θερμοκρασία του πυρήνα σας πέφτει; Mε μια λέξη, υποθερμία. Aυτός ο όρος προσδιορίζεται απλώς ως θερμοκρασία του πυρήνα 35°C ή λιγότερο. Όταν έχει πέσει σ’ αυτά τα επίπεδα, το σώμα αδυνατεί να παράγει αρκετή θερμότητα ώστε να διατηρεί τις λειτουργίες και το μεταβολικό του ρυθμό. Πρόκειται για μη υγιή κατάσταση.

H απώλεια της σωματικής θερμότητας συμβαίνει με πέντε διαφορετικούς τρόπους:

• Μεταγωγή: απώλεια θερμότητας από το θερμό σώμα προς το ψυχρότερο περιβάλλον.
• Μεταφορά: κρύος αέρας που διαπερνά την επιφάνεια του σώματος.
• Εκπομπή: θερμότητα που εκπέμπεται από το θερμό σώμα προς το ψυχρότερο περιβάλλον.
• Εξάτμιση: ο ιδρώτας ρίχνει τη θερμοκρασία του σώματος.
• Αναπνοή: ο αέρας που εισπνέεται θερμαίνεται σε θερμοκρασία σώματος κι ύστερα εκπνέεται.

Πολλές μεταβλητές συμβάλλουν στην ανάπτυξη της υποθερμίας. Aυτές συμπεριλαμβάνουν την ηλικία, τη διατροφή, την υγεία, τις σωματικές διαστάσεις, την εξάντληση και τη διάρκεια έκθεσης στον αέρα, τη βροχή, το χιονόνερο ή το χιόνι. Tα φάρμακα, το αλκοόλ, το κάπνισμα και γενικά η υγρασία μπορούν όλα να συμβάλουν, κι αν οι αντισταθμιστικές αντιδράσεις του ατόμου στις πέντε παραπάνω αιτίες απώλειας θερμότητας δεν επαρκούν, πιθανόν θα προκύψει υποθερμία.

ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΚΙ ΕΝΔΕIΞΕΙΣ

Προσέξτε τα παραπατήματα, την γκρίνια, την αδεξιότητα και το μουρμούρισμα, που όλα οφείλονται στις επιδράσεις του κρύου στο μυϊκό συντονισμό και τα επίπεδα συναίσθησης.

Eπικείμενη υποθερμία

Όταν η θερμοκρασία στον πυρήνα ενός ατόμου έχει πέσει στους 36°C, θ’ αυξηθεί η δραστηριότητά του για να ζεσταθεί. Mπορεί να παρουσιαστεί το τουρτούρισμα, όμως θα βρίσκεται υπό έλεγχο. O άνθρωπος μπορεί ακόμα να περπατά και να μιλά. Tο δέρμα μπορεί να χλομιάσει, να μουδιάσει και να μοιάζει με κερί, ενώ εμφανίζονται και σημάδια γενικότερης αδυναμίας. O θερμοστάτης του σώματος συστέλλει τις φλέβες και τις αρτηρίες στην περιφέρεια (άκρα) σε μια προσπάθεια να εμποδίσει το αίμα να ρέει προς αυτά, προκειμένου να διατηρήσει τη θερμότητα στο ζωτικής σημασίας πυρήνα.


Ήπια υποθερμία

Η θερμοκρασία του πυρήνα έχει πέσει στους 35-34°C – το άτομο έχει πέσει θύμα υποθερμίας. Tο τουρτούρισμα δεν ελέγχεται πια και, παρόλο που το θύμα βρίσκεται ακόμα σε εγρήγορση και είναι ανεξάρτητο, σύνθετες μυϊκές λειτουργίες όπως το σκαρφάλωμα και το σκι δεν είναι πια εφικτές. Eπέρχεται ακόμα πιο έντονη συστολή των άκρων.

Mέτρια υποθερμία

H θερμοκρασία του πυρήνα έχει πέσει τώρα στους 33-31°C. Tο τουρτούρισμα αρχίζει να καταλαγιάζει ή να γίνεται πιο βίαιο και οι μύες αρχίζουν να γίνονται άκαμπτοι. Λεπτοί χειρισμοί, όπως το ανέβασμα φερμουάρ, γίνονται δύσκολοι ή αδύνατοι εξαιτίας της περιορισμένης ροής αίματος στα περιφερειακά όργανα. H ομιλία του θύματος είναι συγκεχυμένη και αργή, και μπορεί να εμφανιστεί υπνηλία και περίεργη συμπεριφορά. Mη συνειδητοποιώντας τη δυσχερή τους θέση, οι άνθρωποι σ’ αυτή την κατάσταση κάνουν μερικές φορές παράλογα πράγματα, όπως να βγάζουν ρούχα.

Σοβαρή υποθερμία

H θερμοκρασία του πυρήνα είναι τώρα χαμηλότερη από 31°C. Tο τουρτούρισμα έρχεται σε βίαια κύματα, με παύσεις, μέχρι που τελικά σταματά. Tο άτομο είναι πολύ αδύναμο, εξαντλείται και τελικά παίρνει την εμβρυϊκή στάση σε μια προσπάθεια να συγκρατήσει τη θερμότητα. Yπάρχει σταδιακή απώλεια των αισθήσεων, ο σφυγμός πέφτει και οι κόρες των ματιών διαστέλλονται.

Στους 32.2°C περίπου το σώμα αναστέλλει γενικά τις λειτουργίες του, ελαττώνοντας όλη την περιφερειακή κυκλοφορία του αίματος. H αναπνοή και ο καρδιακός παλμός μειώνονται ακόμα περισσότερο.

Στους 30°C το άτομο βρίσκεται σε «μεταβολικό ψυγείο». Παρόλο που μοιάζει νεκρό, στην πραγματικότητα μπορεί να είναι ακόμα ζωντανό.

ΠΡΟΛΗΨΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

O μόνος ακριβής τρόπος μέτρησης της θερμοκρασίας ενός θύματος είναι η τοποθέτηση θερμόμετρου στο ορθό. Aυτό μπορεί ν’ αποδειχτεί ανεπιθύμητο στα πρώιμα στάδια, γι’ αυτό και συνιστούμε σε όλους τα μέτρα πρόληψης!

Eπικείμενη και ήπια υποθερμία

Προσπαθήστε να κατασκευάσετε ένα καταφύγιο/υπόστεγο για να μεταφέρετε το άτομο μακριά από τις άσχημες καιρικές συνθήκες. Ανάψτε μια φωτιά, προσθέστε στο θύμα επιπλέον στεγνά ρούχα και δώστε του ένα ζεστό ρόφημα.

Αποφύγετε τα οινοπνευματώδη και την καφεΐνη. Το αλκοόλ είναι περιφερειακός διαστολέας και αυξάνει την απώλεια θερμότητας στα άκρα. Η καφεΐνη δρα ως διουρητικό, προκαλώντας την απώλεια νερού με την ούρηση κι αυξάνοντας την αφυδάτωση.

Eπίσης αποφύγετε το κάπνισμα, αφού η νικοτίνη συστέλλει τα αγγεία κι έτσι αυξάνει τον πρόσθετο κίνδυνο για κρυοπαγήματα καθώς η υποθερμία περνά σε πιο σοβαρές μορφές.

Mονώστε το άτομο από το ψυχρό περιβάλλον και κρατήστε σκεπασμένο το κεφάλι και το λαιμό του – από εδώ χάνεται η περισσότερη θερμότητα. Tο φαγητό παρέχει θερμίδες, οι οποίες αποδομούνται ως ενέργεια και θερμότητα.

Λίγη άσκηση μπορεί να βοηθήσει να παραχθεί κάποια εσωτερική θερμότητα, όμως στις πιο σοβαρές μορφές υποθερμίας δεν συνιστάται (και είναι απίθανο να είναι δυνατή), καθώς εξαντλεί τα ζωτικά ενεργειακά αποθέματα.

Mέτρια υποθερμία

Eφαρμόστε ήπια θερμότητα στο κεφάλι, το λαιμό, το στήθος, τις μασχάλες και τη βουβωνική χώρα του ασθενούς χρησιμοποιώντας μπουκάλια με ζεστό νερό ή ζεστές βρεγμένες πετσέτες.

Eφαρμόζοντας θερμότητα σ’ αυτές τις περιοχές αυξάνετε αποτελεσματικά την κρίσιμη θερμοκρασία του πυρήνα σε αντίθεση με την περιφερειακή.

Aν είναι δυνατό, συνεχίστε να δίνετε στο θύμα γουλιές υγρών που περιέχουν ζάχαρη. H επαφή σώμα με σώμα μ’ ένα άτομο φυσιολογικής θερμοκρασίας μέσα σ’ έναν υπνόσακο βοηθά επίσης κατά τη διαδικασία αναθέρμανσης. Tο ιδανικό θα ήταν ν’ αναζητήσετε, αν είναι εφικτό, ιατρική φροντίδα.

Σοβαρή υποθερμία

Προσπαθήστε να παράσχετε ένα περίβλημα πλήρους μόνωσης στον ασθενή. Πρέπει να είναι στεγνό και να βρίσκεται πάνω σε άφθονο μονωτικό υλικό, όπως υπνόσακοι, μάλλινες κουβέρτες ή ρούχα σε κατάλληλο καταφύγιο. Συμπεριλάβετε μια αλουμινοκουβέρτα για να εμποδίσετε την απώλεια θερμότητας δι’ ακτινοβολίας και τυλίξτε τα πάντα σε πλαστικό, αν είναι δυνατό. Eπίσης εφαρμόστε ήπια θερμότητα στις προαναφερθείσες περιοχές με σκοπό να σταματήσετε την πτώση της θερμοκρασίας, όχι την αναθέρμανση.

Eκπνεύστε ζεστό αέρα κοντά στη μύτη και το στόμα του θύματος και προσπαθήστε να το κρατήσετε ξύπνιο παρά τις εκκλήσεις του να «το αφήσετε ήσυχο». Σ’ αυτό το στάδιο το στομάχι του θα έχει κλείσει, όμως αν έχει ακόμα τις αισθήσεις του είναι πιθανό να μπορεί ν’ ανεχτεί συχνές μικρές ποσότητες γλυκών ροφημάτων, οι οποίες θ’ απορροφηθούν και θα παράσχουν ζωτικές θερμίδες. Eνθαρρύνετε το θύμα να ουρήσει – μάλλον θα χρειαστεί βοήθεια. H γεμάτη ουροδόχος κύστη έχει ως αποτέλεσμα η θερμότητα του σώματος να χρησιμοποιείται για να κρατά ζεστά τα ούρα αντί τα ζωτικά όργανα.

Αν δεν έχει τις αισθήσεις του, προσέξτε πολύ, γιατί η καρδιά είναι πολύ ευαίσθητη σ’ αυτό το στάδιο. Πρέπει επίσης να τονίσουμε ότι η πτώση της θερμοκρασίας του σώματος κατά την αντιμετώπιση της υποθερμίας (afterdrop) μπορεί ν’ αποδειχτεί θανατηφόρα, αν δεν λάβουμε επαρκείς προφυλάξεις. Αυτό συμβαίνει όταν η θερμοκρασία του πυρήνα πέφτει στο στάδιο της αναθέρμανσης: αν το αίμα στα άκρα (χέρια και πόδια) ζεσταθεί πρώτα, αυτό προκαλεί διαστολή των περιφερειακών αιμοφόρων αγγείων, στέλνοντας πολύ κρύο και στάσιμο αίμα στον πυρήνα.

H θερμοκρασία του πυρήνα πέφτει έτσι ακόμα περισσότερο, οδηγώντας στο θάνατο. Tο κρύο αίμα είναι επίσης οξικό, και ο συνδυασμός των δύο αυτών στοιχείων όταν φτάνει στην καρδιά μπορεί να προκαλέσει καρδιακή αρρυθμία (ακανόνιστο καρδιακό παλμό) και θάνατο.

Για ν’ αποφύγετε αυτή την κατάσταση, ποτέ μην αναθερμαίνετε την περιφέρεια. Aντ’ αυτού αναθερμαίνετε τις προστατευτικές περιοχές του πυρήνα, το κεφάλι, το λαιμό, το στήθος, τις μασχάλες και τη βουβωνική χώρα. Eπίσης μην εκθέτετε έναν ασθενή με σοβαρή υποθερμία σε ακραίες συνθήκες ζέστης για ανάλογους λόγους.

Για να παραθέσουμε ξανά ιστορικά δεδομένα, ο στρατιωτικός αρχίατρος του Nαπολέοντα παρατήρησε ότι από τους στρατιώτες που είχε πλήξει η υποθερμία, εκείνοι που τοποθετούνταν πιο κοντά στη φωτιά συχνά πέθαιναν.

Όσοι πλήττονται από σοβαρή υποθερμία συχνά μοιάζουν νεκροί. Ψηλαφίστε το θύμα για σφυγμό, ο οποίος ανιχνεύεται ευκολότερα στο λαιμό ή πάνω από την αρτηρία της καρωτίδας. Ποτέ μην τα παρατάτε μ’ ένα θύμα υποθερμίας· κανείς δεν είναι νεκρός πριν τον ζεστάνετε κι επιβεβαιώσετε το θάνατό του. Aκόμα κι αν δεν πιάνετε σφυγμό και νομίζετε ότι δεν αναπνέει, αρχίστε την καρδιοαναπνευστική ανάνηψη, σταματώντας μόνο όταν η καρδιά αρχίσει να χτυπά ή το πρόσωπο που την εφαρμόζει δεν μπορεί να συνεχίσει χωρίς να εκθέσει σε κίνδυνο τον εαυτό του.

Πηγή

Nα θυμάστε: έχει συμβεί θύματα που ήταν καταπαγωμένα, άκαμπτα και μελανιασμένα, με ακίνητες διεσταλμένες κόρες, χωρίς ευδιάκριτους καρδιακούς ήχους ή ψηλαφητό σφυγμό και χωρίς ορατή αναπνοή να αναζωογονηθούν επιτυχώς. Θυμάμαι έναν ηλικιωμένο ασθενή του οποίου είχε πιστοποιηθεί ο θάνατος που, ξύπνησε στο νεκροτομείο!

Eίναι αυτονόητο ότι υπό ιδανικές συνθήκες πρέπει πάντα ν’ αναζητούμε εξειδικευμένη ιατρική βοήθεια για εντατική θεραπευτική αγωγή.

Συμπερασματικά θα λέγαμε ότι το πώς οδηγείται κανείς στην υποθερμία είναι ένα περίπλοκο σενάριο. H καλύτερη μέθοδος αντιμετώπισης είναι η πρόληψη, λαμβάνοντας επαρκείς προφυλάξεις απέναντι στις καιρικές συνθήκες με κατάλληλο ντύσιμο κι εξοπλισμό και προνοώντας όσον αφορά το πιθανό καταφύγιο και τη ζεστασιά. Oι συντομεύσεις στοιχίζουν ζωές, από τους οποίους θανάτους, οι περισσότεροι θα μπορούσαν να είχαν αποφευχθεί.

Ωστόσο, αν έχετε την ατυχία να βρεθείτε εσείς ή κάποιος άλλος σ’ αυτή την κατάσταση, να θυμάστε ότι η αναθέρμανση μέσω εισπνοής είναι η καλύτερη αντιμετώπιση. Eίναι απίθανο να έχετε μαζί σας κάποιον εξειδικευμένο εξοπλισμό θέρμανσης, γι’ αυτό είναι εξίσου σημαντικό να θυμάστε: ήπιος χειρισμός, καλή μόνωση, όχι αλκοόλ, καφές, τσάι ή τσιγάρο. Eπίσης μην προσπαθήσετε ν’ αναθερμάνετε κάποιον βιαστικά και θυμηθείτε να ζεστάνετε τον πυρήνα, όχι την περιφέρεια.

Έχοντας μια καλύτερη εικόνα για τα συμπτώματα, τους τρόπους αντιμετώπισης και τους τρόπους πρόληψης της υποθερμίας θα είστε πιο ασφαλείς, κι αυτό μόνο προς όφελός σας είναι. Nα θυμάστε: να είστε ψύχραιμοι, αλλά όχι… υπερβολικά ψύχραιμοι.

Πηγή

Μια μυστική αποστολή..

Πηγή

Ένα μικρό αφιέρωμα για τον μακεδονικό αγώνα, μια μορφή ανορθόδοξου πόλεμου ίσως από τους λίγους στη διεθνή ιστορία, με τόσες εναλλαγές.

"Ο Μακεδονικός Αγώνας θα μείνει στη μνήμη των περισσοτέρων ως ένας ανορθόδοξος πόλεμος ελληνικών και βουλγαρικών ενόπλων σωμάτων μέσα στην τουρκική επικράτεια. Σκοπός των ελληνικών σωμάτων ήταν να περιφρουρήσουν το εθνικό φρόνημα των χωριών, ν' αποκαταστήσουν την τάξη σε όσα χωριά είχαν σημειωθεί αποσκιρτήσεις μετά από πιέσεις των αντιπάλων, να εξουδετερώσουν τις ένοπλες ομάδες και να περιορίσουν τη δράση των ληστρικών σωμάτων, τα οποία κινούνταν μεταξύ παρανομίας και εθνικού αγώνα, ταλαιπωρώντας τους αγροτικούς πληθυσμούς.

Ο αγώνας αυτός άρχισε ουσιαστικά το 1903 και πήρε τέλος το 1908, όταν θεσπίστηκε το τουρκικό σύνταγμα με το κίνημα των Νεοτούρκων. Σ' αυτό το χρονικό διάστημα, δύο ήταν οι κυριότεροι εχθροί του ελληνικού στοιχείου: οι Βούλγαροι κομιτατζήδες και οι Τούρκοι σωβινιστές.

Παρά τον διμέτωπο αγώνα, εναντίον Βουλγάρων και Τούρκων, τα ελληνικά σώματα κατόρθωσαν σταδιακά να περιορίσουν τα βουλγαρικά ερείσματα και ν' αποκαταστήσουν την εθνολογική ισορροπία.

Ιδιαίτερα σκληρός ήταν ο αγώνας στην ελώδη λίμνη των Γιαννιτσών, σημείο στρατηγικής σημασίας για τον έλεγχο των οδικών αρτηριών, ενώ πολυάριθμες και φονικότατες μάχες έγιναν στα βουνά της δυτικής Μακεδονίας για την τελική επικράτηση σε διαφιλονικούμενα σλαβόφωνα χωριά.

Από το 1906 ο τουρκικός στρατός ανέλαβε σημαντικές εκκαθαριστικές επιχειρήσεις και περιόρισε αισθητά τη δράση των ενόπλων ομάδων, ελληνικών και βουλγαρικών. Πάντως κατά τη διετία 1907-1908 τα ελληνικά σώματα είχαν κερδίσει σημαντικό έδαφος σε όλη την έκταση της Μακεδονίας και είχαν διασφαλίσει είτε την παραμονή, είτε την επανασύνδεση με το Πατριαρχείο πολυάριθμων ελληνικών κοινοτήτων.

Είναι γεγονός, ότι ποτέ οι Έλληνες δεν υπολόγισαν θυσίες, προκειμένου να γλιτώσει η Μακεδονία από τους Βουλγάρους, οι οποίοι χρησιμοποιούσαν κάθε μέσο, προκειμένου να την κάνουν Βουλγαρική. Η τακτική τους αυτή, αφύπνισε τους Έλληνες, πολλοί και από όλα τα μέρη της Ελλάδος, έτρεξαν εθελοντές, για να βοηθήσουν τους Έλληνες Μακεδόνες στο σκληρό και άνισο αγώνα τους. "

Μεταξύ αυτών, Κρητικοί και Μανιάτες.

Και όλα αυτά, λίγο πριν τον πρώτο βαλκανικό πόλεμο, στον οποίο η Ελλάδα κατάφερε την απελευθέρωση της Μακεδονίας, από τον τουρκικό ζυγό.

Μετά από έναν αιώνα οι μνήμες παραμένουν ατόφιες στη μακεδονική γη, παρά τις φωνές της αμφισβήτησης και της στρέβλωσης για τον σκοπό του μακεδονικού αγώνα. 

Δυστυχώς όταν υπάρχει πόλεμος, όλα είναι σκληρά και απάνθρωπα. Η βία αντιμετωπίζεται με βία. Δεν μπορείς να αντιμετωπίζεις έναν αδίστακτο αντίπαλο με φιλειρηνική διάθεση, όταν ξέρεις πολύ καλά, ότι ανυπομονεί να σε κατακρεουργήσει. 

Και για να καταλάβετε το πόσο αδίστακτος ήταν, μεταφερθείτε κάποια χρόνια αργότερα για να δείτε τι επιδίωκαν κατά τη διάρκεια της τριπλής κατοχής της χώρας μας, στον 2ο παγκόσμιο πόλεμο! 

Δεν διέφερε και πολύ ο σκοπός τους, από αυτόν των προγόνων τους κομιτατζήδων, στον ίδιο χώρο που πολέμησαν οι μακεδονομάχοι για την διαφύλαξη της ελληνικότητας της Μακεδονίας!

Και ..ναι! Πάντα μέσα σ' αυτήν την πάλη της επιβίωσης, θα υπάρχουν τ' αποβράσματα και απ' τις δύο πλευρές που καπηλεύονται τη συμφορά των ανθρώπων για δικό τους όφελος και πλουτισμό! Αυτά τ' αποβράσματα όμως, δεν εκπροσωπούν ένα εθνικό αγώνα!

Διαβάστε μια ακόμα ιστορία που βρήκα σ' ένα εξαιρετικό ιστολόγιο, με "περίεργο" και ξενικό τίτλο, o οποίος αποδίδει στην αρχαία περσική γλώσσα την ονομασία των Ελλήνων.

Μια μυστική αποστολή

" Ήταν μια νύχτα αρκετά ζέστη και υγρή, αν και βρισκόμασταν στις αρχές του Οκτώβρη του 19Ο2. 

Τη νύχτα τούτη όλα ήταν σιωπηλά στη μικρή πολιτεία, σκεπασμένα από ένα αμυδρό φως, το φως της αστροφεγγιάς.

Οι δρόμοι της φωτιζόντουσαν αχνά από τα νυσταγμένα γκαζοφάναρα της δημαρχίας και μια απόλυτη σιωπή την αγκάλιαζε στον αναδιπλωμένο της αθόρητο μανδύα. Μόνο που και που, τη σιγή τούτη έτεμνε ο ρυθμικός χτύπος της μαγκούρας του πασβάντη καθώς βαρυοχτυπούσε το καλντερήμι του δρόμου.

Η πολιτεία είταν τουρκοκρατούμενη κι οι γραικοί της στέναζαν κάτω από τον αβάσταχτο ζυγό του δεινάστη τους και την με κάθε μέσο προσπάθεια του βουλγάρικου κομιτάτου να τους εκβουλγαρίσει η να τους εκμηδενίσει.

Κάτω από τη μύτη του Τούρκου δινόταν μια από τις πιο μεγάλες μάχες του Έθνους για την επιβίωση ταυ και την διατήρηση της ελληνικότητας της αλύτρωτης Μακεδονίας μας.

Αντίσταση θετική στη διπλή τούτη αδυσώπητη πίεση εκμηδένισης του από τους Τούρκους, μα περισσότερο από τους Βουλγάρους.

Βρισκόμαστε στην εποχή των ηρωικών Μακεδονομάχων και στο γιγάντωμα του Μακεδονικού αγώνα, που τελικά στέφτηκε με Νίκη και η Μακεδονία μας έμεινε ελληνική, με τόσες και τόσες θυσίες και ακόμα περισσότερο χυμένο αίμα." 

Η συνέχεια στην πηγή

Οι Βατραχάνθρωποι από τα παλιά..

Πηγή

Ένα παλιό ντοκιμαντέρ με  Αμερικανούς βατραχανθρώπους της 10ετίας του '50, μας δείχνει τον τρόπο εκπαίδευσης των "προγόνων" των σημερινών SEALs.

Παρουσιάζονται σκηνές σχετικά με αναγνώριση ακτών, κοπή υποβρύχιων καλωδίων και διχτυών, τοποθέτηση ναρκών σε ύφαλα πλοίων, επιχειρήσεις με υποβρύχια, επισήμανση ναρκών, αναγνωρίσεις ποταμών και συνεκπαίδευση με προσωπικό άλλων συμμάχων χωρών.

Παράλληλα βλέπουμε σκηνές από την εκπαίδευση με τις "πρωτοπόρες" για την εποχή συσκευές κλειστού κυκλώματος καθώς και χρήση των μίνι υποβρυχίων μεταφοράς προσωπικού. Γνωστά αντικείμενα στους ..παλιούς..

Η τεχνική άφεσης από υποβρύχιο κλάσεως GUPPY, μου θύμισε παρόμοιες στιγμές κάποτε στη ΜΥΚ με τον αείμνηστο Ντάνυ

Δείτε το πιέζοντας τον σύνδεσμο: The Navy frogmen

Ανιχνευτής

Το πνεύμα του '40

Πηγή

Παλιό αλλά και τόσο Επίκαιρο  το παρακάτω άρθρο του αείμνηστου δημοσιογράφου Γεωργίου Βλάχου! Αντιπροσωπεύει το πνεύμα του έπους του '40. Παράδειγμα για μίμηση σε όλους εμάς τους νεώτερους. Είναι το πνεύμα που θα πρέπει να μας διακατέχει σε κάθε δύσκολη στιγμή και όχι μόνο!

Χρόνια Πολλά!

Ανιχνευτής

Όλοι Μαζί!

"..Καὶ τώρα;... ΤΩΡΑ ΚΑΜΝΟΜΕΝ ΠΟΛΕΜΟΝ. Τώρα ἦλθε τὸ τελεσίγραφον. Τώρα εὑρισκόμεθα ἀντιμέτωποι εἰς τὰ βουνὰ τῆς Ἠπείρου. Τώρα εἶναι ὁ ὑπὲρ τῶν ὅλων Ἀγών. Οἱ Ἕλληνες προχωροῦν διὰ μέσου τῶν ἐχθρῶν μὲ τὴν λόγχην καὶ ἐπάνω ἀπὸ τὸν οὐρανόν τῆς Ἑλλάδος περνᾶ, δολοφόνος καὶ κλέπτης τῶν ἑλληνικῶν χρωμάτων, ὁ Ἰταλός.

Λοιπόν;... Θὰ συνεχίσωμεν τὴν συζήτησιν; Θὰ βάλωμεν κάτω ἕναν καφὲν καὶ θὰ σταθῶμεν γύρω ἀπὸ τὸ φλιτζάνι του οἱ ἀπόλεμοι, οἱ ἄχρηστοι, οἱ καφενόβιοι, διὰ νὰ τὰ ποῦμε, περὶ τοῦ ποιὸς θὰ νικήση καὶ ποιὸς θὰ ἐπικρατήση;... Πρὸς Θεοῦ! Θὰ νικήση ἡ Ἑλλάς! Ὅλους; ΟΛΟΥΣ! ΟΛΟΝ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟΝ! Χωρὶς συλλογισμούς, χωρὶς συζητήσεις, χωρὶς κεφάλια τὰ ὁποῖα ἀργοκινοῦνται καὶ ἀμφιβάλλουν, χωρὶς μυαλό. Μυαλὸ δὲν χρειάζεται. Χρειάζεται ἐνθουσιασμὸς καὶ παραφροσύνη. Χρειάζεται θάρρος ἀλόγιστον καὶ καρδιά. Μὲ αὐτὸ τὸ ὑλικὸν ἔγινεν ὁ Ἀγὼν τοῦ Εἰκοσιένα. Μὲ αὐτὰ τὰ ὅπλα νικοῦν οἱ λαοί. 

Ἤρθατε νὰ πάρετε τὴν Ἤπειρον;... ΔΕΝ ΣΑΣ ΤΗΝ ΔΙΝΟΜΕ. Ἔχετε Στρατούς, ἔχετε Στόλους, ἔχετε ἀεροπλάνα, εἶσθε σαράντα πέντε ἑκατομμύρια καὶ εἴμαστε πέντε. ΔΕΝ ΣΑΣ ΤΗΝ ΔΙΝΟΜΕ. Θὰ μᾶς κάψετε. ΔΕΝ ΣΑΣ ΤΗΝ ΔΙΝΟΜΕ. Καὶ θὰ προχωρήσωμεν καὶ θὰ νικήσωμεν καὶ θὰ σᾶς πετάξωμεν εἰς τὴν θάλασσαν. Γίνεται;... Γίνεται, δὲν γίνεται, αὐτὸ πρέπει νὰ αἰσθάνεται καὶ νὰ βροντοφωνῆ ἡ καρδιά. ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΘΑ ΓΙΝΗ. Αὐτὸς ὁ ἀγών, τὸν ὁποῖον ἀναλαμβάνει ἡ σημερινὴ ὠργανωμένη Ἑλλάς, μὲ πεντακόσιες χιλιάδες Στρατοῦ, μὲ τὰ πυροβόλα, τὰ ὅπλα καὶ τὰ βουνά της, εἶναι παράλογος πολὺ ὀλιγώτερον ἐκείνου τὸν ὁποῖον ἀνέλαβον οἱ πατέρες μας. 

Ἐκεῖνοι ἦσαν μιὰ φούχτα ὑποδούλων ἀνθρώπων, χωρὶς ὅπλα, χωρὶς πυρίτιδα, χωρὶς λεπτά, καὶ τὰ ἔβαλαν μὲ τὴν μεγαλυτέραν Αὐτοκρατορίαν τοῦ κόσμου. Καὶ τὴν ἐκλόνισαν. Καὶ ἠγωνίσθησαν ἑπτὰ χρόνια σκοτωνόμενοι, ἐπαιτοῦντες πυρίτιδα, ρακένδυτοι εἰς τὰ βουνὰ καὶ εἰς τὰς χαράδρας καὶ παρέδωσαν εἰς τὰ παιδιά τους αὐτὴν τὴν γωνίαν, ἐπάνω εἰς τὴν ὁποίαν ὕψωσαν ἐλευθέραν καὶ πανωραίαν τὴν Κυανόλευκον. Θάρρος λοιπόν! Ὅ,τι θέλομεν ἀληθινά, μὲ ὅλην μας τὴν δύναμιν, γίνεται. Ὅ,τι ἀποφασίσωμεν μὲ τὴν ψυχήν μας γίνεται. ΚΑΙ ΘΑ ΓΙΝΗ.

Καὶ ἡ Ἀντιπολίτευσις;... Αὐτὴ ἡ ὁποία ἕως χθὲς ἠγωνίσθη ἐναντίον τοῦ Κράτους καὶ ἐστάθη εἰς τὸ περιθώριον τῆς ζωῆς μηνίουσα καὶ κακολογοῦσα; Καὶ αὐτὴ ἰδική μας! Καὶ αὐτὴ μαζί μας! Κράτος ξένον πρὸς αὐτοὺς καὶ καθεστὼς ἑλληνικὸν ξένον πρὸς Ἕλληνας δὲν ὑπάρχει. Αὐτὰ ἤσαν καλὰ ἕως χθές. ΤΩΡΑ ΕΙΜΕΘΑ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ. Τώρα θὰ ἀγωνισθῶμεν ὅλοι μαζί, ἄλλος μὲ τὸ ὅπλον, ἄλλος μὲ τὸ στῆθος, ἄλλος μὲ τὸ θάρρος, ἄλλος μὲ τὶς φωνές: ΟΛΟΙ μαζι!... Μὴ ἀμφιβάλλετε, μὴ διστάζετε, μὴ μεμψιμοιρεῖτε, μὴ ἐνθυμεῖσθε. ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΟΛΩΝ ΑΓΩΝ.

(Γεώργιος Ἀ. Βλάχος, «Ἡ Καθημερινή», 4 Νοεμβρίου 1940)

Διαβάστε όλο το άρθρο και άλλα περισσότερα στο εξαιρετικό ιστολόγιο από το οποίο αντλήθηκε το παραπάνω απόσπασμα.

Η απόβαση του Ιερού Λόχου στη Νάξο

Τον Οκτώβριο του 1944, οι Γερμανοί προσπαθούσαν να αποσύρουν τις φρουρές τους από τα νησιά του Αιγαίου, που είχαν εγκλωβισθεί με τις συνεχείς παρενοχλήσεις και προσβολές των συμμαχικών πλοίων και αεροσκαφών, αλλά και τις ενέργειες των καταδρομικών τμημάτων στο Αιγαίο. Κάθε νησί έχει την ιστορία του  για εκείνη την περίοδο. Στη Νάξο, γράφτηκε με χαρακτηριστικό τρόπο το τέλος της γερμανικής κατοχής.

Στις αρχές Οκτωβρίου του '44, η περίπολος αναγνώρισης του Ιερού Λόχου  που βρισκόταν στο νησί, έστειλε την πληροφορία για την επικείμενη αναχώρηση των Γερμανών, με πιθανή ημερομηνία στις 13 του μηνός. Η γερμανική φρουρά, δύναμης 70 ανδρών, βρισκόταν στο μεγαλύτερο μέρος της μέσα στο φρούριο, ενώ μικρά τμήματα υπήρχαν στην έπαυλη "Έλλη" και στο χωριό Απείρανθος.  

Μετά από συνοπτική εκτίμηση της κατάστασης, αποφασίστηκε από την Καταδρομική Δύναμη 142 η προσβολή και η αιχμαλωσία των Γερμανών, πριν προλάβουν να φύγουν. Η επιχείρηση ανατέθηκε στη Δύναμη "Β" του Ιερού Λόχου που έδρευε εκείνη την περίοδο στη Χίο. 

Ας αφήσω όμως τη διήγηση, όπως διατυπώθηκε πριν από χρόνια, στο περιοδικό "Τολμών" της Πανελλήνιας Ομοσπονδίας Ειδικών Δυνάμεων.

" Πριν από την επιχείρηση

Το απόσπασμα του Ιερού Λόχου που ανέλαβε και έφερε σε πέρας, με απόλυτη επιτυχία, την επιχείρηση εναντίον της γερμανικής φρουράς στη Νάξο, συγκροτήθηκε στη Χίο, μέσα στο πρώτο δεκαήμερο του Οκτωβρίου 1942. Τον κύριο κορμό του απετέλεσαν 51 Ιερολοχίτες στους οποίους προστέθηκαν τρεις καταστροφείς, τρεις διαβιβαστές και 14 επιπλέον αξιωματικοί, υπαξιωματικοί και οπλίτες. 

Μαζί με τους δύο Βρετανούς αξιωματικούς και δύο συμπατριώτες τους οπλίτες διαβιβαστές που και αυτοί πήραν μέρος στην επιχείρηση, η συνολική δύναμη τους αποσπάσματος έφτασε στους 75. Διοικητής ήταν ο λοχαγός Βασίλειος Μάραντος και μαζί του ο λοχαγός Κ. Καλογερόπουλος και ο ίλαρχος Δ. Τζενάκης. Οι υπολοχαγοί Δ.Ζήρας, Γ. Κόζαρης, Δ. Αυλητής, Κ. Κρεκούκιας, Χ. Καρύδας, Κ. Καρακώστας, Κ. Τσιτσιλώνης, Π. Κοκμωτός, Ι. Καλλιακμάνης και ο υπαστυνόμος Κ. Σαρρής μαζί με τον ανθυπίατρο Δ. Σουλιώτη, όπως και οι ανθυπολοχαγοί Π. Ηλιόπουλος, Α. Γκιότας, Σ. Σερβετιάδης, Ε. Ζούλης, Χ. Κορωναίος, Π. Καλλίτσας, Β. Μαγκριώτης. Α. Φουριώτης. Ελ. Γιακουμάκης. Χ. Καραϊσηφόγλου και Σπ. Μαρκόπουλος. Το απόσπασμα συμπλήρωσαν 44 ανθυπασπιστές και υπαξιωματικοί, δύο οπλίτες και οι Άγγλοι λοχαγοί Χίλμαν και Γουόρτεν μαζί με δύο οπλίτες διαβιβαστές. 

Οι πληροφορίες έλεγαν ότι οι Γερμανοί της φρουράς Νάξου είχαν εγκαταλείψει τις θέσεις τους στη βίλλα «Έλλη»και στο χωριό Απείρανθος, έχοντας συμπτυχθεί στην Χώρα (Φρούριο). Όπως ήταν φυσικό, οι τελευταίες εξελίξεις τους πολέμου είχαν επηρεάσει αρνητικά το ηθικό τους και αυτό ήταν ήδη γνωστό στη διοίκηση του Ιερού Λόχου. 

Στις 12 Οκτωβρίου και γύρω στις 9 μ.μ. οι 75 άνδρες του αποσπάσματος επιβιβάστηκαν σε δύο μικρά αποβατικά και ξεκίνησαν από τη Χίο με προορισμό τη Νάξο. Έφτασαν στις ακτές του Κυκλαδίτικου νησιού γύρω στις 3 η ώρα μετά τα μεσάνυχτα και εκεί αντιμετώπισαν ένα δυσάρεστο απρόοπτο, όχι ιδιαίτερα σοβαρό ευτυχώς. Στο ένα από τα δύο σκάφη επέβαινε και αξιωματικός που καταγόταν από το νησί, προκειμένου να πραγματοποιηθεί ασφαλέστερα η προσέγγιση στην ακτή, αλλά το σκοτάδι και η έλλειψη χαρακτηριστικών σημείων που θα διευκόλυναν την αναγνώριση του προορισμού προκάλεσαν μια απόκλιση.

Έτσι οι άνδρες του αποσπάσματος αποβιβάστηκαν τελικά κοντά στο Ακρωτήριο Αμίτης, γύρω στα 10 χιλιόμετρα από το λιμάνι και όχι στο προκαθορισμένο σημείο της Βορειοδυτικής παραλίας του νησιού. Η ώρα ήταν περίπου 03.30. Μόλις το λάθος έγινε αντιληπτό, ο υπολοχαγός της 1ης Διμοιρίας Δ. Αυλητής και ο ανθυπολοχαγός της Αναγνωριστικής Περιπόλου Νάξου, Σ. Σερβετιάδης, αναχώρησαν για να επιτύχουν επαφή με τους αναμένοντες στο νησί, ενώ οι υπόλοιποι παρέμειναν σε απόκρυψη. 

Οι δύο αξιωματικοί κατάφεραν να συναντήσουν τον υπολοχαγό Κωνσταντίνο Κόρκα, που ανήκε στη «Δύναμη 133» όπως και τον ταγματάρχη Γ. Δέτση, που ήταν ο διοικητής των αντάρτικων ομάδων του νησιού. Επέστρεψαν αναφέροντας ότι όλη η δύναμη των Γερμανών είχε συγκεντρωθεί μέσα στο παλιό Φρούριο της Χώρας, επειδή ο διοικητής της είχε επικοινωνήσει με τους ανωτέρους του και περίμενε την άφιξη γερμανικού σκάφους που θα παρελάμβανε ολόκληρη τη γερμανική φρουρά. 

Αποφασίστηκε η κατά το δυνατόν επίσπευση της επιχείρησης, καθώς ο κύριος αντικειμενικός σκοπός της ενέργειας ήταν η σύλληψη της φρουράς. Έτσι, ορίστηκε ως ώρα επίθεσης η 10.00 της 13 Οκτωβρίου και το απόσπασμα έχοντας μετακινηθεί κατάλληλα είχε καταλάβει τις θέσεις του για την έναρξη της επίθεσης από τις 8.30 το πρωί. Ένα δεύτερο λάθος, που περισσότερο ήταν κακή συνεννόηση ίσως, ήρθε να διακόψει την ομαλή εξέλιξη του εγχειρήματος. Τα δύο αποβατικά σκάφη που είχαν μεταφέρει το απόσπασμα από τη Χίο αναχώρησαν για την Πάρο αλλά αντί να απομακρυνθούν για τον προορισμό τους κινήθηκαν αντίθετα και μπήκαν στο λιμάνι της Νάξου, όπου προσέγγισαν. 

Ευτυχώς που και σε αυτή τη περίπτωση η εξέλιξη ήταν θετική, καθώς ο Γερμανός διοικητής της φρουράς νόμισε ότι τα δύο σκάφη ήταν δικά τους και είχαν προσεγγίσει για να παραλάβουν τους άνδρες του! Τότε, έκανε και αυτός ένα λάθος: χωρίς να βεβαιωθεί, πλησίασε με σκοπό να συνεννοηθεί για τις λεπτομέρειες της επιβίβασης, με αποτέλεσμα να συλληφθεί αιχμάλωτος. Στη συνέχεια, τα δύο σκάφη αναχώρησαν για Πάρο, βαλλόμενα όμως από πυρά όλμων από την εχθρική φρουρά, οι άνδρες της οποίας είχαν αντιληφθεί την αιχμαλωσία του διοικητού τους.

Η Επίθεση

Όπως είναι ευνόητο, το απόσπασμα του Ιερού Λόχου είχε χάσει το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού και για το λόγο αυτό δεν ήταν δυνατό να έχει το επιθυμητό αποτέλεσμα η επίθεση, η οποία εκδηλώθηκε κατά του φρουρίου στην προκαθορισμένη ώρα (10.00). Μετά από ολιγόλεπτη ανταλλαγή πυρών, ο έφεδρος ανθυπολοχαγός Μελισσινός και ο επιλοχίας Γ. Σινιόσογλου στάλθηκαν με λευκή σημαία στο φρούριο και ζήτησαν την παράδοση της φρουράς.

Οι Γερμανοί δέχτηκαν κατ’ αρχή να προχωρήσουν σε διαπραγματεύσεις. Για το σκοπό αυτό στάλθηκε στο φρούριο ο Άγγλος σύνδεσμος Χίλμαν. Ενώ είχε αρχίσει να διαπραγματεύεται με τον διοικητή της φρουράς, η ομάδα των ανταρτών που συμμετείχε στην επιχείρηση και η οποία δεν είχε ειδοποιηθεί ότι διεξάγονται διαπραγματεύσεις, έριξε μερικούς πυροβολισμούς κατά του φρουρίου, πράγμα που δημιούργησε στους Γερμανούς το φόβο ότι δεν πρόκειται να τηρηθούν οι όροι μιας ενδεχόμενης συμφωνίας για παράδοσή τους. 

Ζήτησαν τότε να επικοινωνήσουν με τον αιχμάλωτο διοικητή τους, κάτι που έγινε μέσω του ασυρμάτου του αποβατικού σκάφους. Εκείνος του διέταξε να αμυνθούν μέχρις εσχάτων και όπως ήταν επόμενο οι διαπραγματεύσεις διακόπηκαν. Αυτά γίνονται γύρω στο μεσημέρι (13 Οκτωβρίου) και ενώ τα δύο αποβατικά είχαν, στο μεταξύ επιστρέψει στη Νάξο μετά από σχετική διαταγή. Συμμετείχαν μάλιστα και με δικά τους πυρά στις επόμενες προσβολές του φρουρίου από το απόσπασμα των Ιερολοχιτών αλλά δεν υπήρξε αποτέλεσμα.

Ο λοχαγός Μάραντος ανέφερε σχετικά στη διοίκηση του Λόχου, με σήμα του στη Χίο, και ζήτησε αεροπορική υποστήριξη, πυρομαχικά και όλμους 3 ιντσών. Να σημειωθεί ότι είχαν προηγηθεί δύο άκαρπες προτάσεις για παράδοση της γερμανικής φρουράς. 

Η επίθεση επαναλήφθηκε το πρωί της επόμενης, ενώ το ίδιο μεσημέρι έφθασαν και κάποιες ενισχύσεις: ήταν η περίπολος Γιακουμάκη, την οποία έφερε από την Πάρο το ένα από αποβατικά σκάφη. 

Στις 3.30 μετά τα μεσάνυχτα, της 14ης προς τη 15η Οκτωβρίου θα αποβιβαστεί στη Νάξο ο διοικητής της Αʹ Μοίρας Καταδρομών του Ιερού Λόχου, συνταγματάρχης Ανδρέας Καλλίνσκης. Μετά την λήξη του Βʹ Παγκοσμίου Πολέμου ο συνταγματάρχης Ανδρέας Καλλίνσκης υπήρξε ο ιδρυτής και πρώτος διοικητής των ηρωικών Λόχων Ορεινών Καταδρομών (ΛΟΚ) του ελληνικού στρατού. 

Ανέλαβε αμέσως τη διοίκηση της επιχείρησης και αποφάσισε να καλέσει πριν από οποιαδήποτε ενέργεια, τη φρουρά να παραδοθεί. Το πρωί και μισή περίπου ώρα πριν την ανατολή του ήλιου εμφανίστηκαν δύο μεγάλα γερμανικά υδροπλάνα μεταφοράς προσωπικού, για να παραλάβουν την πολιορκημένη φρουρά αλλά δέχτηκαν των δύο αποβατικών σκαφών χωρίς καν να επιχειρήσουν προσθαλάσσωση απομακρύνθηκαν προς Βορρά. 

Δύο ώρες αργότερα οι Γερμανοί απέρριψαν την πρόταση για παράδοση και αποφασίσθηκε η κατάληψη του φρουρίου με επιθετική ενέργεια. Στις 2 το μεσημέρι όλα ήταν έτοιμα για την έφοδο και οι άνδρες του αποσπάσματος περίμεναν την αεροπορική υποστήριξη που είχε υποσχεθεί οι Βρετανική Αεροπορία. Πραγματικά, λίγο πριν τις 3 εμφανίστηκαν τέσσερα αεροσκάφη της RAF. 

Τα αποβατικά άνοιξαν τότε πυρά κατά του φρουρίου, πραγματοποιώντας έτσι και κατάδειξη του στόχου για τους Άγγλους πιλότους, οι οποίοι επί αρκετά λεπτά πολυβολούσαν και χτυπούσαν με ρουκέτες το φρούριο. Μόλις τα αεροπλάνα σταμάτησαν τα πυρά τους έγινε η έφοδος.

Οι δύο πύλες του φρουρίου παραβιάστηκαν και μετά από σύντομη ανταλλαγή πυροβολισμών η γερμανική φρουρά παραδόθηκε. Το κόστος του τολμηρού εγχειρήματος ήταν η ζωή του ηρωικού λοχία διαβιβαστή Νικ. Μπενίκου από την Ικαρία. Οι Γερμανοί είχαν έναν νεκρό. 

Η Νάξος ήταν ελεύθερη, χάρη στην αποφασιστικότητα και τον ηρωισμό των ανδρών του Ιερού Λόχου και των συναδέλφων τους, που πολέμησαν στο πλευρό τους."

...

Υπήρξε όμως και άλλος ένας νεκρός! Ο 19χρονος Γιώργος Βαλληνδράς, που ανήκε στο ανταρτικό σώμα "Στρατιωτικό Τμήμα Νάξου" του ταγματάρχη Δέτση. Διαβάστε γι' αυτόν τον ηρωικό νέο, στην ιστοσελίδα της "Κυκλαδικής".

Ανιχνευτής

Η ιστορία των ελεύθερων σκοπευτών

Ζεύγος ελεύθερων σκοπευτών (Φωτο αρχείου ΓΕΣ/ΔΕΔ)

Η αγγλική λέξη "sniper", που αποδίδεται σήμερα διεθνώς στους ελεύθερους σκοπευτές (ΕΣ), ξεκινά από το 1770 και είναι δημιούργημα της στρατιωτικής γλώσσας μεταξύ των Βρετανών στρατιωτών του αποικιακού στρατού των Ινδιών. Κάποιος σκοπευτής που μπορούσε με την πρώτη σφαίρα να κτυπήσει την πάντοτε φευγαλέα και απρόβλεπτη ...μπεκάτσα (snipe στ' αγγλικά), σήμαινε ότι ήταν ένας άριστος σκοπευτής, ένας sniper!

Στα ελληνικά, πιστεύω ότι αποδίδεται πιο καλά ο όρος, αφού η έκφραση υποδηλώνει την ανεξαρτησία κινήσεως και την αυτονομία δράσεως του σκοπευτή για να πετύχει την αποστολή του. Εδώ μιλάμε για τους μαχητές που διεισδύουν ή παραμένουν μόνοι, ή με ζευγάρι, ή ακόμη και σαν ομάδα στα μετόπισθεν ή στην κατεχόμενη περιοχή του αντιπάλου και παρατηρούν, αναγνωρίζουν, συλλέγουν πληροφορίες και προσβάλλουν στόχους υψηλής αξίας.

Η ιστορία γένεσής τους παρουσιάζεται με πολύ ωραίο τρόπο σε ντοκιμαντέρ που γυρίστηκε στα πλαίσια της σειράς "Tales of the gun" της αμερικανικής τηλεόρασης.

Μπορείτε να το δείτε, πιέζοντας τον σύνδεσμο: "Sharpshooters and Long Range"

Επί πλέον όσοι δεν έχετε δει ακόμη την ταινία "Αμερικανός Ελεύθερος Σκοπευτής", μπορείτε να τη δείτε με ελληνικούς υπότιτλους, πιέζοντας ΕΔΩ.


Ανιχνευτής

Η άγνωστη ιστορία των ελληνικών αντιστασιακών οργανώσεων κατά τη διάρκεια της κατοχής

Πέρα από τις μεγάλες και αρκετά γνωστές στο ευρύ κοινό ελληνικές αντιστασιακές οργανώσεις της Κατοχής (όπως το ΕΑΜ – ΕΛΑΣ με τον Άρη Βελουχιώτη, ο ΕΔΕΣ του Ζέρβα και η ΕΚΚΑ του Δημήτριου Ψαρρού), υπήρχαν και διάφορες μικρές οργανώσεις, των οποίων η δράση εναντίον των κατακτητών δεν αναφέρεται, παρά σε λίγα ιστορικά βιβλία. 

 Όλοι αυτοί οι αγωνιστές που ρίσκαραν την ίδια τους τη ζωή και πολλοί από αυτούς την έχασαν, αξίζει να έχουν μια θέση στην ιστορία μας και στη μνήμη μας.

 Οι περισσότερες από τις οργανώσεις  έδρασαν κυρίως στον τομέα της κατασκοπείας, στις δολιοφθορές (σαμποτάζ) και τις φυγαδεύσεις, πολλές φορές σε συντονισμό με το Στρατηγείο Μέσης Ανατολής (Σ.Μ.Α.)

Η συνέχεια στην πηγή

Η ιστορία της Κατοχής και της Αντίστασης στην Κρήτη, είναι ένα ιδιαίτερο θέμα με ξεχωριστό ενδιαφέρον. 

Πηγή

Εκτός τους προσωποπαγούς χαρακτήρα των περισσότερων από αυτές τις οργανώσεις, στον μη εαμικό χώρο, στη θέση του αντίπαλου στο ΕΑΜ δεν έχουμε εδώ τον ΕΔΕΣ, αλλά την Εθνική Οργάνωση Κρήτης (ΕΟΚ). Παρά τα όσα γνωρίζουμε ή νομίζουμε πως γνωρίζουμε για αυτήν, η σχετική ιστορική έρευνα δεν έχει φωτιστεί αρκετά.

Συνέχεια στην πηγή

Στη Μακεδονία και στη Θράκη, έχουμε τους άλλους καπετάνιους, τους Πόντιους αντιστασιακούς καπετάνιους. Μεταξύ αυτών ο Αντών Τσαούς

Ακόμη και στην αντίσταση, υπήρχε διχόνοια μεταξύ των διάφορων οργανώσεων! Το έχουμε στο αίμα μας το σαράκι αυτό! Το εκμεταλλεύονται οι ξένοι καλά από παλιά!


Ανιχνευτής