Η ανάγκη να ξαναβρούμε τους 4 εμπόρους της Οδησσού

Γράφει ο Αντιναύαρχος ε.α. (ΠΝ) κ. Παστουσέας Παναγιώτης 

Επίτιμος Υπαρχηγός Γ.Ε.Ν.* 

 

Οι παράγοντες που οδήγησαν στη Επανάσταση είναι πολλοί όμως ο αποφασιστικός παράγοντας που κατόρθωσε να ενεργοποιήσει και να συνενώσει τις δυνάμεις του Έθνους κάτω από την επαναστατική ιδεολογία όπως αυτή εκφράστηκε και εφαρμόσθηκε ήταν η «Φιλική Εταιρία»

Το σχέδιο αυτό, θα αναλάβουν να υλοποιήσουν 4 έμποροι ο Νικόλαος Σκουφάς, Αθανάσιος Τσακάλωφ, Εμμανουήλ Ξάνθος και ο Παναγιώτης Αναγνωστόπουλος δημιουργώντας το 1814 την Φιλική Εταιρία

Η Ελληνική Επανάσταση του 1821 υπήρξε και παραμένει ιδιαίτερος σταθμός στην ιστορία του νεώτερου Ελληνισμού, πετυχαίνοντας για πρώτη φορά ,μετά την διάλυση των Πόλεων –κρατών και την αυτοκρατορία του Μ. Αλεξάνδρου, την παρουσία της Ελλάδος στον πολιτικό χάρτη του κόσμου Υπήρξε επίσης σπουδαίο γεγονός για τη ιστορία της Ευρώπης γιατί αποτέλεσε ισχυρό πλήγμα για το καθεστώς της Ιεράς Συμμαχίας και σήμανε τον θρίαμβο της αρχής των εθνοτήτων

Παραμονές της Επανάστασης η Ευρώπη είναι διαποτισμένη από τις φιλελεύθερες ιδέες της Γαλλικής Επανάστασης.Οι Ευρωπαίοι ανακαλύπτουν το αρχαίο Ελληνικό πνεύμα που μέσα από την κίνηση του Διαφωτισμού το χρησιμοποιούν στον αγώνα τους εναντίον της απολυταρχίας. Οι Έλληνες αρχίζουν να αντιλαμβάνονται ότι ανήκουν σε ένα έθνος που δημιούργησε και διατύπωσε ιδέες πάνω στις οποίες θεμελιώθηκε ο Δυτικός πολιτισμός .Η κίνηση αυτή των προερχομένων από την Δύση ιδεών έδωσε στους Έλληνες το ιδεολογικό υπόβαθρο που πάνω σε αυτό θα σφυρηλατήσουν σε ακόμα μεγαλύτερο βαθμό την εθνική του συνείδηση. Εκφραστής αυτού του νεοελληνικού διαφωτισμού είναι ο Αδαμάντιος Κοραής τον οποίο θα ακολουθήσουν λόγιοι, έμποροι αλλά και κληρικοί. Όλοι αυτοί είναι πεπεισμένοι ότι η μόνη λύση για τα δεινά του «γένους» είναι η αποκατάσταση της εθνικής κυριαρχίας με επανάσταση εναντίον του Σουλτάνου και η δημιουργία ανεξάρτητου Ελληνικού κράτους.

Το 1821 ενώ η Οθωμανική Αυτοκρατορία ήταν ακόμη ισχυρότατη, παρά τα προβλήματα που αντιμετώπιζε και ενώ στην Ευρώπη επικρατούσε το πνεύμα της Ιεράς Συμμαχίας, οι Έλληνες ξεκινούν τον αγώνα για την απελευθέρωσή τους.

Ο Αγώνας αυτός δεν ήταν μόνο προϊόν αυθόρμητης επαναστατικής διάθεσης και μίσους κατά του Οθωμανού δυνάστη, αλλά και ενός ιδιοφυούς σχεδίου που συνέλαβαν, οργάνωσαν και έθεσαν σε εφαρμογή οι 4 ιδρυτές της Φιλικής Εταιρείας μαζί με τον Αλέξανδρο Υψηλάντη στον οποίο ανατέθηκε η αρχηγία της Εταιρείας και του Επαναστατικού Αγώνα. 

Οι ιδρυτές της Φιλικής Εταιρείας κατέστρωσαν ίσως ένα από τα αρτιότερα επιτελικά σχέδια που θα ζήλευαν ακόμη και οι μεγαλύτερες διπλωματικές-στρατιωτικές διάνοιες ακόμη και σήμερα αφού πρώτα ανέλυσαν όλα τα πλεονεκτήματα ,μειονεκτήματα της επικρατούσας κατάστασης στην Ευρώπη και την Οθωμανική Αυτοκρατορία και υπολόγισαν το ρίσκο του εγχειρήματος.

Το σχέδιο αυτό έλαβε υπόψη: α) την άνοδο της οικονομικής κατάστασης των Ελλήνων με την πρόοδο της ναυτιλίας και του εμπορίου β) την σφυρηλάτηση της εθνικής συνείδησης των Ελλήνων που επηρεασμένοι από την Γαλλική Επανάσταση και τον Διαφωτισμό ανακαλύπτουν ότι ο Δυτικός πολιτισμός θεμελιώθηκε πάνω στο πνεύμα και τις αξίες των προγόνων τους οι οποίες δεν έχουν καμία σχέση με αυτές του Οθωμανού δυνάστη γ) την ύπαρξη εμπειροπόλεμων περιοχών στην Μάνη, το Σούλι και των ομάδων των Κλεφτών και Αρματολών που θα αποτελούσαν τις μάχιμες δυνάμεις του αγώνα δ) τις επιδιώξεις των Μεγάλων Δυνάμεων που παρά το καθεστώς της Ιεράς Συμμαχίας κάθε μία ξεχωριστά είχε διαφορετικά συμφέροντα σε σχέση με την αποδυνάμωση ή την διατήρηση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας ε) το ιδεολογικό πεδίο του Ελληνισμού που είχε διαμορφωθεί παραμονές της Επανάστασης στ) τα προβλήματα που είχαν δημιουργήσει οι συγκρούσεις με του Πέρσες και τον Αλή-Πασά.

Η κήρυξη της Ελληνικής Επανάστασης και στην συνέχεια η επικράτηση της αποτελεί ένα εκπληκτικό γεγονός αν αναλογισθεί κανείς ότι το σχέδιο του Ξεσηκωμού εμπνεύστηκαν και έθεσαν σε εφαρμογή, μέσα σε 6 χρόνια, 4 μάλλον ασήμαντοι έμποροι αλλά τεράστιοι Έλληνες που είχαν όμως Όραμα και Πάθος για την πατρίδα μας.

Το επίκαιρο ερώτημα που τίθεται, είναι: αφού τότε, μπόρεσαν να κινητοποιήσουν όλες τις δυνάμεις του Έθνους μας 4 απλοί Έλληνες που δεν ήταν ούτε πολιτικοί ούτε στρατιωτικοί ούτε διανοούμενοι ούτε μεγαλοεπιχειρηματίες εμείς σήμερα με όλα αυτά τα σοβαρά προβλήματα που μας περιτριγυρίζουν, γιατί δεν μπορούμε;

Νομίζω ότι μπορούμε αρκεί να ακολουθήσουμε την σκέψη και τις πράξεις τους.

-Ζητείται κοινή λογική και το αυτονόητο που χάθηκε στην ανάγνωση των «ιδεολογιών-ιδεοληψιών-ιδεολογημάτωνν» από όπου και αν προέρχονται.

-Ζητείται σφυρηλάτηση των συνεκτικούς δεσμών της κοινωνίας μας και ανασύνταξη όλων των δυνάμεων στην ίδια κατεύθυνση. Όπως έλεγε ένας σεβάσμιος καθηγητής, 5+5 δεν κάνουν 10 αλλά από 0 μέχρι 10, ανάλογα με την κατεύθυνση των δυνάμεων

-Ζητείται σωστή ανάγνωση του γεωπολιτικού και οικονομικού περιβάλλοντος καθώς και εκμετάλλευση των αντιθέτων επιδιώξεων των «Μεγάλων Δυνάμεων». 

-Ζητείται από όλους σοβαρότητα.  Δεν ζητούνται ούτε επιθέσεις φιλίας τύπου «good diplomacy ε! » ούτε πατριωτικοί τηλεοπτικοκαφενιακοι ψευτοτσαμπουκάδες.

-Ζητείται από όλους (κοινωνία και ταγούς).αποφασιστικότητα και ανάληψη με προθυμία του κόστους δύσκολων αποφάσεων αν και όποτε απαιτηθεί.

-Μα πάνω απ' όλα ζητείται το Όραμα και το Πάθος αυτών των 4 μικρών εμπόρων αλλά μεγάλων Ελλήνων της Οδησσού.

*Ο  Αντιναύαρχος ε.α. (ΠΝ) κ. Παστουσέας Παναγιώτης, γεννήθηκε το 1959. Εισήχθη στην ΣΧΟΛΗ ΝΑΥΤΙΚΩΝ ΔΟΚΙΜΩΝ το 1977, αποφοίτησε το 1981 ως Σημαιοφόρος Μάχιμος και αποστρατεύθηκε το 2015 ως Αντιναύαρχος από την θέση του Υπαρχηγού Γ.Ε.Ν. 

Αποχαιρετισμός στον διοικητή...

Έφυγε από την ζωή στις 17 Μαρτίου 2018, ο αξιαγάπητος σε όλους και κυρίως στους καταδρομείς του, διοικητής της Α' Μοίρας Καταδρομών, που πέταξε τον Ιούλιο του 1974 με τα Νοράτλας από το Μάλεμε στην Κύπρο, για να βοηθήσει τους μαχόμενους Ελληνοκύπριους, στην αντιμετώπιση του τουρκικού "Αττίλα".

(Αριστερά, ο τότε Ταγματάρχης Παπαμελετίου Γεώργιος, διοικητής της Α’ ΜΚ τον Ιούλιο του 1974)

Ο Ταξίαρχος ε.α. Γεώργιος Παπαμελετίου, "πέταξε" για τελευταία φορά για να πάει να βρει τα "παιδιά" του όπως αποκαλούσε πάντα τους ηρωικούς νεκρούς της μονάδος του που σκοτώθηκαν κατά την συντριβή του ενός αεροσκάφους κατά την προσγείωση, μετά από προσβολή του, δυστυχώς από φίλια πυρά.

Το όνομά του συνδέθηκε άρρηκτα με την τολμηρή επιχείρηση "Νίκη", της αερομεταφοράς μιας Μοίρας Καταδρομών νύκτα, στην Κύπρο, υπό αντίξοες συνθήκες και καταστάσεις. Συνδέθηκε με την διατήρηση του αεροδρομίου της Λευκωσίας, τότε, παρά τις λυσσαλέες προσπάθειες των Τούρκων να το καταλάβουν. Συνδέθηκε με την θέληση και την επιμονή στην εκπλήρωση της αποστολής.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά το βουρκωμένο βλέμμα του τότε  που έγινε η υποδοχή των λειψάνων του δοκίμου εφέδρου αξιωματικού Δημητρίου Τσαμκιράνη, πριν από 10 περίπου  χρόνια. Το "δέσιμο" με τους άνδρες του εξακολουθεί να αποτελεί παράδειγμα του πνεύματος των Καταδρομών για όλους τους νεότερους. Μέχρι σήμερα οι Κρητικοί, (όπως αποκαλούσαν τότε όλους τους άνδρες της Μοίρας για τα μουστάκια τους και τη λεβεντιά τους) πίνουν κρασί στ' όνομά του και κάθε χρόνο στο ετήσιο μνημόσυνο των πεσόντων, που γίνεται τον Ιούλιο στο στρατόπεδο του Μάλεμε, βρίσκουν την ευκαιρία να μαζευτούν και να θυμηθούν!

Όλοι  τον προσφωνούσαν "Κύριε διοικητά" όποτε τον συναντούσαν και γι' αυτούς ήταν ο "Παπαμελέτης" τους. Αύριο Τρίτη, 20 Μαρτίου 2018 στις 2 το μεσημέρι, στην Ευαγγελίστρια στον Ασπρόπυργο, όσοι μπορέσουν να παραβρεθούν θα του πουν το στερνό "Κύριε Διοικητά" και θα τον χαιρετίσουν. Είναι βέβαιο ότι ο σύλλογός τους "Κομάντος 74" θα φροντίσει να έλθουν  οι περισσότεροι και οι Κρητικοί, θα του τραγουδήσουν την τελευταία μαντινάδα...

Στη μνήμη του, θα παραθέσω χαρακτηριστικά αποσπάσματα που δείχνουν την ποιότητα του διοικητού, από το βιβλίο "Οι Καταδρομείς κατά του Αττίλα", εκδόσεως της Λέσχης Καταδρομέων και Ιερολοχιτών, της οποίας αποτελούσε μέλος. Αναφέρονται, ανέκδοτα στοιχεία για την προετοιμασία της Μοίρας για ανάληψη αποστολής στην Κύπρο. Αφηγείται ο Υποστράτηγος ε.α. Κυριάκος Δημήτριος, τότε Ταγματάρχης, αξιωματικός του 2ου Γραφείου της μονάδος:

" ....Η Μοίρα ήταν άρτια εκπαιδευμένη και οπλισμένη και είχε πλήρη επάνδρωση. Είχε διάφορα σχέδια με κύριο αυτό του Ανατολικού Αιγαίου, αλλά δεν είχε κανένα σχέδιο για Κύπρο.

Με το πραξικόπημα κατά του Μακαρίου η Μοίρα ετέθη σε επιφυλακή, διεκόπησαν οι άδειες και οι διάφορες εκπαιδεύσεις εκτός, ώστε όλο το προσωπικό να είναι παρόν.

Αμέσως άρχισε η σύντονη εκπαίδευση που αφορούσε στην οργάνωση, στον έλεγχο και συντήρηση του οπλισμού και στην τακτική.

Αντί επίστρατων έλαβε ένα τμήμα από την Γ’ ΜΑΚ (Μοίρα Αμφιβίων Καταδρομών) δυνάμεως 44 καταδρομέων με τους δίδυμους ανθυπολοχαγούς Κοϊμτζόγλου και τον επιλοχία Ιακωβίδη Γεώργιο, την τελευταία ημέρα και λίγο πριν την αναχώρηση για Κύπρο.

Το απόγευμα της 20ης Ιουλίου διέταξε ο Δκτης να μεταφερθεί ο Λόχος Ηρακλείου στο Μάλεμε με όλα τα υλικά με πλήρη μυστικότητα.

Έτσι το πρωί της 21ης Ιουλίου είχε ενσωματωθεί ο Λόχος με την Μοίρα.

Το ίδιο πρωί έλαβα διαταγή να πάω στο Ναύσταθμο της Σούδας για να υποδεχθώ το οχηματαγωγό «ΡΕΝΕΤΑ» και να σχεδιάσω την φόρτωση της Μοίρας, η οποία είχε αποστολή να μετασταθμεύσει σε δυο νησιά του Ανατολικού Αιγαίου.

Ενώ περνούσε η ώρα και το πλοίο δεν ερχόταν ανησύχησα και πήγα στην Αίθουσα Επιχειρήσεων του Ναυστάθμου για να πληροφορηθώ κάτι σχετικό με το πλοίο.

Ενημερώθηκα ότι το πλοίο δεν έχει εντοπισθεί και άρα δεν έρχεται.

Τότε έφυγα και πήγα στην Μοίρα και ανέφερα το γεγονός στον διοικητή, ο οποίος με ηρεμία μου ανακοίνωσε ότι η Μοίρα θα πάει Κύπρο και ότι μου αναθέτει το 2ο Γραφείο.

Εδώ ήθελα να σημειώσω ότι όταν επέστρεψα από την Κύπρο, τον Μάρτιο του 1975 διαπίστωσα ότι πλοίο με το όνομα «ΡΕΝΕΤΑ» δεν υπήρχε.

Ο διοικητής, ενώ σχεδίαζε την φόρτωση της Μοίρας στα Α/Φ ήταν προβληματισμένος με την συμπεριφορά του Διοικητού της ΔΚΔ. (Διοικήσεως Δυνάμεων Καταδρομών) και μου είπε επί λέξει: «Δημήτρη επάνω στην ΔKΔ επικρατεί κάποια σύγχυση». 

Η διαταγή που έλαβα είναι προφορική και από τηλεφώνου και έχει ως εξής: «Γιώργο δεν θα πας εκεί που ετοιμάζεσαι, αλλά θα πας «κάτω» ξέρεις, θα πας εκεί που είναι ο Κώστας», εννοούσε τον Διοικητή Καταδρομών Κύπρου, τον συνταγματάρχη Κωνσταντίνο Κομπόκη.

«Γιώργο θα πας με άλλα μέσα για να μην πάθετε ότι έπαθε ο Σβώλης», εννοούσε τα Α/Φ ΝΟΡΑΤΛΑΣ.

Σημειωτέον ότι ο ταγματάρχης Σβώλης Γεώργιος, που ήταν Διοικητής της Β’ Μ.Κ., με έδρα την Θεσσαλονίκη, είχε επιχειρήσει να εκτελέσει την ίδια αποστολή με Α/Φ της Ο/Α, τα οποία προσγειώθηκαν στην Σούδα για ανεφοδιασμό, αλλά αντί για Κύπρο επέστρεψαν πίσω στην Θεσσαλονίκη.

Δεν θα κάνω κανένα σχόλιο.

Ο διοικητής ζήτησε από τον ταξίαρχο Γιάννακα Αλέξανδρο (ΔΚΔ) να κατέβει στο Μάλεμε, ο αρμόδιος επιτελής για να μας ενημερώσει και να μας φέρει τους ανάλογους χάρτες και πήρε την απάντηση ότι όλα αυτά σε περιμένουν κάτω, μην ανησυχείς.

Ο χρόνος περνούσε και ο διοικητής κάλεσε όλους τους αξιωματικούς και μόνιμους υπαξιωματικούς για μια τελευταία ενημέρωση και επίλυση αποριών. Εδόθησαν δε πυρομαχικά και συνθηματικά σε όλο το προσωπικό, ώστε η Μοίρα να έχει ετοιμότητα να αντιμετωπίσει κάθε πιθανη έκτακτη κατάσταση στο αεροδρόμιο Λευκωσίας.

Αξίζει να σημειωθεί ότι τα περισσότερα στελέχη είχαμε έλθει από την Κύπρο και είχαμε υπηρετήσει επί δυο έτη στις κυπριακές Μοίρες Καταδρομών.

Με την δύση του ηλίου το προσωπικό, τα πυρ/κά και τα λοιπά εφόδια της Μοίρας έφθασαν στο Α/Δ με πλήρη μυστικότητα και ασφάλεια.

Παρά την εντολή της ΔΚΔ να μην πάρουμε όλα τα πυρομαχικά, εμείς τα πήραμε σχεδόν όλα Α’ και Β’ γραμμής.

Επίσης πήραμε από δυο υδροδοχεία νερό ο καθένας..

Αμέσως άρχισε η φόρτωση προσωπικού και εφοδίων σύμφωνα με το σχέδιο του 3ου Γραφείου στο Α/Φ NORATLAS. Το κάθε Α/Φ είχε από 28 έως 32 άνδρες και περίπου 400 κιλά πυρομαχικά και λοιπά εφόδια..."

Αεροσκάφος τύπου NORATLAS (Φωτογραφία Αρχείου).

"...Ο διοικητής είχε αναχωρήσει για το Α/Δ, εντός του οποίου είχε εγκατασταθεί αμυντικά η Μοίρα για να αποκρούσει τουρκική επίθεση και είχε διατάξει να ακολουθήσουμε και εμείς. 

Έτσι και έγινε, στο πρώτο όχημα επιβιβάστηκαν ο Υπασπιστής ο Ντούβας, ένας διαβιβαστής, με οδηγό έναν στρατονόμο. Στο δεύτερο ανέβηκα εγώ, ο ιατρός Κοσκινάς και ένας καταδρομέας με οδηγό έναν λοχία της κυπριακής Αστυνομίας.

Όταν φτάσαμε στην ευθεία του δρόμου, μετά το αρμένικο νεκροταφείο και προς το Α/Δ δεχτήκαμε πυρά τόσο εμείς, όσο και ο διοικητής που προηγείτο. Κατεβήκαμε από τα οχήματα, λάβαμε θέσεις μάχης και ανταποδίδαμε τα πυρά.

Εν τω μεταξύ η μάχη του Α/Δ είχε αρχίσει μεταξύ της Μοίρας που είχε καταλάβει το Α/Δ και των Τούρκων που επιτίθεντο με σφοδρότητα για την κατάληψή του.

Την διοίκηση της Α’ ΜΚ είχε αναλάβει ο ταγματάρχης Μανουράς Βασίλειος διότι ο διοικητής είχε εγκλωβιστεί από τους Τούρκους προ της πύλης του Α/Δ. 

Ευρίσκετο όμως σε επικοινωνία με τον ασύρματο και έδινε οδηγίες.

Ο Μανουράς έστειλε ένα τεθωρακισμένο όχημα και με την κάλυψη της Μοίρας ο διοικητής πήγε στο Α/Δ και ανέλαβε την διοίκηση και την διεξαγωγή των επιχειρήσεων.

Ενώ η μάχη διεξήγετο με σφοδρότητα, ο διοικητής διατάσσεται από το ΓΕΕΦ και από τον Έλληνα πρέσβη, να εγκαταλείψει το Α/Δ. Αυτός όμως αρνείται και θέτει δύο (2) όρους:

1ον Να σταματήσει η τουρκική επίθεση και
2ον Να παραδώσει το Α/Δ στο Καναδέζικο Μηχανοκίνητο Τάγμα (ΟΗΕ). 

Έτσι και έγινε, ύστερα από σκληρές διαπραγματεύσεις μεταξύ του Δκτου και των ΟΗΕδων. Μετά από δύο ώρες η επίθεση των Τούρκων είχε αποκρουσθεί και με την παρουσία των ΟΗΕδων σταμάτησαν οι επιχειρήσεις.

Την 24ην Ιουλίου ο διοικητής διατάσσει μια σύσκεψη με θέμα την μεταστάθμευση της Μοίρας σε κατάλληλο χώρο ώστε απερίσπαστη να έχει ετοιμότητα για ανάληψη οποιασδήποτε αποστολής. Στην σύσκεψη επροτάθηκαν ως τέτοιος χώρος οι παιδικές κατασκηνώσεις Σταυροβουνίου, οι οποίες ανήκαν στην Μητρόπολη Λάρνακος.

Έτσι το ίδιο βράδυ ο διοικητής και εγώ πήγαμε στην Μητρόπολη Λάρνακος και ζητήσαμε από τον Μητροπολίτη να μας επιτρέψει να στρατοπεδέψουμε στις παιδικές κατασκηνώσεις. Ο Μητροπολίτης ενέκρινε το αίτημά μας και την άλλη μέρα έγινε η μεταστάθμευση.

Ο διοικητής πλέον είχε διαμορφώσει γνώμη για την κατάσταση που επικρατεί στον ελληνοκυπριακό στρατό και την αδιαφορία της Ελλάδος και είναι πλέον πολύ επιφυλακτικός σε ότι διατάσσετο να εκτελέσει. Π.χ. εκτός από την διάθεση τμημάτων για την αντιαρματική άμυνα της Λευκωσίας και την ετοιμότητα της Μοίρας να αποκρούσει κάθε τουρκική ενέργεια περικυκλώσεως της Λευκωσίας και άλλες δυο απόρρητες αποστολές, δεν εκτελεί την διαταγή να σπεύσει η Μοίρα την τελευταία στιγμή για να υπερασπίσει την Αμμόχωστο, χωρίς υποστήριξη.

Επίσης δεν διαθέτει τμήμα για την προστασία του Αμερικανού Πρέσβη κατά τη μεγάλη διαδήλωση των Κυπρίων και στην οποία εφονεύθη ο πρέσβης. 

Τέλος, θέλω να τονίσω την γενναιότητα των Ελλήνων αεροπόρων που συνέβαλαν τα μέγιστα στην επιτυχία της αερομεταφοράς της Μοίρας.

Επίσης ο διοικητής και εγώ, όσο θα ζούμε, θα έχουμε στη μνήμη μας, τους νεκρούς, τους τραυματίες και όλους τους Καταδρομείς της Μοίρας...."

Αποχαιρετούμε τον Διοικητή, στο τελευταίο του ταξίδι!  Θα τον θυμόμαστε με πολλή αγάπη!

Εκ μέρους της Λέσχης Καταδρομέων και Ιερολοχιτών, εκφράζουμε τα ειλικρινή μας συλλυπητήρια στην οικογένειά του.

Η επέτειος για τα 70 Χρόνια Ειδικών Δυνάμεων !

Αναμνηστικά μετάλλια που εδόθησαν σε τιμηθέντες. Φωτογραφία  από το αρχείο του ΓΕΣ

Την Τρίτη, 27 Φεβρουαρίου 2018, σε μια εξαιρετική τελετή που έλαβε χώρα στη Λέσχη Αξιωματικών Ενόπλων Δυνάμεων (ΛΑΕΔ), εορτάσθηκε τελικά η επέτειος των 70 χρόνων από ιδρύσεως των Δυνάμεων Καταδρομών. Και λέω τελικά, διότι τον περασμένο Δεκέμβριο, καίτοι αρχικά είχε προγραμματισθεί, για κάποιον, άνευ σημασίας πλέον λόγο, δεν μπόρεσε να πραγματοποιηθεί.

Η Διεύθυνση Ειδικών Δυνάμεων του ΓΕΣ, κατέβαλε αξιέπαινη προσπάθεια για την υλοποίηση αυτής της επετείου η οποία απέσπασε τα ευμενή σχόλια των παρισταμένων. Δυστυχώς λόγω του περιορισμένου χώρου δεν κατέστη δυνατόν να την παρακολουθήσουν όλοι όσοι θα ήθελαν, αλλά από τα μέσα ενημέρωσης, εδόθησαν στη δημοσιότητα φωτογραφίες με τους χώρους ασφυκτικά γεμάτους καθώς  και οι χαιρετιστήριες ομιλίες των επισήμων προσκεκλημένων.

Δεν θα σταθώ στις ομιλίες των επισήμων, οι οποίες άλλωστε αναδημοσιεύθηκαν επαρκώς. Θα προσπαθήσω όμως να μεταφέρω το κλίμα της ατμόσφαιρας, όπως το έζησα, αφού είχα την χαρά και την τιμή να είμαι ένας από τους τυχερούς προσκεκλημένους.

Παλιοί και νέοι, έφεδροι και μόνιμοι, απόστρατοι και εν ενεργεία, πολεμιστές του Ιερού Λόχου του 2ου παγκοσμίου πολέμου, μαχητές των επιχειρήσεων 1946-49  και  της Κύπρου του 1974 μαζί με τους μεταγενέστερους της ειρηνικής περιόδου που ήλθαν από όλα τα μέρη της πατρίδας μας και την Κύπρο, αποτέλεσαν ένα σύνολο που εξέπεμπε έντονα το υπέροχο πνεύμα των Ειδικών Δυνάμεων.

Φίλοι, συνάδελφοι, συμπολεμιστές, διοικητές και διοικούμενοι, αντάλλασσαν χειραψίες και αγκαλιές, με ζεστά χαμόγελα και αστεία. Ανάμεσά τους και άλλοι προσκεκλημένοι, μοιράζονταν μαζί τους αυτόν τον άδολο ενθουσιασμό.

Ο Στρατηγός Χρήστος Φωτόπουλος, γνωστός από το συγγραφικό του έργο και την προσφορά του στην διατήρηση της ιστορίας των Καταδρομών αλλά και του στρατού γενικότερα, ξετύλιξε με την αφήγησή του το ιστορικό της δημιουργίας των πρώτων σύγχρονων μονάδων Καταδρομών τις επιχειρήσεις στις οποίες συμμετείχαν μέχρι σήμερα στην Ελλάδα και στην Κύπρο για να τελειώσει με τις σύγχρονες ειδικές δυνάμεις της χώρας μας. Οφείλω να πω δε, ότι η αρχική πρόταση περί εορτασμού της επετείου των 70 χρόνων,  είναι δική του.

Βιντεοσκοπημένα στιγμιότυπα από τις δραστηριότητες των σύγχρονων και άρτια εξοπλισμένων μονάδων Ειδικών Δυνάμεων, γέμισαν με υπερηφάνεια τους θεατές, παλαίμαχους και βετεράνους, οι οποίοι με φανερή συγκίνηση έβλεπαν τους νεότερους να συνεχίζουν επάξια την παράδοση. 

Στο μυαλό μου ήλθαν οι φράσεις των προγόνων μας Σπαρτιατών, που αντιλογούσαν στις παρόμοιες γιορτές, με τους χορούς τους. Το λόγο άρχιζε πρώτος ο χορός των γερόντων που έψελνε:

"Άμμες ποκ΄ ήμες άλκιμοι νεανίαι", (Εμείς ήμασταν κάποτε ρωμαλέοι νέοι).

Στον παραπάνω λόγο τότε ο χορός των ανδρών απαντούσε, επιδεικτικά:

"Άμμες δε γ΄ ειμέν, αι δε λης πείραν λάβε" (Εμείς είμαστε τώρα, αν θέλετε δοκιμάστε).

Στη συνέχεια το λόγο λάμβανε ο χορός των παίδων που δήλωναν ως υποσχετικό όρκο:

"Άμμες δε γ΄ εσσόμεθα πολλώ κάρρονες" (Εμείς όμως θα γίνουμε καλύτεροι).

Κάπως έτσι θα μπορούσε κάποιος να περιγράψει αυτή τη σύναξη των Καταδρομέων όλων των ηλικιών. Κάπως έτσι εκφράστηκε και ένας νέος Ανθυπολοχαγός που ανέβηκε στο βήμα να μιλήσει και να μας πει πώς επέλεξε τις Ειδικές Δυνάμεις και πώς αισθάνεται γι' αυτό.

Ήταν μια ευχάριστη έκπληξη για όλους εμάς τους παλαιότερους, να βλέπουμε τα νέα παλληκάρια να διαπνέονται ακριβώς από το ίδιο πνεύμα και τον ίδιο ενθουσιασμό, όπως και εμείς κάποτε στην ηλικία τους.

Η ΛΑΕΔ, κατάφωτη, πέρα από τη δική της ομορφιά σαν κτίριο και σαν διακόσμηση, φάνταζε ακόμη πιο γιορτινή,  με τις στολές και τα εμβλήματα των Καταδρομέων.

 Η γεμάτη αίθουσα τελετών της ΛΑΕΔ. Οι επίσημοι προσκεκλημένοι  στην πρώτη σειρά, από δεξιά προς τα αριστερά: Α/ΓΕΣ, Αντγος κ. Αλκιβιάδης Στεφανής,  ΥΠΕΘΑ, κ. Πάνος Καμμένος Α/ΓΕΕΘΑ, κ. Ευάγγελος Αποστολάκης και ο σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής κ. Νικόλαος. Φωτογραφία  από το αρχείο του ΓΕΣ

Τιμήθηκαν παλιοί και νεώτεροι για την προσφορά τους. Τιμήθηκαν οι παρόντες επίτιμοι Α/ΓΕΣ, παλαιοί καταδρομείς. Τιμήθηκε ο παλιότερος παριστάμενος μαχητής του Ιερού Λόχου και καταδρομέας, ο γνωστός στρατηγός Κόρκας, τιμήθηκε ο στρατηγός Φωτόπουλος για την συνεισφορά του, τιμήθηκε ο αρχαιότερος εν ζωή μόνιμος υπαξιωματικός των Καταδρομών, τιμήθηκαν οι παλαιότεροι εν ζωή έφεδροι πολεμιστές της περιόδου '46-'49.  Τιμήθηκε ο γνωστός μεταγενέστερος υπαξιωματικός και 1ος αλεξιπτωτιστής ελευθέρας πτώσεως, ο Γιάννης ο Ζουμής, τιμήθηκαν στο πρόσωπο του προέδρου του Παγκύπριου Συνδέσμου Εφέδρων Καταδρομέων, οι Κύπριοι μαχητές καταδρομείς του '74, τιμήθηκε ακόμη και ο μακαρίτης Καλίνσκης, στο πρόσωπο ενός συγγενικού του προσώπου. 

Κενό στις τιμητικές αυτές φιλοφρονήσεις παρουσιάσθηκε κατά την ταπεινή μου γνώμη μόνο στην περίπτωση των καταδρομέων-πολεμιστών ελλαδιτών αξιωματικών και υπαξιωματικών στην Κύπρο, αλλά και των κομάντος της Α' ΜΚ. Δεν εκλήθη κανείς για να τιμηθούν συμβολικά στο πρόσωπό του όλοι οι άλλοι συνάδελφοί του. Ίσως δεν έγινε ηθελημένα, αλλά θεωρώ ότι άφησε μια γεύση πικρίας στους παριστάμενους πολεμιστές, κάποιος εκ των οποίων,  είχε εξάκις τραυματισθεί στο πεδίο της μάχης. Ευελπιστώ ότι πολύ σύντομα θα αποκατασταθούν αυτοί οι αδικημένοι πολεμιστές.

Το μήνυμα και η παρακίνηση του Α/ΓΕΣ για την υιοθέτηση από όλο τον στρατό του συνθήματος "Ο Τολμών Νικά", αλλά και το μήνυμα του Α/ ΓΕΕΘΑ όντας κι' αυτός κομάντος του ΠΝ, για την μετεξέλιξη των Ειδικών Δυνάμεων και τη δημιουργία διακλαδικής Διοικήσεως Ειδικού Πολέμου, που επιβεβαιώθηκε και από τον τελευταίο ομιλητή τον ΥΠΕΘΑ, έδειξε ότι η ιεραρχία πιστεύει στην αξία τους, στηρίζει και προσβλέπει στην πολύτιμη προσφορά των Ειδικών Δυνάμεων, στους κρίσιμους καιρούς που για πολλοστή φορά διέρχεται η πατρίδα μας.

Ο πίνακας με τον Καλίνσκη και το γραφείο του μεταφέρθηκαν από το ΚΕΕΔ, για να βρεθούν σε κοινή θέα στους παριστάμενους της τελετής. Φωτογραφία  από το αρχείο του ΓΕΣ

Τα λόγια του Καλίνσκη, του ιδρυτού των ελληνικών Δυνάμεων Καταδρομών, ακούστηκαν ξανά μέσα στην αίθουσα, όχι μία αλλά δύο φορές! Μία από τον Διευθυντή της ΔΕΔ και άλλη μία δια στόματος του ΥΠΕΘΑ, Πάνου Καμμένου: 

«...Κι αν ποτέ τολμήσουν αυτοί ή όποιοι άλλοι να πειράξουν πάλι την Ελλάδα μας, πέστε το από τώρα, βροντοφωνάξτε το παντού.

Να το ξέρουν όλοι, εχθροί και φίλοι! Θα πολεμήσουμε! Θα πολεμήσουμε με πίστη και πείσμα και με φανατισμό!

Θα πολεμήσουμε παντού στα βουνά και στους κάμπους, στις πόλεις, στα χωριά και στ' ακρογιάλια! Και θα νικήσουμε!».

Προσοχή όμως! Δεν πρέπει να υπάρχει ο ορατός κίνδυνος και ο εχθρός ante portas για να δίνουμε σημασία στις ειδικές δυνάμεις και στις ένοπλες δυνάμεις γενικότερα. Πρέπει πάντα να τις προσέχουμε και να τις φροντίζουμε, μακριά από μικροπολιτικά συμφέροντα και εμπαθείς ιδεοληψίες, αν θέλουμε να φανούν χρήσιμες την δύσκολη στιγμή! 

Οι Ειδικές Δυνάμεις ανήκουν στην πατρίδα και είναι υπεράνω ιδεολογικών ρευμάτων, πολιτικών παρατάξεων και συντεχνιακών κλαδικών διαφορών! Δεν πρέπει συλλήβδην να χαρακτηρίζονται με πολιτικά ή άλλα χρώματα της μιας ή της άλλης πλευράς.

Είναι "άοσμες, άχρωμες, αφανείς και αθόρυβες" υπακούοντας πάντα "τοις κείνων ρήμασι", όποιοι και αν τυχαίνει να είναι στο τιμόνι της διακυβέρνησης, σύμφωνα με το σύνταγμα της χώρας μας. Το μέλημά τους είναι η αντιμετώπιση πάσης φύσεως εξωτερικής εθνικής απειλής που βρίσκεται μέσα στο φάσμα των στρατιωτικών επιχειρήσεων και έτσι θα πρέπει να χρησιμοποιούνται.

Ας είναι καλά η ΔΕΔ και το ΓΕΣ, που ανταποκρίθηκαν θετικά στο έγγραφο αίτημα της Λέσχης Καταδρομέων και Ιερολοχιτών για τον εορτασμό της επετείου των 70 χρόνων των Δυνάμεων Καταδρομών. Πολλοί από τους τιμηθέντες, αποτελούν μέλη της Λέσχης, αφού είναι και το αρχαιότερο ελληνικό σωματείο πολεμιστών Καταδρομέων. Παρά τις δυσκολίες όλα πήγαν καλά! Ένα μεγάλο "εύγε" σε όλους.

Ανιχνευτής

  

Ο Πράσινος Μπερές

Γράφει ο Αντγος ε.α. Ιωάννης Μ. Ασλανίδης Επίτιμος Διοικητής της Σ.Σ.Ε

Πληροφορηθήκαμε με απορία και προβληματισμό, από τον εξαίρετο συνάδελφο ε.α. Στρατηγό Καλλέα Νικόλαο ότι, κατόπιν αποφάσεως του ΓΕΕΘΑ, επιτρέπεται οι Αξιωματικοί, Υπαξιωματικοί και οπλίτες που υπηρέτησαν 10 χρόνια στις Ειδικές Δυνάμεις, να μπορούν να φέρουν τον πράσινο μπερέ και εκτός Ειδικών Δυνάμεων σ’ όποια μονάδα και αν υπηρετούν, είτε στο όπλο ή σώμα στο οποίο ανήκουν ή σε γενικές θέσεις των Ενόπλων Δυνάμεων. Μετά από διαμαρτυρία του ίδιου και πιθανόν και άλλων ε.α. συναδέλφων των Ειδικών Δυνάμεων, μας πληροφορεί η αρμόδια υπηρεσία ότι, τροποποιείται η εν λόγω διαταγή, μόνο εις το ότι, μπορούν οι ως άνω να φέρουν τον Πράσινο Μπερέ μετά από 18 χρόνια υπηρεσίας στις Ειδικές Δυνάμεις. Κατά την προσωπική μου γνώμη, που υπηρέτησα 28 χρόνια στις Ειδικές Δυνάμεις, η απόφαση αυτή είναι άστοχη και λαθεμένη στο σύνολό της, βλάπτει δε ουσιαστικά αυτούς, που φέρουν τον πράσινο μπερέ εκτός Ειδικών Δυνάμεων και τις Ειδικές Δυνάμεις γενικότερα, για τους κάτωθι λόγους:

ΠΡΩΤΟΝ: Οι Ειδικές Δυνάμεις δεν είναι, ούτε Όπλο, ούτε Σώμα, ούτε και Υπηρεσία των Ενόπλων Δυνάμεων. Είναι ειδικά Τμήματα στα οποία υπηρετούν στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων από όλα τα Όπλα και τα Σώματα και οπλίτες, όλοι κατόπιν επιλογής και το σπουδαιότερο είναι όλοι τους εθελοντές. Επειδή όλοι γνωρίζουμε ότι, οι αποστολές των Ειδικών Δυνάμεων είναι πολύ επικίνδυνες και κοπιώδεις, απαιτείται αυτοί που επελέγησαν για τις Ειδικές Δυνάμεις, να έχουν εκ της φύσεως των μια προδιάθεση ψυχικών και φυσικών δυνάμεων. Την δε τελειοποίηση του προσωπικού αυτού ώστε να καταστούν ικανοί για να φέρουν εις πέρας ανάλογες αποστολές, αναλαμβάνει η συνεχής και κοπιώδης εκπαίδευση, που υφίστανται στις Μονάδες Ειδικών Δυνάμεων. Εις αντιστάθμισμα, του κόπου και των προσπαθειών που καταβάλλει το προσωπικό αυτό και τις επικίνδυνες αποστολές που θα κληθεί να αναλάβει, η υπηρεσία θεώρησε καλόν (και πολύ σωστά) να φέρει το προσωπικό των Μονάδων αυτών, τον Πράσινο Μπερέ και τα επιρράματα των Ειδικών Δυνάμεων στους ώμους στο στήθος και τον βραχίονα των.

ΔΕΥΤΕΡΟΝ: Ένα άλλο βασικό στοιχείο, που απαιτείται να έχει το προσωπικό των Ειδικών Δυνάμεων, είναι «το πνεύμα των Ειδικών Δυνάμεων». Το πνεύμα αυτό είναι βασικό στοιχείο της όλης εκπαίδευσης των Ειδικών Δυνάμεων, διότι χωρίς αυτό δεν μπορούμε να πετύχουμε πολλά πράγματα, ιδίως στην εκτέλεση των επικίνδυνων αποστολών των. Τι είναι «το πνεύμα των Ειδικών Δυνάμεων». Είναι, με την Σωματική, ψυχική και στα ειδικά αντικείμενα επίπονη και κοπιώδη εκπαίδευσή των να γίνουν οι καλύτεροι (Άριστοι) και να διατηρήσουν το πνεύμα αυτό, τα μεν μόνιμα στελέχη καθ’ όλην την διάρκεια της Στρατιωτικής ζωής των, οι δε κληρωτοί να διατηρήσουν το πνεύμα αυτό σε όποιο μετερίζι δραστηριοποιούνται, στον πολιτικό τους βίο.

ΤΡΙΤΟΝ: Όταν ένας αξιωματικός υπηρέτησε 10-20 χρόνια στις Ειδικές Δυνάμεις και εν συνεχεία μετατίθεται σε Μονάδα του όπλου του ή σε γενική θέση των Ενόπλων Δυνάμεων και παρουσιασθεί με τον πράσινο μπερέ σ’ αυτήν, θα δεχθεί φυσιολογικά και λογικά τα δυσμενή σχόλια των συναδέλφων του. Άρα! Δεν θα πρέπει να δείξουμε στη νέα μας μονάδα, ότι υπηρετήσαμε στις Ειδικές Δυνάμεις φορώντας τον πράσινο μπερέ, αλλά μεταφέροντας το «πνεύμα των Ειδικών Δυνάμεων», στην νέα μας Μονάδα, που είναι τόσο χρήσιμο σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής μας.

ΤΕΤΑΡΤΟΝ: Επισημαίνω με θλίψη το γεγονός ότι, κατά την γνώμη μου, άκων ή εκών επέρχεται η ισοπέδωση των πάντων και η μείωση της αξίας των Αρίστων. Διότι, το πρόβλημα πήρε πλέον τραγικές διαστάσεις, παρουσιάζεται το φαινόμενο, σε διάφορες Μονάδες, υπηρεσίες κ.λπ. των Ενόπλων Δυνάμεων, να υπηρετούν στελέχη από τον βαθμό του Στρατηγού μέχρι του μονίμου οπλίτη, φέροντας τον πράσινο μπερέ. Εάν αυτό δεν είναι ξεπεσμός, εάν δεν είναι διάλυση, εάν δεν είναι συνειδησιακά μείωση του γοήτρου των θρυλικών ΛΟΚ, τότε τι είναι;

Συμπερασματικά! Θεωρώ μέγα λάθος, οι υπηρετήσαντες στις Ειδικές Δυνάμεις, όσος και αν ήταν ο χρόνος, μετατεθέντες δε στο όπλο ή σώμα όπου και ανήκουν να φέρουν τον «Πράσινο Μπερέ». Έτσι, στην ουσία βλάπτουν τις Ειδικές Δυνάμεις και μειώνουν το γόητρο αυτών. Παράλληλα, οι αξιωματικοί αυτοί δέχονται τα δυσμενή σχόλια των συναδέλφων των και μειώνουν ανεπανόρθωτα την προσωπικότητά των.

Άλμα! Από τον αέρα στο ..αεροπλάνο!

Οι Fred Fugen και Vince Reffet πήγαν το wingsuit flying, ένα βήμα παραπέρα με το project “A Door in the sky”. Το δίδυμο των Γάλλων πήδηξε από την κορυφή του Jungfrau, (ενός από τα υψηλότερα βουνά της Ευρώπης) και πέταξαν μέσα σε ένα ελαφρύ τύπου αεροσκάφος (Pilatus Porter) στον αέρα.

Τόλμη, φαντασία, εκπαίδευση!

Διαβάστε την συνέχεια εδώ!

ΣΥΝΔΕΣΜΟΣ ΕΛΛΗΝΩΝ ΒΑΤΡΑΧΑΝΘΡΩΠΩΝ Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΡΓΑΝΙΚΟΤΗΤΑ!

Γράφει ο Κυριάκος Κόκκινος, Δικηγόρος-Πρόεδρος Κίνησης Οργανικότητας ΚΟΣΜΟΠΟΛΙΣ-Αντιπροέδρου Συνδέσμου Ελλήνων Βατραχανθρώπων

Το να αποτελείς ενεργό μέλος και μάλιστα Αντιπρόεδρος σε ένα σωματείο , όπως ο Σύνδεσμος Ελλήνων Βατραχανθρώπων, αποτελεί ταυτόχρονα τιμή και ευθύνη. Κυρίως όταν αναλογίζεσαι το ιστορικό βάρος του Συνδέσμου των 1400 ΟΥΚάδων, με τα 25 χρόνια κοινωνικής και εθνικής προσφοράς, την παρουσία σε όλη την Ελληνική επικράτεια και την ενεργοποίηση σε ένα απίθανο πλήθος δράσεων, από εκδηλώσεις ιστορικής μνήμης, εκπαιδεύσεις και αθλητικές εκδηλώσεις, επιχειρήσεις πολιτικής προστασίας, οικολογικές δραστηριότητες και απλές πράξεις ανθρώπινης συμπαράστασης, έκδοση περιοδικού, ενίσχυση της Ελληνικής υπαίθρου με διαρκή παρουσία στην περιφέρεια και τόσα άλλα, που δεν τα αναφέρω, για να μην κουράσω. Ακόμη μεγαλύτερη η ευθύνη όταν αναλογίζεσαι ότι η ιδιότητα του Βατράχου δεν έχει να κάνει καθόλου με όσα θεωρούνται στην κοινωνία μας σπουδαία, κατά ένα συμβατικό και ανούσιο τρόπο, όπως το αναξίως φαίνεσθαι , η ακόπως κτηθείσα δόξα και η άνευ ουσίας δημόσια παρουσία! Ο δημόσιος χώρος άλλωστε σε κάθε κοινωνία και πολιτεία, αποτελεί το πεδίο, όπου αενάως συγκρούονται τα άυλα ρεύματα των ενεργειών της αξιοσύνης και αρετής από τη μία και του κενού και της αρνητικότητας από την άλλη, πάντα υποστασιοποιούμενα μέσω της επιλογής στη μία περίπτωση ή του προσεταιρισμού και της παγίδευσης στην άλλη, συγκεκριμένων ανθρώπων, που με ελεύθερη ή δεσμία βούληση επιλέγουν το δρόμο κάθε φορά της ΑΡΕΤΗΣ ή της ΚΑΚΙΑΣ! Το περιέγραψαν με πολύ γλαφυρό και επικό τρόπο οι πρόγονοί μας καθώς τραγουδούσαν το έπος του Διγενή, του παλληκαριού με ανθρώπινη φύση, αλλά ουράνια ψυχή, κατά τη δική μου προσέγγιση για τη διπλή του φύση, που τόσο γενναία στάθηκε όχι μία , αλλά πολλές φορές μπροστά στις προκλήσεις του θανάτου. Από αυτές , που καθένας μας συναντά αρκετές φορές καθημερινά, επιλέγοντας από απλά έως εξαιρετικά σημαντικά πράγματα.

Στο αγώνα αυτό κι οι Έλληνες Βατραχάνθρωποι είναι ασφαλώς παρόντες και δίνουν τη δική τους μάχη, μοναχικά καθένας, αλλά και κατά ζεύγη, όπως μάθαμε μέσα στον αγωνιώδη , αιματηρό και υγρό κάματο της σκληροτράχηλης εκπαίδευσης, όπου ζεύγος στην κοινωνία, δεν αποτελεί παρά η συνειδητή αντίληψη και αποδοχή της ίδιας της ιδέας της συλλογικότητας.

Την ιδέα αυτή, που πολύ με παίδεψε στη γέννα της, τη βάφτισα κατά πώς δίψαγε η δική μου ψυχή, αναζητώντας απαντήσεις στα ερωτήματα, που επί χρόνια με ζύμωναν, για να βγάλουν τον άνθρωπο, από μέσα μου, στον Κόσμο. Την ονόμασα ΟΡΓΑΝΙΚΟΤΗΤΑ! Σταδιακά κατάφερα να σμιλέψω την ιδέα αυτή μέσα στο πνεύμα και την ψυχή μου, να της δώσω μορφή και νόημα, καθολικό θέλω να πιστεύω, μια και καθένας μπορεί εύκολα να την κατανοήσει, καθώς αναλογίζεται το πώς η θεία Δημιουργός Ενέργεια έπλασσε τον Κόσμο, αποτυπώνοντας και σφραγίζοντάς τον με κλειδιά Αληθείας, παντού ορατά στους αναζητούντες Αρετή και Σοφία! Ορατά κλειδιά στον υλικό κόσμο , όπως και αισθητά στον ψυχικό και νοητά στον πνευματικό, που όταν κάνεις χρήση τους ξεκλειδώνεις τον όντως Κόσμο, της Θείας Ευημερίας και Ευτυχίας.

Καθώς δε επιχειρώ ο ίδιος το ξεκλείδωμα αυτό των Θείων Αληθειών, ήδη αντιλαμβάνομαι κάποιες εξ αυτών, τις οποίες βλέπω να επαναλαμβάνονται ως θεία πρότυπα κι αναπαραγόμεναfractals παντού γύρω μας, ικανά να ενεργοποιήσουν τα θαυμαστά μιμίδια, δια των οποίων οι άνθρωποι κι οι κοινωνίες ανεβαίνουν ατομικά και συλλογικά τα σκαλιά της ανέλιξής τους. Έσκυψα για να αρχίσω να μελετώ τον ίδιο τον οργανισμό μου, που δεν διαφέρει καθόλου από τον οργανισμό των συνανθρώπων μου και βρήκα μία πηγή με κρυστάλλινο νερό, για να ξεδιψάσει τις απορίες μου, για το πώς θα πρέπει να πορευτεί κάθε άνθρωπος, αλλά και κάθε κοινωνία, η κάθε κοινωνία και όλη η ανθρωπότητα, αν θέλει να πλησιάσει στην υλοποίηση των αιτίων, που οδήγησαν στην δημιουργία τους και την ευημερία του ΟΛΟΥ!

Στην πηγή ανακάλυψα μία προτροπή: Πράξτε όπως σας δείχνω!

Έκτοτε αναζητώ το νήμα προς την πηγή του νοήματος, ερευνώ το πώς μικρές, απειροελάχιστες ατομικότητες, όπως τα κύτταρα, συνθέτουν συλλογικότητες οργάνων, επιτελούν λειτουργίες και συμπεριφέρονται με απόλυτη συνείδηση και συνέπεια για το καλό των ιδίων, αλλά και αυτονότητα και του όλου οργανισμού, απλά, συνεχώς, χωρίς συγκρίσεις του τι κάνουν τα άλλα, χωρίς συγκρούσεις, παρά μόνον για να διαφυλαχθεί η συνολική υγεία και ισορροπία και μέσα από τη μελέτη ανακαλύπτω το πώς θα έπρεπε να ενεργούν και οι άνθρωποι – κύτταρα των κοινωνιών και της ανθρωπότητας!

Tην Κυριακή, 14/01/2018, είχα την ευλογημένη «τύχη», να συμμετέχω σε μία μεγάλη γιορτή των Ειδικών Δυνάμεων, στην ετήσια Γενική Συνέλευση του Συνδέσμου Ελλήνων Βατραχανθρώπων, στο Ναυτικό Όμιλο Ελλάδος. Εκεί που πλήθος Ελλήνων Βατραχανθρώπων, Καταδρομέων και φίλων μας, κατέκλυσαν τη μεγάλη αίθουσα, που την έλουζε η εικόνα ενός περιέργως ήσυχου πελάγους και το φως , που τρεμόπαιζε μέσα από το χειμερινό ουρανό, για να χαρούν την αίσθηση της δικής τους συλλογικότητας. Πολλοί δεν το αντιλαμβάνονται νοητικά, αλλά είναι βέβαιο ότι το ζουν βαθιά μέσα τους, βιωματικά, από τότε που πέρασαν τη σκληρή εκπαίδευση, που τους έδειξε πώς σπάζουν τα εικονικά όρια, που έχουμε πλάσσει για τους εαυτούς μας και τις κοινωνίες μας και τι δυνάμεις ξεπηδούν τότε, μέσα από τις χαραμάδες, που ανοίγουν, για να μπει ένα άλλο φως συνειδητότητας, που φωνάζει … είστε Εικόνες Μου!

Πολλοί φαντάζονται ότι η εκπαίδευση αυτή κάνει τους μαχητές απάνθρωπους, σκληρούς και ζωώδεις! Δεν έχουν δίκηο. Οι κακουχίες, όπως κάθε δύσκολη συνθήκη, αποτελούν μοναδικές χρονικά ευκαιρίες, που μπορούν να παράγουν είτε το ένα αποτέλεσμα, της καλλιέργειας και της ευεργετικής ζύμωσης, είτε το άλλο της ζωοποίησης. Από εμπειρία σας καταθέτω ότι ζώντας όλη μου τη ζωή μέσα στις ειδικές δυνάμεις, είμαι βέβαιος ότι η υπέρβαση των ορίων, με αγώνα και θυσία και η διαρκής επαφή με αγαθές ιδέες, ως η φιλοπατρία , η ελευθερία, η αξιοκρατία, η αυτοπειθαρχία κι η δικαιοσύνη, που συνιστούν αυτονόητες αρχές λειτουργίας του στρατεύματος, ανυψώνουν τους ανθρώπους και δεν τους υποβιβάζουν. Αρκεί να τις ζει κανείς εμπράκτως και να τις εφαρμόζει!

Στη τελετή βραβεύτηκαν φίλοι και πρόσωπα, που προσέφεραν στους Βατραχανθρώπους και στον Ελληνισμό και το σπουδαίο είναι ότι αυτό έγινε όσο είναι εν ζωή!

Τιμήθηκαν οι παρακάτω:

1. ΜΑΤΘΑΙΟΣ ΟΙΚΟΝΟΜΙΔΗΣ, Πρόεδρος του ΠΑΓΚΥΠΡΙΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ ΕΦΕΔΡΩΝ ΚΑΤΑΔΡΟΜΕΩΝ. Ο Μάκης Οικονομίδης εκτός της ιδιότητάς του αυτής, είναι ένας ευπατρίδης Έλληνας, βετεράνος της θρυλικής 31 Μοίρας Καταδρομών της Κύπρου το 1974, μετείχε στην περιβόητη καταδρομή του Κοτζά Καγιά , που διδάσκεται σε σχολεία ειδικών δυνάμεων του Ισραήλ, δρ φιλοσοφίας και οικονομικών και πολιτικών επιστημών, συγγραφέας και γενικώς ένας άξιος Έλληνας, που τιμά όπου βρίσκεται τον παγκόσμιο Ελληνισμό, που παρά τα όσα συμβαίνουν στην επιφάνεια, εξακολουθεί να ακτινοβολεί! Την ομιλία του, από καρδιάς, αξίζει να την δείτε όλοι!

2. ΔΟΥΜΟΥΡΑΣ ΑΝΤΩΝΙΟΣ, Υοναύαρχος, 29 USA (UDT) NAVY SEALS.

3. ΨΑΡΡΟΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ, Πλωτάρχης, 05 ΣΧ. Υ/ΚΤ Ο.Υ.Κ.

4. ΚΟΤΤΑΡΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ Σημαιοφόρος, 06 ΣΧ. Υ/ΚΤ Ο.Υ.Κ.

5. ΜΙΧΑΗΛΙΔΗΣ ΣΤΑΥΡΟΣ, Ναύτης, 04 ΣΧ. Υ/ΚΤ Ο.Υ.Κ.

6. ΜΠΑΛΑΦΑΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ, Ναύτης, 04 ΣΧ. Υ/ΚΤ Ο.Υ.Κ.

Απόστρατοι και έφεδροι Βατραχάνθρωποι και μέλη των οικογενειών τους, καθώς και εν ενεργεία Βατραχάνθρωποι, αλλά και Καταδρομείς και φίλοι και φίλες μας, παρευρέθηκαν στην καταπληκτική τελετή, που μας ένωσε για άλλη μία χρονιά για να θυμίσει σε όλους ότι το Έργο μας είναι σπουδαίο και αξίζει να ενισχυθεί από όλους, όπως και όσο καθένας μπορεί.

Την εκδήλωση τίμησαν με την παρουσία τους οι παρακάτω εν ενεργεία ανώτατοι και ανώτεροι αξιωματικοί:

ΝΑΥΑΡΧΟΣ Ε. ΑΠΟΣΤΟΛΑΚΗΣ, Α/ΓΕΕΘΑ

ΑΝΤΙΝΑΥΑΡΧΟΣ Ν. ΤΣΟΥΝΗΣ, Α/ΝΑΥΤΙΚΟΥ

ΑΝΤΙΝΑΥΑΡΧΟΣ Ι. ΠΑΥΛΟΠΟΥΛΟΣ, Α/ΣΤΟΛΟΥ

ΑΝΤΙΣΤΡΑΤΗΓΟΣ Κ. ΦΛΩΡΟΣ, Υ/ΓΕΕΘΑ

ΑΝΤΙΣΤΡΑΤΗΓΟΣ Α. ΝΟΜΙΚΟΣ, ΕΠΙΤΕΛΑΡΧΗΣ ΓΕΕΘΑ

ΑΝΤΙΣΤΡΑΤΗΓΟΣ Ν. ΜΑΝΩΛΑΚΟΣ, Δ/ΑΣΔΕΝ

ΥΠΟΣΤΡΑΤΗΓΟΣ Γ. ΔΗΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ, Υ/ΑΣΔΕΝ

ΥΠΟΣΤΡΑΤΗΓΟΣ Ε. ΜΠΟΥΝΑΣ, Δ/ΤΗΣ Ε.Δ.

ΤΑΞΙΑΡΧΟΣ Γ. ΤΖΙΤΣΙΚΩΣΤΑΣ, Δ/ΤΗΣ 13 ΔΕΕ

ΤΑΞΙΑΡΧΟΣ Ν. ΦΛΑΡΗΣ, Δ/ΤΗΣ Δ.Δ.Ε.Α

ΤΑΞΙΑΡΧΟΣ Σ. ΚΟΛΟΚΟΥΡΗΣ, Δ/ΓΕΣ/Α3

ΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑΡΧΗΣ Θ. ΔΗΜΑΚΟΣ, Υ/Π.Δ.

ΑΝΤΙΠΛΟΙΑΡΧΟΣ Γ. ΣΤΑΥΡΟΥΛΑΚΗΣ, Δ/ΤΗΣ Δ.Υ.Κ.

ΑΝΤΙΠΛΟΙΑΡΧΟΣ Α. ΓΑΒΡΙΕΛΑΤΟΣ, Δ/ΤΗΣ Σ.Υ.Κ.

ΑΝΤΙΠΛΟΙΑΡΧΟΣ Α. ΧΑΤΖΗΑΝΤΩΝΙΟΥ, Δ.Υ.Κ.

ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑΡΧΗΣ Ι. ΚΑΡΠΟΝΤΙΝΗΣ, Δ/ΤΗΣ Ζ’ΜΑΚ

ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑΡΧΗΣ Τ. ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ, Δ/ΤΗΣ ΕΤΑ

ΑΝΤΙΣΥΝΤΑΓΜΑΤΑΡΧΗΣ Α. ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ, Δ/ΤΗΣ ΣΧΑΛ

Με τους περισσότερους γνωρίζομαι από τη θητεία μου ή εξ αφορμής δράσεων του Συνδέσμου ή άλλων εθνικών δραστηριοτήτων, διατηρώντας μία διαρκή φιλική σχέση, που είναι σφραγισμένη από τη μυστική χημεία των ανθρώπων, που έχουν περάσει από φωτιά και σίδερο και για το λόγο αυτό αλληλοαναγνωρίζονται και σέβονται και αγαπούν ο ένας τον άλλο! Όσοι έχουν συνείδηση! Με τους λίγους , που δεν είχα την τύχη να τους γνωρίσω είναι βέβαιο ότι υπάρχουν οι προϋποθέσεις δημιουργίας των ίδιων άρρηκτων και βαθέων σχέσεων , που με συνδέουν με όλους τους άλλους, καθώς το δίκτυο της Ελληνικής εν προκειμένω ΟΡΓΑΝΙΚΟΤΗΤΑΣ βρίσκει τον τρόπο να πολλαπλασιάζεται και επεκτείνεται! Αυτό είναι το big bang των αγαθών ανθρώπινων σχέσεων, που ισχυροποιεί το δομικό πλέγμα της ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑΣ, που αντιστέκεται στις ισχυρές σεισμικές δονήσεις της αρνητικότητας, που το χτυπά διαρκώς και εκφράζεται με κάθε απάνθρωπο, υλιστικό και εγκληματικό τρόπο.

Εύχομαι σε όλους μια καλή και ευλογημένη χρονιά. Όλοι μαζί να σηκώσουμε την Ελλάδα και τον Κόσμο μας ψηλά, στον καθαρό αέρα, την ειρήνη και την ευημερία, διατηρώντας και καλλιεργώντας οργανικά σύνολα, όπως ο Σύνδεσμος Ελλήνων Βατραχανθρώπων και δημιουργώντας και άλλες τέτοιες υγιείς συλλογικότητες και διασυνδέοντάς τις μεταξύ τους, πολλαπλασιάζοντας τις δυνάμεις του ΚΑΛΟΥ!

Σκοπεύοντας ..πλαγίως!

Βάση προσαρμογής 45ο της εταιρείας Trijicon. Στην εικόνα φαίνεται η προσαρμογή διόπτρας ταχείας σκόπευσης τύπου MRO (Πηγή) 

Η εταιρία Trijicon τον περασμένο μήνα παρουσίασε μία νέα σειρά εξαρτημάτων προσαρμογής σκοπευτικών ταχείας σκόπευσης τύπου "red dot", που προσαρμοζόμενα σε βάση "picatiny rail" επιτρέπουν την χρήση δύο ταυτόχρονα σκοπευτικών μηχανημάτων, της κυρίας διόπτρας και αυτού της ταχείας σκόπευσης.

Χάρη σ' αυτή τη βάση, που σχηματίζει γωνία 45 μοιρών, ένας σκοπευτής μπορεί πολύ γρήγορα, να χρησιμοποιήσει ταχεία σκόπευση για στόχους που εμφανίζονται αιφνίδια σε κοντινές αποστάσεις, με απλή στροφή του όπλου του πλαγίως.

Η νέα αυτή σειρά βάσεων προσαρμογής της Trijicon, που έχουν κατασκευασθεί με το ίδιο ανθεκτικό κράμα μετάλλου (7075 T6-Aluminum) προορίζεται για τις δικές της διόπτρες ταχείας σκόπευσης τύπου RMR (Ruggedized Miniature Reflex) και MRO (Miniature Rifle Optic) και σύμφωνα με τις δηλώσεις της εταιρείας, μπορεί κάποιος να τις προσθαφαιρεί επί του τυφεκίου χωρίς  ρύθμιση με το ένα χέρι και να τις χρησιμοποιεί εξ ίσου καλά είτε δεξιά είτε αριστερά του όπλου, εφ' όσον είναι αριστερόχειρας.

Ταυτόχρονη χρήση δύο σκοπευτικών διοπτρών (Πηγή)

Βέβαια η μέθοδος αυτή δεν είναι κάτι εντελώς νέο! Εδώ και λίγα χρόνια και άλλες εταιρείες έχουν ασχοληθεί με το θέμα, όπως για παράδειγμα με την κατασκευή picatiny rail, στην οποία να είναι δυνατή η προσαρμογή  σκοπευτικών υπό γωνία, χωρίς να εξαιρούνται και εφεδρικά μεταλλικά σκοπευτικά.

Στην εικόνα φαίνονται τα μεταλλικά σκοπευτικά, προσαρμοσμένα πλαγίως του όπλου. Στην αγγλική ορολογία αναφέρονται σαν "Back Up Iron Sights , BUIS" (Πηγή)

Στο παρελθόν είχαμε μιλήσει λίγο για τις διόπτρες με την κόκκινη κουκκίδα (ανακλαστικά σκοπευτικά) ή/και για τα ολογραφικά σκοπευτικά. Αν και η τεχνολογία έχει προοδεύσει, η ανακλαστική και η ολογραφική μέθοδος, ταχείας σκόπευσης εξακολουθεί να προτιμάται διότι δεν επηρεάζεται από καιρικές συνθήκες, φωτισμό λάσπες, χιόνι, νερά, πάγο ή άλλες βρομιές που "κάθονται" στο σκοπευτικό του όπλου, στο πεδίο της μάχης.

Αρκεί ένα μικρό τμήμα του σκοπευτικού, να έχει μείνει καθαρό ώστε να μπορεί να βλέπει ο μαχητής και να προσαρμόζει την κόκκινη κουκκίδα ή τον κύκλο επάνω στον στόχο. Διευκρινίζεται ότι αυτό το είδος της σκόπευσης δεν έχει κάποια συνάφεια ή εξάρτηση με την σκοπευτική γραμμή των σταθερών μεταλλικών σκοπευτικών ενός όπλου. Απλά χρειάζεται αρχική προσαρμογή και μηδενισμός.

Αρκετοί προτιμούν την ταυτόχρονη συνύπαρξη της δυνατότητας και των δύο ειδών σκόπευσης  επί του όπλου τους, ώστε αν αποτύχει η ηλεκτρονική τεχνολογία, να μπορεί γρήγορα ο σκοπευτής να μεταπέσει στην κλασσική σκόπευση με το κλισιοσκόπιο και την ακή του στοχάστρου. Η αγγλική ορολογία για την συνύπαρξη αυτή, είναι co witnessing.

 Co witnessing. Χαρακτηριστική εικόνα όπου φαίνονται καθαρά μέσα στη διόπτρα και η κόκκινη κουκκίδα και τα μεταλλικά σκοπετικά. Συνήθως η ρύθμιση γίνεται έτσι ώστε η διόπτρα να έχει τη γραμμή σκόπευσης πάνω από την αντίστοιχη γραμμή των μεταλλικών σκοπευτικών, ώστε να μην παρεμβάλλεται στο οπτικό πεδίο του σκοπευτή. (Πηγή)

Στην ταχεία σκόπευση με διόπτρα τύπου red dot ή ολογραφικής σκόπευσης, αυτό που προέχει είναι ο εγκλωβισμός του στόχου με την κόκκινη κουκκίδα, ανεξάρτητα από τη θέση της μέσα στο φακό. "Βλέπεις στόχο-κτυπάς στόχο". (Πηγή)

Πολλοί συγχέουν αυτή την δυνατότητα και νομίζουν ότι σώνει και καλά θα πρέπει  πάντα κατά τη σκόπευση να συμπίπτει η κόκκινη κουκκίδα με την κορυφή της ακής του στοχάστρου. Δεν είναι απαραίτητο! Το μόνο που πρέπει να προσεχθεί στη ρύθμιση είναι να μην εμποδίζουν τα μεταλλικά σκοπευτικά το οπτικό πεδίο του σκοπευτή κατά τη χρήση της διόπτρας

Εύκολη και γρήγορη σκόπευση, είναι αυτό που χρειάζεται το προσωπικό των ειδικών δυνάμεων στις αποστολές που αναλαμβάνει και αυτού του είδους  τα σκοπευτικά την παρέχουν. Αλλά.. να μην ξεχνιόμαστε! Πρέπει πάντα να είμαστε καλοί και στην κλασσική σκόπευση και αυτό μόνο με εκπαίδευση επιτυγχάνεται.

Ανιχνευτής

Θερμές ευχές!!

Αγαπητοί αναγνώστες,

Η εφημερίδα μας σας εύχεται Καλές Γιορτές, με αγάπη, υγεία και ειρήνη σε όλο τον κόσμο. Αν είναι κάποιοι που ξέρουν τα αποτελέσματα και τα δεινά του πολέμου πολύ περισσότερο από όλους τους άλλους, είναι αυτοί που εξασκούνται συνεχώς για να τον αντιμετωπίσουν και είναι βέβαιο ότι είναι οι τελευταίοι που θα ήθελαν να ξεσπάσει.

Παρ' όλα αυτά, δυστυχώς δεν ζούμε  σε κόσμο "αγγελικά πλασμένο" και έχουμε να κάνουμε με την πλεονεξία, το συμφέρον, το μίσος και την πάλη με το κακό. Γι' αυτό οι Ένοπλες δυνάμεις μας, χρειάζεται να είναι κατάλληλα εξοπλισμένες και εκπαιδευμένες, όχι απλά για να πολεμήσουν, δεν φτάνει μόνο αυτό, αλλά και να νικήσουν. 

Ευχόμαστε από τα βάθη της καρδιάς μας να είναι πάντα ικανές με αιχμή του δόρατος τις Ειδικές Δυνάμεις μας.

Χρόνια Πολλά σε όλους και σε όλες!!

Το άλμα του Ιερού Λόχου στη Σάμο

Αφιέρωμα για τα 75 Χρόνια από την ίδρυση του Ιερού Λόχου Μέσης Ανατολής

Αλεξιπτωτιστές του Ιερού Λόχου (Φωτογραφία Αρχείου)

Μέσα σε συγκινητικό κλίμα, υπό την αιγίδα του ΓΕΣ,  έλαβε χώρα στο Πολεμικό Μουσείο, την Τετάρτη, 22 Νοεμβρίου 2017, η πανηγυρική εκδήλωση για την επέτειο των 75 χρόνων από την ίδρυση του Ιερού Λόχου Μέσης Ανατολής, κατά την διάρκεια της οποίας τιμήθηκαν οι ζώντες Ιερολοχίτες.

Κατά την διάρκεια αυτής της εκδήλωσης, στην οποία παρέστη η ηγεσία του ΓΕΣ, αλλά και εκπρόσωποι των άλλων κλάδων των Ενόπλων Δυνάμεων, όπως και ακόλουθοι αμύνης του Ηνωμένου Βασιλείου, της Γαλλίας και άλλων χωρών, εκτός από τον ομιλητή στρατηγό Κόρκα, ο οποίος είχε την τιμητική του, μίλησε και ο Βρετανός ιστορικός ερευνητής κ. Άλαν Όγκντεν, συγγραφέας ενός πρόσφατου βιβλίου περί της δράσης των SBS και του Ιερού Λόχου στο Αιγαίο και προβλήθηκε τμήμα από ένα νέο ντοκιμαντέρ, που γυρίστηκε ειδικά για τον Ιερό Λόχο.

Στη μνήμη και προς τιμήν όλων των πολεμιστών ανδρών του Ιερού Λόχου, αναδημοσιεύουμε ένα πολύ παλαιό άρθρο, της 10ετίας του '50, απόσπασμα από το βιβλίο   "Έλληνες και ξένοι κατάσκοποι στην Ελλάδα" όπου με μυθιστορηματικό τρόπο, ο συγγραφέας, Γιάννης Β. Ιωαννίδης,  περιγράφει την πτώση των αλεξιπτωτιστών Ιερολοχιτών, στη Σάμο, το 1943.

Κάνοντας μια σύντομη εισαγωγή στο θέμα θα περιγράψουμε συνοπτικά την κατάσταση που επικρατούσε εκείνη την χρονική περίοδο στο Αιγαίο.

Όλα ξεκίνησαν τον Σεπτέμβριο του 1943, μετά την συνθηκολόγηση των Ιταλών με τις συμμαχικές δυνάμεις, εγκαταλείποντας τον "Άξονα". Προέκυψε κενό για τα νησιά που ως τότε βρίσκονταν υπό ιταλική κατοχή, το οποίο προσπάθησαν οι σύμμαχοι να καλύψουν προλαβαίνοντας την αντίδραση των Γερμανών. Εκτός από τα Δωδεκάνησα, οι Ιταλοί κατείχαν τότε την Λέρο, που αποτελούσε σημαντική ναυτική βάση τους και την Σάμο. Έτσι με εντολή του Τσώρτσιλ, υπήρξε έντονη κινητικότητα στην αποστολή βρετανικών στρατιωτικών δυνάμεων οι οποίες θα ενίσχυαν την άμυνα των ιταλοκρατούμενων νησιών σε συνεργασία με τους Ιταλούς, αλλά θα αποτελούσαν και βάσεις εξορμήσεως για την προσβολή εχθρικών  δυνάμεων και ζωτικών περιοχών τόσο σε άλλα κατεχόμενα από Γερμανούς νησιά, όσο και στην ηπειρωτική χώρα στην Ελλάδα και στα  Βαλκάνια.

Ως τότε, οι όποιες στρατιωτικές επιχειρήσεις στο νοτιοανατολικό Αιγαίο γίνονταν κατά κανόνα από βρετανικές δυνάμεις, προς εξευμενισμό των Τούρκων, με τους οποίους οι Βρετανοί ευρίσκονταν σε μυστικές διαπραγματεύσεις, προκειμένου να τους προσελκύσουν στη συμμαχία με δέλεαρ τα Δωδεκάνησα, ή την παραχώρηση κάποιων απ' αυτά, μετά το τέλος του πολέμου.

Τον Οκτώβριο του 1943 όμως, μετά την δυσμενή εξέλιξη της κατάστασης, χρειάσθηκε η άμεση ενίσχυση των μικρών φρουρών της Λέρου και της Σάμου, υπό τον φόβο της γερμανικής επέμβασης. Έτσι το Στρατηγείο Μέσης Ανατολής, αποφάσισε την ενίσχυση της Λέρου με την βρετανική ταξιαρχία 234 και τη Σάμο, (η οποία δεν ανήκε στα Δωδεκάνησα και επομένως δεν υπήρχε η διστακτικότητα να μην "δυσαρεστήσουν" τους Τούρκους), και με τον ελληνικό Ιερό Λόχο. Η διεύθυνση των επιχειρήσεων σ' αυτά τα δύο νησιά θα γινόταν από ανεξάρτητη διοίκηση με έδρα τη Λέρο.*

Η πρώτη υλοποίηση της απόφασης για χρησιμοποίηση ελληνικών τμημάτων στις επιχειρήσεις του Αιγαίου έγινε τον Οκτώβριο του 1943. Στις 28 του μηνός μία περίπολος του Ιερού Λόχου, η περίπολος Ζαχαράκη, αποβιβαζόταν κατ' αρχήν στη Λέρο, επ' ωφελεία του τοπικού Βρετανού διοικητού.

Παράλληλα, ο Ιερός Λόχος συγκροτήθηκε σε δύο τμήματα.* Ένα τμήμα 200 ανδρών με τους εκπαιδευμένους ως αλεξιπτωτιστές και το δεύτερο τμήμα με μη αλεξιπτωτιστές, δυνάμεως 114 ανδρών. Το πρώτο τμήμα των αλεξιπτωτιστών, το οποίο προφανώς για λόγους κέρδους χρόνου αποφασίσθηκε να ριφθεί με αλεξίπτωτα, επιβιβάσθηκε σε βρετανικά αεροσκάφη στις 29 Οκτωβρίου 1943 στο αεροδρόμιο του Καΐρου με προορισμό την Σάμο, ενώ το δεύτερο μεταφέρθηκε εκεί με βρετανικά αντιτορπιλικά , με ενδιάμεσο σταθμό το λιμάνι της Λέρου.

Οι αλεξιπτωτιστές, (μέσα στους οποίους ήταν και νεαρός τότε Κόρκας),  στις 30 και 31 Οκτωβρίου, χωρισμένοι σε δύο ομάδες έκαναν διαδοχικά τη ρίψη τους με άσχημες καιρικές συνθήκες, με αποτέλεσμα 21 τραυματισμούς εκ των οποίων οι 5 σοβαρά.* Αυτό ήταν το πρώτο ελληνικό επιχειρησιακό άλμα (και μέχρι στιγμής το μοναδικό) σε περίοδο πολέμου.

Ας αφήσουμε όμως την αφήγηση του άρθρου, με την μυθιστορηματική παραστατικότητά της να ξετυλίξει την ιστορία.

"...Δεν ήταν παρά λίγα λεπτά που είχαν ξεκινήσει. Η ώρα ήταν πέντε και τέταρτο το απόγευμα και πετούσαν σ' ένα ύψος, κάπου τέσσερεις χιλιάδες πόδια πάνω από τη θάλασσα. Αποτελούσαν τα πληρώματα πέντε μεταγωγικών αγγλικών αεροπλάνων, που μετέφεραν τους πρώτους 100 αλεξιπτωτιστάς. Ήταν όλοι Έλληνεςκαι θάπεφταν στην Ελλάδα απόψε τη νύχτα. Προορισμός τους η Σάμος Ήταν το μόνο που γνώριζαν από την αποστολή τους. Και αυτό το έμαθαν, τη στιγμή ακριβώς που άρχισαν να απογειώνονται απ' τ' αεροδρόμιο "Κάϊρο Γουέστ"...

Ήταν ένα μεγάλο τμήμα του Ιερού Λόχου. Οι περισσότεροί τους αξιωματικοί, από κάθε όπλο, είχαν εκπαιδευτεί σκληρά για παρόμοιες επιχειρήσεις. Άλλοι εκατό Έλληνες αλεξιπτωτισταί, υπό τον αντισυνταγματάρχη Τριανταφυλλάκο, θα απογειώνονταν από το ίδιο αεροδρόμιο είκοσι τέσσερεις ώρες αργότερα. Συγχρόνως ένα τρίτο τμήμα, υπό τον αντισυνταγματάρχη Μεσσηνόπουλο, είχε ξεκινήσει ήδη και ερχόταν με πλοίο. Η ώρα της "ενιαίας" δράσεως είχε υπολογιστεί με κάθε λεπτομέρεια.

Τα μεταγωγικά εξακολουθούσαν το δρόμο τους. Διέσχιζαν τώρα τον ορίζοντα, πάνω από την μολυβένια "πλάτφορμ", αριστερά από τα τουρκικά παράλια. Αν και φθινόπωρο - 30 Οκτωβρίου 1943  - ο καιρός ήταν μάλλον καλός. Και καθώς είχε αρχίσει να νυχτώνει, η αστροφεγγιά βοηθούσε τους Βρεταννούς πιλότους, που οδηγούσαν τα πέντε αεροσκάφη στον προορισμό τους. Ο συνταγματάρχης Τσιγάντες, ο θρυλικός αρχηγός του Ιερού Λόχου, ήταν ο επικεφαλής των αλεξιπτωτιστών. Σε όλο το διάστημα σχεδόν του ταξιδιού τους, διηγόταν όμορφες ιστορίες. Ο αντισυνταγματάρχης Α. Καλλίνσκης, διάβαζε ένα μυθιστόρημα. Και ο Βρεταννός πολεμικός ανταποκριτής έλυνε σταυρόλεξα. Χαρακτηριστική εικόνα θα 'λεγε κανείς, περιπάτου.

Κι' όμως έτσι που ήταν όλοι τους δεμένοι δεξιά και αριστερά της "Ντακότας", με τ' αλεξίπτωτα στην πλάτη και με τις κουβέρτες τυλιγμένες στα πόδια, έδιναν την εντύπωση παράξενων "κλόουν" που ετοιμάζονταν για το "πήδημα του θανάτου" σε τσίρκο. Αλλ' η νύχτα είχε προχωρήσει αρκετά. Είχαν η΄δη αφήσει προ πολλού την Κύπρο και βρισκόντουσαν τώρα στο ύψος του Καστελλόριζου. Ο Άγγλος ασυρματιστής - στο αεροπλάνο του Τσιγάντε - που βγήκε μια στιγμή από την καμπίνα του, τους πληροφόρησε ότι προσέγγιζαν στη Ρόδο. Οι Ιερολοχίτες αισθάνθηκαν μια ανείπωτη χαρά να τους πνίγει. Πετούσαν πάνω  από την πατρίδα. Πάνω από τα σμαραγδένια νησιά του Αιγαίου...

Εκείνη τη στιγμή, κάποιος ξέσπασε σε λυγμούς. Όλοι γύρισαν και τον κοίταξαν περίεργοι. Γρήγορα όμως κατάλαβαν σε τι οφείλοταν το κλάμμα του και συμμερίστηκαν τη συγκίνησή του. Ήταν ένας Δωδεκανήσιος, που είχε δραπετέψει από το νησί του το 1941 και κατατάχθηκε στον ελεύθερο στρατό της Μ. Ανατολής. Ο Βρεταννός σύνδεσμος Ρίτσαρντ Λή - που ακολουθούσε τον Ιερό Λοχο σε όλες του τις επιχειρήσεις και ήταν αγαπητός σε όλους - έβαλε το χέρι στον ώμο του.
- Μην κλαις, του είπε. Σε λίγο το Αιγαίο θα είναι ελεύθερο, δικό σας πάλι. Και σας αξίζει, γιατί εσείς οι Έλληνες είσαστε ηρωικός λαός....

Στο μεταξύ, τ' αεροπλάνα είχαν φτάσει πάνω από τη Σάμο. Αυτό το κατάλαβαν από το κόκκινο λαμπιόνι που άναψε εσωτερικά. Σε λίγα λεπτά έπρεπε να πηδήσουν. Σε λίγο θα πατούσαν την Ελληνική γη. Ήταν πια περασμένες εννέα. Με κάποια ενδόμυχη νευρικότητα άρχιζαν να ετοιμάζονται για την κάθοδο. Καθένας χωριστά, έρριξε από μια τελευταία ματιά στο αλεξίπτωτό του. Έλεγξαν τους κρίκους και τα σχοινιά. Όλοι και όλα ήταν έτοιμα. Μα κάθε στιγμή που περνούσε τους φαινόταν αιώνας. Αισθάνονταν παράξενα. Οι περισσότεροι νόμιζαν πως είχαν βουτηχτεί σε ατμόλουτρο κι' έβγαιναν ξαφνικά στον αέρα...

Ένα ελαφρό ρίγος διέτρεχε τώρα το κορμί τους. Οι σκέψεις τους πετούσαν στ' αγαπημένα τους πρόσωπα. Όμως οι έλικες των αεροπλάνων τους συνέφεραν γρήγορα. Και την ίδια στιγμή το κόκκινο λαμπιόνιέσβυσε και άναψε το πράσινο. Αυτό σήμαινε ότι έπρεπε μέσα σ' ελάχιστα δευτερόλεπτα και οι είκοσι αλεξιπτωτισταί από κάθε αεροπλάνο να έχουν βρεθεί έξω από τις "Ντακότες". Όλοι τους έκανα το σταυρό τους.
- Έτοιμοι! ακούστηκε η βροντερή φωνή του Τσιγάντε. Καλή τύχη παιδιά...

Μα την απάντηση των άλλων δεν την άκουσε, γιατί είχε ριχτεί κιόλας πρώτος στο κενό, που τον κατάπιε μέσα στο σκοτάδι του. Κι' έπεφτε για πρώτη φορά χωρίς εκπαίδευση, χωρίς να έχει κάνει ούτ' ένα μάθημα για την επικίνδυνη αυτή δουλειά. Για οποιονδήποτε άλλον, το πήδημα αυτό θα ήταν αληθινή αυτοκτονία. Μα για τον Χριστόδουλο Τσιγάντε, έγινε παιχνιδάκι. Σταθερός σαν ακροβάτης, βρισκόταν κιόλας πάνω από το πεδίο προσγείωσης. Καμμιά άλλη λαχτάρα δεν αισθανόταν μέσα του, εκτός από εκείνη που ένοιωθε ότι σε λίγο θα πατούσε το αγαπημένο χώμα της πατρίδας.

Αμέσως σχεδόν πίσω του, σαν τα πουλιά που ξεφεύγουν από την φωλιά τους, άρχισαν να ξεχύνωνται από τις "Ντακότες" οι τολμηροί σύντροφοί του: Ο Καλλίνσκης,  ο Μάραντος, ο  Παπαδόπουλος, ο Ρήγας, ο Κάντας, ο Καραμανλής, ο  Βαρδουλάκης, ο Κουρκούτας, ο Καραδήμος, ο Βάμβας, ο Οικονομίδης ο Τόμπρας, ο Παπαφιλίππου, ο Οικονομάκος, ο Σιαπκαράς, ο Κατσίκας, ο αεροπόρος Ζερβουδάκης,  εκατό παλληκάρια το όλο, εκατό ελευθερωταί, από τους τριακόσιους δεκατέσσερεις που θα συγκεντρωνόντουσαν την επομένη στη Σάμο. Κι' ολοένα χαμήλωναν προς την γη...

Σε μια πεδιάδα, σ' ελάχιστη απόσταση από την πόλη του Βαθέος, τους περίμενε ο Βρεταννός ταγματάρχης Νταγκ - που βρισκόταν στο νησί από πολλές μέρες πριν - για να τους υποδεχτεί. Είχαν ανάψει ολόγυρα μεγάλα "τρίγωνα"  φωτιάς, για να ξέρουν τ' αεροπλάνα πού θα έριχναν το πολύτιμο φορτίο τους και για να βρουν τα σημεία προσγείωσεώς τους οι αλεξιπτωτισταί. Τους πρώτους που είδε μπροστά του ο ταγματάρχης ήταν ο Τσιγάντες και ο Καλλίνσκης. Ύστερα ακολούθησαν και οι άλλοι, ο ένα πίσω από τον άλλο, που έκαναν τον σταυρό τους και φιλούσαν δακρυσμένοι το χώμα. Η στιγμή ήταν πολύ συγκινητική. Μόνο όσοι έζησαν αυτές τις στιγμές μπορούν να καταλάβουν τι ένοιωθαν αυτοί οι "άγγελοι τ' ουρανού" - όπως γράφει στο ημερολόγιό του ο υπολοχαγός Αντώνης Ρήγας - που έφεραν μαζί τους το πρώτο μήνυμα της απελευθερώσεως....

Αμέσως γύρω τους σχηματίστηκε αλυσίδα από Άγγλους και Ιταλούς στρατιώτες, που βρισκόντουσαν εκεί ως "συνεργαζόμενοι". Οι τελευταίοι, κάπου εφτά χιλιάδες, υπό τον στρατηγό Σολταρέλλι, είχαν παραδοθεί σχεδόν άνευ όρων στους λίγους Βρετανούς που είχαν προηγηθεί του Ιερού Λόχου. Μα οι Άγγλοι δεν τους αφόπλισαν, πιστεύοντας ότι θα βοηθούσαν τις συμμαχικές δυνάμεις, σε περίπτωση που οι Γερμανοί θα επιχειρούσαν να καταλάβουν τη Σάμο. Με την εμφάνιση δε των Ιερολοχιτών, η πίστη τους έγινε πεποίθηση.

"Όλοι ανεθάρρησαν - αναφέρει στις αναμνήσεις του ο ακάματος μητροπολίτης Σάμου Ειρηναίος - επίστευσαν ότι δεν θα δυνηθούν πλέον οι Γερμανοί να καταλάβουν την νήσον, διότι δεν θα ήθελαν να διακινδυνεύσουν την απώλειαν μεγάλων στρατιωτικών δυνάμεων δια κατάληψιν μιας νήσου αποκέντρου, επί της οποίας υπήρχαν 7.000 Ιταλοί τεχνικώς αρτίως ωργανωμένοι, 1.500 αντάρται συγκροτημένοι εις τακτικόν στρατόν και περί τους τριακόσιους Άγγλους στρατιωτικούς" (σ.σ. και ο Ιερός Λόχος)

Μα οι Γερμανοί δεν ήταν από τους ανθρώπους που παραδίδονταν εύκολα. Η θέλησή τους ήταν ατσάλινη και την πτώση της Ιταλίας, παρ' όλη τη δίνη που τους επέφερε, δεν την χαρακτήρισαν παρά "ως απλό πολεμικό επεισόδιο". 

"Ήταν έτοιμοι πάντα έτοιμοι - γράφει ο Τσώρτσιλ στ' απομνημονεύματά του - να υποστούν το χειρότερο, χωρίς αυτό όμως να σημαίνει ότι μπορούσε να αναχαιτίσει τη χειμαρώδη ορμή τους κατά το ελάχιστο". Αυτοί ήταν οι Γερμανοί σε κάθε πολεμική τους εκδήλωση. Πώς ήταν λοιπόν δυνατόν να εγκαταλείψουν το Αιγαίο στα χέρια των συμμάχων;

Όπως όμως και αν είχαν τα πράγματα, τα πρώτα τμήματα του Ιερού Λόχου, είχαν πατήσει στη Σάμο, αποφασισμένα να θυσιασθούν για τη νίκη. Τ' αυτοκίνητα που θα τους μετέφεραν στο Βαθύ ήταν έτοιμα για να τους παραλάβουν. Ανάμεσά τους όμως ήταν και μερικοί τραυματίες, που είχαν πληγωθεί κατά την πτώση τους: Ο λοχαγός Λουμάκος, ο υπολοχαγός Κάντας, ο ανθυπολοχαγός Κολοκοτρώνης, ο Ξηράκης , ο Στρατηγός, και πέντε άλλοι ακόμη. Είχαν κτυπήσει στα χέρια και στα πόδια, πάνω στα βράχια καθώς έπεφταν.

Τους μετέφεραν γρήγορα σ' ένα πρόχειρο ιατρείο, τους έδεσαν τα τραύματα και τους υποχρέωσαν να παραμείνουν ακίνητοι. Αλλ' ήταν η μόνη περίπτωση που δεν ήθελαν να υπακούσουν. 
- Δεν ήρθαμε εδώ γι' ανάπαυση, έλεγαν. Γιατί μας υποχρεώνετε να μείνουμε στο κρεβάτι; Οι "γρατζουνιές" μας είναι ασήμαντες και μπορούμε να περπατήσουμε καλύτερα απ' τους άλλους που δεν έπαθαν τίποτα.
- Θα σας κρατήσω εγώ συντροφιά, τους πείραζε ο Βρεταννός σύνδεσμος Ρίτσαρντ Λη. Ελάτε, πάρτε από μια σοκολάτα και ησυχάστε σαν... καλά παιδιά! Έτσι δεν θα σας τιμωρήσει η μαμά σας...

Πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις ο Λη, ήξερε να πείθει τους άλλους με το κέφι του και το αστείρευτο χιούμορ

Πραγματικά την καθωρισμένη ώρα, φάνηκαν πάλι οι πέντε "Ντακότες" στον κατασκότεινο ουρανό του νησιού. Πλημμύρισαν οι καρδιές από συγκίνηση, καθώς ακούστηκε ο βόμβος τους να ζωηρεύει. Ο  Τσιγάντες, που βρισκόταν επί τόπου, έδωσε διαταγή ν' ανάψουν αμέσως τα φωτεινά "τρίγωνα" επί του εδάφους, ώστε να μηχάσουν τ' αεροπλάνα τα σημεία αποβιβάσεως. (σ.σ. εννοεί ρίψεως)

Τα είδαν από ψηλά οι Βρεταννοί πιλότοι και ειδοποίησαν τους αλεξιπτωτιστάς με το κόκκινο και πράσινο λαμπιόνι τους. Η στιγμή της καθόδου είχε φτάσει.
- Γκουντ λακ! έλεγε σε κάθε έναν που έπεφτε στο κενό, ο Άγγλος που τους συνόδευε. Καλή τύχη μπόυς...
Οι αλεξιπτωτισταί, άρχισαν πάλι να κατεβαίνουν, σαν "μανιτάρια" που φύτρωσαν έξαφνα στο κατασκότεινο στερέωμα. Ο Καζακόπουλος, ο Δημόπουλος, κι' όλα τ' άλλα παλληκάρια, που αποτελούσαν το δεύτερο τμήμα του Ιερού Λόχου, πατούσαν κιόλας τη γη. Η υποδοχή που τους έγινε ήταν θερμή. Φιλιά, αγκαλιές,  δάκρυα. Ο Τσιγάντες που στεκόταν δίπλα στον Ρίτσαρντ Λη, γύρισε  και κοίταξε ανήσυχος.
- Είδες πουθενά τον Τριανταφυλλάκο; τον ρώτησε. Εγώ δεν τον βλέπω. Κι' όμως έπρεπε να είναι απ' τους πρώτους εδώ. Τι να συμβαίνει άραγε;

Με δυνατό χτυποκάρδι, έτρεξε ανάμεσα στους άντρες του και τους ρώτησε. Μα κανείς δεν ήξερε να του εξηγήσει. Ο αντισυνταγματάρχης βρισκόταν στην πρώτη "Ντακότα" κι' ήταν ο πρώτος που είχε πηδήσει στο κενό όταν δόθηκε το σύνθημα της καθόδου. Από κει και πέρα όμως δεν τον ξανάδαν. Ο Τσιγάντες άρχισε τώρα ν' ανησυχεί πραγματικά. Φοβόταν προ παντός κανένα απρόοπτο, κανένα μοιραίο δυστύχημα. Αμέσως τότε έδωσε εντολή να σχηματιστούν μικρές ανιχνευτικές ομάδες και να σκορπίσουν προς όλα τα σημεία και όπου μπορούσε να είχε παρασυρθεί ο τολμηρός αξιωματικός. 

Πουθενά όμως. Κι' όσο περνούσε η ώρα χωρίς να παρουσιάζεται, τόσο και η ανησυχία άρχισε ν' απλώνει τα φτερά της.Ένα κακό προαίσθημα κυριαρχούσε τώρα στις ψυχές των αλεξιπτωτιστών, ένα προαίσθημα που τους έφερε δάκρυα στα μάτια. Στο μεταξύ επέστρεψαν οι ανιχνευταί χωρίς αποτέλεσμα.Ο αρχηγός του Ιερού Λόχου, βαθύτατα λυπημένος για τον ανέλπιστο χαμό του συντρόφου του, ήταν έτοιμος να δώσει το σήμα αναχωρήσεως, αφήνοντας επί τόπου μερικούς άντρες για να εξακολουθήσουν τις έρευνές τους. Έξαφνα όμως, φάνηκε ο Τριανταφυλλάκος, να έρχεται από το βάθος ενός αγρού.

Τον είδαν οι άλλοι και έτρεξαν κοντά του. Ο Τσιγάντες τον πλησίασε συγκινημένος.
- Ζεις; Είσαι καλά; τον ρώτησε. Τι 'ναι αυτό που κρατάς;
Ο "χαμένος" αντισυνταγματάρχης γέλασε εύθυμα.
- Ένα κομμάτι Ελλάδα κύριε διοικητά! αποκρίθηκε. Είναι μια "χιλιάρα" σαμιώτικο κρασί! Το ξέρω σας έβαλα σ' ανησυχία, πρόστεσε σοβαρός. Μα δεν μπορούσα να κάνω διαφορετικά...

Και τους εξήγησε το πάθημά του: Ο άνεμος τον είχε παρασύρει μακρυά από το πεδίο προσγειώσεως και έπεσε στην αυλή ενός σπιτιού. Οι άνθρωποι που το κατοικούσαν ταράχτηκαν στην αρχή, γιατί δεν ήξεραν τι είδους επισκέπτης ήταν αυτός που "κατέβηκε" απ' τον ουρανό. Όταν όμως κατάλαβαν πως ήταν Έλληνας αξιωματικός τον περιποιήθηκαν - γιατί με την πτώση του είχε χτυπήσει λίγο στο κεφάλι και ζαλιζόταν - τον κράτησαν εκεί σχεδόν με την βία, του έστρωσαν τραπέζι και τον φόρτωσαν κατόπιν τη "χιλιάρα" το κρασί "για τ' άλλα παιδιά".
-Πώς μπορούσα να χαλάσω την καρδιά τους; πρόστεσε στο τέλος χαμογελώντας. Πάμε τώρα να τα... κοπανίσουμε.

Για να τα κοπανίσουν όμως έπρεπε να υπάρχει καιρός. Αλλ' ο Ιερός Λόχος δεν είχε πια ούτε λεπτό στη διάθεσή του. Ήταν ανάγκη να καταλάβουν όλα τα επίκαιρα σημεία του νησιού. Η βρεταννική Μυστική Υπηρεσία της Σάμου, είχε λάβει πληροφορίες από τις αντίστοιχες υπηρεσίες των Αθηνών, ότι οι Γερμανοί ετοίμαζαν στον Πειραιά πολλά μεταγωγικά πλοία για να κάνουν αποβάσεις στα καταληφθέντα νησιά. Μεγάλες δυνάμεις του στρατού ήταν έτοιμες για την "μάχη του Αιγαίου". Συγχρόνως οι ίδιες πληροφορίες ανέφεραν ότι η Λουφτβάφε θα συμμετείχε οπωσδήποτε στη μάχη αυτή. Ήδη πολλά βομβαρδιστικά αεροπλάνα, προερχόμενα από Γιουγκοσλαβία, είχαν πλημμυρήσει τα αεροδρόμια της Αττικής. Απ' αυτά είχαν φύγει ήδη για τη Ρόδο τριάντα τρία.

Ο Τσιγάντες, εμπειροπόλεμος καθώς ήταν, διαισθάνθηκε ότι κάθε άλλο παρά ευχάριστη ήταν η κατάσταση. Αμέσως έδωσε διαταγή ένα τμήμα να καταλάβει την περιοχή Τηγανίου κι' άλλο ένα να μεταφερθεί στους Μυτηλινιούς. Το μόνο κακό στην περίπτωση αυτή, ήταν ότι οι εκατόν δεκατέσσερεις άντρες, υπό τον αντισυνταγματάρχη Φ. Μεσσηνόπουλο, που ερχόντουσαν με το πλοίο, δεν είχαν φτάσει ακόμη. Για ποιό λόγο όμως, αφού η ώρα της αποβάσεως είχε καθοριστεί με ακρίβεια;

Αλλ' ένα σήμα, που έφτασε έπειτα από μερικές ώρες στη διοίκηση του Ιερού Λόχου, ανέφερε τη δραματική τους περιπέτεια: Η νηοπομπή που συνόδευε τους Έλληνες κομάντος - αποτελείτο από το καταδρομικό "Ωρόρα", το αντιτορπιλλικό "Μπελβουάρ" και από άλλα τρία βρεταννικά πολεμικά - ζύγωνε πια να μπει στο Αιγαίο. Όταν όμως έφτασε στην πολεμική του ζώνη, κατά τη μία το μεσημέρι, έκανε την εμφάνισή του ένα γερμανικό αναγνωριστικό, που διέγραψε μερικούς κύκλους πάνω από τα σκάφη. Ήταν ο προπομπός. Δεν πέρασε πολλή  ώρα, όταν ο θόρυβος τριών "Στούκας" γέμισε την ατμόσφαιρα. Η μάχη που θ' άρχιζε - αυτό αντελήφθηκαν αμέσως οι επιβαίνοντες των πλοίων - θα γινόταν κάτω από δυσμενείς γι' αυτούς συνθήκες: Ο ήλιος, που ήταν αντίθετος προς τα πυροβόλα των πολεμικών, εμπόδιζε τους πυροβολητάς να σκοπεύσουν. Κι' οι Γερμανοί, που φρόντιζαν επίτηδες να έχουν τον ήλιο πίσω τους, έπεφταν ακάθεκτοι εναντίον των συμμαχικών.

Εικόνα από το άρθρο που δημοσιεύτηκε σε εφημερίδα της εποχής.

Ανήσυχοι, ξαφνιασμένοι οι Ιερολοχίτες, βρέθηκαν στο κατάστρωμα του πλοίου τους και κατέλαβαν θέσεις. Μαζί με τον αντισυνταγματάρχη Μεσσηνόπουλο ήταν ο υπίλαρχος Πέτρος Καβούρης, οι υπολοχαγοί Δημ. Χορς και Νίκος Καίσαρης, οι ανθυπολοχαγοί Ρήγας Ρηγόπουλος, Ν. Ψάλτης,Α. Δασκαλούδης, Κ. Αντωνόπουλος, Γ. Κοράκης και Θάνος Δημητριάδης, οι ανθυπίλαρχοι Ν. Αθανασίου και Σταύρος Σταύρου, οι ανθυπασπισταί Γιάννης Φουριώτης και Γ. Ραχιώτης, ο λοχίας Κώστας Παπαδάκης κι' ένα σωρό ακόμη παλληκάρια του Ιερού Λόχου.

Οι επιθέσεις των "Στούκας" σε αλλεπάλληλα κύματα, κράτησαν πολλές ώρες. Οι Γερμανοί πιλότοι κατέβαιναν χαμηλά πάνω από τα πλοία και τα πολυβολούσαν, τα χτυπούσαν με λύσσα. Μια στιγμή κατόρθωσαν να πλήξουν το καταδρομικό "Ωρόρα", επί του οποίου εσημειώθησαν - όπως ανέφερε η πρώτη έκθεση που μεταδόθηκε από τον ασύρματο - σαρανταπέντε νεκροί και τραυματίες. Το καταδρομικό άρχισε να χάνει ταχύτητα. Ο κυβερνήτης του αντελήφθη ότι δεν μπορούσε πια ν' ακολουθήσει τη συνοδεία. Γύρισε λοιπόν πίσω για την Αλεξάνδρεια κι' άφησε τ' αντιτορπιλλικά να συνεχίσουν μόνα τους τον αγώνα. Πάνω στο κατάστρωμα του "Μπελβουάρ" βρισκόντουσαν μερικοί άντρες του Ιερού Λόχου, που βοηθούσαν τους Άγγλους πυροβολητάς.

Φαίνεται όμως ότι τα "Στούκας" τα 'χαν βάλει πείσμα να το καταποντίσουν. Πολλές φορές κατέβαιναν σε ύψος μόλις είκοσι μέτρων, εξαπολούσαν τις βόμβες τους και το "γάζωναν"  με τα πολυβόλα τους. Αλλ' ο Βρεταννός κυβερνήτης ήταν πραγματικός δεξιοτέχνης. Το αντιτορπιλλικό ελισσόταν με τέτοια επιτηδειότητα και τόση ταχύτητα, ώστε όλες οι γερμανικές προσπάθειες να έχουν αποτυχία. Ωστόσο ένα απ' αυτά, κατάφερε να κατεβεί πολύ χαμηλά. Και καθώς οι κινητήρες του έκαναν δαιμονισμένο θόρυβο, οι άντρες του καταστρώματος νόμιζαν ότι θα "έξυνε" το κατάρτι του καραβιού. Σε μια τέτοια ακριβώς στιγμή, άφησε να πέσει η βόμβα. Όσοι είδαν το φοβερό εκείνο μηχάνημα του θανάτου να "ξεκρεμιέται" από τη θέση του, πίστεψαν ότι τα πάντα θα τελείωναν  μέσα σ' ελάχιστα δευτερόλεπτα.

Συνέβη όμως κάτι εκπληκτικό: Η βόμβα τρύπησε τα δύο καταστρώματα, πέρασε το"καρρέ" όπου ήταν συγκεντρωμένοι οι αξιωματικοί του Ιερού Λόχου και δίχως να εκραγεί, πήγε και σφηνώθηκε στη μέση ακριβώς της κεντρικής αποθήκης των πυρομαχικών! Αν το γεγονός αυτό δεν αναφερόταν στην υπ' αριθμ. 1358/43 επίσημη έκθεση του Βρεταννικού Βασιλικού Ναυτικού, θα νόμιζε κανείς ότι είναι ένα από τα πολλά "ευρήματα" που εμφανίζουν οι σκηνοθέτες ταινιών του ναυτικού πολέμου. Κι' όμως σ' αυτό το σημείο, η πραγματικότητα ξεπέρασε τη φαντασία.

Στο μεταξύ ο ήλιος άρχισε να βασιλεύει. Οι πυροβοληταί του "Μπελβουάρ", μπορούσαν τώρα να σκοπεύσουν καλύτερα. Αλλ' η φθινοπωρινή νύχτα κατέβηκε γρήγορα, το σκοτάδι απλώθηκε ολόγυρα και τα τρία γερμανικά αεροπλάνα, αφού έριξαν και τις τελευταίες τους βόμβες χωρίς αποτέλεσμα, εξαφανίστηκαν μέσα στη γκρίζα ομίχλη του πελάγους. Η γαλήνη τύλιξε πάλι το Αιγαίο. Τίποτε άλλο δεν ακουγόταν, εκτός από τις μηχανές των πολεμικών που τραβούσαν τώρα ολοταχώς για τη Λέρο. Εκεί απεβίβασαν τους Ιερολοχίτες σώους και αβλαβείς. Αμέσως όμως τους παρέλαβαν μερικά καΐκια για να τους μεταφέρουν στη Σάμο. Όλοι αισθάνονταν ένα είδος κρυφής ευτυχίας για την ανέλπιστη σωτηρία τους.
- Μας προφύλαξε η Μεγαλόχαρη απ' το χαμό! έλεγε κάθε τόσο ο υπίλαρχος Πέτρος Καβούρης στους συντρόφους του. Μόνο σε θαύμα της χρωστάμε τη ζωή μας...

Ενώ όμως κατευθύνονταν προς τη Σάμο, ένα βρεταννικό υποβρύχιο που περιπολούσε σε κείνα τα νερά, πήρε διαταγή να παρακολουθήσει τη συνοδεία. Κάποια στιγμή το υποβρύχιο έφτασε πολύ κοντά τους και ο υπεύθυνος των καϊκιών, που δεν είχε ειδοποιηθεί, κατελήφθει από πραγματική σύγχυση. Κι' ήταν πολύ φυσικό. Γιατί ανύποπτος καθώς ήταν, νόμισε ότι το υποβρύχιο ήταν γερμανικό κι' αναλογίστηκε τις συνέπειες. Οι Ιερολοχίτες ειδοποιήθηκαν να είναι έτοιμοι: Στο πρώτο σήμα που θα τους έδινε, έπρεπε να πέσουν όλοι στη θάλασσα, για να μη βρεθούν μέσα στα πλεούμενά τους όταν θ' ανατινάζονταν απ' τις τορπίλλες. Και το υποβρύχιο ολοένα πλησίαζε. Ο υπεύθυνος ήταν έτοιμος πια να δώσει την εντολή να ριχτούν όλοι οι άντρες του στο νερό...

Άξαφνα όμως τα μάτια έλαμψαν χαρούμενα. Το σκάφος άρχισε να μεταδίδει το συμμαχικό σήμα. Ζητωκραυγές ακούστηκαν από παντού, φωνές και τραγούδια. Από τη στιγμή εκείνη και ώσπου να φτάσουν στη Σάμο, δεν σημειώθηκε κανένα άλλο δυσάρεστο επεισόδιο. Όταν έφτασαν στο νησί, τους υποδέχτηκαν συγκινημένοι ο Χρ. Τσιγάντες, οι άλλοι αξιωματικοί του Ιερού Λόχου, οι Άγγλοι και πλήθος νησιωτών. Η αλήθεια είναι ότι δεν περίμεναν πια να τους ξαναδούν. Τους είχαν για πάντα χαμένους. Κι' ενώ η χαρά βασίλευε στην ψυχή όλων, οι Γερμανοί κατέστρωναν τα πιο σκοτεινά τους σχέδια για να καταλάβουν τη Σάμο.

Γιάννης Β. Ιωαννίδης

Και με αυτό το άρθρο, ολοκληρώνουμε τ' αφιερώματα για την επέτειο των 75 χρόνων από την ίδρυση του Ιερού Λόχου Μέσης Ανατολής. Η ιστορική μνήμη πρέπει να παραμένει ζωντανή.

* ΓΕΣ/ΔΙΣ "Ο Ελληνικός Στρατός στη Μέση Ανατολή (1941-1945) Ελ Αλαμέιν-Ρίμινι Αιγαίο. σελ. 155 έως 157