Κίνδυνοι της Ελεύθερης Κατάδυσης

Η ελεύθερη κατάδυση είναι ένα ευχάριστο σπορ, αρκεί να ξέρεις τους κανόνες, όπως πρέπει να γίνεται σε όλα τα σπορ και να τηρείς τα μέτρα ασφάλειας. Διαβάστε παρακάτω ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο, που βρήκα ανιχνεύοντας στο διαδίκτυο, σχετικά με τους κινδύνους που μπορεί να αντιμετωπίσει ένας ελεύθερος δύτης και πώς να τους αποφύγει.

Ανιχνευτής

Γράφει ο κ. Πανίκος Παναγιώτης, εκπαιδευτής ελεύθερης κατάδυσης

Κατά την παραμονή μας στην θάλασσα αντιμετωπίζουμε την πιθανότητα να βρεθούμε αντιμέτωποι με κάποιες δυσάρεστες καταστάσεις. Η πιθανότητα αυτή αυξάνεται όταν επικρατούν δυσμενείς καιρικές συνθήκες όπως κρύο , έντονος κυματισμός, δυνατά ρεύματα και άλλες παρόμοιες συνθήκες. Επίσης περιστατικά και απρόβλεπτες καταστάσεις συμβαίνουν όταν είμαστε αντιμέτωποι με απερίσκεπτες ενέργειες από άλλα άτομα όπως επικίνδυνο οδήγημα ταχύπλοου σκάφους ή ακόμη και το ρίξιμο εκρηκτικών ή άλλων παράνομων ουσιών στην θάλασσα με σκοπό την παράνομη αλιεία.

Ο βαθμός ενός σοβαρού περιστατικού εξαρτάται άμεσα από τον ελεύθερο Δύτη εφόσον οδηγηθεί σε πανικό ή σε λάθος αντίδραση. Σε αυτό το σημείο πρέπει να τονιστεί ο παράγοντας εμπειρία, ο παράγοντας εκπαίδευση-γνώσης, ο παράγοντας χαρακτήρας του ατόμου, και ο παράγοντας φυσιολογικής και ψυχικής κατάστασης. Όλοι αυτοί οι παράγοντες παίζουν καθοριστικό ρόλο στην καταλληλότερη αντιμετώπιση ενός δυσάρεστου περιστατικού. Τα μέτρα ασφάλειας στην ελεύθερη κατάδυση είναι μία σειρά από ενέργειες απαραίτητες για την πρόληψη σοβαρών περιστατικών η για την εύκολη και έγκαιρη αντιμετώπιση τους. Πρόληψη σημαίνει και προετοιμασία για δυσκολίες που κάποτε όσο και να προσέχουμε εκδηλώνονται. Τότε η γρήγορη και σωστή αντίδραση σε συνδυασμό με την ψυχραιμία δίνουν την λύση.

Στις περιπτώσεις που ο ελεύθερος Δύτης βρίσκεται σε άπνοια στον βυθό ο χρόνος είναι πολύτιμος για να σπαταληθεί σε αμηχανία μπροστά σε κάτι σοβαρό.

 Τέτοιες καταστάσεις είναι οι κράμπα, το μπλέξιμο στον βυθό, το πλημμύρισμα της μάσκας, η απώλεια ενός πτερυγίου, ο πανικός στον βυθό. 

Άλλα περιστατικά είναι η διέλευση ταχύπλοων , οι κακές καιρικές συνθήκες και τα επικίνδυνα υδρόβια. Άλλος κατάλογος απειλητικών καταστάσεων αφορούν την σωματική κατάσταση του δύτη όπως ανεπάρκεια οξυγόνου, υποθερμία, θερμοπληξία, εξάντληση, πιθανά βαροτραύματα σε αυτιά ή παραρινικούς από αδυναμία εξίσωσης ή κακούς χειρισμούς.

Τραυματισμοί μπορεί να προκληθούν από αδυναμία ανταπόκρισης της ελαστικής επαναφοράς του θώρακα και της τραχείας από άλμα βάθους που επιχειρεί ο ελεύθερος Δύτης για πρώτη φορά. Για το τέλος σας αναφέρω ότι κίνδυνος διατρέχεται όταν ακολουθείτε ‘Ειδικά προγράμματα προπόνησης για άπνοια’ τα οποία τις πλείστες φορές πηγάζουν από ‘γνωστούς’ και ‘φίλους’ με πείρα στον υποβρύχιο χώρο που θέλουν να το παίξουν προπονητές ή ακόμη από το διαδίκτυο. 

Στον υποβρύχιο χώρο αγαπητοί φίλοι πρέπει να αντιληφθούμε ότι όταν θα επιλέξουμε ένα σχολείο ή ένα εκπαιδευτή πρέπει να είμαστε 100% σίγουροι ότι το άτομο αυτό ή η σχολή αυτή δουλεύει με κάποια αναγνωρισμένα κριτήρια και διαπιστεύσεις και δεν εμπιστευόμαστε την σωματική μας ακεραιότητα σε άτομα τα οποία θέλουν να ονομάζονται εκπαιδευτές χωρίς όμως να πληρούν τα κριτήρια και να έχουν εκπαιδευτεί κατάλληλα .

Πλέον υπάρχουν αρκετές σχολές στην χώρα μας για να κάνετε την δική σας επιλογή.

Αντιλαμβάνεστε ότι ο μέσα από ένα κείμενο ο χώρος είναι περιορισμένος για να μιλήσουμε για όλα τα θέματα περί ασφάλειας.

Έτσι λοιπόν θα δούμε μερικά από τα περιστατικά που μπορεί να αντιμετωπίσουμε.

Κράμπα

Η κράμπα μπορεί να παρουσιαστεί στο ένα ή και στα δύο πόδια του ελ. Δύτη ακόμη και ταυτόχρονα σε κάποιες σπάνιες περιπτώσεις. Οι αιτίες που προκαλούν την κράμπα είναι αρκετές (αγυμνασία, αφυδάτωση, σκληρά πέδιλα, παράλειψη διατάσεων πριν την δραστηριότητα μας). Σε μία τέτοια περίπτωση πρέπει να διατηρήσουμε την ψυχραιμία μας και βοηθάμε με χέρια την ανάδυση μας. Δεν διστάζουμε να αφήσουμε και την ζώνη μας στον βυθό εάν αυτό μας συμβεί σε ποιο μεγάλο βάθος όπου είμαστε σε αρνητική πλευστότητα. 

 Στόχος μας είναι να επιστρέψουμε στην επιφάνεια για φρέσκο αέρα και το σημαντικότερο κρατώντας την ψυχραιμία μας. Αφότου κάνουμε τις αναπνοές μας τεντώνουμε το επηρεασμένο πόδι τραβώντας από την άκρια της λεπίδας προς τα πάνω κάνοντας διατάσεις στο πόδι μας. Το ζευγάρι μας βοηθάει να εκτελέσουμε την διάταση στο πόδι μας και μας δίνει κατόπιν λίγο νερό από την σημαδούρα που κουβαλάμε. Είμαστε σε επιφυλακή όταν νοιώσουμε μετά την παραμικρή ενασχόληση ή κράμπα να σταματήσουμε τις βουτιές και να βγούμε έξω να ξεκουραστούμε.

Μέτρα ασφάλειας. 

-Κρατάω την φυσική μου κατάσταση σε όσο καλύτερα επίπεδα μπορώ και μου επιτρέπει και ο ελεύθερος μου χρόνος. (Γρήγορο περπάτημα, ποδηλασία, ελαφρύ τροχάδην, κολύμβηση). Η κατανάλωση υγρών –νερού πριν κατά την διάρκεια και μετά την δραστηριότητα μου μειώνει τις πιθανότητες να παρουσιαστή κράμπα.

-Δεν χρησιμοποιούμε πολύ στενές στολές κατάδυσης ή από σκληρό υλικό όπως επίσης βατραχοπέδιλα με σκληρή λεπίδα τα οποία δυσκολεύουν την κίνηση μας στο νερό. 

-Βάζω στο πρόγραμμα μου τις ενδεδειγμένες διατάσεις πριν από την βουτιά μου. Είναι το ίδιο όπως ένας αθλητής στίβου ο οποίος ξεκινάει την προσπάθεια του χωρίς ζέσταμα και διατάσεις. Οι κράμπες τότε είναι αναπόφευκτες.

Μπλέξιμο στον βυθό.

Στις ποιο συχνές περιπτώσεις το μπλέξιμο μπορεί να επέλθει από το σχοινί του πλωτήρα μας, τα μήκη του ψαροντούφεκού μας όταν ψαρεύουμε ή από κάποιο δίκτυ ή παραγάδι εγκαταλελειμμένο. Σε αυτές τις περιπτώσεις μένουμε καταρχήν ψύχραιμοι για να μην σπαταλούμε άσκοπα το οξυγόνο μας. Κατόπιν με προσεκτικές κινήσεις ξεμπλέκουμε τα χέρια τα σχοινιά και τις μισίνες ή αν ακόμη χρειαστεί τα κόβουμε με το μαχαίρι μας.(Που βρίσκεται σε σημείο που μπορεί να ανασυρθεί ταχύτατα όπως στην μέσα πλευρά της γάμπας ή στην ζώνη)

Υπάρχει η περίπτωση μπλεξίματος του σχοινιού του πλωτήρα μας, το οποίο μπορεί να περάσει κάτω από γωνιές βράχων με αποτέλεσμα να μας εμποδίζει στην ανάδυση μας. Η σωστή αντίδραση είναι να αποσυνδέσουμε τον κρίκο ταχείας αποσύνδεσης από την ζώνη μας για να αναδυθούμε. Εάν αυτό δεν μπορεί να γίνει εφικτό λόγο κάποιον συνθηκών τότε δεν διστάζουμε να λύσουμε την ζώνη μας και να την αφήσουμε μακριά από το σώμα μας να πέσει στο βυθό.

Σε μπλέξιμο με δίκτυα μένουμε ακίνητοι για να εντοπίσουμε γύρω μας το σημείο του σώματος που έχει μπλεχτεί. Δεν κάνουμε βίαιες η απότομες κινήσεις απεγκλωβισμού αφού μπορεί να χειροτερέψουμε την κατάσταση.. Συνήθης σημεία μπλεξίματος είναι η θήκη του μαχαιριού, τα βάρη της ζώνης, τα πόδια και ο αναπνευστήρας μας. Σε γενικές γραμμές όταν μπλεχτούμε σε δίκτυα ελέγχουμε προσεκτικά από πάνω προς τα κάτω δοκιμάζοντας αργή ανάδυση κόβοντας με το μαχαίρι ότι έχει μπλεχτεί πάνω μας μέχρι να απελευθερωθούμε.

Απώλεια πτερυγίου.

Αυτό το περιστατικό μπορεί να συμβεί κατά την διάρκεια της κατάδυση ή της ανάδυση μας . Ακόμη μπορεί το πτερύγιο να σπάσει λόγο παλαιού κτυπήματος ή κατασκευαστικού λάθους. Πιο σπάνια είναι και η περίπτωση το πέδιλο να εγκλωβιστεί στα βράχια του βυθού. Αυτό προκαλεί κάποια μικρή ή μεγάλη καθυστέρηση ανάλογα με τις συνθήκες που επικρατούν σε κάθε περίπτωση στην ανάδυση μας. Σε αυτή την περίπτωση βγάζουμε το πέδιλο για να απεγκλωβιστούμε το κρατάμε μπροστά στο στήθος μας με υδροδυναμική φορά και πραγματοποιούμε ανάδυση βάζοντας το γυμνό πόδι πίσω από το άλλο και κάνουμε δελφινισμό με ένα πτερύγιο. Πραγματοποιούμε τις αναπνοές μας μόλις φτάσουμε στην επιφάνεια και με την βοήθεια των χεριών και του ενός πέδιλου σταθεροποιούμαστε στην επιφάνεια.

Μέτρα πρόληψης

• Δέστρες πτερυγίων για αυτούς που τα πέδιλα τους είναι πιο φαρδιά
• Αποφεύγουμε να σπρώχνουμε με τα πόδια στον βυθό για να ξεκινήσουμε την ανάδυση μας
• Αποφεύγουμε την διείσδυση μας σε σχισμές ή κοιλότητες που είναι στενές ή πολύπλοκες για να μειώσουμε τις πιθανότητες φρακαρίσματος της λεπίδας του πέδιλου μας.
• Κάνουμε καλή έρευνα αγοράς όσο αφορά το τι αγοράζουμε
• Πάντοτε ελέγχουμε τον εξοπλισμό μας πριν από κάθε μας επίσκεψη στην θάλασσα.

Πλημμύρισμα Μάσκας

Όταν μιλάμε για πλημμύρισμα μάσκας εννοούμε την είσοδο ή εισροή νερού κατά την διάρκεια της βουτιάς μας από λανθασμένες ενέργειες του δύτη, ή από την επαφή του εξοπλισμού του με μέρος του υποβρύχιου περιβάλλοντος.

Στο σενάριο αυτό το νερό θα μας προκαλέσει ένα κάψιμο στην μύτη και στα μάτια μας όπως επίσης και απώλεια της όρασης μας.

Ενέργειες

-Κρατάμε την ψυχραιμία μας και διακόπτουμε αμέσως την βουτιά μας και εκτελούμε ανάδυση φυσιολογικά χωρίς βιασύνη.

-Το νερό δεν αδειάζεται ποτέ κατά την διάρκεια της ανάδυσης μας εκπνέοντας από την μύτη γιατί έτσι χάνουμε πολύτιμο οξυγόνο και φέρνουμε τον οργανισμό μας κοντά σε περιστατικό υποξίας.

-Αφήνουμε το νερό μέσα στην μάσκα μας, λίγο ή πολύ, και αμέσως μετά τις αναπνοές μας στην επιφάνεια αφαιρούμε το νερό από μέσα.

-Δεν χρησιμοποιούμε ποτέ φθαρμένο εξοπλισμό και ελέγχουμε τον εξοπλισμό μας καλά πριν την χρήση του.

-Κάνουμε ασκήσεις πλημμυρίσματος σε ξέβαθα νερά (1-1.5 μ) και κινούμαστε στο νερό για λίγα μόνο δευτερόλεπτα με πλημμυρισμένη μάσκα για προσαρμογή και αποφυγή πανικού τέτοιων καταστάσεων.

Πηγή

Αφιέρωμα στον Ιερό Λόχο

Στις 7 Αυγούστου του 1945, σε μια σεμνή τελετή παρασημοφορείται η σημαία του Ιερού Λόχου στο Πεδίο του Άρεως και στη συνέχεια παραδίδεται για φύλαξη. Ο Ιερός Λόχος διαλύεται, σαν αποτέλεσμα των πολιτικών αντιπαραθέσεων της εποχής.

Σε ανάμνηση αυτής της υπέροχης μονάδας, σας παραπέμπω σ' ένα παλιό ντοκιμαντέρ, που αναφέρει συνοπτικά την ιστορία του, με ανέκδοτες εικόνες και φιλμ. Εμφανίζονται παλιοί ιερολοχίτες που σήμερα δεν είναι μαζί μας πια.

Δείτε το πιέζοντας τον σύνδεσμο: Ιερός Λόχος

Ανιχνευτής

Τα προληπτικά πλήγματα..

Πηγή

"Προληπτικά πλήγματα" ή "Προληπτικός πόλεμος" σαν στρατιωτικός όρος, σημαίνει ότι αφού έχει εξακριβωθεί και επιβεβαιωθεί ότι επίκειται εχθρική ενέργεια εναντίον μας, εμείς προβαίνουμε πριν αυτό συμβεί, σε προσβολή εχθρικών εγκαταστάσεων ή δυνάμεων προκειμένου να στερήσουμε στον αντίπαλο αυτή τη δυνατότητα, ενώ παράλληλα αποκτούμε τακτικό πλεονέκτημα έναντι αυτού. Αμφιλεγόμενες απόψεις επί της ηθικότητας αυτού του τρόπου, έχουν εκφρασθεί στο παρελθόν. Υπάρχει και σχετική μελέτη για το θέμα κατά την εφαρμογή του στο Αφγανιστάν.

Πρόσφατα από τα ΜΜΕ διαδόθηκε η πληροφορία για προληπτικά πλήγματα των αμερικανικών ειδικών δυνάμεων εναντίον στόχων της Αλ Κάιντα, μετά από υποκλοπή, όπως είπαν, μηνυμάτων στελεχών της, για πιθανή προσβολή εγκαταστάσεων των Αμερικανών, στη Μέση Ανατολή ή Βόρειο Αφρική ή στην αραβική χερσόνησο. Μάλιστα ενισχύθηκε η άμυνα αμερικανικών διπλωματικών και άλλων εγκαταστάσεων, έγιναν μετακινήσεις προσωπικού, έκλεισαν πρεσβείες για λίγο χρονικό διάστημα και μετά άνοιξαν πάλι.

Πηγή

Στη συνέχεια ή παράλληλα, τα αμερικανικά ΜΕΑ (Μη Επανδρωμένα Αεροχήματα) ή drones όπως είναι γνωστά, κτύπησαν στόχους στην Υεμένη, από όπου άλλωστε υποκλάπηκαν και αυτά τα μηνύματα της Αλ Κάιντα. Οι στόχοι ήταν στελέχη μεσαίου κυρίως επιπέδου, που παρακολουθούνταν από καιρό. Ο άγνωστος πόλεμος των drones συνεχίζεται το 2013, ίσως με χαμηλότερους ρυθμούς, αλλά οργανωμένα και σχεδιασμένα, για την εξάρθρωση του δικτύου της Αλ Κάιντα και των αντικαθεστωτικών στην Υεμένη. 

Από την αρχή του έτους μέχρι σήμερα, έχουν εκτελεσθεί 21 προσβολές με ΜΕΑ στην Υεμένη, έναντι των 42 μέσα στο 2012.  Οι Αμερικανοί προσπαθούν να κρατήσουν χαμηλό προφίλ μετά από την διεθνή κατακραυγή για τις επιθέσεις τους στην Υεμένη και στο Πακιστάν, με πολλές παράπλευρες απώλειες.

Είναι γεγονός, ότι οι αμερικανικές ειδικές δυνάμεις εδώ και αρκετό καιρό, βρίσκονται στην Υεμένη, στα πλαίσια της στρατιωτικής υποβοήθησης της χώρας, όπως έχουμε περιγράψει σε προηγούμενο άρθρο. Και δεν είναι οι μοναδικές!

Το "στενό μαρκάρισμα" των αντικαθεστωτικών και των μελών της Αλ Κάιντα ακόμη βρίσκεται σε εξέλιξη. Αυτό συμπεραίνεται από τα δρώμενα με τα ΜΕΑ. Κάποιος πρέπει να καταδεικνύει στόχους στην ξηρά! Έχουν "εξουδετερωθεί', πάνω από 10 στελέχη της Αλ Κάιντα με αυτό τον τρόπο, αλλά όχι από την υψηλή ιεραρχία, η οποία παραμένει άφαντη.

Προς τι λοιπόν ανακοινώθηκαν στα ΜΜΕ ..προληπτικά πλήγματα, όταν έχουν γίνει και γίνονται τέτοιου είδους προσβολές; Είναι πολύ γνωστή η αρχή της μυστικότητας στη διεξαγωγή των ειδικών επιχειρήσεων και πριν την έναρξή τους, δεν διατυμπανίζεται από τα ΜΜΕ ότι θα διεξαχθούν. 

Το συμπέρασμα λοιπόν είναι, ότι όλη αυτή η επικοινωνιακή εκστρατεία στόχευε στο μυαλό της ιεραρχίας της Αλ Κάιντα, για την εκδήλωση ίσως βεβιασμένης κίνησης και επομένως αποκάλυψης της θέσης υψηλόβαθμων στελεχών. Μια ακόμη τακτική του πληροφοριακού πολέμου. Το αν πέτυχε ή όχι, θα φανεί πολύ σύντομα.

Ανιχνευτής

Η καταδρομή στον κόλπο της Γέρας

Αύγουστος, με πολλή ζέστη και μέσα σε οικονομική κρίση! Τα νησιά όμως γεμίζουν τουρίστες, πιο πολύ ξένους! Τυχεροί που μπορούν και κυκλοφορούν, ανενόχλητοι, απολαμβάνοντας τις ομορφιές των ελληνικών νησιών!

Υπάρχει λένε ανέχεια, αλλά τα μπαράκια, οι καφετέριες, οι ταβέρνες και οι παραλίες γεμάτες κόσμο! Πώς συμβιβάζεται η οικονομική κρίση με την οικονομική ευχέρεια, είναι ελληνικό φαινόμενο. Καλά έλεγε παλιά ένας φίλος μου Γερμανός, ότι είμαστε "φτωχή χώρα, πλουσίων κατοίκων"! Αλλιώς δεν εξηγείται.

Κάποτε  τα πράγματα δεν ήταν έτσι! Τον Αύγουστο του 1944, το Αιγαίο ήταν βουβό, πλακωμένο από τη σκλαβιά! Οι κατακτητές Γερμανοί Ναζί, που δεν ήταν καθόλου φίλοι, έλεγχαν τα πάντα. Οι παραλίες των νησιών ήταν άδειες και ο πεινασμένος κοσμάκης, έβρισκε αποκούμπι στα φτωχόσπιτά του, ελπίζοντας για καλύτερες μέρες, μέρες λευτεριάς.  Γινόταν πόλεμος στο Αιγαίο.

Υπήρχαν όμως κάποιοι που προσπαθούσαν να ελευθερώσουν τα νησιά,  να ελευθερώσουν  την πονεμένη και κατακαημένη πατρίδα. Ήταν οι καταδρομείς του Αιγαίου, οι Ιερολοχίτες. Το Απόσπασμα του Αιγαίου, είχε αναλάβει εντατική δράση με συνεχείς αναγνωρίσεις και καταδρομικά εγχειρήματα στα νησιά. Η Πλωτή Βάση Καταδρομών είχε μεθορμιστεί περί τα τέλη του Ιουλίου του '44 από τον όρμο Μπαλισού στη βάση Ντερεμέν, μετά από μεγάλη πυρκαϊά που είχε ανάψει, μάλλον με γερμανικό δάκτυλο στη χερσόνησο της Αλικαρνασσού.

Περίπολοι αναγνώρισης είχαν σταλεί στα νησιά Ίο, Ικαρία, Φούρνοι, Χίο και Λέσβο. Τα περιπολικά σκάφη καταδρομών, πηγαινοέρχονταν, το βράδυ όσο πιο μυστικά μπορούσαν για να μεταφέρουν και να παραλαμβάνουν περιπόλους από τα νησιά προς τη βάση και αντίστροφα.

Μια τέτοια περίπολος επέστρεφε στις 7 Αυγούστου του 1944 από τη Χίο και ανεβαίνοντας με το αποβατικό σκάφος προς τα βόρεια, παρέλαβε και την περίπολο αναγνώρισης από τη Λέσβο. Ο περιπολάρχης της δεύτερης, είχε μια πληροφορία να αναφέρει στον κυβερνήτη του σκάφους.

Στο Πέραμα, που βρίσκεται στον κόλπο της  Γέρας, εντόπισαν ένα γερμανικό φυλάκιο. Η φρουρά στρατωνιζόταν στο 2ο όροφο ενός παλιού κτιρίου που περιβαλλόταν από συρματόπλεγμα και στη στέγη του είχαν τοποθετήσει ένα ελαφρύ πολυβόλο. Το φυλάκιο είχε τηλεφωνική επικοινωνία με την πόλη της Μυτιλήνης. Στην προκυμαία, κοντά στο φυλάκιο, υπήρχαν 5 ιστιοφόρα γεμάτα με τρόφιμα για τις γερμανικές δυνάμεις των νησιών. Το ένα απ' αυτά, λευκού χρώματος, ήταν φορτωμένο με λάδι και το φρουρούσαν 4 Γερμανοί στρατιώτες. Επιπλέον δίπλα του, υπήρχε και ένα εξοπλισμένο ιστιοφόρο, απ' αυτά που είχαν διασκευάσει οι Γερμανοί για περιπολίες και συνοδεία εμπορικών, στη θάλασσα.

Το ιστιοφόρο με το λευκό χρώμα, που φαινόταν εύκολα, κρίθηκε σαν στόχος ευκαιρίας και σχεδιάστηκε η άμεση προσβολή του. Έτσι λοιπόν το βράδυ 7/8 Αυγούστου το αποβατικό των Ιερολοχιτών, αφού πέρασε το στενό δίαυλο της Γέρας, πλησίασε το εχθρικό φυλάκιο σε απόσταση 30 μέτρων χωρίς να γίνει αντιληπτό. Τα νερά ήταν ρηχά σ' εκείνο το σημείο και δεν μπόρεσαν να πλευρίσουν το λευκό ιστιοφόρο, όπως είχαν αρχικά σχεδιάσει. Έτσι ανέβηκαν απ' ευθείας στο κοντινότερο που ήταν φορτωμένο με ..ζάχαρη.

Μόλις 5 Ιερολοχίτες, η περίπολος της Λέσβου, ανέβηκαν στο ιστιοφόρο και προσπάθησαν να τραβήξουν την άγκυρα και να βάλουν μπρος τη μηχανή, έγιναν αντιληπτοί από τους Γερμανούς που άρχισαν να τους πυροβολούν! Οι άλλοι καταδρομείς μέσα στο αποβατικό ανταπέδωσαν τα πυρά μαζί και το πυροβόλο του σκάφους, που έκανε γερή ζημιά στ' αραγμένα ιστιοφόρα. Οι Γερμανοί σταμάτησαν να αντιδρούν. Στο μεταξύ οι Ιερολοχίτες που είχαν μπει στο ιστιοφόρο με τη ζάχαρη, μπόρεσαν τελικά να το κινήσουν και το οδήγησαν με τη συνοδεία του αποβατικού, έξω από τον κόλπο.

Το χωρητικότητας 35 τόνων ιστιοφόρο, με φορτίο 20 τόνους ζάχαρη οδηγήθηκε στο νησάκι του Άι Γιώργη και από εκεί στη βάση Ντερεμέν. Οι Γερμανοί μάλλον έκαναν καιρό να φάνε γλυκά...

Ανιχνευτής

Πηγή: " Ο Ελληνικός Στρατός στη Μέση Ανατολή (1941-1945) Εκδόσεις ΓΕΣ/ΔΙΣ

Ανιχνευτές- Ελεύθεροι σκοπευτές

Αμερικανοί πεζοναύτες, ανιχνευτές-ελεύθεροι σκοπευτές που ανήκουν στον Α' Λόχο του 1ου Τάγματος Αναγνώρισης, επιτηρούν τον στόχο, μέσα από τη διόπτρα του παρατηρητού και την διόπτρα του τυφεκίου Ελευθέρου σκοπευτού Barret M82, αντίστοιχα, κατά τη διάρκεια άσκησης. (Πηγή φωτογραφίας)

Οι ανιχνευτές- ελεύθεροι σκοπευτές, (scout-snipers) είναι μια  επιπρόσθετη ειδικότητα ενός πεζού πεζοναύτη, που αποκτάται μετά την επιτυχή αποφοίτηση από το αντίστοιχο σχολείο.

Υπάρχει μια διμοιρία ανιχνευτών-ελευθέρων σκοπευτών συνήθως εντεταγμένη στον Λόχο διοικήσεως του τάγματος Πεζοναυτών, χωρίς αυτό να εμποδίζει την απόσπαση ομάδων όπου απαιτείται κατά την κρίση του διοικητή , προς όφελος του οποίου ενεργούν.

Έχουν την δυνατότητα εκτέλεσης αναγνωρίσεως και επιτήρησης στόχων. Ένας ανιχνευτής - ελεύθερος σκοπευτής, πρέπει να είναι εξ' ορισμού άριστος μαχητής στην ατομική τακτική και στην σκόπευση. Και αυτό εμπεριέχεται στο σύνθημά τους "Μια βολή, ένας νεκρός" (One shot, one kill)

Οι Αμερικανοί πεζοναύτες, πρώτοι, καθιέρωσαν αυτόν τον διπλό ρόλο για τους ανιχνευτές τους και η πράξη έδειξε ότι δεν ήταν καθόλου κακή ιδέα.

Θα μιλήσουμε για την επιλογή τους και την εκπαίδευσή τους σε επόμενο άρθρο, αν και μέσα στο βίντεο, αναφέρονται αρκετές λεπτομέρειες.


Ανιχνευτής

Η αυτόνομη κατάδυση

Πηγή

Η αυτόνομη κατάδυση  όσο συναρπαστική είναι, τόσους κινδύνους κρύβει και μεταξύ αυτών, 2 αρκετά επικίνδυνες καταστάσεις είναι η νόσος των δυτών και η μέθη του βυθού. Σίγουρα όπου πείτε πως θέλετε να γίνετε αυτοδύτες , θα προσπαθήσουν να σας αποτρέψουν, αν δεν έχουν επαφή με την αυτόνομη κατάδυση. Ας δούμε λοιπόν, κατά πόσο είναι τελικά επικίνδυνη, απαντώντας στα κυριότερα και πιο συνηθισμένα ερωτήματα που σίγουρα έχουν τεθεί κατά καιρούς, σε πολλούς από εμάς..

«Και αν πάθεις αυτή τη νόσο των δυτών;»

Η αιτιολογία της ΝΟΣΟΥ ΤΩΝ ΔΥΤΩΝ, συνδέεται άμεσα με παραβίαση του νόμου του Henry που λέει ότι «σε σταθερή θερμοκρασία, το ποσοστό του αερίου που διαλύεται σε ένα υγρό είναι σχεδόν ανάλογο προς τη μερική πίεση του αερίου». Πιο απλά, όταν αυξάνεται η πίεση του αερίου με το οποίο τροφοδοτείται ο αυτοδύτης, που συνήθως είναι ατμοσφαιρικός αέρας με πίεση, τότε αυξάνεται ανάλογα και η διαλυτότητα του στο αίμα. Το αντίθετο συμβαίνει κατά την ελάττωση της πίεσης, όπως συμβαίνει στην ανάδυση. 

Η σημασία του νόμου αυτού είναι πολύ μεγάλη, κυρίως στην περίπτωση του αζώτου που αποτελεί το κύριο συστατικό του αέρα και που διαλύεται στο αίμα κατά την διάρκεια της κατάδυσης και απελευθερώνεται στην ανάδυση. Έτσι, κατά την κατάδυση σε μεγάλο βάθος θα αυξηθεί η μερική πίεση του αζώτου στους πνεύμονες, με αποτέλεσμα να διαλυθεί μεγάλο μέρος αυτού στο αίμα. 

Αν συμβεί μια ταχεία ανάδυση θα ελευθερωθεί απότομα το διαλυμένο άζωτο, το οποίο επειδή δεν προλαβαίνει να αποβληθεί από τους πνεύμονες θα σχηματίσει φυσαλίδες που αποφράσσουν μικρά αγγεία (τα λεγόμενα τριχοειδή) κυρίως του εγκεφάλου και του νωτιαίου μυελού, των αρθρώσεων κ.ά., δημιουργώντας έτσι τα συμπτώματα της νόσου των δυτών. Ο μηχανισμός αυτός, εξηγεί την παράλυση των κάτω άκρων (βλάβη νωτιαίου μυελού) αλλά και τις παραισθήσεις, τυφλώσεις, την αμνησία (βλάβη εγκεφάλου) ενώ οδηγεί συχνά και σε θάνατο. 

Πηγή

Η νόσος των δυτών, ΠΡΑΚΤΙΚΑ εμφανίζεται όταν το βάθος κατάδυσης και ο χρόνος παραμονής υπερβούν ένα συγκεκριμένο όριο. Έτσι, σε βάθος π.χ. 30 μέτρα, ο μέγιστος χρόνος παραμονής είναι 25 λεπτά. Όμως, δεν αρκεί μόνο η άνοδος στην επιφάνεια όταν ο χρόνος κοντεύει, πρέπει και η άνοδος να είναι σταδιακή, ώστε να παρέχεται η ευκαιρία αποβολής του αζώτου από τους πνεύμονες. Σε περίπτωση που ο χρόνος παραμονής παραταθεί ή η άνοδος είναι ταχεία οι βλάβες στο νευρικό σύστημα θα εγκατασταθούν ίσως και μόνιμα. Για το λόγο αυτό προληπτικά συνίσταται διακοπτόμενη ανάδυση ή εκ των υστέρων τοποθέτηση σε θάλαμο αποσυμπίεσης. 

Η λεγόμενη «ΜΕΘΗ ΤΟΥ ΒΥΘΟΥ» ή αλλιώς νάρκωση του αζώτου παρότι συχνά συγχέεται με τη νόσο των δυτών ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ Μ' ΑΥΤΗΝ. 

Επέρχεται στους αυτοδύτες όταν περάσουν τα 30 περίπου μέτρα βάθους και οφείλεται στη δράση του αζώτου στα εγκεφαλικά κύτταρα. Το άζωτο σε κανονικές συνθήκες δεν έχει καμία επίδραση στον εγκέφαλο, απλώς μπαινοβγαίνει με τους πνεύμονες. Όμως, στην κατάδυση συμβαίνουν τα ακόλουθα: 

 • Όσο ο δύτης κατέρχεται τόσο η πίεση που ασκείται στο σώμα του αυξάνει (1ατμόσφαιρα κάθε 10 μέτρα) .Έτσι, σε βάθος 20 μέτρων η συνολική πίεση είναι 3 ατμόσφαιρες (2 από το νερό και 1 από τον ατμοσφαιρικό αέρα) 

 • Ο αέρας που του χορηγείται από τον αναπνευστήρα είναι με πίεση τόση κάθε φορά όση υποδεικνύει το βάθος που βρίσκεται ώστε οι 2 πιέσεις (εσωτερική και εξωτερική) να αντιρροπούνται, διαφορετικά οι πνεύμονες θα σμικρύνονταν. 

 • Η αύξηση αυτή της πίεσης του αέρα, συνεπάγεται προφανώς και αύξηση της πίεσης του αζώτου η οποία θα οδηγήσει σε αυξημένη διαλυτότητα αζώτου (νόμος Henry, βλέπε παραπάνω) στο αίμα. Δηλαδή πρακτικά όσο ο δύτης καταδύεται τόσο θα αυξάνει και το άζωτο που θα διαλύεται στο αίμα του. 

Πηγή

Το άζωτο αυτό αρχίζει να καταστέλλει τον εγκέφαλο που φτάνει μέχρι πλήρη νάρκωση όταν ο δύτης υπερβεί το βάθος των 40 μέτρων που θεωρείται σαν όριο ασφαλείας. Η νάρκωση αυτή στην αρχή εκδηλώνεται σαν μια κατάσταση ευφορίας για αυτό και ονομάστηκε μέθη του βυθού. Χαρακτηριστικό είναι ότι αμβλύνεται η αίσθηση του κινδύνου. 

Ο δύτης χάνει το συνειρμό τη λογική και την κρίση και κάθε αυτοέλεγχο. Όσο αυξάνει το βάθος, αρχίζει να ατονεί, να αδιαφορεί κλπ και στην κατάσταση αυτή μπορεί να κάνει βασικά σφάλματα και παράλογες ενέργειες που να του κοστίσουν τη ζωή. Συνέβη σε πεπειραμένο αυτοδύτη που υπέστη τη νόσο, να αφαιρέσει τον αναπνευστήρα του και να προσπαθήσει να τον δώσει στα ψάρια για να μην πνιγούν!!!. 

Πηγή

Είναι προφανές ότι αν ο δύτης είναι αβοήθητος, θα πεθάνει από πνιγμό αφού πρώτα χάσει τις αισθήσεις του. Σύμφωνα με μαρτυρίες παθόντων, το πεδίο ορατότητας είναι περιορισμένο, στο στόμα τους νιώθουν μια μεταλλική γεύση και έχουν διαφορετική αίσθηση των χρωμάτων. Προφανώς, η αντικατάσταση του ατμοσφαιρικού αέρα στους αναπνευστήρες τελευταίας γενιάς από μείγμα οξυγόνου και ηλίου ή και καθαρό οξυγόνο, έχει ελαττώσει τη συχνότητα της νόσου.

Σίγουρη προστασία από τις παραπάνω επικίνδυνες καταστάσεις μας παρέχει η εκπαίδευση μας, (Σε πιστοποιημένες σχολές κατάδυσης) η οποία μας αποκαλύπτει πως ακολουθώντας πολύ απλές αρχές, καταφέρνει πολύ εύκολα να αφήσει κάποιος τόσο την νόσο, όσο και οποιοδήποτε πρόβλημα υγείας μπορεί να προκύψει από την υποβρύχια δραστηριότητα, απλά στα βιβλία!!!

Κατά συνέπεια, πιστή τήρηση των κανόνων που θα μαθαίνουμε κατά την εκπαίδευση μας, και προπάντων υπευθυνότητα τόσο προς τους συντρόφους μας, όσο και απέναντι στον εαυτό μας, είναι ο ιδανικός συνδυασμός!!!

 «Τόσα εξαρτήματα που φοράς, αν πάθει κάποιο κάτι;»

Ο εξοπλισμός μας, μπορεί να φαίνεται πολύπλοκος, αλλά στην πραγματικότητα είναι ιδιαίτερα απλός, και μπορούμε να πούμε πως είναι εξαιρετικά δύσκολο να συμβεί κάτι χωρίς προειδοποίηση. Γι αυτό άλλωστε, πάντα κάνουμε δοκιμές, στην επιφάνεια. Αλλά και στην πραγματικά σπάνια περίπτωση που προκύψει κάποια δυσλειτουργία υποβρυχίως, το ζευγάρι μας –ο φύλακας άγγελος μας σε κάθε περίπτωση- διαθέτει οτιδήποτε χρειαστεί για να βγούμε και οι δυο με απόλυτη ασφάλεια στην επιφάνεια.

«Και αν σου τελειώσει ο αέρας;»

Μέσα στα πρώτα πράγματα που μαθαίνει ο αυτοδύτης είναι πως πρέπει να ελέγχει διαρκώς την πίεση του αέρα που έχει στην φιάλη του, όπως επίσης πως πάντοτε αφήνει σαν «ρεζέρβα» μια ποσότητα αέρα που είναι υπεραρκετή για να τον φέρει στην επιφάνεια ανά πάσα στιγμή, με ιδιαίτερη άνεση.
 
«Και αν σου επιτεθεί καμία σμέρνα;»

Οι σμέρνες, αν και τρομακτικές στην όψη, είναι από τα πιο ήσυχα πλάσματα που μπορεί να δει κάποιος στην κατάδυση του, οπότε και φυσικά δενκινδυνεύει κανένας από αυτές, εκτός αν επιχειρήσει να τις ενοχλήσει επίμονα.Στην Ελλάδα δεν μπορούμε να πούμε πως υπάρχει κάποιος απειλητικός προς τους αυτοδύτες οργανισμός. Αν μάλιστα τηρούμε και τον κανόνα του «δεν αγγίζουμε τίποτα», μπορούμε να γλιτώσουμε και τις πιθανές «οδυνηρές» συνέπειες από στενές επαφές με τους αμυντικούς μηχανισμούς κάποιων οργανισμών, όπως το ψάρι σκορπιός, ή η δράκαινα για παράδειγμα.
 
«Και αν σε χτυπήσει κανένα σκάφος;»

Στον εξοπλισμό μας, συμπεριλαμβάνεται και η σημαδούρα επιφανείας, η οποία επισημαίνει την θέση στην οποία βρισκόμαστε, οπότε τα παραπλέοντα σκάφη οφείλουν να κρατούν τις αποστάσεις ασφαλείας που ορίζονται από τον νόμο.
 
«Κατανοώ πως η κατάδυση είναι μια δραστηριότητα που απαιτεί υπευθυνότητα, και έχω σκοπό να γίνω πολύ υπεύθυνος αυτοδύτης! Παρόλα αυτά, κινδυνεύω;»

Όπως αναφέραμε, η σωστή εκπαίδευση και η συμπεριφορά μας υποβρυχίως, μας εξασφαλίζει από τα περισσότερα προβλήματα. Στην πράξη, τα πιο συνηθισμένα προβλήματα είναι αυτά που προκύπτουν στην επιφάνεια, κατά την είσοδο ή έξοδο μας από την θάλασσα. Χρειάζεται λοιπόν προσοχή όταν κουβαλούμε τον εξοπλισμό μας σε δυσπρόσιτα μέρη, καθώς είναι πολύ πιθανό να γλιστρούν τα βράχια στα οποία θα υποχρεωθούμε να κινηθούμε. Επιπλέον, λόγω του ότι η όλη διαδικασία προετοιμασίας του εξοπλισμού και αποσυναρμολόγησης μετά την ολοκλήρωση της κατάδυσης είναι χρονοβόρα, θα πρέπει να προστατευόμαστε και από την ηλιακή ακτινοβολία.

Οπότε, την επόμενη φορά που θα σας πουν:

“Θες να γίνεις αυτοδύτης; Μα είναι επικίνδυνο!»

Μπορείτε άνετα να τους απαντήσετε, «Έχεις δίκιο! Γι αυτό και παίρνω μαζί πάντα..το αντηλιακό μου!!!

Πηγή

Διατροφή σε αθλήματα αντοχής

(Πηγή)

Γράφει ο κ. Νικόλαος Φιλιππόπουλος

Τι εννοούμε με τον όρο αντοχή και ποια αθλήματα ανήκουν σε αυτήν την κατηγορία;

Με τον όρο αντοχή εννοούμε την ικανότητα του οργανισμού να εργάζεται μεγάλο χρονικό διάστημα με μέτρια ένταση αντιδρώντας στην κούραση. Η αντοχή είναι λειτουργία του αερόβιου μηχανισμού του οργανισμού. Η αντοχή των αθλητών συνδέεται άμεσα με τα αποθέματα γλυκογόνου στους μυς και στο ήπαρ που αποτελούν βασική ενεργειακή πηγή κι επιπλέον διατηρούν την ομαλή τιμή του ζαχάρου στο αίμα.

Στην κατηγορία αθλήματα αντοχής ανήκουν οι δρόμοι μεσαίων και μεγάλων αποστάσεων(συμπεριλαμβανομένου και του μαραθωνίου),βάδην, ποδηλασία στο δρόμο και στη πίστα(100 γύροι),σκι, δίαθλο, κολύμβηση μεγάλων αποστάσεων.

Τι θα πρέπει να προσέξουν στη διατροφή τους οι αθλητές αντοχής;

Στην διατροφή αθλητών αντοχής το υψηλό μερίδιο υδατανθράκων είναι απαραίτητο (πάνω από 60%) γενικά και κυρίως τις τελευταίες μέρες πριν τον αγώνα γιατί αυξάνει το περιεχόμενο του γλυκογόνου στους μυς 1,5 φορά και συμβάλλει στην βελτίωση της απόδοσης. Η προμήθεια μέσω της διατροφής μεγάλων ποσοτήτων υδατανθράκων είναι δύσκολη υπόθεση και απαιτεί μεγάλη προσοχή. Η προσοχή στρέφεται στην προσπάθεια να μην παραβιάζονται οι μέγιστες αναλογίες ανάμεσα στις θρεπτικές ουσίες.

Το μερίδιο των λιπαρών στην διατροφή αυτών των αθλητών είναι φτωχό εκτός από περιπτώσεις παρατεταμένων προσπαθειών όπου απαιτείται για εξασφάλιση ενέργειας για τον οργανισμό. Όταν ο οργανισμός εξασκείται πάνω από 1 ώρα το μεγαλύτερο μέρος από την απώλεια ενέργειας εξασφαλίζεται από τα απελευθερωμένα λιπαρά οξέα. Παρά τη συμμετοχή των λιπαρών στην παραγωγή ενέργειας δεν υπάρχει κίνδυνος εξάντλησης των αποθεμάτων τους. Στους σκιέρ και στους κολυμβητές μεγάλων αποστάσεων οι τιμές των λιπαρών είναι λίγο υψηλότερες λόγω της χαμηλής θερμοκρασίας του γύρω περιβάλλοντος .

Οι τιμές των πρωτεϊνών των ποδηλατών δρόμου, των κολυμβητών και των σκιέρ μεγάλων αποστάσεων είναι χαμηλότερες απ’ τις τιμές άλλων αθλητών(15%).Η συνολική ποσότητα στην ημερήσια διατροφή τους δεν είναι όμως μικρή(2,5 γρ/κιλό σωματικής μάζας ημερησίως) και είναι αρκετή για την ικανοποίηση των συνθετικών τους αναγκών.

Οι αθλητές αντοχής έχουν αυξημένες ανάγκες σε βιταμίνες κι επιβάλλεται η χορήγηση πολυβιταμινούχων παρασκευασμάτων. Το υψηλό μερίδιο υδατανθράκων στη διατροφή απαιτεί συμπληρωματική πρόσληψη της Β1.Ενώ η επαφή με το κρύο περιβάλλον των κολυμβητών και των σκιέρ επιβάλλει την πρόσληψη βιταμινών Β1,C,A. Για την πρόληψη της παχυσαρκίας του ήπατος στη διατροφή αθλητών αντοχής πρέπει να συμπεριλαμβάνονται τροφές που περιέχουν λιποτροπικές ουσίες όπως φυτικά έλαια( περιέχουν πολυακόρεστα λιπαρά οξέα) ,το γάλα και τα γαλακτοκομικά γενικά(περιέχουν μεθειονίνη), τα αυγά (λεκιθίνη στη σύνθεση τους), το συκώτι το ψάρι, το χαβιάρι ,τους καρπούς βρώμης και τα καρύδια.

Η διατήρηση σωστής πρόσληψης υγρών αποτελεί βασική προϋπόθεση για τις υψηλές επιδόσεις των αθλητών. Η έντονη αποβολή ιδρώτα απαιτεί και την έγκαιρη αναπλήρωση της απώλειας των υγρών και ηλεκτρολυτών.

Σε μαραθωνοδρόμους ή ποδηλάτες δρόμων γίνεται υποχρεωτικά πρόσληψη τροφής κατά τη διαδρομή κι αυτή πρέπει να έχει υγρή μορφή, υψηλής ενεργειακότητας κι εύκολα απορροφήσιμη για να μην παρακρατείται για μεγάλο διάστημα στο στόμα και να μην εμποδίζει το ρυθμό της αναπνοής. Η υπογλυκαιμία είναι συχνό φαινόμενο γι’ αυτούς τους αθλητές. Τα υγρά συνήθως περιέχουν εύκολα απορροφημένους υδατάνθρακες (όπως γλυκόζη, μέλι, ζάχαρη, φρουκτόζη)βιταμίνες, ηλεκτρολύτες, ισοτονικά σκευάσματα.

Πολύ μεγάλη σημασία πρέπει να δοθεί στην διατροφή μετά τον αγώνα στους αθλητές αντοχής.
Το πιο ουσιαστικό σημείο στη διατροφή των αθλητών αντοχής είναι το αυξημένο μερίδιο των υδατανθράκων έως 60% ημερησίως. Προτιμούνται τροφές όπως οι πατάτες, το ρύζι ,οι καρποί βρώμης, το ψωμί και τα δημητριακά ολικής αλέσεως ,τα ζυμαρικά και τα ξερά φρούτα. Τέλος επειδή χρησιμοποιούν σημαντική δύναμη στα πόδια πρέπει κατά περιόδους ν’ αυξάνεται η ποσότητα των πλήρων πρωτεϊνών στη διατροφή τους όπως κρέας, αυγά, ψάρια, γάλα.

Θαλάσσια αθλήματα και διατροφή

(Πηγή)

Ανιχνεύοντας στο διαδίκτυο, βρήκα ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο σχετικά με τη σωστή διατροφή όσων προπονούνται στο νερό και κατ' επέκταση στη θάλασσα. Πολύ χρήσιμο για όσους προετοιμάζονται για σχολείο βατραχανθρώπων ή άλλων συναφών δραστηριοτήτων. Διαβάστε το παρακάτω και κάνετε αυτό που πιστεύετε καλύτερο. 'Όποιος έχει τα γένια έχει και τα κτένια".

Γράφει η κ. Ειρήνη Μοδέστου, Διαιτολόγος- Διατροφολόγος

Τα αθλήματα νερού είναι τα εξής: Κλασσική κολύμβηση, τεχνική κολύμβηση, συγχρονισμένη κολύμβηση, υδατοσφαίριση (πόλο), καταδύσεις (από βατήρα) , ελεύθερη κατάδυση, υποβρύχια σκοποβολή. Υπάρχει και το aqua aerobic, αν και αυτό θεωρείται είδος εκγύμνασης και όχι άθλημα.

Οι ενεργειακές ανάγκες των ασκούμενων σε αθλήματα νερού είναι μεγάλες και ποικίλουν ανάλογα με τις ημερήσιες προπονήσεις, την προπονητική περίοδο, με το φύλο του αθλητή, την ηλικία και το ύψος.

ΥΔΑΤΑΝΘΡΑΚΕΣ

Το κυριότερο καύσιμο που χρησιμοποιείται κατά τη διάρκεια της προπόνησης ή του αγώνα είναι φυσικά οι υδατάνθρακες. Η σημασία αυτών λοιπόν είναι πρωταρχικής σημασίας για τους αθλητές.

Οι υδατάνθρακες πρέπει να καλύπτουν το 60-65% της ημερήσιας διατροφής των αθλητών. Ειδικά σε άσκηση μικρής διάρκειας και έντονης προσπάθειας σε φάση προπόνησης ή σε αγώνα μικρής διάρκειας που απαιτείται η μέγιστη αθλητική προσπάθεια, οι υδατάνθρακες είναι η κύρια πηγή ενέργειας.

ΛΙΠΗ

Τα λίπη πρέπει να καλύπτουν το 20-25% της ημερήσιας διατροφής των αθλητών. Έχουν το σημαντικότερο ρόλο στην παραγωγή ενέργειας σε άσκηση ή αγώνα μεγάλης διάρκειας και μέτριας ή χαμηλής έντασης. Επίσης όσο πιο προπονημένος είναι ένας αθλητής τόσο αυξάνεται η δυνατότητα χρησιμοποίησης των λιπιδίων.

ΠΡΩΤΕΙΝΕΣ

Οι πρωτεΐνες πρέπει να καλύπτουν το 10-15% της ημερήσιας διατροφής των αθλητών. Ο βασικός ρόλος των πρωτεϊνών είναι να αποκαθιστούν τις απώλειες που προκαλεί η άσκηση στο μυϊκό ιστό (μικροτραυματισμοί) ενώ ταυτόχρονα αυξάνουν το μέγεθος του μυός, παρέχοντας όμως μικρές ποσότητες ενέργειας για τη συστολή των μυών.

ΒΙΤΑΜΙΝΕΣ & ΜΕΤΑΛΛΑ

Οι αθλητές που προπονούνται συστηματικά, ίσως χρειάζονται περισσότερες από τις ημερήσιες συνιστώμενες ποσότητες βιταμινών και μετάλλων. Όμως λόγω των μεγάλων θερμιδικών προσλήψεων τους ημερησίως, συνήθως καλύπτονται οι ανάγκες αυτές. Παρόλα αυτά, δεν απαγορεύεται η λήψη κάποιου πολυβιταμινούχου σκευάσματος σαν συμπλήρωμα σε περιόδους έντονης προπόνησης.

Οι γυναίκες αθλήτριες είναι πιο ευάλωτες σε ελλείψεις ασβεστίου και σιδήρου. Οπότε μπορούν να αυξήσουν την πρόσληψη ασβεστίου, καταναλώνοντας γάλα & γιαούρτι χαμηλό σε λιπαρά, άπαχο τυρί, ψάρια, όσπρια. Και για αύξηση του σιδήρου μπορούν να καταναλώνουν άπαχο κρέας, συκώτι, ξηρούς καρπούς, αποξηραμένα φρούτα, δημητριακά, πράσινα φυλλώδη λαχανικά.

ΝΕΡΟ

Ένα από τα σημαντικότερα σημεία για τα αθλήματα του νερού σε σχέση με τα άλλα αθλήματα είναι το ύδωρ. Και αυτό γιατί οι αθλητές που βρίσκονται συνέχεια μέσα στο νερό αργούν να νοιώσουν το αίσθημα της δίψας λόγω του υγρού περιβάλλοντος. Έτσι χάνονται μεγάλες ποσότητες υγρών μέσω της εφίδρωσης και όταν ένας αθλητής νοιώσει διψασμένος είναι δυστυχώς ένας αργοπορημένος δείκτης αφυδάτωσης.

Άρα, πέρα από την ενυδάτωσή τους μέσα στην ημέρα που πρέπει να είναι αυξημένη, είναι απαραίτητο κομμάτι και η ενυδάτωσή τους κατά τη διάρκεια της προπόνησης, ανάμεσα στις ασκήσεις. Οι ασκούμενοι πρέπει να έχουν πάντα κοντά τους ένα μπουκάλι με νερό ή κάποιο αθλητικό ποτό, καλό είναι να αποφεύγουν τα ανθρακούχα ποτά διότι το ανθρακικό φουσκώνει το στομάχι και έτσι μειώνεται η κατανάλωση υγρών.

Και για το τέλος ακολουθούν μερικές χρήσιμες συμβουλές για τους ασκούμενους σε αθλήματα του νερού:

• Αν η προπόνηση ή ο αγώνας είναι πρωινή ώρα και δεν υπάρχει δυνατότητα να ξυπνήσει ο αθλητής αρκετά πιο πριν καλό είναι να αποφεύγονται μεγάλες ποσότητες σε υγρά (γάλα, χυμός) ακριβώς πριν για να μην νοιώθει μεγάλη πίεση στο στομάχι λόγω της άνωσης. Καλό είναι να καταναλώνονται συχνά αλλά σε μικρές ποσότητες.

• Πριν την πρωινή άσκηση συνίσταται ελαφρύ πρωινό, για παράδειγμα φρυγανιές με μέλι. Καλό είναι να αποφεύγεται το γάλα γιατί είναι δύσπεπτο.

• Αμέσως μετά το τέλος της προπόνησης είναι καλό να καταναλώνεται ένα φρούτο ή ένα ποτήρι φυσικού ανάμεικτου χυμού ή ένα αθλητικό ποτό.

• Αν η προπόνηση είναι απογευματινή ώρα, πρέπει το προηγούμενο μεγάλο γεύμα να έχει γίνει τουλάχιστον 3 ώρες πριν.

• Άδειασμα της ουροδόχου κύστης πριν την προπόνηση ή τον αγώνα.

Οι πολύτιμοι αισθητήρες

Τα μάτια και τ' αυτιά του μαχητή είναι οι καλύτεροι αισθητήρες στο πεδίο της μάχης! Δεν μπορούν όμως να είναι παντού. Χρειάζονται πολλά ζευγάρια μάτια και αυτιά για να μπορούν  όλα μαζί να σχηματίσουν μια καλή εικόνα της τακτικής κατάστασης. Η καλή εικόνα, είναι βασικό και απαραίτητο για τις στρατιωτικές εκτιμήσεις. Απόλυτα αναγκαίο και "εκ των ων ουκ ανευ" για τις ειδικές επιχειρήσεις!

Εδώ έρχεται η τεχνολογία να βοηθήσει και να υποστηρίξει! Να συμπληρώσει τον μαχητή θα έλεγα, είναι η πιο σωστή έκφραση. Τα μάτια συμπληρώνονται από την πληθώρα των οπτικών και αεροπορικών μέσων. Τα αυτιά, από τους αισθητήρες!

Οι αισθητήρες είναι μηχανικά ή  ηλεκτρονικά μέσα επιτήρησης, που καταγράφουν ήχους, κινήσεις, δονήσεις ή και μεταβολές θερμότητας  ακόμη, σε περιοχές ενδιαφέροντος. Χρησιμοποιούνται στην καθημερινή μας ζωή σε ιδιωτικούς ή κοινόχρηστους χώρους και εξυπηρετούν, αν και ο πολύς κόσμος δεν τους αντιλαμβάνεται και δεν τους παρατηρεί.

Στις στρατιωτικές επιχειρήσεις και ακόμη περισσότερο στις ειδικές επιχειρήσεις, η χρήση τους επιτυγχάνει πολυδιάστατα πλεονεκτήματα. Η επιτήρηση με φυσική παρουσία προσωπικού, ελαχιστοποιείται. Η κατάλληλη τοποθέτηση αισθητήρων, δημιουργεί ένα πλέγμα ανίχνευσης και εντοπισμού εχθρικών κινήσεων και δραστηριοτήτων εύκολα και γρήγορα.

Φαντασθείτε για παράδειγμα, τοποθέτηση αισθητήρων σε κατάλληλα σημεία κατά μήκος μιας μεθορίου ή αμυντικής γραμμής. Πόσο γρήγορα θα γίνονται αντιληπτές οποιεσδήποτε κινήσεις! Ή φαντασθείτε την τοποθέτηση αισθητήρων σε σε ανάλογα σημεία προσοχής πάνω σ' ένα νησί ή μικρονήσι! Αμέσως μπορεί να γίνει αντιληπτή η παρουσία ανεπιθύμητων ατόμων! Ακόμη μπορούν να χρησιμοποιηθούν για την κατάδειξη στόχων και την προσβολή τους με πυρά, ή για την οργάνωση ζώνης ρίψεως προσωπικού ή εφοδίων ή ζώνης προσγειώσεως αεροσκαφών ή ελικοπτέρων και πάει λέγοντας με τις εφαρμογές..

Χρειάζεται όμως και το κατάλληλο προσωπικό αναλυτών που θα ερμηνεύει και θα αξιολογεί όλα τα συγκεντρούμενα στοιχεία για να δίνει σωστά φιλτραρισμένες πληροφορίες στους ανάλογους επιτελείς κέντρων επιχειρήσεων για εκμετάλλευση. Αυτή είναι και η ουσία του περιβόητου ISTAR (Intelligence, Surveillance,Target Acquisition,Reconnaissance)  Όπως χρειάζεται να υπάρχει και το ανάλογο τμήμα άμεσης επέμβασης για την αντιμετώπιση της ενδεχόμενης απειλής. Σε μεγαλύτερες επιχειρήσεις, η πληροφόρηση για τις κινήσεις εχθρικών δυνάμεων, υπαγορεύει και τον ανάλογο τρόπο ενέργειας για την αντιμετώπισή τους.

Πεζοναύτες Ανιχνευτές-Ελεύθεροι σκοπευτές κατά τη διάρκεια εκπαίδευσης στο Τζιμπουτί. (Πηγή)

Θυμάμαι από την δεκαετία του '80 τους Αμερικανούς Πεζοναύτες, να χρησιμοποιούν τις STA Platoons δηλαδή, τις διμοιρίες επιτήρησης και εντοπισμού στόχων με τα δικά τους περίεργα τότε μηχανήματα, (ραντάρ, διόπτρες και άλλα)! Διαθέτουν μια τέτοια διμοιρία σε κάθε τάγμα τους. Τώρα, απ΄ ό,τι γνωρίζω τις έχουν οργανώσει μαζί με τους ανιχνευτές-ελεύθερους σκοπευτές τους (scout-snipers platoons).

Νέος τύπος αισθητήρα

To πρόβλημα πάντα ήταν και παραμένει ακόμη, τα ακριβά και μερικές φορές δύσχρηστα όργανα-αισθητήρες. Οι επιχειρήσεις στο Αφγανιστάν, επανέφεραν πάλι την επιχειρησιακή ανάγκη για εύχρηστους και σχετικά φθηνούς αισθητήρες. Προς αυτή την κατεύθυνση προσανατολίζονται πλέον οι έρευνες και η DARPA, έκανε σημαντικές προόδους, εκμεταλλευόμενη την τεχνολογία της αγοράς στον τομέα της κινητής τηλεφωνίας. Φτηνά υλικά με τεχνολογία smartphone με την ανάλογη αντοχή και διάρκεια λειτουργίας, μορφοποιούν την εικόνα της νέας γενεάς αισθητήρων.

Δηλαδή, συσκευές-αισθητήρες, μικρές όπως ένα κινητό τηλέφωνο, με απόδοση πολύ καλύτερη των παλαιών και ξεπερασμένων πια οργάνων επιτήρησης.  Ένα κατάλληλα εκπαιδευμένο ειδικό τμήμα μπορεί να τις τοποθετήσει στην περιοχή ενδιαφέροντος και να τις αφήσει να λειτουργούν για να στέλνουν πληροφοριακά στοιχεία. Θυμίζω την ιστορία στη Σομαλία με τους Αμερικανούς βατραχάνθρωπους.

Το σημαντικότερο μέσα στην όλη ιστορία, είναι ότι με την τεχνολογία των κινητών τηλεφώνων θα είναι πιο εύκολη και ταχύτερη η αναπροσαρμογή και η βελτίωση του λογισμικού των αισθητήρων,  με πολύ χαμηλό κόστος.

Αισθητήρες στον αέρα, στην ξηρά και στη θάλασσα! Πως σας φαίνεται; Οι διεισδύσεις αρχίζουν και δυσκολεύουν και θέλουν  ..άλλα κόλπα και αντίμετρα!

Οι καλύτεροι πάντως αισθητήρες παραμένουν οι ..ζωικοί!  Άνθρωποι και σκύλοι!


Ανιχνευτής

Ο διασώστης και το σκυλί του

Ένας Αμερικανός Διασώστης (Pararescueman) της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ, ανεβάζει με τη μέθοδο Hoist επάνω σε ελικόπτερο HH-60G (Pave Hawk) έναν εκπαιδευμένο στην ανεύρεση εκρηκτικών υλών σκύλο, κατά τη διάρκεια εκπαίδευσης στην αμερικανική βάση του Μπάγκραμ στο Αφγανιστάν.

Αυτού του είδους η εκπαίδευση είναι πολύ αναγκαία για τις επιχειρήσεις της ISAF. Οι σκύλοι έχουν παίξει σημαντικό ρόλο στην έρευνα, αναγνώριση και έγκαιρη προειδοποίηση προσωπικού. Έχουν σώσει ζωές! Γι' αυτό οι Αμερικανοί τους τιμούν δεόντως!

Πηγή

Η κατάκτηση του Μύτικα

Μύτικας. Η ψηλότερη κορυφή του Ολύμπου (Πηγή)

Το ημερολόγιο έδειχνε 2 Αυγούστου 1913 και οι δείκτες του ρολογιού 10:25 το πρωί. Οι Ελβετοί Frederic Boissonnas και Daniel Baud-Bovy και ο Έλληνας οδηγός τους Χρήστος Κάκαλος έγραφαν ιστορία, κατακτώντας, για πρώτη φορά, την ψηλότερη κορυφή του Ολύμπου, τον Μύτικα (2918μ.).

Σήμερα, έναν αιώνα μετά, ο Όλυμπος, ένα βουνό "δεμένο" με μύθους και θρύλους, κατοικία των δώδεκα αρχαίων θεών και τόπος ασύγκριτου φυσικού κάλλους αποτελεί "μαγνήτη" για χιλιάδες επισκέπτες από κάθε γωνιά της γης, που κατακτώντας τις κορυφές του προσπαθούν να "αγγίξουν" λίγη από τη μαγεία του.

Η πρώτη, ιστορική εκείνη ανάβαση στην ψηλότερη κορυφή του "βουνού των Θεών" έγινε επίσημα γνωστή μερικά χρόνια αργότερα, το 1919, με την έκδοση του βιβλίου "La Grece Immortelle", όπου καταγράφεται το όλο εγχείρημα.

Ο Frederic Boissonnas στον Μύτικα, κατά την πρώτη ανάβαση στις 2 Αυγούστου του 1913 (Πηγή)

Ήταν Ιούλιος του 1913, όταν ο Ελβετός φωτογράφος-εκδότης Frederic Boissonnas (1858-1946) και ο συμπατριώτης του, συγγραφέας-τεχνοκριτικός Daniel Baud Bovy (1870-1958) φθάνουν στη Θεσσαλονίκη για να παρακολουθήσουν και να φωτογραφίσουν τις πολεμικές επιχειρήσεις, προσκεκλημένοι της ελληνικής κυβέρνησης. Οι δύο Ελβετοί, για να αξιοποιήσουν τις οχτώ ημέρες που μεσολαβούν μεταξύ των δύο υποχρεωτικών εμβολιασμών τους για χολέρα, αποφάσισαν να εξερευνήσουν τον Όλυμπο, εκπληρώνοντας έτσι ένα παλιό τους όνειρο.

Έλληνες ορεινοί κυνηγοί της εποχής. Δεξιά είναι ο Χρήστος Κάκαλος (Πηγή)

Στις 28 Ιουλίου φτάνουν στο Λιτόχωρο, ερχόμενοι με καΐκι από τη Θεσσαλονίκη και αφού παίρνουν για οδηγό τον κυνηγό αγριοκάτσικων Χρήστο Κάκαλο (1882-1976) ξεκινούν, την επόμενη μέρα, για τη Μονή Αγίου Διονύσιο, όπου φτάνουν το μεσημέρι. Ύστερα από μια μικρή στάση εκεί, ανηφορίζουν το παλιό μονοπάτι, στα βόρεια του μοναστηριού, και κατασκηνώνουν στην Πετρόστρουγκα.

Στις 30 Ιουλίου αφήνουν την Πετρόστρουγκα και το κατεστραμμένο από μεγάλη πυρκαγιά δάσος της, ανηφορίζουν στη Σκούρτα και αφού διασχίσουν τον "λαιμό", φτάνουν στην άκρη του οροπεδίου που το ... βαφτίζουν "Λιβάδι των θεών". Στη συνέχεια, ανεβαίνουν στον Προφήτη Ηλία κι εξερευνούν τη βάση της περιοχής. Την κορυφή αυτή τη βαφτίζουν "Θρόνο του Διός", ενώ στο Σκολιό δίνουν την μάλλον ... περίεργη ονομασία Μαύρη κορυφή¨" (γιατί εκείνη την ώρα ήταν σκοτεινή η πλευρά της προς τα Μεγάλα Καζάνια).

Από το οροπέδιο κατεβαίνουν κάποιες απότομες σάρες και σε δύο ώρες φθάνουν στην άκρη του δάσους, όπου υπήρχε μία καλύβα ξυλοκόπων, εκεί όπου είναι σήμερα το μικρό ξέφωτο, ΒΑ του καταφυγίου "Σπήλιος Αγαπητός", που έχει διαμορφωθεί κατάλληλα για προσγείωση ελικοπτέρου. Εκεί, στην καλύβα συνειδητοποιούν ποιος είναι ο δρόμος για την κορυφή!

Στις 31 Ιουλίου, όλη η ομάδα παίρνει το δρόμο της επιστροφής. Όμως, κοντά στο μοναστήρι αποφασίζουν να επιχειρήσουν την ανάβαση στην ψηλότερη και απάτητη κορυφή του Ολύμπου. Έτσι, γυρνούν στα Πριόνια, όπου το βράδυ δοκιμάζονται από μία φοβερή θύελλα. Την άλλη μέρα, αρκετά ταλαιπωρημένοι, ανηφορίζουν το Μαυρόλογγο και το απόγευμα φθάνουν στην Καλύβα, όπου και διανυκτερεύουν.

Πριν να ξημερώσει ακόμα, ξεκινούν με ομίχλη, χαλάζι και δυνατό αέρα. Έπειτα από μια κοπιαστική ανάβαση μέσα από μικρές χαραδρώσεις, σάρες και απότομους γλιστερούς βράχους, φτάνουν, με μια τελευταία "έφοδο", πάνω σε μια στενή κορυφογραμμή (από την περιγραφή φαίνεται ότι ανέβηκαν κατευθείαν από τα Ζωνάρια). Σκαρφαλώνοντας συνέχεια μέσα στην ομίχλη - ο Χρήστος Κάκαλος μπροστά, ξυπόλητος, και πίσω οι δύο Ελβετοί δεμένοι με σχοινί - ανεβαίνουν τελικά σε μια "καταφαγωμένη" κορυφή, που νομίζοντας ότι είναι η ψηλότερη τη βαφτίζουν "Κορυφή της Νίκης". Οι Ελβετοί γράφουν λίγα λόγια σε μία κάρτα για την ανάβαση, τη βάζουν μέσα σε ένα μπουκάλι και το τοποθετούν προσεκτικά κάτω από ένα σωρό από πέτρες για να το προστατεύσουν.

Σε ένα ξάνοιγμα, όμως, του καιρού βλέπουν μια άλλη, φοβερότερη κορυφή, ψηλότερα από αυτούς και καταλαβαίνουν το λάθος τους. Απογοητευμένοι, κατεβαίνουν την απόκρημνη κορυφή που τώρα ονομάζουν «Ταρπηία Πέτρα» και παίρνουν το δρόμο προς τα κάτω. Αλλά, όπως γράφει αργότερα ο Boissonnas, στην καρδιά κάθε θνητού βρίσκεται ένα κομματάκι από τη φωτιά του Προμηθέα.

Ο Χρήστος Κάκαλος την εποχή της ανάβασης στον Μύτικα το 1913(Πηγή)

Ο Χρήστος Κάκαλος, με κατεβασμένο το κεφάλι, αμίλητος, κατεβαίνει την απότομη κόψη. Σταματάει. Μπροστά του, ο κατακόρυφος "διάδρομος", που οδηγεί στην ψηλότερη κορυφή. Απάνω; Ρωτάει. Οι Ελβετοί του γνέφουν "ναι". Είναι η μυστική απόφαση που είχαν πάρει προηγούμενα και οι τρεις τους - ο καθένας για τον εαυτό του - χωρίς να ανταλλάξουν λέξη. Όλοι τους μία σκέψη, μία καρδιά. Χωρίς άλλο λόγο, ο Κάκαλος αφήνει τα φωτογραφικά σύνεργα που κουβαλούσε και ρίχνεται μπροστά, σκαρφαλώνει με πείσμα τους λείους και επικίνδυνους βράχους ακολουθούμενος από τους δύο Ελβετούς και να, σε λίγο, είναι στο τέρμα, δεν πάει παραπάνω, είναι στην κορυφή!

Οι τρεις τους έγραψαν ιστορία και ο Χρήστος Κάκαλος έγινε αργότερα ο πρώτος επίσημος οδηγός του Ολύμπου και για τελευταία φορά ανέβηκε στην ψηλότερη κορυφή το Μύτικα το 1972.

Για τους ανθρώπους που δραστηριοποιούνται στα ορειβατικά δρώμενα, ο Χρήστος Κάκαλος εκτός από μεγάλος ορειβάτης ήταν ο άνθρωπος που έμαθε σε πολλούς άλλους ορειβάτες τα πρώτα ορειβατικά βήματα, μαθαίνοντάς τους πάνω από όλα να σέβονται τη φύση, ενώ παράλληλα αποτελούσε φωτεινό παράδειγμα ακόμη και για τους πλέον έμπειρους, για τον τρόπο με τον οποίο κινούνταν στο "μυθικό" βουνό.

Πηγή

Η σκληρή προπονήτρια

Η Πενγκ Σουάνγκ, στο κέντρο της φωτογραφίας παραπάνω,  είναι 24 ετών και υπηρετεί στο στρατό της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, σε μια νέα μονάδα γυναικών ειδικών δυνάμεων που συγκροτήθηκε στο Πεκίνο τον Μάρτιο του 2013. Η δουλειά της είναι να εκπαιδεύει  καταδρομείς στον αγώνα ανώμαλου δρόμου 40 μιλίων μετά φόρτου, στα πλαίσια των στρατιωτικών αγώνων ειδικών δυνάμεων που διεξάγονται σε ετήσια βάση. 

Πολύ πρόσφατα, στις 21 Ιουλίου 2013, με τη δική της υποστήριξη,  μια ομάδα 10 ανδρών κέρδισε στον παραπάνω δρόμο των 40 μιλίων την πρώτη θέση

Η Πενγκ τρέχει με άνδρες συναδέλφους της, κατά τη διάρκεια προπόνησης σε ανώμαλο δρόμο 5 χιλιομέτρων κοντά στη στρατιωτική βάση Zhurihe στην αυτόνομη περιοχή της εσωτερικής Μογγολίας στη βόρεια Κίνα.

Η Πενγκ είναι η μοναδική γυναίκα προπονήτρια σε αυτού του είδους το αγώνισμα μέσα στον κινεζικό στρατό. Οι φυσικές της ικανότητες την έκαναν να κερδίσει αρκετά μετάλλια σε διεθνείς στρατιωτικούς αγώνες αλλά και τον σεβασμό των συναδέλφων τους.

Η νέα αυτή μονάδα γυναικών ειδικών δυνάμεων, αποτελείται από 40 γυναίκες πανεπιστημιακής μόρφωσης, που προέρχονται από 12 επαρχίες της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας . Ηλικιακά, οι περισσότερες έχουν γεννηθεί μετά το 1990.

Δεν διευκρινίζεται  ο ρόλος  και η αποστολή  της νέας αυτής γυναικείας μονάδας, αλλά είναι σαφές ότι αποτελεί μια καινοτομία στη δομή των κινεζικών ειδικών δυνάμεων.


Ανιχνευτής

Πηγή

Μνημόσυνο πεσόντων Α' Μοίρας Καταδρομών στην Κύπρο

 

Την Κυριακή που μας πέρασε, όπως κάθε χρόνο -τα τελευταία τουλάχιστον 10 χρόνια έχει καθιερωθεί επίσημα- τελέσθηκε στο στρατόπεδο της 1ης ΜΑΛ (Μοίρας Αλεξιπτωτιστών) στο Μάλεμε, η επιμνημόσυνη δέηση των πεσόντων καταδρομέων της Α' Μοίρας Καταδρομών, στην Κύπρο το 1974. Και αυτό, γιατί το συγκεκριμένο στρατόπεδο ανήκε τότε στην Α' ΜΚ.

Μαζί με τους καταδρομείς, μνημονεύονται αναπόσπαστα και οι νεκροί ηρωϊκοί αεροπόροι. Αυτοί που κατόρθωσαν  ένα αδιανόητο για εκείνη την εποχή και τα διεθνή δεδομένα, τόλμημα!  Να πετάξουν νύκτα με χαμηλή πτήση μέσα σε εχθρικό εναέριο περιβάλλον και χωρίς υποστήριξη, από την Κρήτη στην Κύπρο για να μεταφέρουν την Μοίρα Καταδρομών για ενίσχυση του νησιού. Ήταν η επιχείρηση "ΝΙΚΗ", με το γνωστό αποτέλεσμα.

Το μνημόσυνο ξεκίνησε αρχικά σαν πρωτοβουλία των παλιών κομάντος της Α' Μοίρας, των συναδέλφων που συγκρατούν ανεξίτηλα στη μνήμη τους εκείνα τα γεγονότα. Τα γεγονότα που επηρέασαν όχι μόνο την προσωπική και οικογενειακή τους ζωή, αλλά την πορεία όλου του έθνους των Ελλήνων. 

Οι επίσημες αρχές τότε, δεν ήθελαν να ακούγονται τέτοιες " ιστορίες", προφανώς γιατί επιδρούσαν ίσως αρνητικά -κατά τη γνώμη τους- στις διπλωματικές "περικοκλάδες". Αγνοούσαν ηθελημένα τα γεγονότα, τις μάχες, την γενναιότητα και τον ηρωϊσμό των πεσόντων και των ζωντανών! Όπως ήθελαν(;) να αγνοήσουν ή μάλλον να "ξεχάσουν" τις προδοτικές ενέργειες κάποιων που ακόμη απολαμβάνουν τα καλά της ελεύθερης ζωής, αντί να βρίσκονται σε κάποιο κελί!

 Σιγά-σιγά τα πράγματα άλλαξαν και συνεχώς εξελίσσονται προς το καλύτερο. Σήμερα, η πολιτική και στρατιωτική ηγεσία έχει αναγνωρίσει τις μάχες στην Κύπρο σαν ένα τμήμα των εθνικών αγώνων. Παρουσιάζεται στις τελετές και στα μνημόσυνα. Μένει όμως ακόμα κάτι! Η αναγνώριση των ηρωϊκών πράξεων τόσο των νεκρών όσο και των ζωντανών! Όλων των ηρωϊκών πράξεων!

Παλαιοί καταδρομείς της Α' ΜΑΚ. Κομάντος του'74

Η ηθική αμοιβή αυτών που πρόσφεραν τη ζωή τους και το αίμα τους. Η παρασημοφόρηση των ηρωϊκών πράξεων, που έχουν καταγραφεί και προταθεί από τους τότε διοικητές. Όχι σιωπηλά αλλά σε επίσημη τελετή. Αυτή η τελετή θα διώξει μακριά την πίκρα και το παράπονο των ζωντανών. Θα γαληνέψει τα φαντάσματα των νεκρών ηρώων.

Ανιχνευτής

Πηγή

Ο άγνωστος πόλεμος στην Κύπρο

Ένα παλιό αλλά πάντα επίκαιρο ντοκιμαντέρ , ξεδιπλώνει άγνωστες πτυχές από την επιχείρηση "Νίκη", και τη συμμετοχή της Α' Μοίρας Καταδρομών, στον πόλεμο της Κύπρου το 1974.

Προς τιμή των ηρώων νεκρών και ζωντανών!

Ανιχνευτής