Οι αμφίβιοι Καταδρομείς του '21

ΛΥΤΡΑΣ Νικηφόρος (1832-1927). Η πυρπόληση της τουρκικής ναυαρχίδας από τον Κανάρη

Δεν ήταν άλλοι από τους ναύτες των πυρπολικών.  Τα πυρπολικά ήταν πλωτές εμπρηστικές βόμβες. Μπουρλότα! Παλιά πλοία, ή πλοία πολύ φτηνής κατασκευής, γεμάτα με εύφλεκτα υλικά. Χρησιμοποιούνταν για να βάλουν φωτιά σε εχθρικά πλοία ή να προκαλέσουν πανικό στο πλήρωμα τους. Τεχνική, που ξεκίνησε από τα αρχαία χρόνια, για να φτάσει στην εποχή της επανάστασης να γίνει τρομερό όπλο!

Υπήρχε όμως ειδική τεχνική στην κατασκευή και την τοποθέτηση των εκρηκτικών. Η μετατροπή ενός παλιού πλοίου σε πυρπολικό στοίχιζε μέχρι και 100 χιλιάδες γρόσια της εποχής. Δηλαδή κάπου 200 χιλιάδες Ευρώ, αν κάνουμε την σημερινή ισοτιμία 1 γρόσι = 2 Ευρώ! Έπρεπε λοιπόν κάποιοι να χρηματοδοτούν! Και αυτοί ήταν είτε οι επαναστατικές επιτροπές κατά τόπους με εράνους που έκαναν, είτε  πλούσιοι καραβοκυραίοι που ενίσχυαν τον αγώνα. Αλλά και η κάθε επιχείρηση στοίχιζε και έπρεπε  να καλυφθεί, όπως φαίνεται μέσα από αναφορές εκείνης της εποχής.

Γεμάτο εύφλεκτα υλικά τα οποία στοιβάζονταν με κατάλληλο τρόπο ώστε να διευκολύνουν την γρήγορη ανάφλεξη, το πλοίο αλείφονταν εσωτερικά, με πίσσα και νάφθα. Ακόμη και τα ιστία αλείφονταν με τον ίδιο τρόπο.

Κατά μήκος του καταστρώματος και στα δύο πλευρά του πλοίου υπήρχαν τετράγωνα ανοίγματα και εκεί εσωτερικά, τοποθετούσαν βαρέλια γεμάτα πυρίτιδα, πλασμένη σε σβώλους για να μπορεί να εκτοξεύεται κατά την έκρηξη.  Επίσης πάλι κατά μήκος του καταστρώματος υπήρχαν αγωγοί (λούκια) κατασκευασμένοι με σανίδες, γεμάτοι και αυτοί με εύφλεκτη ύλη, οι οποίοι αφού διέτρεχαν το πλοίο περιμετρικά, κατέληγαν στην πρύμνη του, όπου υπήρχε το άνοιγμα του πηδαλίου, από όπου διέφευγε το πλήρωμα με βάρκα, πριν ο τελευταίος, ο πυρπολητής, συνήθως ο καπετάνιος, βάλει φωτιά. Τα πλαϊνά ανοίγματα, οι "μπουκαπόρτες" κατά την στιγμή της προσκόλλησης στο εχθρικό πλοίο ήταν ανοικτές για την γρήγορη ανάφλεξη με τη βοήθεια του ανέμου, ενώ στο ταξίδι παρέμεναν κλειστές για την αποφυγή υγρασίας.

Υπάρχουν καταγεγραμμένες λεπτομερείς περιγραφές για τον τρόπο κατασκευής. Κατά την επανάσταση του '21 οι Ψαριανοί είχαν την πρωτοβουλία σ' αυτό.

Τους πλοιάρχους των πυρπολικών τους επέλεγαν αρχικά οι κοινότητες των Ψαρών, των Σπετσών και της Ύδρας, που είχαν αναλάβει τον ναυτικό αγώνα Με τη σειρά τους οι καπετάνιοι, συγκροτούσαν τα πληρώματά τους από τους ικανότερους και τολμηρότερους Έλληνες ναυτικούς. Ήταν όλοι τους εθελοντές σ’ αυτήν την εξαιρετικά επικίνδυνη υπηρεσία. Συνολικά οι τολμηροί αυτοί ναυτικοί, ήταν λιγότεροι από 500.

Στα πυρπολικά υπήρχε ενσυνείδητη πειθαρχία, υπακοή αλλά και αλληλοεκτίμηση του ενός στις ικανότητες του άλλου και αλληλοσεβασμός. Αποτέλεσμα αυτού του αλληλοσεβασμού ήταν οι πλοίαρχοι να αποκαλούν και να θεωρούν τους άνδρες των πληρωμάτων τους συντρόφους. Αυτό ήταν και το καταδρομικό τους "πνεύμα".

Τα πυρπολικά, κατά τις επιθέσεις τους εναντίον εχθρικών πλοίων, ακολουθούσαν πάντα πλοία συνοδείας για υποστήριξη και διάσωση των πληρωμάτων.

Η τακτική των πυρπολικών ή των "ηφαιστείων" όπως τα αποκαλούσαν ήταν απλή. Είτε έκαναν νυχτερινές αιφνιδιαστικές επιθέσεις σε μεγάλα αγκυροβολημένα πολεμικά πλοία των Οθωμανών είτε στις ναυμαχίες, με τόλμη και δεξιοτεχνία, έφερναν σε ευνοϊκή θέση σε σχέση με τον εχθρικό στόλο το πυρπολικό τους και στη συνέχεια επέλεγαν το στόχο τους μεταξύ των μεγαλύτερων πολεμικών πλοίων του εχθρού. 

Με κατάλληλους χειρισμούς και ουριοδρομία προσπαθούσαν να αποφύγουν τα πυρά των αντιπάλων τους και να αγκιστρώσουν γερά το «μπουρλότο» τους πάνω στο πλοίο-θήραμα. Οι Οθωμανοί ναύτες προσπαθούσαν να τους απωθήσουν με καταιγισμό βλημάτων κάθε είδους πυροβόλων όπλων ή με βάρκες που έστελναν εναντίον τους και οι οποίες με γάντζους που έριχναν στο πυρπολικό προσπαθούσαν να το σύρουν με σκοινιά μακριά από το στόχο τους.

Όταν  πετύχαιναν την αποστολή τους, οι φλόγες από το «μπουρλότο» τύλιγαν το εχθρικό πλοίο, ενώ τα εμπρηστικά βλήματα διασπείρονταν πάνω στα ξάρτια και το κατάστρωμα του. Οι φλόγες τύλιγαν το ξύλινο σώμα του πλοίου και οι καπνοί από τα καιγόμενα ξύλα και κάθε είδους αντικείμενα έκοβαν την ανάσα και τύφλωναν τα πληρώματα, τους πεζοναύτες και τους στρατιώτες που επέβαιναν στο πυρπολούμενο πλοίο.

Πώς διέφευγαν οι ναύτες των πυρπολικών; Με τη βάρκα διαφυγής, την "σκαμπαβία" τους, όπως την ονόμαζαν. Την έσερναν από την απυρόβλητη πλευρά του πυρπολικού. Μόλις πετύχαιναν την αγκίστρωση στο εχθρικό σκάφος, περνούσαν όλοι στην βάρκα που την έφερναν στην πρύμνη και ο πυρπολητής έβαζε την φωτιά με ένα δαυλό. Και ενώ άρχιζε η φωτιά να δυναμώνει, αυτοί τραβούσαν γερό κουπί, προσπαθώντας να απομακρυνθούν και να προσεγγίσουν το πλοίο υποστήριξης,  πολλές φορές μαχόμενοι για να αποφύγουν εχθρικές βάρκες που κατέφθαναν για να τους καταδιώξουν και να τους εξουδετερώσουν.

Το πλοίο τους,  υποστήριζε με κανονιοβολισμούς εναντίον των εχθρών. Κανονική ειδική αμφίβια επιχείρηση! Έχουν καταγραφεί αρκετές τέτοιες που παρέμειναν στην ναυτική μας ιστορία.

Οι επικίνδυνες και τολμηρές αυτές ενέργειες, επιβραβεύονταν από την επαναστατική κυβέρνηση και ηθικά αλλά και οικονομικά για να υπάρχει κίνητρο στη συνέχιση των επιχειρήσεων, όπως φαίνεται από διατάγματα της εποχής.

Τελικά η τόλμη νικούσε!

Η Λέσχη Καταδρομέων Ιερολοχιτών

Πηγή

(Αναδημοσίευση)

Λέσχες και Σύλλογοι ή Σύνδεσμοι Ειδικών Δυνάμεων υπάρχουν πολλοί και εκλεκτοί. Η αρχαιότερη όμως όλων, που ιδρύθηκε από τους πρώτους Έλληνες καταδρομείς του Ιερού Λόχου Μέσης Ανατολής, είναι μία: Η Λέσχη Καταδρομέων Ιερολοχιτών με επίσημο έτος ιδρύσεως, το 1980.

Θα έλεγα χωρίς υπερβολή, ότι είναι η "μητέρα" όλων των άλλων. Μπαίνοντας στα γραφεία της το πρώτο πράγμα που σου κάνει εντύπωση, δεν είναι η πληθώρα των πλακετών που επιδόθηκαν όλα αυτά τα χρόνια, σε διάφορες τελετές και επισκέψεις. Είναι οι σπάνιες φωτογραφίες παλαιών πολεμιστών, που κοσμούν τους τοίχους.

 Άνθρωποι νέοι, με σφρίγος και πύρινη θέληση που εκπέμπεται από το βλέμμα τους, όπως τους κοιτάζει ο επισκέπτης! Άνθρωποι που τα έδωσαν όλα μέσα στη δύνη του φοβερού πολέμου! Άνθρωποι ψημένοι στις μάχες! Σε όλες τις μάχες του Ιερού Λόχου και των μετέπειτα ΛΟΚ, μέχρι και τις επιχειρήσεις της Κύπρου.

Η βιβλιοθήκη της είναι γεμάτη με σπάνια βιβλία, και προσωπικές αφηγήσεις παλαιών πολεμιστών, που έζησαν τις επιχειρήσεις και προσπάθησαν γράφοντάς τες, να τις αφήσουν στους νεότερους, για να μην χαθούν τα διδάγματα μέσα στη λήθη της σύγχρονης ζωής, που ακόμη και τώρα με την οικονομική κρίση, είναι γεμάτη από ευμάρεια και τρυφηλότητα.

Οι παλαιοί πολεμιστές, που αγνόησαν τον θάνατο στις μάχες, σιγά-σιγά φθίνουν, νικημένοι τελικά από το γήρας. Όσο ακόμη ζουν, περισσότεροι πολεμιστές της Κύπρου, συνεχίζουν να δίνουν το "παρών" και να συμμετέχουν σε ομιλίες και παρουσιάσεις, πέρα από τις τελετές μνήμης των παλαιών συμπολεμιστών τους. 

Υπάρχουν και οι νεότεροι, που επιθυμούν όχι μόνο να διατηρήσουν την Λέσχη, αλλά και να την αναπτύξουν ακόμη περισσότερο, με την προσέλευση νέων μελών! Για να μάθουν όμως οι νέοι  ότι υπάρχει αυτή η Λέσχη, πρέπει  κάποιος να τους την υποδείξει!

Ας αφήσω λοιπόν, να διαβάσετε μόνοι σας το ιστορικό της, που συμπεριλαμβάνεται στην ιστοσελίδα της.

.................................

Η Λέσχη Καταδρομέων Ιερολοχιτών ιδρύθηκε το έτος 1979, από απόστρατους Ιερολοχίτες, αξιωματικούς, υπαξιωματικούς και υπηρετήσαντες οπλίτες των Δυνάμεων Καταδρομών. Είναι η πρώτη Λέσχη Καταδρομέων που ιδρύθηκε μετά τον 2ο Παγκόσμιο Πόλεμο και τις επιχειρήσεις εναντίον ανταρτών του 1947-1949 στην Ελλάδα, και ο πρώτος Σύνδεσμος παλαιών πολεμιστών Ειδικών Δυνάμεων.

Από ιδρύσεώς της εγράφησαν σαν μέλη, πλέον των παλαιών Ιερολοχιτών και Καταδρομέων και όσοι συμμετείχαν σε υπηρεσίες και μονάδες ανορθοδόξου πολέμου και πληροφοριών κατά τη διάρκεια του Β’ παγκοσμίου πολέμου, υπαγόμενες στα ελληνικά και συμμαχικά στρατηγεία Μέσης Ανατολής.

Μέλη της σήμερα μπορούν να γίνουν, με τις προβλεπόμενες από το καταστατικό διαδικασίες, οι υπηρετήσαντες στις ειδικές δυνάμεις των ελληνικών ενόπλων δυνάμεων, ανεξαρτήτως βαθμού.

Με απόφαση του διοικητικού συμβουλίου, εγγράφονται σαν επίτιμα μέλη, γονείς, σύζυγοι και τέκνα πεσόντων ή θανόντων, αλλά λαβόντων μέρος σε πολεμικές επιχειρήσεις καταδρομέων, όπως και μέλη καταδρομικών συλλόγων συμμάχων χωρών. Επίσης πρόσωπα που παρέχουν σοβαρές υπηρεσίες στη Λέσχη και συντελούν ουσιαστικά στην επίτευξη των σκοπών της.

Ο Ιερός Λόχος και οι Δυνάμεις Καταδρομών στις πολυπληθείς καταδρομικές και άκρως επιτυχείς επιχειρήσεις τους κατά τους αγώνες επιβίωσης του Ελληνικού Έθνους, δημιούργησαν κι εθεμελίωσαν το ελληνικό δόγμα των ειδικών επιχειρήσεων, το οποίο διαφέρει από αυτό των συμβατικών επιχειρήσεων, διότι συνδυάζει κατά πρωτότυπο τρόπο δύο βασικές αρχές του πολέμου: τον Αιφνιδιασμό και την Οικονομία Δυνάμεων. Παράλληλα δημιούργησαν το υπέροχο πνεύμα των ελληνικών Ειδικών Δυνάμεων.

Το πνεύμα αλλά και το δόγμα αυτό, η Λέσχη Καταδρομέων Ιερολοχιτών επιδιώκει να το διατηρήσει και να το βελτιώσει, με αξιοποίηση της συσσωρευθείσας γνώσης και εμπειρίας των παλαιών μελών της, αλλά και με την παρακολούθηση των σύγχρονων εξελίξεων.. 

Ο σκοπός ιδρύσεως της Λέσχης είναι:

· Η παρακολούθηση των τεχνικών εξελίξεων και διαμόρφωση προτάσεων για βελτίωση του δόγματος ειδικών δυνάμεων και ειδικών επιχειρήσεων εν γένει.

· Η σύνταξη ιστορικών μελετών και διοργάνωση διαλέξεων προς διατήρηση της ιστορίας και του πνεύματος των ειδικών δυνάμεων.

· Η εκπροσώπηση των παλαιμάχων και επαφές με αντίστοιχες Λέσχες συμμάχων χωρών.

· Η απόδοση τιμών στους νεκρούς μας, με παρουσία στις κατά περίπτωση τελετές και επετείους μαχών στα κατά τόπους ηρώα και μνημεία.

· Η οργάνωση εκδρομών, συγκεντρώσεων και υπαίθριων αθλητικών δραστηριοτήτων, για ανάπτυξη δεσμών μεταξύ των μελών της Λέσχης.

· Η υποστήριξη και βοήθεια στο μέτρο του δυνατού σε αναξιοπαθούντες των ειδικών δυνάμεων.

Μέχρι σήμερα, η Λέσχη, με τις προσφορές των μελών της, ανήγειρε μνημεία πεσόντων Ιερολοχιτών και Καταδρομέων σχεδόν σε όλα τα πεδία μαχών που έλαβαν μέρος, στο Αιγαίο και στην ηπειρωτική Ελλάδα. Εξέχουσα θέση έχει, το μεγαλοπρεπές Μνημείο Πεσόντων Ιερολοχιτών του 2ου Π.Π., στο Πεδίον του Άρεως.

Μέλη της, διακριθέντες εμπειροπόλεμοι στρατιωτικοί και έφεδροι, έγραψαν την ιστορία του Ιερού Λόχου, καθώς και άλλες προσωπικές τους πολεμικές εμπειρίες, που διατηρούν άσβεστη την ιστορική μνήμη. 

Ενδεικτικά αναφέρονται:

· Ο Αντγος ε.α. Ι. Κ. Μανέτας, που έγραψε το πρώτο ιστορικό βιβλίο «Ιερός Λόχος 1942-1945» καθώς και το δίτομο έργο «Μαχομένη Ελλάς 1942-1945». Τα εν λόγω βιβλία, διατίθενται σε περιορισμένο αριθμό από τη Λέσχη με το αντίτιμο 20 Ευρώ συνολικά.

· Ο Αντγος ε.α. Παπαγεωργόπουλος Κυριάκος που συνέγραψε το βιβλίο «Μνήμες Πολέμου και Ειρήνης».

· Ο Ρήγας Ρηγόπουλος που συνέγραψε το βιβλίο «Μυστικός Πόλεμος, Ελλάδα - Μέση Ανατολή 1940-1945»

· Ο  Αντγος ε.α. Κόρκας Κων/νος, που συνέγραψε το βιβλίο «Σαράντα καυτά χρόνια 10 πόλεμος – 30 ειρήνη 1940 – 1980» και ο οποίος αποτελούσε μέχρι πρόσφατα την «ζωντανή ιστορία» του Ιερού Λόχου, την οποία αναμετδίδε σε εορτές και τελετές.

Αλλά και πολλοί άλλοι μεταγενέστεροι διακρίθηκαν για το συγγραφικό τους έργο στο χώρο των ειδικών δυνάμεων και του στρατού γενικότερα, όπως ο πολυγραφότατος Αντγος ε.α. Φωτόπουλος Χρήστος, και ο πιο πρόσφατος, πολεμιστής της Κύπρου, Αντγος ε.α.  Ελευθέριος Σταμάτης.

Επιπλέον, παλαιά μέλη της Λέσχης, έχουν θέσει προσωπικά τους αντικείμενα και χειρόγραφα στη διάθεση του Πολεμικού Μουσείου σαν εκθέματα προς το κοινό, αλλά και στη ΔΔΕΕ «Ιερός Λόχος» για την δημιουργία μικρού Μουσείου στην ειδική αίθουσα τελετών.

Η Λέσχη, αριθμεί περίπου 2.000 μέλη και το διοικητικό της συμβούλιο είναι επταμελές. Ο αντίστοιχος ομώνυμος Σύνδεσμος Βορείου Ελλάδος, δημιουργήθηκε αρχικά σαν παράρτημά της, το οποίο αυτονομήθηκε κατά την 10ετία του ’80.

Μέχρι σήμερα, η Λέσχη συνεχίζει την παράδοση και επιδιώκει την προώθηση του πνεύματος των ειδικών δυνάμεων, αλλά και την συσπείρωση των επί μέρους πολλών αναφυομένων σωματείων και λεσχών ειδικών δυνάμεων, κάτω από μια πανεθνική συνομοσπονδία..

Επίσης αποτελεί μια εν δυνάμει «δεξαμενή σκέψης» στο χώρο των ειδικών επιχειρήσεων διατιθέμενη εθελοντικά να συνδράμει σε τυχόν αίτημα της στρατιωτικής υπηρεσίας για την εξέταση θεμάτων ή/και την εκπόνηση μελετών σε ό,τι αφορά ειδικές επιχειρήσεις.

Σύμφωνα με το καταστατικό της, όλα τα περιουσιακά στοιχεία της Λέσχης σε περίπτωση διαλύσεώς της, περιέρχονται στην ΔΕΔ του ΓΕΣ.

...............................

Σαν ελάχιστη ένδειξη τιμής, η παρούσα ιστοσελίδα blog "Εφημερίδα Ειδικών Δυνάμεων" θα αποτελεί, αδιάλειπτο κρίκο της ιστοσελίδας της Λέσχης Καταδρομέων Ιερολοχιτών.  

Πράγματι, είναι σωστό να υπάρξει μια συνένωση, ή καλύτερα συνομοσπονδία όλων των Λεσχών, Συνδέσμων και Συλλόγων Ειδικών Δυνάμεων όλων των κλάδων, ώστε να εκπροσωπούνται με δυνατή φωνή προς όλες τις κατευθύνσεις.

Εμείς οι Έλληνες, διακατεχόμαστε δυστυχώς, από το σύνδρομο της διχόνοιας και του διχασμού, εξ απ' ανέκαθεν! Πάντα δεν μας αρέσει κάτι και πάντα θέλουμε την ανεξαρτητοποίηση! Αποτέλεσμα; Ποτέ δεν μονοίαζουμε  και τελικά είμαστε ευάλωτοι σε κάθε είδους βλέψεις τρίτων.

Αυτό δυστυχώς συμβαίνει γύρω μας, στην πολιτική, οικονομική και κοινωνική ζωή. 

Μια συνομοσπονδία, που θα άφηνε την οικονομική ανεξαρτησία αλλά και την αυτονομία, όλων αλλά θα επιδίωκε τον συντονισμό ενεργειών για κοινά θέματα και πανελλήνια προβολή προς το εξωτερικό θα ήταν πολύ καλή περίπτωση. 

Από την άλλη πλευρά, ο διαχωρισμός εφέδρων και αποστράτων μονίμων στελεχών, μάλλον βλάπτει  το πνεύμα των ειδικών δυνάμεων και δεν ωφελεί! 

Για να δούμε! Θα τα βρουν τελικά οι κομάντος μεταξύ τους, ή θα επαναλαμβάνουν συνεχώς το ίδιο λάθος της διχόνοιας;

Ανιχνευτής

Από τ' ΑΒΑΚ ορμούν οι πεζοναύτες..

Αναδημοσίευση ενός πάντα επίκαιρου άρθρου!

Έτσι αρχίζει το εμβατήριο των Ελλήνων πεζοναυτών, όπως το τραγουδούσαμε κάποτε, στο 521 ΤΠΝ.

 

Βρετανικές ΑΒΑΚ, κατευθύνονται προς την ακτή στην περιοχή Τρόια της Πορτογαλίας (Πηγή)

Εδώ όμως θα δούμε τις ΑΒΑΚ (ΑποΒατικές ΑΚάτους) άλλων, των Βρετανών βασιλικών πεζοναυτών, όπως παρουσιάστηκαν σε παλιά άσκηση του ΝΑΤΟ "Trident Juncture 2015", που έλαβε χώρα στην Πορτογαλία και Ισπανία.

"Συμβολή Τρίαινας", παράξενη ονομασία άσκησης, για να δηλώσει ίσως την κοινή συμμαχική αποβατική (και όχι μόνο) ενέργεια, Αμερικανών, Βρετανών, Ισπανών  Πορτογάλων και άλλων πεζοναυτών. 

Το δόγμα των αμφίβιων επιχειρήσεων είναι κοινό στο ΝΑΤΟ (κατά βάση αμερικανικό) με διαφοροποιήσεις ίσως λόγω διαφορετικού εξοπλισμού, υλικού, και μεταφορικών μέσων.

Για να φτάσει ένας πεζοναύτης να πατήσει στην άμμο, πρέπει να έχουν προηγηθεί πολλές άλλες διαδικασίες και ενέργειες, που για να τις αναλύσουμε θα πάρει πολλή ώρα. Πολύ συνοπτικά και απλά όσο γίνεται, μπορούμε να πούμε ότι η περιοχή αμφιβίων επιχειρήσεων απομονώνεται από θάλασσα και αέρα! Φαντασθείτε ένα τεράστιο σωλήνα να περιλαμβάνει την όλη περιοχή! Ή καλύτερα ένα τεράστιο θόλο να την καπακώνει! (όπως στο σήριαλ "Under the Dome") Πώς γίνεται αυτό; Μα φυσικά με ναυτική και αεροπορική υπεροχή!

Ελικόπτερα Wildcat συνοδεύουν το κύμα των βρετανικών ΑΒΑΚ (Πηγή)

Στη συνέχεια ξεκινούν οι καταιγιστικοί βομβαρδισμοί από θάλασσα (αν έχουμε ναυτικό πυροβολικό) και από αέρα και από ξηρά, (αν είναι κοντά η απέναντι ακτή) για να "μαλακώσει" ο στόχος! Δηλαδή να διαλυθεί τελείως, αν είναι εφικτό, κάθε αμυντική δυνατότητα του αντίπαλου! Σοκ και Δέος! Και μετά ξεκινούν οι φουσκωτές βάρκες για να πιάσουν τις άκρες της ακτής απόβασης (αν απαιτείται) και να τις ασφαλίσουν, ενώ ταυτόχρονα με ελικόπτερα (αν έχουμε) αερομεταφέρονται τμήματα για να πιάσουν στενωπούς, διαβάσεις και κομβικά άλλα σημεία (εδάφη τακτικής σημασίας), στο εσωτερικό της ξηράς, που θα απομονώσουν τις ακτές και τους αιγιαλούς απόβασης από οποιαδήποτε προσπάθεια ενίσχυσης του αντίπαλου. Έτσι εξασφαλίζεται το προγεφύρωμα.

Εσωτερικό βρετανικής ΑΒΑΚ. Παίρνει 30 άτομα! Δεν κάνουν οι πεζοναύτες απόβαση ντυμένοι όπως τους βλέπετε βέβαια! Πρόκειται μάλλον για διαφημιστική φωτογραφία. Μπορούμε όμως να δούμε πέραν του φορητού οπλισμού και το είδος του σωσιβίου που χρησιμοποιούν. Τα πράσινα μπερέ "κλέβουν την παράσταση"!

Μετά, αρχίζουν οι ΑΒΑΚ φορτωμένες, από πεζοναύτες που έχουν ήδη κατεβεί από τα αρματαγωγά ή άλλα πλοία και στριφογυρίζουν στη θάλασσα περιμένοντας σινιάλο, να κινούνται προς τη στεριά, στους αιγιαλούς που έχουν κατανεμηθεί. 

Μπορεί όμως αν έρχονται από κοντινή ακτή να ξεκινήσουν απ' ευθείας από εκεί. (όπως κάνουν οι πρόσφυγες με τις βάρκες για παράδειγμα, για να μην πω όπως θα  ήθελαν ή θέλουν άλλοι…)

Αποβατική ενέργεια Βρετανών πεζοναυτών

Και …ορμούν οι πεζοναύτες προς την ακτή! Προσπαθούν να κινηθούν γρήγορα έξω από ανοιχτές περιοχές, να βρουν προκάλυμμα, να συγκροτηθούν, να ανασυνταχθούν και να χτυπήσουν συντονισμένα, αντιστάσεις.

Κάποιοι βγαίνοντας από τις πρώτες ΑΒΑΚ, στο 1ο κύμα, κουβαλούν κιβώτια με πυρομαχικά κάθε λογής και κυριολεκτικά τα πετάνε στην άμμο, τρέχοντας προς τα μέσα! Είναι πυρομαχικά ομαδικών όπλων, πολυβόλων, όλμων κυρίως! Και το κάνουν αυτό για να "χτίσουν" τα πρώτα αποθέματα για ομαδικά όπλα που ακολουθούν. 

Αν το "μαλάκωμα" έχει πετύχει, η δουλειά θα γίνει πιο εύκολα, με τη βοήθεια και της αεροπορικής και ναυτικής υποστήριξης με πυρά! Εδώ οι παρατηρητές ναυτικού πυροβολικού και οι ελεγκτές αέρος, είναι απαραίτητοι και πολύτιμοι! Αν υπάρχουν ισχυρά σημεία αντίστασης, τα πράγματα εξελίσσονται πιο αργά και πιο δύσκολα! Οι ισχυρές αντιστάσεις παρακάμπτονται και απομονώνονται για να χτυπηθούν από άλλους πιο ξεκούραστους που ακολουθούν!

Πορτογάλοι πεζοναύτες εκτελούν τη δική τους αποβατική έφοδο, από τις δικές τους ανοικτές ΑΒΑΚ κατά τη διάρκεια της άσκησης "Trident Juncture".

Και αυτό συνεχίζεται, μέχρι να εξασφαλιστεί το προγεφύρωμα, δηλαδή να ελέγχεται από τα αποβατικά στρατεύματα, που έχουν πιάσει λιμάνια ή/και αεροδρόμια και να μη μπορεί ο αντίπαλος να επέμβει ούτε με δυνάμεις ούτε με πυρά στο ξεφόρτωμα των δυνάμεων που ακολουθούν! 

Ξεφορτώνονται άρματα, πυροβόλα, βαριά οχήματα, μπουλντόζες και ό,τι άλλο μπορεί να χρειαστεί, Ανοίγονται δρομολόγια, και συσσωρεύονται  αποθέματα σε υλικά και εφόδια, για να σχηματιστεί, όπως λέγεται στρατιωτικά, η περιοχή ΔΜ (διοικητικής μέριμνας). 

Μετά το προγεφύρωμα και αφού έχουν έλθει πιο βαριές δυνάμεις, ολοκληρώνεται η κατάληψη της περιοχής που έχει καθοριστεί. (για παράδειγμα ολόκληρο νησί)

Και οι ειδικές δυνάμεις; Πού βρίσκονται και τι κάνουν; Αυτοί έχουν προηγηθεί πιο νωρίς! Οι ειδικές δυνάμεις έχουν διεισδύσει με οποιοδήποτε πρόσφορο μέσον και τρόπο τουλάχιστον 24 ώρες ενωρίτερα, για να υπάρχει κάποιο αποτέλεσμα! (Οι βάτραχοι κάνουν τη δουλειά τους προς την παραλία, προσπαθώντας να εντοπίσουν και να καταστρέψουν εμπόδια.)

Οι ειδικές δυνάμεις στα πλαίσια των αμφιβίων επιχειρήσεων, προσφέρουν σημαντικές υπηρεσίες στον Διοικητή της Αμφίβιας Δύναμης Επιχειρήσεων (ΔΑΔΕ). Του παρέχουν ακριβείς και νωπές πληροφορίες περί του εχθρού και ειδικότερα των στόχων που έχουν τεθεί, μετά από λεπτομερή μελέτη και επεξεργασία, τη γνωστή "Στοχοποίηση".

Η στοχοποίηση, είναι απόρροια της στρατιωτικής εκτίμησης κατάστασης κατά την οποία εξάγονται τα "κέντρα βάρους", τα "αποφασιστικά σημεία" και τελικά, τα "τρωτά σημεία"  του αντιπάλου. Οι ειδικές δυνάμεις, εκτελούν ειδική αναγνώριση και ενδεχομένως να προβούν σε άμεσες επιθετικές ενέργειες, με προτιμότερη, την προσβολή στόχων από ελεύθερους σκοπευτές.

Με άλλα λόγια, δεν πάνε οι ειδικές δυνάμεις τυχαία "μέσα" και δεν έχουν στοχοποιήσει μόνο εγκαταστάσεις, μονάδες, υλικά, αλλά και άτομα! Δηλαδή, κατά προτεραιότητα διοικητές μονάδων και σχηματισμών, στελέχη - χειριστές εξειδικευμένων οργάνων, μέσων, υλικών και οπλικών συστημάτων των οποίων η αναπλήρωση είναι πολύ δύσκολη, αλλά και δημόσια πρόσωπα πολιτικών αρχών. Γι' αυτό, ας προσέχουν όλοι!

Τμήμα ισπανικών ειδικών δυνάμεων μόλις έχει προσγειωθεί από αμερικανικό αεροσκάφος κάθετης προσγείωσης απογείωσης CV-22 Osprey (Πηγή)

Έτσι με την ανάλογη βαρύτητα το ΝΑΤΟ, χρησιμοποίησε και εκπαίδευσε τις ειδικές δυνάμεις στην άσκηση. Έδωσαν μεγάλη σημασία στη διακλαδική συνεργασία και τη διαλειτουργικότητα, μεταξύ ειδικών δυνάμεων και των υπολοίπων κλάδων, πρωτίστως όμως με τις τμηματικές διοικήσεις (χερσαία, αεροπορική και ναυτική)

Τμήματα ειδικών δυνάμεων από διαφορετικές χώρες (Βέλγιο, ΗΠΑ, Ισπανία, Καναδάς, Ολλανδία, Πορτογαλία, Πολωνία, Σλοβενία, Τσεχία και Φινλανδία που συμμετείχε σαν εταίρος) δύναμης χιλίων ανδρών συνεργάσθηκαν και συνεκπαιδεύτηκαν. Πόσο καλά, ξέρουν αυτοί που συμμετείχαν!


Ανιχνευτής

Ο "ξεχασμένος" Πόλεμος

Προς τιμήν των νεκρών αλλά και των όσων ζωντανών από τον πόλεμο της Κορέας, αναδημοσιεύω ένα άρθρο από  ένα  ιστολόγιο..

Έχω ακόμη ένα λόγο παραπάνω! Εκεί πολέμησε και ο πατέρας μου! 

Ανιχνευτής

18/6/1953. ΣΕΛΙΔΕΣ ΔΟΞΑΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΑΓΜΑΤΟΣ ΣΤΟ ΥΨΩΜΑ ''ΧΑΡΡΥ''ΤΗΣ ΚΟΡΕΑΣ.

Το παρακάτω απόσπασμα προέρχεται από το  βιβλίο "Το ημερόλόγιο ενός Έλληνα Στρατιώτη στον πόλεμο της Κορέας" (εκδόσεις ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ ) του βετεράνου Γεωργίου Παγωμένου.

Μόλις φτάσαμε στους πρόποδες του Χάρι όλοι χάσαμε το χρώμα μας. Στην μία μεριά βλέπαμε όπλα σπασμένα, αλλού βρώμάγαν και κρατάγαμε τις μύτες μας και ανεβαίναμε κατά­κοποι. 

Οι Αμερικανοί όπου ευρίσκονταν επάνω στο ύψωμα, χωρίς να περιμένουν, μόλις μας είδαν κατέβαιναν σαν τρε­λοί λασπωμένοι, αξούριστοι και εντελώς απογοητευμένοι. Ανεβήκαμε, μας έδειξαν οι διμοιρίτες τον τομέα που θα έπιανε η κάθε ομάδα και αρχίσαμε να σκάβουμε να βγάλου­με έστω και λίγο χαράκωμα, όπου είχαν χωθεί από τα βλή­ματα. Αφού έδειξα στον κάθε άνδρα από την ομάδα μου πού θα έφθιανε θέσεις, άρχισα και γω να φθιάξω την δική μου, αλλά πού να σκάψω που το μέρος ήταν όλο πτώματα. 

Καταπρώτη σκαπανιά που έριξα άκουσα κάτι απαλάδα στο σκαπάνι. Κοιτάζω και ήταν ένα κινέζικο πόδι. Το πετάω και αρχινάω πάλι το έργο μου, δεν είχα βγάλει τρεις φθιαρ[ι]ές χώμα και βλέπω ένα(ν) ολόκληρο. Τι να κάνω τώρα που όπου και να πήγαινα το ίδιο ήταν, το πετάω και αυτό και συνεχίζω.

Για να μην τα πολυλογώ, μέχρι να φθιάξω τη θέση ξέχωσα τέσσερα πτώματα. [Όλη η περιοχή έμοιαζε σαν ένα απέ­ραντο νεκροταφείο ομαδικών τάφων, σαπισμένες ανθρώπινες σάρκες που τη βρώμα δεν την άντεχες όσο κι αν προσπαθούσες να κρατήσεις τη μύτη σου κλειστή.

Με την προμήθεια αεροζόλ για να αναπνέομε προσπαθούσαμε να δουλεύουμε. Αν οι Κινέζοι επιχειρούσαν επίθεση αυτό το βράδυ δεν θα γλίτωνε κανείς μας.] Με τις επιθέσεις που κάναν κάθε μέρα ανέβαιναν οι Κινέζοι, έμπαιναν μέσα στα αμπριά και στα χαρακώματα, αρχινάγαν οι Αμερικάνοι με το πυροβολικό και τους χώναν όλους μέσα στο χώμα.

Πρόχειρος καταυλισμός Ελλήνων στρατιωτών στην Κορέα.

Δουλέψαμε όλοι σκληρά. 

Οι Κορεάτες μάς κουβάλαγαν ξύλα και τσουβάλια και λίγο πολύ έφθιαξε ο καθένας μια θέση για να μπει μέσα. [Είχαμε μια ομάδα από Νότιο-Κορεάτες, έπαιρναν τα πτώματα μακριά, μα το χώμα ήταν ποτισμένο με το σα­πισμένο αίμα και τα υγρά του ανθρώπινου οργανισμού, οπότε με την αποπνικτική βρώμα δεν μπορούσαμε να απαλλαγούμε.

Οι Νοτιο-Κορεάτες μάς έφερναν ξύλα χοντρά και τσουβάλια, βάζαμε τα ξύλα επάνω από τα πολυβολεία και ατομικές θέσεις και μετά γεμίζαμε τα τσουβάλια χώμα και τα βάζαμε επάνω.

Με αυτό προστατευόμαστε από τους όλμους.] Είχαμε όμως δυο τραυματίες καταπρώτη μέρα από ένα βλήμα που είχε πέσει την ώρα που δουλεύα­με. Νύκτωσε,έπιασε καθένας μια θέση και περιμέναμε με το δάκτυλο στην σκαντάλη. 

Τα ολμάκια του λόχου τα εξηντάρια έριχναν συνεχώς φωτιστικά για να βλέπομε μπροστά μας.

Έβαλε ο Θεός το χεράκι του και δεν ήλθαν αυτό το βράδυ διότι δεν θα γλίτωνε κανείς. [Από τη βορειοδυτική πλευ­ρά δεν μπορούσαμε να εργαστούμε διότι είμαστε ακριβώς απέναντι από τα Κινέζικα στρατεύματα περίπου τριακόσια-πενήντα μέτρα και ήταν πιο ψηλά από εμάς.]

Ψήσιμο του πασχαλινού αρνιού στα χαρακώματα, από Έλληνες στρατιώτες

Ξημέρωσε 17/6/53, αφού είδαμε ότι γλιτώσαμε το πρώτο βράδυ αρχίσαμε να δουλεύουμε με πιο όρεξη σήμερα, αλλά είχαμε κακή ζωή, πείνα και κούραση και από την άλλη μεριά η βρόμα των νεκρών 177. Υποφέραμε από τρομερή κούραση. 

Από φαγητό δεν μας πείραζε μόνο πίναμε κρύο νερό και αεροζόλ που αναπνέαμε. Τον ύπνο τον είχαμε ξεχάσει τα τελευταία εικοσιτε­τράωρα. Χωρίς να καθίσουμε ούτε και να κοιμηθούμε όπως είμαστε ξενύκτηδες, δυο βράδια γεμίζαμε τσουβάλια και κτίζαμε επάνω στις θέσεις που είχαμε φθιάξει. Ώσπου να βραδιάσει τις είχαμε σχεδόν τελειώσει. Την ημέρα αυτή μας επισκέφτηκαν δυο Αμερικανοί αξιωματικοί και ένας Έλληνας. Κατα­λάβαμε αμέσως ότι θα επιτεθούν οι Κινέζοι. 

Οι άνδρες αυτοί ήταν του Α-2 και ξέρανε τι θα κάνουν οι Κινέζοι με ακρίβεια. Μόλις άρχισε να σουρουπώνει μας ειδοποιάνε, όλους να πιάσωμε τις θέσεις μας και να 'χωμε το νου μας, διότι είχαν πληροφορίες ότι θα μας κάναν επίθεση οπωσδήποτε αυτό το βράδυ. Απόψε κάπως είχαμε λίγο θάρρος, διότι είχαμε φθιάξει τις θέσεις και θα μας προφύλαζαν έστω από τα εγκαιροφλεγής. 

Πυρομαχικά είχαμε όσα θέλαμε και έτσι είχαμε πεποίθηση ότι μέχρι να είναι ένας ζωντανός, δεν θα πατούσε Κινέζος επάνω. Είχαμε βάλει ορισμένους στα ακροαστικά φυλάκια σε θέσεις καίριες να μας ενημερώνουν για την κάθε κίνηση των Κινέζων για να μπορούμε οι υπόλοιποι να δουλεύουμε με μεγαλύτερη ασφάλεια, όπως προανέφερα. Στο ένα ακροαστικό ήταν ο φίλος μου ο Ανδρεαδάκης από τον Κρουσώνα Κρήτης. Περίπου στις 11:45 η ώρα το ακροαστικό αντιλήφθηκε πως όλα τα υψώματα των Κινέζων είχαν μαυρίσει, σαν να είχαν φυτρώσει ξαφνικά μικρά δέντρα στα απογυμνωμένα υψώματα. Αυτά τα μικρά μαύρα που φαινόταν σαν δέντρα ήταν οι εκατοντάδες από Κινέζους που ερχόταν να μας επιτεθούν. 

Η αναλογία ήταν 2.850 χιλιάδες Κινέζοι κι εμείς ένας λόχος που εάν υπολογίσουμε τις απώλειες του προηγούμενου μετώπου θα είχαμε μείνει περίπου ενενήντα με ενενήνταπέντε άντρες. Μας υποστήριζαν βέβαια τα Αμερικάνικα οπλικά συστήματα που χρησιμοποιούσανε σε αυτόν το πόλεμο. 

Μόλις το ακροαστικό φυλάκιο αντιλήφτηκε ότι οι Κινέζοι ερχόντουσαν, τηλεφώνησαν και αμέσως πήδησαν μέσα στα χαρακώματα. Τις 11.45 η ώρα, όπως είχα προσυλλογιστεί μπροστά μου, ακούγω ένα πολυβόλο που ήταν αριστερά από την ομάδα μου και άρχιζε απότομα να βάζει ταχεία βουλή. 

Εν τω μεταξύ το ύψωμα άναψε και τα κινέζικα βλήματα έπεφταν βροχή στα αμπριά μας. Επάνω οι Κινέζοι είχαν πλησιάσει πολύ κοντά, βγήκαμε όλοι στο χαράκωμα αψηφώντας το θάνατο και αγωνιστήκαμε σκληρά, περίπου 11/2 ώρα, απεκρούσαμε την πρώτη επίθεση. 

Δεν πέρασε μισή ώρα, δεν είχαν πάψει τα πρώτα πυρά, ορμάνε και για δεύτερη φορά όπου και φτάσαν στα χαρακώματα. Τους απεκρούουμε και για δευτέρα φορά το ύψωμα εσειότανε από τα βλήματα. Κάναν να ησυχάσουν για λίγο νομίζοντας εμείς ότι τώρα πια δεν θα ξανάκαναν επιχείρηση και όμως μάταια η σκέψη μας.

Τις τρεις η ώρα [στις πρώτες ώρες της 18 Ιουνίου] επιτέθουνται για τρίτη φορά. Και πάλι κατάφεραν να μπουν στα δικά μας χαρακώματα, τους αποκρούσαμε διά της λόγχης, με πιο πυκνά πυρά και ο[υ]ρλιάσματα σαν λυσσασμένα σκυλιά να μας κατασπαράξουν, δεν ήξεραν όμως ότι το Χάρι το κράταγαν Έλληνες στρατιώτες. Τηλεφωνική επικοινωνία εγώ δεν είχα διότι είχε διακοπεί από τα βλήματα. 

Έπραττα όπως μπορούσα με τους άντρες της ομάδας μου. Απελπισμένοι πια για τις προσπάθειες που έκαναν και δεν μπόρεσαν να πατήσουν επάνω στο Χάρι, όσοι γλύτωσαν έφυγαν κακώς κακού, αλλά οι πιο πολλοί άφηκαν τα κορμιά τους γύρω από το ύψωμα. Ξημέρωσε και ησύχασε λίγο το κακό. Μαζέψαμε τους νεκρούς, είχαμε πέντε και δεκαεννιά τραυματίες . 

Οι Αμερικάνοι αφού είδαν ότι δεν επιστοχωρήσαμε [οπισθοχωρήσαμε] όπως έκαναν αυτοί, νόμιζαν ότι μας είχαν όλους σφάξει επάνω στο ύψωμα. Ήλθαν όλοι οι νοσοκόμοι, φέραν δύο ντζέιμς φορεία και όλοι κοίταζαν, όταν κατέβαζαν τους νεκρούς και τους τραυματίες με περιέργεια και έλεγαν μόνο αυτοί είναι; Ακόμα και ο ίδιος ο διοικητής μας νόμιζε ότι ο τρίτος λόχος είχε σβήσει πια από το τάγμα και όμως με τη βοήθεια του Θεού περάσαμε καλά.

Αφού κατεβάσαμε όλους τους τραυματίες έδωσε διαταγή ο διοικητής να έλθει ο 1ος λόχος να μας αντικαταστήσει. [0 1ος λόχος ήταν εφεδρικός στο ύψωμα 361 και σε περίπτωση που εμείς εγκαταλείπαμε το ύψωμα θα έκαναν αντεπίθεση. Εγώ είχα δύο τραυματίες στην ομάδα μου, τον Μαρίνο Μελισσαράτο από την Κεφαλλονιά, πολύ σοβαρά κτυπημένο, και τον Σταύρο Χλωρό, από τη Λέρο. 

Αφού τους περιποιηθήκαμε με τα ελάχιστα μέσα που διαθέταμε, τους κατεβάσαμε χαμηλότερα για να τους παραλάβουν τα ασθενοφόρα και τα ελικόπτερα τους πολύ βαριά τραυματισμένους. 0 Μελισσαράτος έμαθα πως πέθανε μέσα στο ελικόπτερο, ο άλλος από τη Λέρο έζησε και γύρισε ύστερα από ένα μήνα στην ομάδα μου.]

Τις 18/6/53 ήλθαν κατά τις έντεκα η ώρα και φύγαμε εμείς, αλλά είμαστε όλοι σε άθλια κατάσταση. 

Στο δρόμο που βαδίζαμε όπου μας έβλεπε κανείς Αμερικανός σταματούσε προσοχή και μας χαιρετούσαν και εθαύμαζαν τη γενναιότητα του ελληνικού τάγματος διότι είχαν πέσει κορμιά σε αυτό το ύψωμα και δεν μπορούσαν να το κρατήσουν.

[Ο θαυμασμός για το Ελληνικό Τάγμα δεν άργησε να διαδοθεί σε όλες τις συμμαχικές δυνάμεις, διότι όπως αναφέρω και παραπάνω τα πρώτα τρία τάγματα που είχαν αναλάβει την άμυνα του υψώματος Χάρι είχαν απώλειες το 80% (από χαρακτηριστικές πληροφορίες το έγραφαν αυτό).]

Τσιακίρης Μόσχος επιλοχίας του πυροβολικού

ΜΑΡΤΥΡΙΑ

Τσιακίρη Μόσχου

επιλοχία του πυροβολικού.

Την τέταρτη ημέρα όμως στις 18 ΙΟΥΝΙΟΥ άρχισαν από το απόγευμα γύρω στις επτά να μας ρίχνουν με το πυροβολικό τους .

Aκροβολιστήκαμε όλοι μας . 

Εγώ αν ζει κάποιος απ΄όσους ήμασταν εκεί θα το θυμάται , έβαλα όλο το στοιχείο παρότι δεν ήμουνα στοιχειάρχης , πίσω στο αμπρί τους έκλεισα κι έμεινα εγώ , ο σκοπευτής κι ο γεμιστής στο αντιαρματικό σε μία θέση που την είχα μόνος μου φτιάξει την σκέπασα με σκέπαστρο και είπα πως αν κατορθώσει να περάσει από τη θυρίδα το βλήμα χαλάλι αφού εμείς θα κατορθώναμε να κάνουμε βολές ανάσχεσης πυροβολικού μπροστά από το φυλάκιο. 

Βγήκαν από μία μεριά σε ένα ύψωμα στο φυλάκιο κι ας είναι καλά ένας δεκανέας από την Ορεστιάδα του νομού Έβρου ο Πασσαλής Δημήτριος ο οποίος έγινε επ΄ανδραγαθεία Λοχίας και πήρε και χρυσό μετάλλιο ανδρείας , αυτός έσωσε το τάγμα εκείνο το βράδυ. 

Τραυματίστηκε ο λοχαγός Βυσσιώτης και το πρωί μάθαμε πως είχαμε έξη νεκρούς και 17 τραυματίες.

Εγώ με το αντιαρματικό εκείνο το βράδυ έριξα 4 (τέσσερις ) φόρτους βλήματα , 2 φόρτους αντιαρματικά και 2 φόρτους εναντίον προσωπικού . 

Κάθε δύο βλήματα έριχνα κι ένα αντιαρματικό για να αφήνει γραμμή και να βλέπω πού πήγαιναν τα βλήματα . 

Το πρωί στις 5 η ώρα ο λοχαγός Αγραφιώτης φώναζε τον δικό μου υπολοχαγό τον Ανδρέου Πέτρο , του απάντησα εγώ και του είπα πως είχα ακόμη 10 βλήματα 

Όσοι πολέμησαν στο Χάρρυ πήραν το παράσημο CAN DO που σημαίνει μπορείς να το κάνεις

Πηγές

ΕΚΣΕ

Mosxos Evaggelou Tsiakiris

Πηγή

D-Day. Η αεραποβατική εισβολή στο οχυρό "Ευρώπη"

Αμερικανοί αλεξιπτωτιστές της 101ης Αεραποβατικής Μεραρχίας, βάφονται με τα "χρώματα του πολέμου", κατά την προετοιμασία τους για την αποστολή που ανέλαβε οι μονάδα τους (Πηγή)

Στις 6 Ιουνίου 1944, πριν από 80 χρόνια, έλαβε χώρα η μεγάλη επιχείρηση της απόβασης στην Νορμανδία, που είχε την κωδική ονομασία "Overlord",  αλλά έμεινε στην ιστορία  γνωστή σαν D-Day. 

Εκείνη την πρώτη ημέρα, διέπλευσαν την Μάγχη 5.000 πλοία κάθε κατηγορίας μεταφέροντας 160.000 στρατιώτες. Μέχρι το τέλος του Ιουλίου, ο αριθμός των συμμαχικών δυνάμεων που μπήκε στη Γαλλία,  έφτασε πάνω από  ένα εκατομμύριο μαχητές.

Βρετανοί αλεξιπτωτιστές μέσα στο αεροπλάνο, έτοιμοι για απογείωση νύκτα, πριν από την D-Day (Πηγή)

Πριν από την απόβαση της 6ης Ιουνίου στις νορμανδικές ακτές, που και αυτή από πλευράς ναυτικών ενεργειών είχε την κωδική ονομασία "Neptune" (μέχρι την δημιουργία και εξασφάλιση του προγεφυρώματος), προηγήθηκαν ευρείας κλίμακας νυκτερινές αεραποβατικές επιχειρήσεις με σκοπό την κατάληψη εδαφών τακτικής σημασίας και την δημιουργία ευνοϊκών συνθηκών προώθησης των αποβατικών δυνάμεων προς το εσωτερικό της Γαλλίας.

Από πλευράς αμερικανικών δυνάμεων αλεξιπτωτιστών, συμμετείχαν οι 82η και η 101η αεραποβατικές μεραρχίες, ενώ από πλευράς Βρετανών, "οι κόκκινοι διάβολοι", με την 6η αεραποβατική μεραρχία. μαζί με αυτούς και το 1ο καναδικό τάγμα αλεξιπτωτιστών. 

Βαριά εξοπλισμένοι αλεξιπτωτιστές της 101 Αεραποβατικής Μεραρχίας των ΗΠΑ, σε αναμονή για απογείωση (Πηγή)

Επίσης, στα πλαίσια της όλης αεραποβατικής ενέργειας, συμμετείχε και το 4ο τάγμα SAS των ελεύθερων Γάλλων με δικές του συγκεκριμένες αποστολές.

Ελεύθεροι Γάλλοι αλεξιπτωτιστές εκείνης της εποχής (Πηγή)

 Συνολικά έπεσαν ή προσγειώθηκαν με ανεμόπτερα 25.000 μαχητές χρησιμοποιώντας 1500 αεροπορικά μέσα.

Για τις παραπάνω επιχειρήσεις των αλεξιπτωτιστών, δείτε  ένα  ιστορικό ντοκιμαντέρ,  αλλά και την πρώτη μεγάλη ταινία για την μεγαλύτερη ημέρα του πολέμου, πιέζοντας το σύνδεσμο: 

The Longest Day

Ανιχνευτής

Η ξεχασμένη....ταμπακιέρα!

Ένα παλιό κλασσικό μπέργκιν με μεταλλικό σκελετό, γεμάτο αναμνήσεις από το παρελθόν, βρέθηκε μπροστά μου, καθαρίζοντας την αποθήκη. Το κράτησα ενθύμιο, να μου θυμίζει τον παλιό καλό καιρό, όταν το φόρτωνα στην πλάτη και γύριζα τα βουνά και τα νησιά  σχεδόν σ' όλη την Ελλάδα. Το άνοιξα για να δω τι ακριβώς είχα κάποτε βάλει μέσα. Αδιάβροχο, ένα μικρό υπνόσακο τύπου κουβέρτα, καραβάνες, ένα παγούρι, σκούφος  και μια μικρή, μεταλλική ταμπακιέρα από σιγαρίλος! 

Η ταμπακιέρα μου έφερα στο νου την εκπαίδευση στην επιβίωση! Γιατί ήταν μια μικρή συλλογή που είχα φτιάξει για να την έχω σε κάποια τσέπη της στολής όταν βγαίναμε έξω στην ύπαιθρο. Την άνοιξα και είδα τα πράγματα. Παρά τα πολλά χρόνια που είχαν περάσει τα περισσότερα, με εξαίρεση τα χάπια, ήταν σχεδόν άθικτα και έτοιμα να χρησιμοποιηθούν. Την επανέφερα σε "ενέργεια" και την έβαλα στο αμάξι! Ποτέ μη λες ποτέ!

Αυτοσχέδια ατομική συλλογή επιβίωσης

Το περιεχόμενο το βλέπετε στην παραπάνω εικόνα.Από πάνω αριστερά προς τα δεξιά:

1. Δύο προφυλακτικά χωρίς λιπαντικό. Άριστο βοήθημα για συλλογή νερού σαν αυτοσχέδιο παγούρι, αλλά και για χρήση τουρνικέ, δηλαδή, αιμοστατικού ιμάντα.

2. Liposan για ξεραμένα χείλη και όχι μόνο!

3. Αναπτήρας αερίου. Εξαιρετικό βοήθημα για πολλά. 

4. Μεγεθυντικός φακός. Πέραν της μεγέθυνσης, ακόμη ένα βοήθημα για αφή πυράς όταν υπάρχει ηλιοφάνεια.

5.Συρμάτινο πριόνι, με κρίκους στα άκρα. Απαραίτητο βοήθημα για κοπή ξύλων.

6. Ψείρες φωτισμού. Ψάρεμα και όχι μόνο. Φωτισμός και κατάδειξη σημείου σε σκοτάδι.

7. Πυξίδα κουμπί. Εκεί που η τεχνολογία τελειώνει, η μικρή και ταπεινή πυξίδα θα βοηθήσει στον προσανατολισμό, ειδικά όταν δεν υπάρχει καλός φωτισμός.

8. Πετονιά και αγκίστρια για καλό ψάρεμα. Αν δε χρειάζεσαι το ψάρεμα, σίγουρα την πετονιά κάπου θα τη χρειαστείς.

9. Χειρουργική λάμα. Πολύ χρήσιμο εργαλείο για πολλές δουλειές και ακριβώς από κάτω, ιατρική βελόνα με νήμα για ράψιμο, ανοικτών πληγών και άλλων πολλών.

Και πάμε στα χάπια από αριστερά προς τα δεξιά:

1. Αντιόξινα για στομάχι. 

2.  Χαπάκια Χαλαζόνης  Απαραίτητα για τον καθαρισμό βρώμικου νερού.

4. Χαπάκια Παρακεταμόλης, για πονοκέφαλο, πυρετό, πόνους πάσης φύσεως. 

5. Κάψουλες για τη διάρροια και

6. Κάψουλες για αλλεργίες.

Όλα μπαίνουν στην ταμπακιέρα, η οποία σφραγίζεται με κολλητική ταινία αδιαβροχοποιείται, και φυλάσσεται εκεί που θέλει ο καθένας. Αχρείαστα να είναι, αλλά… πολύ χρήσιμα σε δύσκολες καταστάσεις! 

Ανιχνευτής

Εάλω η Πόλις

 Μνήμες θλίψης και εθνικής περίσκεψης. Μνήμες που δεν πρέπει να σβήσουν για να μας θυμίζουν την καταστροφή που έρχεται όταν δεν υπάρχει εθνική ομόνοια, ενότητα, πρόβλεψη, συλλογική προσπάθεια και ετοιμότητα. Θέμα πάντα επίκαιρο για το έθνος μας.

Ανιχνευτής

1453: Η Άλωση της Πόλης 

Περί αναπτήρων..

Πηγή

Δεν θα μιλήσουμε για πρωτότυπους και περίτεχνους  αναπτήρες,  που προτιμούν οι μερακλήδες καπνιστές. Θα πούμε όμως μερικά πράγματα για τη χρησιμότητα των αναπτήρων σε κατάσταση επιβίωσης.

" Gents (κύριοι), Ένας απλός μικρός BIC αναπτήρας μπορεί να σας σώσει τη ζωή, αλλά ο συνδυασμός του με το τσιγάρο, γίνεται εκρηκτικό μείγμα που θα σας τινάξει στον αέρα κάποια στιγμή..", ακόμα ηχεί στ' αυτιά μου η περιπαικτική και εύθυμη φωνή του Βρετανού SAS εκπαιδευτή επιβίωσης, που μας έκανε μάθημα πριν από ..πολλά χρόνια. Για να καταλάβετε πόσο παλιά, αυτός  συμμετείχε λίγο αργότερα στον πόλεμο των Φώκλαντ! 

Καθισμένοι μέσα στο  γερμανικό, μουσκεμένο από τη βροχή δάσος, σε κάποια εκπαιδευτική περιοχή του ILRRPS , προετοιμαζόμασταν για μια μεγάλη άσκηση περιπόλων  διπλής ενέργειας. Οι "αντίπαλοί" μας θα ήταν οι νεοσυγκροτηθέντες τότε,  περιβόητοι GSG-9.

Εμείς "παίζαμε" τους ..παρείσακτους σαμποτέρ και αυτοί αναλάμβαναν την αντιτρομοκρατική δράση! Είχε μεγάλο ενδιαφέρον ο συναγωνισμός γνώσεων και τακτικής. Ο ένας προσπαθούσε να πιάσει ή να ξεγελάσει τον άλλο! Η προετοιμασία μας περιλάμβανε και τ' απαραίτητα μαθήματα επιβίωσης.

Γιατί όμως επέμενε στον αναπτήρα ο εκπαιδευτής μας; "Σε κατάσταση επιβίωσης ο αναπτήρας θα σας ανάψει πολύ περισσότερες φωτιές απ' ότι τα λίγα σπίρτα που πιθανό να έχετε επάνω σας. Και είναι πιο εύκολος στη χρήση του. Δεν θα σας κάνει τη ζωή δύσκολη.." εξηγούσε, κάνοντας επίδειξη ανάμματος φωτιάς με τον BIC του, που ήταν πολύ της "μόδας" τότε.

Και πράγματι τα τρία πλεονεκτήματα έναντι των σπίρτων είναι:

• Ο αναπτήρας είναι πιο εύκολος στη χρήση και με το ένα χέρι.
• Ανάβει εκατοντάδες φωτιές
• Αν υγρανθεί, με φύσημα στην κεφαλή το στεγνώνει γρήγορα και είναι έτοιμος για χρήση

Οι περισσότερες εμπορικές συλλογές επιβίωσης βέβαια, εμπεριέχουν πάντα σπίρτα και ειδικότερα σπίρτα θυέλλης, καθώς και τσακμακόπετρες. Δεν είναι άσχημο να υπάρχουν και αυτά στην ατομική μας συλλογή, αλλά ο αναπτήρας είναι ή πρέπει να είναι βασικό κομμάτι. 

Και κάτι ακόμα! Αν τυχόν αδειάσει το αέριο, ο αναπτήρας εξακολουθεί να είναι χρήσιμος με τις σπίθες που πετάει. Μπορεί να μετατραπεί με εύκολο τρόπο σε αυτοσχέδιο εργαλείο ανάμματος φωτιάς. Πώς; Δείτε ΕΔΩ.

Ένα άλλο βίντεο δείχνει πως να τοποθετείς το αναπτηράκι μέσα στην ατομική συλλογή επιβίωσης τσέπης τύπου αρμαθιάς. Δείτε το ΕΔΩ.

Ο αναπτήρας αποτελεί βασικό εξάρτημα μιας συλλογής επιβίωσης! Μην το ξεχνάτε!

Ανιχνευτής

Χαίρε Φίλε

 

Στη μνήμη του Θανάση Μπάφα

"Είμαι έτοιμος! Μπορώ να πηδήξω και από το μπαλκόνι! Τόσο πολύ θέλω να πάω αλεξίπτωτα!" Με αυτά τα λόγια με υποδέχτηκε ο τότε Ανθυπολοχαγός Θανάσης Μπάφας στο δωμάτιό του σε ξενοδοχείο στο Λουτράκι, όπου περνούσε ανέμελα μερικές ημέρες πριν παρουσιαστεί στη ΣΧΑΛ για εκπαίδευση. Ήταν το '75 αν δε με απατά η μνήμη μου που κι' εγώ, λάτρης των Καταδρομών, γύρευα "τρελαμένους" σαν κι' εμένα να λάβω πληροφορίες, και να ακολουθήσω τα ίδια βήματα.

Γνωριζόμασταν από τότε, έχοντας την ίδια "χημεία" ψυχοσύνθεσης. Πέρασαν μερικά χρόνια, και ήμασταν και οι δύο στελέχη των Ειδικών Δυνάμεων. Ο Θανάσης σαν μεγαλύτερος, εξακολουθούσε να αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση για μένα. Δεν έτυχε να συνυπηρετήσουμε στην ίδια μονάδα. 

Η επόμενη συνάντησή μας ήταν στο Διεθνές Σχολείο Περιπόλων Αναγνωρίσεως Μακράς Ακτίνας Δράσεως (International Long Range Reconnaisance Patrol School, ILRRPS) Αυτός εκπαιδευτής, εγώ εκπαιδευόμενος! Αξιωματικός εκπαιδεύσεως της Διεθνούς πτέρυγας του Σχολείου, ένας άλλος καταξιωμένος Έλληνας αξιωματικός των Ειδικών Δυνάμεων, ο τότε Ταγματάρχης  Τραχανατζής.

Ήμασταν το '82, η τρίτη σειρά στελεχών που περνούσε την εκπαίδευση. Εκπαίδευση σκληρή, απαιτητική, με προδιαγραφές των Βρετανών SAS. O Θανάσης, λοχαγός τότε, ερχόταν πιο πολύ σε επαφή μαζί μας. "Μία στο καρφί και μία στο πέταλο", μας πίεζε να πετύχουμε την καλύτερη δυνατή επίδοση, συναγωνιζόμενοι Βρετανούς, Αμερικανούς, Γερμανούς, Σκανδιναβούς και άλλες εθνικότητες του ΝΑΤΟ. 

Είχαμε επιτυχίες, αλλά και αποτυχίες! Έτσι συμβαίνει στην εκπαίδευση. Έμειναν πολλά πράγματα όμως τα οποία σφυρηλάτησαν σώμα, πνεύμα και χαρακτήρα! Έμεινε ανεξίτηλο στη μνήμη μου, ένα περιστατικό, με τον Θανάση. Ήταν νυκτερινή άσκηση διείσδυσης, διπλής ενέργειας όπως συνηθίζεται να λέγεται. Δηλαδή, εμείς έπρεπε να περάσουμε απαρατήρητοι από μια περιοχή την οποία επιτηρούσαν κάποιοι άλλοι. Μιλάμε για μεγάλες αποστάσεις. Πράγματι, η περίπολός μας, οι τέσσερεις Έλληνες, ξεκινήσαμε διαλέγοντας το δικό μας δρομολόγιο, προσεκτικά, αθόρυβα, με όλα τα μέτρα ασφάλειας που έπρεπε να έχουμε. Μέσα στην άγρια νύχτα, με ψιλοβρόχι, πέσαμε επάνω σε ποτάμι, που έπρεπε να διασχίσουμε! 

Ορμητικά νερά κατέβαιναν με άγριο παφλασμό, που κάλυπταν κάθε λογής θόρυβο! Επιλέξαμε ένα σημείο που μας φάνηκε προσφορότερο. Πλάτος, πάνω - κάτω, γύρω στα 50 με 70 μέτρα!  Πέρασε ο πρώτος με ένα λεπτό σχοινί δεμένο στη μέση του και όσο προχωρούσε αμολάγαμε την κουλούρα ελέγχοντας την κίνησή του για να μην παρασυρθεί. Τα κατάφερε! Στη συνέχεια έκανε γρήγορο έλεγχο, βρήκε ένα σταθερό στήριγμα, πέρασε μια στροφή το σχοινί και τινάζοντάς το, έδωσε το σύνθημα ότι το κρατάει για να περάσουμε. Ένας - ένας, αρχίσαμε να περνάμε και ο κάθε ένας που έβγαινε ασφάλιζε και ένα τομέα. Τελείωσε! Ένα αίσθημα ανακούφισης, μας κατέλαβε, θεωρώντας ότι δε γίναμε αντιληπτοί!

Πάνω που κάναμε τον τελικό έλεγχο για να συνεχίσουμε, ακούσαμε μια πνιχτή φωνή, "μπράβο κομάντος" και με μεγάλη μας έκπληξη, είδαμε το Θανάση να ξετρυπώνει από κάτι θάμνους και να μας πλησιάζει! Το αίσθημα απογοήτευσης, ήλθε να αντικαταστήσει την ανακούφιση. Θεωρήσαμε ότι μας πιάσανε! Όχι, δεν ήταν έτσι. Όλες τις λεπτομέρειες του σχεδίου που είχαμε επιλέξει στο χάρτη, τις είχαμε δώσει στον "Σχόλαρχο", για να ξέρουν που πηγαίνουμε. Η εκλογή δρομολογίου, το "Route Selection", ήταν από τα σημαντικότερα αντικείμενα που μια περίπολος αξιολογείται. Ο Θανάσης, όπως μάθαμε αργότερα, κατάφερε να πάρει αυτός τον έλεγχο του τομέα που ενεργούσαμε εμείς, και δύο άλλες ακόμη περίπολοι και ήξερε ακριβώς το πού και το τι πάμε να κάνουμε! Οπότε την είχε στήσει εκεί κοντά από νωρίς και περίμενε. "'Έχουν περάσει άλλοι;" ρώτησα μουδιασμένος. "Όχι!" Απάντησε με βροντερή φωνή για να καλύψει το θόρυβο του νερού. "Είστε οι πρώτοι! Μπράβο! Προχωρήστε γρήγορα!" 

Ξεκινήσαμε σκαρφαλώνοντας στο πυκνοδασωμένο ύψωμα που ορθωνόταν μπροστά μας. Αν και ο Θανάσης ως εκπαιδευτής ήταν εκτός σεναρίου ασκήσεως, το έφερα βαρέως που δεν τον είχαμε αντιληφθεί. Ξεκινήσαμε με ακόμη πιο προσεκτική κίνηση ανάμεσα στα δαιδαλώδη μονοπάτια του υψώματος, που φάνηκε αργότερα, ότι ήταν χώρος περιπατητών. Καλή η κίνηση, αλλά αργή και κοπιαστική, μέχρι σημείου που άρχισαν τα νεότερα μέλη της περιπόλου να δυσανασχετούν. Ξημερώματα, λίγο πριν από το πρώτο φως, στο λυκαυγές, φτάσαμε στο τελικό μας ραντεβού, όπου είδαμε το λεωφορείο να μας περιμένει! Πλησιάσαμε και μόλις μπήκαμε είδαμε τις άλλες δύο περιπόλους, Εγγλέζοι, να είναι μέσα και να μισοκοιμούνται περιμένοντας εμάς! "Τι έγινε; Χαθήκατε; Φτάσατε τελευταίοι!", μας φώναζε ο Θανάσης αγριεμένος, με τόνο επίπληξης. Δε μιλήσαμε. "Καλύτερα τελευταίοι, παρά πιασμένοι", είπα από μέσα μου και κάθισα σε μια θέση, βρεγμένος, λασπωμένος και κουρασμένος όπως όλοι μας. 

Έτσι ήταν ο Θανάσης! Ακούραστος, ενθουσιώδης,  ευχάριστος, με αστεία και πειράγματα αλλά και απαιτητικός! "Μία στο καρφί και μία στο πέταλο"! Αργότερα, πάλι στη Γερμανία, συνεργαστήκαμε σε άσκηση ρίψεως λέμβων και προσωπικού σε υδάτινο περιβάλλον. Η σκέψη του ήταν πάντα μία: "Είμαστε εξ ίσου καλοί, πρέπει να γίνουμε καλύτεροι, μπορούμε να κάνουμε ό,τι κάνουν οι άλλοι, δεν πρέπει να υποτιμούμε τον εαυτό μας, ούτε τις ειδικές  δυνάμεις μας, ούτε και την πατρίδα μας!" Σκέψεις που με ακολουθούσαν πάντα, μέχρι σήμερα! 

Πέρασαν τα χρόνια, ο καθένας ακολούθησε το δρόμο του και την τύχη του. Περιστασιακά συναντιόμασταν. Πότε στο ΕΤΑ, πότε σε άλματα ή καταδύσεις, πότε σε άλλες εκδηλώσεις. Ακόμη και όταν έφυγε από την Υπηρεσία.

Θα θυμάμαι όμως το Θανάση, όπως τότε. Νέο, καλογυμνασμένο, δυναμικό, ενεργητικό, αποφασιστικό! Χαίρε Φίλε.

Ανιχνευτής

Μάιος 1944. Η παράδοση των Γερμανών στη Σύμη και η ενσωμάτωση των Δωδεκανήσων

Πηγή φωτογραφίας

(Αναδημοσίευση άρθρου)

Σε ένα ιστορικό ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ, με τίτλο «Δωδεκάνησα από την Κατοχή στην Ενσωμάτωση» παρουσιάζεται η ιστορία της προσάρτησης των Δωδεκανήσων στην Ελλάδα, από τη συνθηκολόγηση με την Ιταλία, τον Σεπτέμβριο του 1943 μέχρι την επίσημη κήρυξη και τελετή της Ένωσης στις 7 Μαρτίου του 1948.

Στο 14.54 λεπτό, αναφέρεται η συμβολή του Ιερού Λόχου στην απελευθέρωση των νησιών. Η αναγνώριση της συμβολής των Ελλήνων καταδρομέων-ιερολοχιτών, βγήκε αυθόρμητα από τα χείλη του Βρετανού ταξίαρχου που ήταν παρών στην παράδοση των γερμανικών δυνάμεων κατοχής που έγινε στις 8 Μαΐου του 1945 στη Σύμη, αλλά φάνηκε και από την αντίδραση του Γερμανού στρατηγού,  που παραδόθηκε. Διαβάστε παρακάτω ένα απόσπασμα από την εξαιρετική ιστορική περιγραφή εκείνης της στιγμής, από τον Γιάννη Βολονάκη:

"Την 8η Μαΐου του 1945 μια Γερμανική ακταιωρός, χωρίς οπλισμό, έφερε από τη Ρόδο τον Γερμανό στρατηγό Otto Wagener, ο οποίος επιβιβάστηκε σε αγγλικό πλοίο M.L. κοντά στο ακρωτήρι Αλωπός των Μικρασιατικών ακτών και συνοδεία του ελληνικού αντιτορπιλικού «Κρήτη», ήλθε στη Σύμη και αποβιβάστηκε στην τότε ξύλινη αποβάθρα, κοντά στο «Ρολόι», ενώ τμήμα ΄Αγγλων στρατιωτών του απέδωκε τιμές. 

Τον υποδέχτηκε εκεί ο ΄Αγγλος συνταγματάρχης Acland, με τον υπασπιστή του και πεζοί, μπροστά ο Wagener και οAcland και πίσω οι υπασπιστές τους, αμίλητοι και βιαστικοί, έφθασαν στο κτίριο και στο δεύτερο όροφό του, που επί Ιταλικής κατοχής ήταν Ειρηνοδικείο, υπεγράφη το πρωτόκολλο παράδοσης της Δωδεκανήσου στους συμμάχους. Παρόντες και ο ΄Αγγλος Ταξίαρχος Moffat, ο ΄Αγγλος συνταγματάρχης Baird, ο Γάλλος πλοίαρχος Legge και βέβαια ο διοικητής των Ιερολοχιτών Χριστόδουλος Τσιγάντες.

Το υπογραφέν πρωτόκολλο παράδοσης είχε συνταχθεί σε μυστική συνάντηση συμμάχων και Γερμανών από την προηγούμενη ημέρα, ίσως σε κάποια Μικρασιατική ακτή.

Μετά την υπογραφή ο Γερμανός στρατηγός παρέδωσε το πιστόλι του στον ΄Αγγλο Ταξίαρχο Moffat και τότε ο Moffat το έδωσε στον Τσιγάντε, λέγοντας πως: «αυτό το τρόπαιο ανήκει σε εσάς και στον Ιερό Λόχο». 

Τότε ο Wagener συμφώνησε λέγοντας ένα JA, δηλαδή ναι. Λέγεται μάλιστα ότι ήθελε η παράδοση να γίνει στους Έλληνες, όμως δεν δέχτηκαν οι ΄Αγγλοι...."

Η υπογραφή παράδοσης των Δωδεκανήσων στις συμμαχικές δυνάμεις. Δεξιά, παρίσταται ο διοικητής του Ιερού Λόχου, Σχης Χρ,. Τσιγάντες, στον οποίον παραδόθηκε το πιστόλι του Γερμανού Στρατηγού των στρατευμάτων Κατοχής. (Πηγή φωτο. ΓΕΣ)

Στο ντοκιμαντέρ, πρόσωπα που συνδέονται με τα ιστορικά γεγονότα αφηγούνται τις αναμνήσεις τους. Ο ΙΩΑΝΝΗΣ ΓΕΩΡΓΑΚΗΣ, τότε πολιτικός σύμβουλος του αντιβασιλέα ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΥ αναφέρεται στην πρώτη επίσημη επίσκεψη της ελληνικής κυβέρνησης στα Δωδεκάνησα, που βρίσκονταν υπό βρετανική διοίκηση, με το θωρηκτό «Αβέρωφ» στις 14 Μαΐου 1945 και περιγράφει τις εντυπώσεις του. 

Ο ΣΩΤΗΡΙΟΣ ΑΓΑΠΗΤΙΔΗΣ οικονομολόγος και μέλος της Εθνικής Αντιπροσωπείας στο Συνέδριο Ειρήνης στο Παρίσι (1946) ως εντεταλμένος για τα οικονομικά θέματα της συνθήκης Ελλάδας-Ιταλίας, εξηγεί τους όρους προσάρτησης των Δωδεκανήσων και μεταφέρει το κλίμα της Διάσκεψης. 

Ο πρώην Πρόεδρος της Ελληνικής Δημοκρατίας ΜΙΧΑΗΛ ΣΤΑΣΙΝΟΠΟΥΛΟΣ, αφηγείται τις εντυπώσεις του από την ημέρα της παράδοσης της κυριαρχίας των Δωδεκανήσων (31 Μαρτίου 1947) από τους Βρετανούς στην ελληνική στρατιωτική διοίκηση και τον ναύαρχο Ιωαννίδη, τον οποίο συνόδευε όντας πολιτικός του σύμβουλος. 

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν οι διηγήσεις του από την πρώτη μέρα που έφτασε στη Ρόδο σχετικά με την έντονη συγκίνηση των κατοίκων, τις αντιδράσεις του πλήθους και τη συνέχεια του εθνικού φρονήματος. 

Τέλος, αναφέρεται και η πρώτη μεταβατική περίοδος της ελληνικής διοίκησης μέχρι την επίσημη ενσωμάτωση στις 7 Μαρτίου 1948. Το καθεστώς της μεταβατικής περιόδου σχολιάζει ο πρέσβης ε.τ. ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ ΧΡΥΣΑΝΘΟΠΟΥΛΟΣ.

Δείτε το εξαιρετικού ενδιαφέροντος ντοκιμαντέρ, πιέζοντας ΕΔΩ 

Ανιχνευτής