Σάββατο, 31 Οκτωβρίου 2015

Αναμνήσεις ενός Ιερολοχίτη

Ο Τσιγάντες δίνει οδηγίες στους
άνδρες του 
Μια ακόμη πρωτότυπη αφήγηση, δημοσιεύτηκε πριν από μερικούς μήνες στο περιοδικό "Εθνικές Επάλξεις"του Συνδέσμου Επιτελών Εθνικής Άμυνας, (ΣΕΕΘΑ), δηλαδή των αποφοίτων της ομώνυμης Σχολής, που εδρεύει στην παλιά Σχολή Ευελπίδων (σημερινά δικαστήρια) αλλά στην πρόσοψη μέσα στο ωραίο νεοκλασικού ρυθμού κτίριο.

Η Σχολή Εθνικής Άμυνας (ΣΕΘΑ)  που δεν είναι στο ευρύ κοινό ιδιαίτερα γνωστή, αποτελεί θα μπορούσε κάποιος να πει, το διδακτορικό επίπεδο επιμόρφωσης, όχι μόνο στρατιωτικών, αλλά και ανωτέρων πολιτικών υπαλλήλων του δημοσίου, σε θέματα εθνικής πολιτικής και άμυνας της χώρας μας. Δεκάδες καθηγητές, πρέσβεις, ανώτατοι αξιωματικοί όλων των κλάδων, υπουργοί και άλλοι κρατικοί λειτουργοί, αλλά και καταξιωμένοι δημοσιογράφοι και εκπρόσωποι ή αρχηγοί κομμάτων, διέρχονται και δίνουν στους σπουδαστές τη "θέση" τους, για τις εθνικές και διεθνείς εξελίξεις.

Το τεύχος 111 του τριμηνιαίου περιοδικού, που δημοσιεύτηκε το Μάρτιο του 2015, αφιερώνεται στην ιστορική διαδρομή των Ιερών Λόχων, που εμφανίσθηκαν κατά καιρούς στην πατρίδα μας, ξεκινώντας από τον πρώτο Ιερό Λόχο των Θηβαίων και φτάνοντας στον σύγχρονο "Ιερό Λόχο", γιατί και σήμερα υπάρχει ένας!

Στέκομαι όμως περισσότερο στον Ιερό Λόχο Μέσης Ανατολής, που και αυτός δεν έγινε ευρέως γνωστός, ίσως γιατί δεν εξυπηρετούσε πολιτικά συμφέροντα! Οι επιχειρήσεις του όμως στο Αιγαίο, έμειναν ανεξίτηλες στις σελίδες της ιστορίας! Ήταν μια μονάδα θρύλος, στην οποία, τα περισσότερα αιγαιοπελαγίτικα νησιά οφείλουν την απελευθέρωσή τους από τους Ναζί.

Σήμερα, ελάχιστοι μαχητές Ιερολοχίτες βρίσκονται στη ζωή και μεταξύ αυτών ο Στρατηγός Κόρκας, που έχει αν και στα περασμένα 90 του, ακόμη κάτι από την ακμάδα του και αυτό το αντιλαμβάνεται αμέσως ένας συνομιλητής του!

Διατηρεί πολύ καλή μνήμη και θυμάται με το μικρό τους όνομα συμπολεμιστές του Ιερού Λόχου, αλλά και στρατιώτες του, μετέπειτα καταδρομείς, που πολέμησε μαζί τους σε επιχειρήσεις από το '41 μέχρι το '49. 

Στο περιοδικό, αφηγείται για μια ακόμη φορά την προσωπική του ιστορία, που όμως είναι συνυφασμένη με τη δημιουργία και την δράση του Ιερού Λόχου. Αλλά δεν είναι απλά μια ξερή αφήγηση! Είναι μια ζωντανή αφήγηση, που συνεπαίρνει τον αναγνώστη!

Επειδή το περιοδικό δεν είναι πολύ γνωστό, αν και περιλαμβάνει πάντα εξαιρετικά άρθρα, (όσοι ενδιαφέρονται για συνδρομή μπορούν ν' απευθυνθούν στο τηλέφωνο: 2108811853 ή email seethaee@gmail.com) θεώρησα σκόπιμο να αναδημοσιεύσω εδώ την αφήγηση του παλιού Ιερολοχίτη Στρατηγού, γιατί πραγματικά αξίζει!

Σήμερα, ο Στρατηγός είναι ίσως το μόνο στη ζωή ιδρυτικό μέλος της Λέσχης Καταδρομέων-Ιερολοχιτών, της πρώτης Λέσχης Καταδρομών που ιδρύθηκε στη χώρα μας και ταυτόχρονα του πρώτου πολεμικού σωματείου ειδικών δυνάμεων! Σ' αυτήν, μπορούν να εγγραφούν μέλη όσοι υπηρέτησαν  στις ειδικές δυνάμεις ανεξάρτητα από βαθμό, έφεδροι και μόνιμοι και ν' ασχοληθούν με διάφορες δραστηριότητες. Εδρεύει στο κέντρο της Αθήνας, Μαυρομιχάλη 15. (τηλ: 2103235907 καθημερινές 09.00-1200 και Τετάρτες 17.00-1900)

Παρακάτω, μπορείτε να διαβάσετε το πρώτο μέρος της αφήγησης, που περιλαμβάνει τις προσωπικές του εμπειρίες από τη μάχη της Κρήτης, τη διαφυγή του στην Αίγυπτο μέσω Τουρκίας, την ένταξή του στον Ιερό Λόχο και τη συμμετοχή του στις επιχειρήσεις της Β. Αφρικής, εναντίον του Afriκa Korps του Ρόμελ.  

Ανιχνευτής

Επιμέλεια – Ιστορική Καταγραφή: Υπό κ. Σπύρου Μπελεγράτη, Υπτγου ε.α.

Πρόλογος 

Η ιστορία της δημιουργίας του Ιερού Λόχου κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, θα μπορούσε να νοηθεί ότι έχει τις απαρχές της και σε μια ίσως ξεχασμένη ιστορική περίοδο για την σημερινή πραγματικότητα. Ήταν τότε, που οι νέοι βλαστοί της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων, όσοι βέβαια δεν είχαν αναχωρήσει για το μέτωπο και συνέχιζαν μέχρι τις 23 Απριλίου 1941 την εκπαίδευση τους στην Σχολή (326 πρωτοετείς Ευέλπιδες), διετάχθησαν να αναλάβουν καθήκοντα ασφαλείας στην πόλη των Αθηνών, λίγο πριν την επικείμενη κατάληψή της από τους Γερμανούς. Όμως στην ψυχή και την καρδιά εκείνων των νέων, φώλιαζε η δίψα για την ελευθερία, άλλα και την συνέχιση του αγώνα για την πατρίδα[1]

Ο Αντγος ε.α Κόρκας Κωνσταντίνος 

Ο Ανγος ε.α. Κ. Κόρκας, επίτιμος διοικητής Στρατιάς, σε ομιλία του το 2012 στο Πολεμικό Μουσείο, για την επέτειο των 70 χρόνων από ιδρύσεως του Ιερού Λόχου Μέσης Ανατολής  (πηγή ΓΕΣ) 
Επιλέξαμε να ακολουθήσουμε τα βήματα του θρύλου και της ιστορίας, σε ένα πραγματικό περιδιάβασμά της με σύγχρονες μαρτυρίες, όπως του ιερολοχίτη Αντγου ε.α. Κόρκα Κωνσταντίνου, για να περιγράψουμε εκ του ασφαλούς ένα πραγματικό γεγονός, σε συνδυασμό με την υπάρχουσα βιβλιογραφία. Αναφερόμαστε όπως γίνεται κατανοητό, στην δημιουργία και την συμμετοχή στον αγώνα της χώρας μας, ενάντια στον φασισμό της εποχής, του σύγχρονου Ιερού Λόχου, κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (Β΄ ΠΠ), 70 χρόνια μετά την λήξη του. 

Η Γερμανική Επέμβαση και Κατοχή 

Μετά την κατάληψη της πόλης των Αθηνών από τους Γερμανούς, οι τότε πρωτοετείς Ευέλπιδες υπό την ηγεσία λίγων φωτισμένων Αξιωματικών, θα βρεθούν μετά από περιπετειώδη αγώνα στην περιοχή Κολυμπάρι Χανίων[2], με δική τους καθαρά πρωτοβουλία[3], παρά τις επίσημες διαταγές της τότε ηγεσίας της Στρατιωτικής Δκσης Αθηνών (ΣΔΑ). Εκεί συμμετείχαν άμεσα και με την άφιξή τους, στις προετοιμασίες για την άμυνα της νήσου Κρήτης, υπό την ηγεσία του Νεοζηλανδού Στρατηγού Φράϋμπεργκ[4]. Ο δρόμος προς την Κρήτη βέβαια, δεν ήταν εύκολος, αφού κατεδιώκοντο συνεχώς από τις Γερμανικές δυνάμεις και ευρίσκοντο υπό την απειλή της Γερμανικής Αεροπορίας, η οποία και προσέβαλε την φάλαγγα των επιταγμένων οχημάτων της ΣΣΕ στην Πελοπόννησο, πριν τελικά πατήσουν το Κρητικό έδαφος[5]. Οι Γερμανοί επιθυμούντες τον πλήρη έλεγχο της Μεσογείου, επιχείρησαν την γνωστή συνδυασμένη αεραποβατική και αμφίβια ενέργεια για κατάληψη της νήσου («Unternehmen Merkur»-Επιχείρηση «Ερμής»), η οποία είχε επιτυχία ίσως για ένα απόλυτο λόγο, όπως αφουγκραζόμαστε από τα χείλη του τότε πρωτοετούς Ευέλπιδος Αντγου ε.α. σήμερα, Κόρκα Κωνσταντίνου: 


Στη Μάχη της Κρήτης 


Επιχείρηση Ερμής. Διάταξη των τομέων αμύνης και ζωνών επιθέσεως της 20/5/1941, (Αρχείο ΓΕΣ/ΔΙΣ).
«….Ήταν 20 Μαΐου1941, ημέρα κατά την οποία οι τότε πρωτοετείς Ευέλπιδες, θα λαμβάναμε τον βαθμό του Ανθυπασπιστή, για να αναχωρήσουμε με προορισμό τις Μονάδες του Στρατού μας ως Διμοιρίτες, όταν άρχισε η Γερμανική Επιχείρηση, για κατάληψη της Κρήτης. Η Σχολή Ευελπίδων, βρέθηκε στην Κυρία Προσπάθεια των Γερμανών, δηλαδή την επιχείρηση κατάληψης του Αεροδρομίου Μάλεμε. Εδώ ένα και μοναδικό ύψωμα, το ύψωμα 107, που δεσπόζει του Αεροδρομίου και το οποίο υπερασπιζόταν μια διμοιρία Νεοζηλανδών, έπαιξε τραγικό ρόλο στην διεξαγωγή της άμυνας, όταν για άγνωστους λόγους, εγκαταλείφθηκε για λίγο. 

Εμείς βλέπαμε από ψηλά την διεξαγωγή της λυσσώδους μάχης, - εξηγεί ο Στγός αλλά και συμμετείχαμε στις επιχειρήσεις για αντιμετώπιση της απειλής στον τομέα μας, έχοντας τα πρώτα θύματα[6]. Μετά την κατάληψη όμως του υψώματος 107 και παρά τις επίμονες προσπάθειες του Στρατηγού Φράιμπεργκ για ανακατάληψή του, οι Γερμανοί άρχισαν να γίνονται κύριοι του αεροδρομίου Μάλεμε, από το οποίο μετέφεραν γρήγορα και εκ του ασφαλούς νέες δυνάμεις. Στην ουσία, όταν έπεσε το Μάλεμε, έπεσε και η Κρήτη…. 

Η Διοίκησή μας μετά από διαταγή και διαβλέποντας την επικείμενη πλήρη κατάληψη του νησιού, μας διέταξε να πορευθούμε προς τα Σφακιά, με σκοπό ίσως την διαφυγή μας προς την Αίγυπτο. Διαπιστώνοντας όμως αδυναμία αναχωρήσεως από την Κρήτη, αλλά και μεταφοράς μας προς την Μέση Ανατολή, όπου θα μετέβαιναν η τότε Ελληνική Κυβέρνηση Τσουδερού, καθώς και μεγάλο μέρος των Αγγλικών δυνάμεων που έλαβαν μέρος στις επιχειρήσεις, διετάχθη την 28η Μαΐου 1941, η αυτοδιάλυσή μας…[7] 

Ήταν ίσως ένα μοιραίο λάθος, αφού αν είχε πραγματοποιηθεί η μεταφορά μας στην Αίγυπτο, θα είχαμε στην ουσία συντελέσει στην μερική, ή και συνολική ανασυγκρότηση του Στρατού μας, ως μικρά και πολύτιμα στελέχη. Ήμασταν τότε περίπου 300 έτοιμοι Διμοιρίτες, μπαρουτοκαπνισμένοι ήδη…».

Η Αιχμαλωσία και η Διαφυγή προς την Μέση Ανατολή 

Μετά την κατάληψη της Κρήτης από τους Γερμανούς, άρχισε η προσπάθεια σταθεροποίησής τους στο νησί, με τις πρώτες ωμότητες να διαπράττονται από τις δυνάμεις κατοχής. Μεγάλο μέρος από τους συμμετέχοντες στις επιχειρήσεις, θα συλληφθεί και θα μεταφερθεί σε στρατόπεδα αιχμαλώτων: 

«…Μετά την ουσιαστική λήξη των επιχειρήσεων, αρκετοί από εμάς συνελήφθησαν και μεταφέρθηκαν στις παιδικές εξοχές (Χανιά και Ηράκλειο), αλλά και στην Σούδα, όπου είχαν δημιουργηθεί στρατόπεδα αιχμαλώτων[8]. Μείναμε φυλακισμένοι περίπου ένα τρίμηνο, αποκτώντας όμως τον σεβασμό του κατακτητή, αφού ξεχωρίζαμε ήδη από την τιμημένη στολή του Ευέλπιδος, που φορούσαμε. Μας κράτησαν ξεχωριστά ως Αξκούς και λαμβάναμε ήδη πλήρη μερίδα τροφής, πριν την τελική απελευθέρωσή μας και την επιστροφή στην Αθήνα, όπου επικρατούσε ο ζόφος της κατοχής. 

Εγώ και αδελφός μου, που πολέμησε στο Ελληνοαλβανικό μέτωπο και επέστρεψε τραυματίας, συλλάβαμε αμέσως σχεδόν την ιδέα, για μετάβασή μας κρυφά στην Μέση Ανατολή, για συνέχιση του αγώνα. Οι καταστάσεις ήταν δύσκολες και έπρεπε να πληρώσουμε οι ίδιοι τα έξοδα μεταβάσεως. Ανα-χώρησε πρώτα ο αδελφός μου, ώστε να μη συλληφθούμε και οι δύο μαζί, αφού το μέλλον σε τέτοια περίπτωση ήταν προδιαγεγραμμένο, δηλαδή εκτελεστικό απόσπασμα. Προσπάθησα να φύγω δύο φορές, καταβάλλοντας το αναγκαίο ποσό, περίπου 50.000 δραχμές της εποχής, την κάθε φορά…δεν κατέστη δυνατό… 

Κατά την τρίτη προσπάθειά μου, διεκπεραιώθηκα στην Κάρυστο, ήρθε ο καπετάν Γιάννης από την Κούλουρη νύκτα και με μετέφερε μαζί με άλλους σε μια άγνωστη περιοχή, νότια του σημερινού Τσεσμέ. Δεν γνωρίζαμε όμως αν βρισκόμασταν στις Μικρασιατικές ακτές και επομένως σε Τουρκικό έδαφος. Με μύριες προφυλάξεις βαδίσαμε για το πρώτο χωριό της περιοχής, για να διαπιστώσαμε σύντομα, ότι ήταν το χωριό Αλάτσατα, όπου ο Πρόεδρος της περιοχής (Μουχτάρης), καταγόμενος από την Κρήτη, μας βοήθησε σημαντικά, ενώ μας διευκόλυνε να μεταβούμε στο τότε Ελληνικό προξενείο του Τσεσμέ, όπου μας εδόθησαν και λίγα χρήματα. 

Από εκεί αναχωρήσαμε πάλι δια θαλάσσης, με την βοήθεια του προξενείου και προορισμό την Κύπρο, ακολουθώντας τις Μικρασιατικές ακτές, αφού η ευρύτερη περιοχή του Αιγαίου ελέγχετο από τις δυνάμεις του άξονα, ενώ τα Δωδεκάνησα ευρίσκοντο τότε υπό Ιταλική κατοχή. Μετά από εξαιρετικά μεγάλες ταλαιπωρίες και δυσκολίες, αφιχθήκαμε σε μια έρημη ακτή του βόρειου τμήματος της Αγγλοκρατούμενης τότε Κύπρου, δυτικά της Κυρήνειας, αλλά οι Κύπριοι αδελφοί μας κάτοικοι της περιοχής, που αντιλήφθηκαν την ύπαρξή μας και διαπίστωσαν γρήγορα ότι είμαστε Έλληνες, μας υπεδέχθησαν με μεγάλη χαρά και τιμές. 

Μείναμε για 10 ημέρες περίπου σε «καραντίνα», προτού αναχωρήσουμε πάλι δια θαλάσσης, με προορισμό την Χάϊφα του Ισραήλ. Νοτίως της συγκεκριμένης πόλεως, είχε δημιουργηθεί κλιμάκιο του Ελληνικού Στρατού (ΕΣ), στο οποίο αμέσως μεταφερθήκαμε, για να φορέσουμε στη συνέχεια, την τιμημένη στολή του Έλληνα Αξιωματικού…» 

Η Οργάνωση του Αγώνα στην Μέση Ανατολή 

«….Παράλληλα με τα διαδραματισθέντα γεγονότα στη χώρα μας κατά την διάρκεια των ετών 1940-41, στην ευρύτερη περιοχή του Καΐρου και Αλεξανδρείας, συνεπεία της υφιστάμενης τότε μεγάλης Ελληνικής μειονότητας[9], είχε γίνει προσπάθεια για δημιουργία μονάδων του Στρατού μας, με Έλληνες την καταγωγή εθελοντές, μετά την έναρξη του Ελληνοϊταλικού Πολέμου, από την τότε Ελληνική κυβέρνηση. 

Στη βάση της συγκεκριμένης ενέργειας, στηρίχθηκαν και άλλες μετέπειτα προσπάθειες δημιουργίας Ελληνικών οργανωμένων Μονάδων και Σχηματισμών, εκτός του κυρίως Ελλαδικού κορμού. Πρέπει να σημειωθεί, ότι στο ευρύτερο θέατρο επιχειρήσεων της βορείου Αφρικής, την συγκεκριμένη περίοδο, γίνεται προσπάθεια, επικράτησης των δυνάμεων του άξονα, προεξαρχόντων των δυνάμεων του Ρόμελ[10], με το περίφημο «Afrika Korps». Στις ήδη υφιστάμενες αλλά και μετέπειτα δημιουργούμενες Μονάδες του Ελληνικού Στρατού εκτός συνόρων, εντάχθηκαν και πολλοί εθελοντές από την Ελλάδα, που διέφυγαν προς την Μέση Ανατολή.

 Όταν αφίχθηκε στην Αίγυπτο η κυβέρνηση Τσουδερού[11], μία Ελληνική Μονάδα με έδρα το Κάϊρο και εθελοντές από την Ισμαηλία, την Αλεξάνδρεια και γενικά την περιοχή του Σουέζ, ήταν ήδη οργανωμένη. Την Μονάδα αυτή ενίσχυσαν και οργάνωσαν καλύτερα, οι πρώτοι εθελοντές της Ταξιαρχίας Έβρου, εθελοντές απ’ όπου υπήρχε ελληνισμός την εποχή εκείνη (Αφρική, Κωνσταντινούπολη, Μέση Ανατολή, Αμερική κ.λ.π.), καθώς και άλλοι που μετέβησαν στην Αίγυπτο, κυρίως μέσω Τουρκίας, μετά την κατάληψη της χώρας μας από τον κατακτητή. Ορισμένες από αυτές τις Μονάδες, απετέλεσαν την προμετωπίδα αλλά και την δεξαμενή στελεχών, από την οποία δημιουργήθηκε, ο Ιερός Λόχος, που έγραψε σελίδες δόξας κατά την νέα ιστορική περίοδο, στο μέτωπο της βορείου Αφρικής και στην συνέχεια στην χώρα μας….» 

«…..Μετά την παρουσίασή μας στο κλιμάκιο του ΕΣ της Χάιφα, ενταχθήκαμε στο 5ο Τάγμα της 2ης Ελληνικής Ταξιαρχίας, που δημιουργήθηκε στην περιοχή. Ο αδελφός μου εν τω μεταξύ, είχε τοποθετηθεί σε αντίστοιχη Μονάδα της 1ης Ελληνικής Ταξιαρχίας. Ήταν αρχές του έτους 1942 και στην ουσία μέχρι να καταφθάσουμε μαζί με άλλους τότε συναδέλφους στην Μέση Ανατολή, χρειασθήκαμε περί τους τρεις μήνες. Στην ίδια περιοχή και περίοδο, έγιναν και τα πρώτα επεισόδια, μεταξύ στελεχών διαφορετικών πολιτικών προσανατολισμών, προκαλώντας την επέμβαση της τότε εξόριστης Ελληνικής Κυβέρνησης, αλλά και του Αγγλικού παράγοντα. 

Περί της αρχές το ιδίου έτους, έφθασε στην Μέση Ανατολή και ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος[12], άνθρωπος ιδιαίτερα μορφωμένος, ο οποίος ανέλαβε Αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Τσουδερού και Υπουργός Εθνικής Άμυνας. Στην ευρύτερη περιοχή του Ισραήλ – Παλαιστίνης, είχαν οργανωθεί τότε δύο συνολικά Ελληνικές Ταξιαρχίες, δύο Συντάγματα Πυροβολικού, το Κέντρο των Σχολών εντός του οποίου ήταν εντεταγμένοι περί τις δυόμιση χιλιάδες Αξκοί και στελέχη γενικότερα του Ελληνικού Στρατού…..»

Η δημιουργία του Ιερού Λόχου 

Ο νέος ΥΕΘΑ αντικατέστησε σχεδόν όλες τις Διοικήσεις, έλαβε μέτρα εναντίον αρκετών στελεχών και Αξιωματικών, δρώντας περιοριστικά σε αρκετούς από αυτούς (Μαρ – Απρ 1942). Την ίδια περίοδο εξεδόθη μία διαταγή, για την συγκρότηση του αρχικά ονομασθέντος «Λόχου Επιλέκτων» ή «Λόχου Αθανάτων» και Διοικητή τον Επίλαρχο Στεφανάκη Αντώνιο.

 «… Ήμουν από τους πρώτους που ζήτησα να ενταχθώ εθελοντικά στην συγκεκριμένη υπομονάδα, η οποία αριθμούσε τότε περί τα 80 στελέχη – αξκούς και θα υπήγετο απ’ ευθείας στην 2η Ελληνική Ταξιαρχία, που είχε τότε Δκτή τον Σχη Μπουρδάρα Αλιβιάδη[13]. Την 12η Σεπτεμβρίου 1942 και μετά την αρχική συγκρότηση του Λόχου, παρουσιάστηκε αυθορμήτως στο Λόχο, ο Σχης Χριστόδουλος Τσιγάντες[14], ο οποίος αντιμετώπισε την αντίθετη στάση μεγάλης μερίδας των ενταγμένων και παρόντων στο Λόχο Αξκών. 

Τον Τσιγάντε όμως, διέκρινε η ευστροφία και η διπλωματική αντιμετώπιση τέτοιων αντιδράσεων, αφού αντιμετώπισε την αντίθεση των παρισταμένων, με την εξής στιχομυθία “…Έχετε δίκιο για την αντίδρασή σας, αλλά εγώ γνωρίζω ότι είστε οι καλύτεροι πολεμιστές και Αξκοί.. αφήστε με να σας οδηγήσω στον πόλεμο για την Ελλάδα μας…” Υπόψη ότι ο Σχης Χριστόδουλος Τσιγάντες λόγω της αντίθεσής του προς την Κυβέρνηση Μεταξά, δεν είχε ανακληθεί από αυτήν το 1940, αναχώρησε για το εξωτερικό και ενετάχθη στην Λεγεώνα των ξένων της Γαλλίας και μάλιστα πολέμησε εναντίον των Γερμανών του Ρόμελ στο Μπίρ Χακίμ. Του απαντήσαμε, ότι “…εμείς την Ελλάδα θέλουμε να ελευθερώσουμε και τίποτε άλλο..” και έτσι έγινε δεκτός από την πλειοψηφία του νέου Ιερού Λόχου. 

Ο Τσιγάντες στη συνέχεια ορίσθηκε με Δγή διοικητής του Λόχου, ενώ μετά απ’ ευθείας επαφές με τον τότε Υφυπουργό Εθνικής Άμυνας, Βύρωνα Καραπαναγιώτη[15], επέτυχε την μεταστάθμευσή μας στην περιοχή του Μεάντι του Καϊρου, όπου ήταν ανεπτυγμένη και η 2α Μεραρχία των Νεοζηλανδών του Στρατηγού Φράιμπεργκ, γνωστή σε μας από την μάχη της Κρήτης. Υπόψη, ότι ο συγκεκριμένος Στρατηγός, είχε συμμετάσχει και στις αποτυχημένες αποβατικές επιχειρήσεις των συμμάχων το 1915 (Α΄Π.Π.), για παραβίαση των στενών του Ελλησπόντου στην περιοχή της Καλλίπολης, όπου είχε τιμηθεί “επ’ ανδραγαθία” με το ανώτατο παράσημο του Ηνωμένου Βασιλείου, το “Victoria Cross”, το οποίο ελάχιστοι Αξκοί και στελέχη, ελάμβαναν μέχρι τότε. 

Θα πρέπει επίσης να τονισθεί, ότι ήταν ένας εξαιρετικός αξιωματικός και φιλέλλην…» «….Στην περιοχή Μεάντι, αρχίσαμε την εκπαίδευσή μας, ως λόχος πολυβόλων Vickers, με αντιαρματικό συγκρότημα. Με πρωτοβουλία και ενέργειες του Χριστόδουλου Τσιγάντε, εντάχθηκαν στον Ιερό Λόχο αρκετά έμπειρα και ικανά επιπλέον στελέχη, μεταξύ των οποίων και ο Ανδρέας Καλίνσκης, ο Καραβίτης (Υδκτής του Λόχου), ο Δουζίνας, αλλά και άλλοι, ανεξαρτήτως του Σώματος ή Κλάδου των ΕΔ από τον οποίο προήρχοντο. 

Ο Τσιγάντες ο οποίος έλκει την καταγωγή από την οικογένεια ομογενών της Ρουμανίας, ήταν επίσης Αξκός ιδιαίτερα μορφωμένος και απόφοιτος της Μεγάλης του Γένους Σχολής, διέγνωσε ότι στην ευρύτερη περιοχή του Καμπρίτ[16] στο Σουέζ, ήταν ανεπτυγμένο ένα Σύνταγμα Καταδρομών (SAS) του Αγγλικού Στρατού (1rst Regiment of Special Forces), το οποίο ήταν ένα εκ των καλυτέρων αντιστοίχων Συνταγμάτων, αν όχι το καλύτερο. 

Στο συγκεκριμένο συγκρότημα, υπηρετούσαν και εξέχουσες προσωπικότητες της Αγγλίας, όπως οι Λόρδοι Τζορτζ Τζέλικο[17] και Μπήτυ. Στο Σύνταγμα αυτό, ενταχθήκαμε για περαιτέρω εκπαίδευση[18] ως ειδικές δυνάμεις, αλλά και εκπαίδευση Αλεξιπτωτιστού. Ήμουν από τους πρώτους 42 εθελοντές που έλαβα εκπαίδευση αλεξιπτωτιστού, ενώ θα πρέπει να σημειωθεί ότι το άλμα των αλεξιπτωτιστών τότε, πραγματοποιείτο από ειδική οπή, στο κάτω μέρος της ατράκτου των αεροσκαφών της εποχής (Αεροσκάφη “Ουέλινγκτον”). 

Παράλληλα, την 1η Νοεμβρίου 1942 ο Λόχος Πολυβόλων, ονομάσθηκε Ιερός Λόχος, με το ρητό “Η Τάν ή επι Τάς” και το δόγμα “Ο Τολμών Νικά”…». 

Στην Πρώτη Γραμμή των Συγκρούσεων – Επιχειρήσεις στο Μέτωπο της Βορείου Αφρικής 

«…Μετά το πέρας της εκπαίδευσής μας, άρχισε η ανάθεση πραγματικών αποστολών μάχης, στις οποίες έλαβα μέρος από τους πρώτους (12 στελέχη στην πρώτη, 24 στην δεύτερη)[19], ενώ την ίδια περίοδο διεξάγεται όπως είναι γνωστό και η περίφημη μάχη του Ελ Αλαμέιν (22 Οκτ - 02 Νοε 1942). Για συμμετοχή στις επιχειρήσεις, ετοιμάσθηκε το σύνολο του Λόχου, ενώ ταυτόχρονα ενισχύθηκε με πολεμικό υλικό, όπως τα νέα τότε οχήματα τύπου jeep (αμερικανικής κατασκευής), επί των οποίων προσαρμόσθηκε και βαρύς οπλισμός. Έτσι τα νέα jeeps, κατέστησαν εξαιρετικά οχήματα μάχης, αφού διέθεταν 3 συνολικά πολυβόλα, δηλαδή ένα δίδυμο πίσω, ένα στην θέση του οδηγού καθώς και ένα βαρύ των 13,5΄΄, στην θέση του συνοδηγού….» 

«….Την 25η Ιανουαρίου 1943, ο Λόχος προωθήθηκε στην πρώτη γραμμή του μετώπου[20], η οποία εκείνη την εποχή ήταν Δυτικά της Λιβύης και συγκεκριμένα στα σύνορα της χώρας αυτής με την Τυνησία, πλησίον της περίφημης ισχυρά οργανωμένης από τους Γερμανούς τοποθεσίας Μάρεθ (Mareth)[21], η οποία ως γνωστό είναι φύσει οχυρά τοποθεσία, με υψηλά υψώματα [22].

 Όταν ο Λόχος έφθασε στην συγκεκριμένη περιοχή επί του παραλιακού άξονα, είχε πραγματοποιηθεί και η απόβαση των Αμερικανών στο Δυτικό τμήμα της Βορείου Αφρικής (περιοχές Αλγερίου – Καζαμπλάνκας). Επειδή υφίσταντο μεγάλες δυνάμεις των συμμάχων στο συγκεκριμένο θέατρο επιχειρήσεων, ενώ το μέτωπο ήταν αρκετά στενό, ο Αρχιστράτηγος των Συμμαχικών Στρατευμάτων Μοντγκόμερι, μας διεμήνυσε ότι δεν απαιτείτο προς το παρόν τουλάχιστον, η συμμετοχή μας στον αγώνα.

Ο Γάλλος Στρατηγός Leclerc τοποθετεί το σήμα του Ιερού Λόχου στη στολή του στην Τυνησία, το 1943, το οποίο μόλις του επιδόθηκε από το Σχη Τσιγάντε διοικητή του Ιερού Λόχου (αριστερά): Αρχείο ΓΕΣ/ΔΙΣ
Ο Τσιγάντες όμως με την βοήθεια του Λόρδου Τζέλικο και του τότε Πρίγκηπα Πέτρου, μετέπεισε τον Αρχιστράτηγο, με αποτέλεσμα να δοθεί διαταγή για μετακίνησή μας στο νότιο τμήμα του μετώπου. Διανύσαμε περί τα 250 χιλιόμετρα προς Νότο, ως επί το πλείστον σε έδαφος ερήμου, για να τεθούμε εμπροσθοφυλακή των Γαλλικών δυνάμεων (Δύναμη L) του Στρατηγού Λεκλέρκ[23]. Tην 14η Φεβρουαρίου 1943, ο Ιερός Λόχος έφθασε στο Νταλούτ[24], στα σύνορα Λιβύης Τυνησίας, ως εμποσθοφυλακή της δυνάμεως L, η οποία αναπτύχθηκε αμυντικά στην περιοχή “Κσάρ Ριλάν” (Ksar Ghilane ή KsarRillan)[25], με τον Ιερό Λόχο στις Γενικές Προφυλακές, ήτοι ακριβώς στην πρώτη γραμμή.

Σε συμπλοκή, έπεσε ηρωϊκά μαχόμενος στην περιοχή, ο Ανθλγός Αγλαμίσης Ιωάννης και συνελήφθη τραυματίας, ο εφ. Ανθλγός Καλαμίδας Ευστάθιος. Συμμετείχαμε στις επιχειρήσεις στην νέα τοποθεσία αμύνης των δυνάμεων του άξονα και ιδιαίτερα στις επιχειρήσεις στην περιοχή “Κσάρ Ριλάν”, όπου διεξήχθη τριήμερος λυσσώδης αγώνας και επιχειρήσεις των συμμάχων (10 Μαρ 1943). 

Εκεί εχάθησαν ο Ανθστής Ταουσόπουλος και ο Ανθλγός Αναγνωστίδης Άρης (αγνοούμενοι). Μετά την υπερκέραση όμως της τοποθεσίας Μάρεθ από την Νότια πλευρά από τον Μοντγκόμερι, κυρίως δια της Μεραρχίας του Στρατηγού Φράιμπεργκ (πλησίον της περιοχής Κσάρ Ριλάν), βρεθήκαμε και πάλι κοντά σε γνωστές για μας Νεοζηλανδικές δυνάμεις του υπόψη στρατηγού, στον οποίο τεθήκαμε από την 3η Απριλίου 1943 “υπό διοίκηση”, με την έγκριση βέβαια του αρχιστρατήγου…. 

Έτσι ο Ιερός Λόχος ετέθη εμπροσθοφυλακή της 2ας Ν/Ζ Μεραρχίας, η οποία υπερκέρασε την γραμμή Μάρεθ και κατέλαβε στη συνέχεια την πόλη Γκαμπές (Gabes)[26]. Σε μάχες που διεξήχθησαν στην περιοχή, έπεσαν ηρωικά μαχόμενοι, ο Ανθλγός Λαφογιάνης Ανδρέας και ο Ίλαρχος Μπουρδάκος Γρηγόριος…» «….Μετά την απελευθέρωση της πόλης Γκαμπές, αναπυχθήκαμε και πάλι στην πρώτη κυριολεκτικά γραμμή του μετώπου, ως εμπροσθοφυλακή της 2ας Νεοζηλανδικής Μεραρχίας (Φράιμπεργκ)[27] και κινηθήκαμε κυρίως προς Βορρά, αφικνούμενοι μετά από αγώνα, στην παραλιακή πόλη Σφάξ και στην συνέχεια στη Σούς[28]

Πολεμούσαμε μεταφέροντας το μήνυμα της ελευθερίας από την ιδιαίτερή μας πατρίδα και ελευθερώναμε πρώτοι εμείς μία μία τις παραλιακές πόλεις της Μεσογείου, από τις δυνάμεις των Γερμανών. Οι κάτοικοι μας ρωτούσαν τι εθνικότητας είμαστε και όταν άκουγαν ότι προερχόμαστε από την Ελλάδα και είμαστε Ελληνικός Στρατός, οι αυθόρμητες συγκινητικές ιαχές του πλήθους που μαζεύονταν στις παρυφές των πόλεων, μας έκαναν ιδιαίτερα υπερήφανους… ενώ η ιαχή “Vive la Crece”, απηχούσε τα συναισθήματα του Γαλλόφωνου τότε πληθυσμού της περιοχής… Σημειώνεται ότι στην τελευταία μεγάλη πόλη που απελευθερώσαμε (Σούς), ο Δήμαρχος της περιοχής έσπευσε να προϋπαντήσει τα δύο πρώτα εξοπλισμένα Ελληνικά τζιπ που έφθασαν στις παρυφές της, ενώ παρέδωσε τα κλειδιά της πόλης στον Δκτή μας, τον Σχη Χριστόδουλο Τσιγάντε…» 

«…Συνεχίσαμε προελαύνοντες προς την επόμενη τοποθεσία επιβραδύνσεως των Γερμανών, στην οποία για να λάβουμε επαφή, έπρεπε να διασχίσουμε μια μεγάλη ρεματιά, την οποία οι Γερμανοί για καθυστέρηση της δικής μας προχωρήσεως, είχαν παγιδεύσει ναρκοθετήσει καταλλήλως. Κάτοικοι όμως τις περιοχής, που είχαν διαγνώσει την ελληνική καταγωγή μας, μας προειδοποίησαν, με απο- τέλεσμα να αποφύγουμε τις απώλειες, κυρίως για την προπομπό των δύο πρώτων εξοπλισμένων οχημάτων. Επί του κυρίως παραλιακού άξονα προχωρήσεως και σε μια περιοχή κατάφυτη από ελαιώνες, προσβληθήκαμε από κατάλληλα τοποθετημένη ενέδρα των Γερμανών, ευτυχώς χωρίς απώλειες. 

Ανατρέψαμε την ενέδρα με την βοήθεια Νεοζηλανδικών αρμάτων μάχης, που μας ακολουθούσαν ως κύρια δύναμη, με κόστος δύο νεκρούς Ν/Ζ και ενός άρματος ….» 

Ο Σχης Τσιγάντες με άνδρες του Ιερού Λόχου, παρακολουθεί τους Γερμανούς αιχμαλώτους στο μέτωπο της Β. Αφρικής , μετά τη νίκη των συμμάχων (Αρχείο ΓΕΣ/ΔΙΣ)
«….Συνεχίζαμε πάντα εμπρός και στην πρώτη γραμμή του μετώπου, πολεμώντας τον κατακτητή της χώρας μας, με την ελπίδα να βρεθούμε και να τον αντιμετωπίσουμε στην πατρίδα μας. Μπροστά μας τώρα διαγραφόταν η φύσει οχυρά επόμενη τοποθεσία των Γερμανών, με την επωνυμία Ανφινταβίλ (Enfidaville), η όποια κείται κοντά στην αρχαία Καρχηδόνα[29] και διαγράφεται κυρίως από Β προς Ν, αρχίζοντας από τις Μεσογειακές ακτές. 

Στην τοποθεσία αυτή, πρώτες έλαβαν επαφή με τον εχθρό οι δικές μας δυνάμεις, ενώ άρχισαν να προωθούνται και άλλες κύριες των συμμάχων, για την τελευταία αποφασιστική μάχη. Είχαμε όμως εξαντλήσει όλα μας τα αποθέματα για την διεξαγωγή του αγώνα και εν αναμονή του ανεφοδιασμού μας από φορτηγό όχημα που μας απεστέλλετο με τα αναγκαία εφόδια –τρόφιμα, καύσιμα, πυρομαχικά και κυρίως νερό διαπιστώσαμε ότι το όχημα περνούσε κατά λάθος προς τις αντίπαλες γραμμές.

 Δυστυχώς όμως το όχημα μαζί με τους επιβαίνοντες έπεσαν στα χέρια των Γερμανών, παρά τις βολές προειδοποίησης που εμείς βάλαμε για να αποτρέψουμε την λάθος προώθησή του. Οι οκτώ άνδρες του υπόψη οχήματος[30], παρέμειναν υπό αιχμαλωσία περίπου ένα μήνα, πριν επιστρέψουν στις γραμμές μας. Στην περιοχή ουσιαστικά έλαβε χώρα, η τελευταία μας μάχη στο βορειοαφρικανικό μέτωπο, ενώ στην συνέχεια την 17η Απρ 1943 μας δόθηκε διαταγή, να επιστρέψουμε στο Κάιρο, πλησίον των πυραμίδων, όπου ήταν η έδρα μας. 

Επιστρέψαμε στο Κάιρο στις 02 Μαΐου 1943, ενώ ακολούθως πάλι με διαταγή, ο Λόχος μεταστάθμευσε στην περιοχή του Στρατοπέδου «El Basa», πλησίον των Λιβανικών συνόρων (22 Μαΐου 1943), όπου είχε επίσης στρατοπεδεύσει και η Αγγλική Ταξιαρχία Καταδρομών (SAS, SBS, LRDG)[31]. Στον χώρο αυτό άρχισε και η επί πλέον ενίσχυση του Λόχου με άλλους περίπου 50 Αξιωματικούς, ενώ για πρώτη φορά πήραμε και περί του 300 στρατιώτες.…."

(Σε επόμενο άρθρο θ' ακολουθήσει το 2ο Μέρος: "Επιχειρήσεις στο Αιγαίο την Κρήτη και τα Δωδεκάνησα")

Παραπομπές


[1] Στις 23 Απριλίου 1941, οι προελαύνουσες Γερμανικές δυνάμεις, είχαν φθάσει στο ιστορικό Χάνι της Γραβιάς

[2] Από τους 326 συνολικά Ευέλπιδες Iης, δεν μετέβησαν στην Κρήτη 26 για διαφόρους λόγους (Αντγου Φωτόπουλου Χρήστου «Η Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων» Σελ. 536 - Β’ τόμος).
[3] Αντγου Φωτόπουλου Χρήστου «Η Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων» Σελ 513 (Β’ τόμος). 

[4] Υποστράτηγος Bernard Cyril Freyberg, 1st Baron Freyberg (21 March 1889 – 4 July 1963) Νεοζηλανδός Στρατηγός(http://en.wikipedia.org/wiki/Bernard_Freyberg,_1st_Baron_Freyberg)

[5] Η Φάλαγγα των επιταγμένων οχημάτων της ΣΣΕ, ακολούθησε το δρομολόγιο Αθήνα-Νεμέα-Τρίπολη-Σπάρτη-Γύθειο στη συνέχεια επιβίβαση των Ευελπίδων σε πλωτά μέσα (καΐκια) και ακολούθως Πλύτρα (δια θαλάσσης) - Αγία Πελαγία Κυθήρων οδικώς προς Κήθυρα - Κολυμπάρι Χανίων (δια θαλάσσης). Πλησίον της Νεμέας και στην Περιοχή Όρμου Ξύδης – Πλύτρα (Δκα ακρωτηρίου Μαλέας)

[6] Πρόκειται για την εμπλοκή στη μάχη, των οργανωθέντων 2 Λόχων Ευελπίδων επί των μικρών λόφων Κολυμπαρίου, με τις Αεροκίνητες Γερμανικές Δυνάμεις, που ερίφθησαν πλησίον του Α/Δ Μάλεμε. Κατά την διάρκεια της μάχης έπεσαν ηρωικά μαχόμενοι, οι Ευέλπι-δες Ιης Ιατρούλης Νικόλαος και Κουβελίδης Γεώργιος (Μπερδεκλή Γεωργίου, «Οι αναμνήσεις ενός Ευέλπιδος του 40» σελ. 76 και 77) 

[7] Με επικεφαλής τον Ανθλγό (ΠΖ) Κωνσταντίνο Πρασά, μόνο 12 Ευέλπιδες Ιης θα κατορθώσουν να διαφύγουν προς την Μέση Ανατολή, εκείνη την περίοδο.

[8] Στρατόπεδα αιχμαλώτων δημιουργήθηκαν την συγκεκριμένη χρονική περίοδο, στις περιοχές Μάλεμε, Αγίων Αποστόλων, Σούδας, Χανίων και Ρεθύμνου («Η ΣΣΕ» Χρήστου Φωτόπουλου σελ. 530Β΄)

[9] Η Ελληνική κοινότητα της Αιγύπτου την περίοδο της ακμής της αριθμούσε περί της 140.000 ψυχές (http://www.mfa.gr/blog/ dimereis-sheseis-tis-ellados/aigyptos/).
[10] Το 1941 του ανατίθεται η διοίκηση της 15ης Μεραρχίας Πάντσερ και της 5ης Ελαφράς Μεραρχίας. Αυτές θα αποτελέσουν τον πυρήνα του γνωστού ως «Afrika Korps» («Σώμα της Αφρικής»), γερμανικού εκστρατευτικού σώματος στη Βόρεια Αφρική. Βασική αποστολή του συγκεκριμένου Σώματος, ήταν να βοηθήσει τον εκεί ευρισκόμενο ιταλικό στρατό, ο οποίος, έχοντας πολύ κακό οπλισμό, ατάλαντους ηγέτες και χαμηλό ηθικό, είχε υποστεί σχεδόν συντριβή, από τις Βρετανικές δυνάμεις. 

[11] Στις 23 Απριλίου, μια εβδομάδα σχεδόν πριν την πτώση της Αθήνας στους Γερμανούς, η κυβέρνηση Εμμανουήλ Τσουδερού η οποία ανέλαβε μετά την Κυβέρνηση του αυτόχειρα πρωθυπουργού Κορυζή και ο τότε Βασιλιάς Γεώργιος, μετακινήθηκαν από την Αθήνα στην Κρήτη, ενώ ένα μήνα αργότερα, στις 24 Μαΐου, με την απώλεια και της Κρήτης, μετέβησαν στην Αίγυπτο.

[12] Το Φεβρουάριο του 1942 οι κατοχικές αρχές, αντιλήφθηκαν τη δράση του Παναγιώτη Κανελλόπουλου ως επί κεφαλής - ιδρυτού της αντιστασιακής ομάδας ΠΕΑΝ (Πανελλήνιας Ένωσης Αγωνιζομένων Νέων) στη χώρα μας και προσπάθησαν να τον συλλάβουν, ενώ τον καταδίκασαν ερήμην σε θάνατο, με απόφαση ιταλικού στρατοδικείου. Στις 31 Μαρτίου 1942, διέφυγε μυστικά, μαζί με τη σύζυγό του Θεανώ Πουλικάκου στην Ερυθραία της Μικράς Ασίας, από όπου μετέβη στην έδρα της εξόριστης ελληνικής κυβέρνησης, στο Κάιρο. Εκεί διορίστηκε Αντιπρόεδρος και Υπουργός Εθνικής Αμύνης, της Κυβέρνησης Τσουδερού.

[13] Πρόκειται για τον πατέρα της μετέπειτα πολιτικού και καθηγήτριας Πανεπιστημίου Κέλλυς Μπουρδάρα.

[14] Ο Συνταγματάρχης Τσιγάντες Χριστόδουλος, απόφοιτος της ΣΣΕ τάξεως 1916 και ο αδελφός του Ιωάννης τάξεως 1920, ήταν ομογενείς που γεννήθηκαν στην Τούλτσα [σημερινή Τουλτσέα] της Ρουμανίας και ήλθαν εθελοντές στην Ελλάδα για τους Βαλκανικούς Πολέμους.
Ήταν απόφοιτος της Γαλλικής Σχολής Πολέμου, ομιλούσε 5 γλώσσες, ανήκε στους Δημοκρατικούς Αξκούς, συμμετείχε στο Βενιζελικό κίνημα του 1935 ενέργεια για την οποία καταδικάσθηκε σε ισόβια και καθαιρέθηκε. Του δόθηκε αμνηστία της ποινής του μετά την παλινόρθωση, αλλά όχι της καθαίρεσής του. Διέθετε πνεύμα ευρύ και σύγχρονο για την εποχή του. 
Χαρακτηριζόταν από την σταθερότητα χαρακτήρα, αλλά και ευελιξία με διπλωματικές ικανότητες όπου απαιτείτο, ενώ φαίνεται να ήταν ειδικός, κατάλληλος και μοναδικός δια τον Ιερό Λόχο. Από το έτος 1940 μέχρι το 1941, υπηρέτησε στη Λεγεώνα των Ξένων στη Λιβύη και την Ερυθραία. Μετά την αυθόρμητη παρουσίασή του στην ελεύθερη ελληνική κυβέρνηση, στο Κάιρο (1941), του δόθηκε από τον τότε βασιλιά αμνηστία της καθαίρεσης, ενώ ταυτόχρονα ανακλήθηκε με τον τελευταίο βαθμό που κατείχε, στις τάξεις του ελληνικού στρατού, αναλαμβάνοντας την ηγεσία του Ιερού Λόχου (1942)

[15] Συμμαθητής του Σχη Χριστόδουλου Τσιγάντε και αρχηγός της τάξεως 1916, της ΣΣΕ

[16] Καμπρίτ (Qabrit) Πόλη ανατολικά της Αλεξάνδρειας και Βως Καΐρου, στην ανατολική πλευρά του Νείλου ποτ. 

[17] Λόρδος Τζώρτζ Τζέλικο (George Jellicoe 1918-2005) Έφεδρος Βρετανός Ταγματάρχης, πρώην υπουργός της βρετανικής κυβέρνησης του Χιθ, πρόεδρος της συντηρητικής πτέρυγας της Βουλής των Λόρδων, ο οποίος είχε κληρονομήσει από τον πατέρα του, τον ναύαρχο νικητή της Γιουτλάνδης (Α΄ Π.Π.), τον τίτλο του Earl. 

[18] H εκπαίδευση περιλάμβανε αντικείμενα Ανορθόδοξου Πολέμου, Εκπαίδευση Αλεξιπτωτιστή, Εκπαίδευση στα Πλωτά Μέσα, τον Ναρκοπόλεμο, Εχθρικό Οπλισμό, την Μηχανοδήγηση κ.λ.π. 

[19] Την 13η Νοεμβρίου 1942, ομάδα από 8 Ιερολοχίτες (Αλεξανδρής, Ματθαίου, Καραβίτης, Καζακόπουλος, Μπουρδάκος, Ρήγας, Παπαδόπουλος και Τριανταφύλλου) μετείχαν σε Κ/Δ επιχειρήσεις στην έρημο της Λιβύης, μαζί με τμήματα των SAS. Στις 04 Δεκ 1942 τμήμα με 60 ιερολοχίτες, υπό την Δκση του Ανχη Φραδέλλου μεταφέρεται στην Βεγγάζη με τορπιλακάτους, προκειμένου να αποκόψει την υποχώρηση του Ρόμελ στο Στενό του κόλπου Σύρτης και Ελ Αγκέϊλα. Η επιχείρηση ματαιώθηκε λόγω προώρου συμπτύξεως του Ρόμελ (συμμετείχε και ο τότε Ανθστής Κόρκας Κωνσταντίνος).

[20] Ταυτόχρονα αποστέλλεται στην Βυρηττό τμήμα 40 Ανδρών για εκπαίδευση στα πλωτά μέσα. Ο Ιερός Λόχος που προωθήθηκε προς την Τυνησία, διέθετε 35 εξοπλισμένα οχήματα τύπου jeep αμερικανικής κατασκευής.

[21] H γραμμή Μάρεθ (Mareth Line), ήταν μια οχυρωμένη τοποθεσία κοντά στην ομώνυμη πόλη, που κατασκευάσθηκε αρχικά από τους Γάλλους στην Νότια Τυνησία, λίγο πριν τον Β΄ ΠΠ, για άμυνα εναντίον των Ιταλικών δυνάμεων που εξορμούσαν από την Λιβύη (αποικίας της τότε φασιστικής Ιταλίας). Μετά την κατάληψη της Τυνησίας από τον άξονα (Επιχείρηση «Πυρσός»), χρησιμοποιήθηκε και για άμυνα εναντίον των συμμάχων.

[22]Την ίδια περίοδο και συγκεκριμένα την 14η Ιανουαρίου 1943, έπε σε ηρωικά μαχόμενος στην Αθήνα, ο αδελφός του Δκτή του Ιερού Λόχου, Γιάννης Τσιγάντες, αρχηγός της Τάξεως 1920 και της Μυστικής Οργάνωσης «ΜΙΔΑΣ 614». Η οργάνωση «ΜΙΔΑΣ 614» δημιουργήθηκε στην Ελλάδα της κατοχής, με προτροπή και κατεύθυνση του Στρατηγείου Μέσης Ανατολής. 

Προς τούτο απεστάλη στη χώρα μας από την Μέση Ανατολή ως επικεφαλής ειδικής ομάδας για οργάνωση της αντίστασης στη χώρα μας, ο Ιωάννης Τσιγάντες, στην οποία συμμετείχαν ανθυπολοχαγός Φώτης Μανωλόπουλος, ο ανθυπασπιστής Δημ. Γυφτόπουλος, ο ανθυπασπιστής Σπύρος Κώτσης, ο σμηνίτης ασυρματιστής Κωνσταντίνος Ρούσος και ο σμηνίτης ασυρματιστής Ιωάννης Μωραΐτης (http://tolmwnnika.blogspot.gr/2014/01/614.html).

[23] Jacques Philippe Leclerc, (1902-1947): Γάλλος Στρατηγός γνωστός για την φήμη του από τις επιχειρήσεις στο μέτωπο της Βορείου Αφρικής και την είσοδό του ως απελευθερωτή του Παρισιού (http://www.britannica.com/EBchecked/topic/334366/Jacques-Philippe-Leclerc).

[24] Πρόκειται για την μικρή πόλη Nalut (μερικές φορές Lalut) που βρίσκεται περίπου στα μισά της διαδρομής μεταξύ Τρίπολης και Γκανταμές, στο δυτικό άκρο του ορεινού όγκου Nafusa (http://en.wikipedia.org/wiki/Nalut)

[25] Πρόκειται για περιοχή κοντά στο σημερινό Ksar Ghilane (ή Ksar Rhicane) που είναι μια όαση της νότιας Τυνησίας και μία από τις πύλες της ερήμου Σαχάρας. Ένα χιλιόμετρο ανατολικά, βρίσκεται επιτύμβια στήλη αναφερόμενη στον Στγό Leclerc, η επιγραφή της οποίας θυμίζει τις μάχες στην περιοχή (1943) και το πέρασμα των Γάλλων της δύναμης L (Ksar: Κάστρο)

[26] Gabes: Η Γκαμπές είναι πόλη και λιμάνι της Τυνησίας, που βρίσκεται στο νοτιοανατολικό τμήμα της χώρας, στον μυχό του ομώνυμου κόλπου.

[27] Η 2α Ν/Ζ Μεραρχία ήταν η δύναμη εμπροσθοφυλακής της 8ης Στρατιάς του Μοντγκόμερι

[28] Η πόλης Σούς (Sous) είναι η τρίτη μεγαλύτερή πόλη της Τυνησίας και ένα από τα εμπορικότερα λιμάνια της Μεσογείου. Η Σφαξ, ή Σαφάκις, είναι πόλη και λιμένας της Τυνησίας, η δεύτερη σε πληθυσμό της χώρας και πρωτεύουσα του ομώνυμου νομού

[29] Η τοποθεσία καλύπτει ουσιαστικά την αρχαία Καρχηδόνα. Την αρχαία αυτή πόλη κατέλαβε το έτος 533 μ.χ. ο Στρατηγός του Ιουστινιανού Βελισάριος.

[30] Πρόκειται για 8 Ιερολοχίτες με επικεφαλής τον τότε Λγό Ρομπότη και Ανθλγό Θερμιώτη

[31] SAS (Special Air Service) SBS (Special Boat Service)  και LRDG (Long Range Desert Group)



















Τετάρτη, 28 Οκτωβρίου 2015

Οι κατάσκοποι στην Ελλάδα του μεσοπολέμου..

balfour
Ο ταγματάρχης Μπάλφουρ, (μέσα στον κόκκινο κύκλο) πίσω από τον Τσόρτσιλ που βαδίζει μαζί τον αρχιεπίσκοπο Δαμασκηνό   κατά την επίσκεψή του στην Αθήνα το 1944. (Πηγή)

Σε ένα καλογραμμένο και τεκμηριωμένο βιβλίο, περιγράφεται με εξαιρετικά παραστατικό τρόπο, μια περίεργη ιστορία κατασκοπείας του μεσοπολέμου, φυσικά εις βάρος της χώρας μας. Γι' αυτό και ο τίτλος του βιβλίου "Η αφελής Ελλάς" αντανακλά ακριβώς ό,τι συμβαίνει πάντα με τους εύπιστους Έλληνες. Και όπως πολύ ωραία το περιέγραψε ο Σαράντος Καργάκος πριν μερικά χρόνια:

"Τό νά πώ ότι τό βιβλίο του Νίκου Σοϊλεντάκη πρέπει νά αγο­ραστεί καί νά διαβαστεί (όχι μόνο μία φορά), θά ήταν σάν νά έλεγα ότι τό νερό - ειδικά τό θέρος- κάνει καλό. Δέν τό συνιστώ, ως ιστορικός, ως αρίστη ιστορική μελέτη, πού είναι. Τό συνιστώ γιά λόγους ιατρικούς. Είναι τό καλύτερο αντίδοτο κατά τής πολι­τικής μας βλακογνωσίας καί βλακοπραξίας. Παριστάνουμε τους πονηρούς, άλλ' όπως έλεγε ό Έμμ. Ροΐδης «τό πονηρότερον αλλά τό μάλα έξαπατώμενον εξ όλων τών ζώων της γης είναι ό Ελλην». Ή μελέτη του βιβλίου του Νίκου Σοϊλεντάκη θά εξα­λείψει πάσα αμφιβολία περί αυτού."

Ο παπά Δημήτρης, ο εφημέριος του ναΐσκου του Ευαγγελισμού πριν από την κατοχή, αυτός που εξομολογούσε όλη την "καλή κοινωνία" του Κολωνακίου, βρέθηκε να είναι ταγματάρχης του βρετανικού στρατού, ο κατά κόσμον Ντέιβιντ Μπάλφουρ!

Ειπώθηκε, αν και ο ίδιος δεν το παραδέχτηκε μέχρι το τέλος της ζωής του σε βαθιά γεράματα, ότι εξομολογούσε ακόμη και την βασιλική οικογένεια και εντέχνως συνέλεγε σημαντικές πληροφορίες για τα τεκταινόμενα της εποχής. Ακούστηκε ακόμη η συμμετοχή του ή ανάμειξή του στο θάνατο του Μεταξά άλλα και στην αυτοκτονία(;) του αντικαταστάτη του πρωθυπουργού Κορυζή.

Έφυγε παπάς από την Αθήνα πριν μπουν οι Γερμανοί, ταξίδεψε με ιστιοφόρο στη Μέση Ανατολή και εκεί εμφανίστηκε με τη στολή του Άγγλου αξιωματικού, της υπηρεσίας πληροφοριών. Η ιστορία του ταξιδιού του περιγράφεται από έναν Έλληνα καθηγητή των Αγγλικών στο κολέγιο των Αθηνών εκείνης της περιόδου, τον Ηλία Ηλιάσκο, ο οποίος έφυγε με το προσωπικό της βρετανικής πρεσβείας, λίγο πριν την είσοδο των γερμανικών στρατευμάτων στην ελληνική πρωτεύουσα και στο Κάιρο εργάσθηκε σαν εκφωνητής νέων στον εκεί ραδιοφωνικό συμμαχικό σταθμό:

"Ο Βρετανός Γενικός Πρόξενος μας έδωσε τα απαραίτητα έγγραφα για τον αδελφό μου και μένα να επιβιβαστούμε στο τελευταίο προς εκκένωση ιστιοφόρο από το λιμάνι του Πειραιά. Ήταν το S/S "Κορινθία" το οποίο άφησε τον Πειραιά στις 18 Απριλίου 1941 που  έτυχε να είναι Μεγάλη Παρασκευή, σύμφωνα με το Ελληνορθόδοξο ημερολόγιο. Περίπου πέντε ημέρες αργότερα, ο στρατός του Χίτλερ βάδισε προς την Αθήνα. Το πλοίο ήταν γεμάτο από το προσωπικό της βρετανικής Πρεσβείας που μετέφερε τα αρχεία της Πρεσβείας μαζί του.

Ένας από τους επιβάτες ήταν ο David Balfour ο οποίος ήταν ο εφημέριος στο εκκλησάκι του  Νοσοκομείου "Ευαγγελισμός", Ήταν μια εντυπωσιακή ψηλή φιγούρα ενός αθλητικού άνδρα  με μια μεγάλη μαύρη γενειάδα. Αν και είχε χειροτονηθεί ιερέας της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, ήταν ένας Βρετανός υπήκοος και ευρέως φημολογήθηκε ότι ήταν πράκτορας των Βρετανικών Μυστικών Υπηρεσιών. Ο επίσημος τίτλος του ήταν «Πατήρ Δημήτριος».

 Ήταν επίσης ο πνευματικός πατέρας της ελληνικής βασιλικής οικογένειας. Όταν το «Κορινθία» απέπλευσε ήταν ακόμα «Πατέρας Δημήτριος» και στην πραγματικότητα χοροστάτησε στη λειτουργία της  Ανάστασης, ενώ ήμασταν ακόμα στη θάλασσα. Αργότερα συνάντησα τον David Balfour και πάλι στο Κάιρο, και αυτή τη φορά είχε ξυρίσει τα γένια του, και φορούσε τη στολή του ταγματάρχη του Σώματος Πληροφοριών το οποίο είναι μια τακτική μονάδα του βρετανικού στρατού. 

...................................................................................................................................................................

Αρκετά χρόνια πριν από τον πόλεμο πριν ακόμη εμφανισθεί, η Abwehr (γερμανική στρατιωτική υπηρεσία πληροφοριών), η αντίστοιχη ναζιστική μυστική υπηρεσία, είχε άριστα εκπαιδευμένους μυστικούς πράκτορες που δραστηριοποιούνταν στην Ελλάδα.

 Με δεξιοτεχνία είχαν καταγράψει όλες τις στρατιωτικές και πολιτικές πληροφορίες που θα μπορούσαν να είναι χρήσιμες για το Τρίτο Ράιχ, και είχαν οργανώσει ένα  κατασκοπευτικό δίκτυο  σε όλη τη χώρα. Καθώς ο πόλεμος γινόταν όλο και πιο αναπόφευκτος, κατέστη επίσης όλο και πιο επιτακτικό η Βρετανία και οι άλλες αντι-φασιστικές χώρες να συλλέξουν ακριβείς πληροφορίες και για τις ενέργειες των Γερμανών.

 "Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ένας μοναχός, ο οποίος είχε ασπαστεί την Ορθόδοξη πίστη στη Βαρσοβία, έφθασε από την Πολωνία μέσω του Αγίου Όρους, για να παραμείνει στο μοναστήρι της Πεντέλης, λίγο έξω από την Αθήνα. Σύμφωνα με το βιογράφο του John Freeman, η  εγγραφή του στην  Πεντέλη έλεγε, "Κελί  102. Αύξων αριθμός 75. Κοσμικόν Όνομα David Balfour. Εκκλησιαστικό όνομα Δημήτριος. Τόπος γεννήσεως Αγγλία. Ηλικία 35 ετών. Ενεπίγραφος εντολή  της Αυτού Αγιότητος του Αρχιεπισκόπου Αθηνών. Ερχόμενος από τη Ρωσική Εκκλησία.

Αρχιεπισκοπή, αριθμός διατάγματος 3197 της 9ης Μαΐου 1936. " Ο πατήρ Δημήτριος είναι προφανώς ένα καλά εκπαιδευμένο και πολύ ευγενικό άτομο. Έχει σπουδάσει σε διάφορα μέρη της Ευρώπης και ομιλεί πολλές γλώσσες άπταιστα. Αυτές περιλαμβάνουν αρχαία, βυζαντινά και σύγχρονα ελληνικά, συμπεριλαμβανομένης και της καθομιλουμένης ελληνικής "μάγκικης".

Όταν προέκυψε μια κενή θέση ιερέως προς εξυπηρέτησιν  του ναΐσκου στο Νοσοκομείο Ευαγγελισμός στο κέντρο της Αθήνας, ήταν η πιο κατάλληλη θέση στην καρδιά της εκλεκτής γειτονιάς του Κολωνακίου, για τον μορφωμένο, ευγενικό, γοητευτικό και ευσυνείδητο πατέρα Δημήτριο"

Την ίδια περίοδο με τον Ντέιβιντ Μπάλφουρ στην Αθήνα δρα ένας ακόμη κληρικός γνωστός πράκτορας. Πρόκειται για τον αρμενοκαθολικό επίσκοπο Ελλάδος Γιοχάνες Γκαμσαραγιάν ο οποίος δούλευε για τις μυστικές υπηρεσίες της Γερμανίας και είχε φτάσει να δημιουργήσει στην καρδιά της Αθήνας, στην Πλατεία Συντάγματος, μυστική σχολή σαμποτέρ. Από αυτή τη σχολή βγήκαν τουλάχιστον 300 σαμποτέρ που έδρασαν στα χρόνια του πολέμου σε όλη τη Μέση Ανατολή.

Ο Ντέιβιντ Μπάλφουρ, εμφανίστηκε και μετά το τέλος του πολέμου με στρατιωτικά ή πολιτικά, να συνοδεύει τον Τσόρτσιλ στην Αθήνα, ή τον στρατηγό Μοντγκόμερι, ή άλλους, σαν διερμηνέας. Και όπως χαρακτηριστικά γράφει ο Σεφέρης, που ήταν τότε υπεύθυνος τύπου του Υπουργείου Εξωτερικών της εξόριστης ελληνικής κυβέρνησης του Καΐρου::

«Τὰ στρατεύματά μας λαμβάνουν τὶς διαταγές τους ἀπὸ τὸν Στρατηγὸ Paget καὶ ἐμεῖς ἀπὸ τὸν Mister Balfour, πρώην Ἁγιορείτη καλόγερο, πρώην μακρογενάτο Ὀρθόδοξο παπὰ, πρώην μικροχιτλερομούστακο ταγματάρχη τῆς «ἐξυπνάδας» (intelligence). Καὶ δὲν μᾶς ἐμπιστεύεται οὔτε γιὰ τὴν μετάφραση. Καημένη Ἑλλάδα»

Πίσω από το έπος του '40, υπήρχε ένας αμείλικτος μυστικός πόλεμος! Ο πόλεμος των κατασκόπων, στον οποίο ο δολιότερος κερδίζει!


Ανιχνευτής


  





Τρίτη, 27 Οκτωβρίου 2015

Εποχή Ηρώων

Για όσους δεν έχετε δει το φιλμ "Age of heroes" (Εποχή Ηρώων) είναι μια ευκαιρία να το δείτε τώρα!

Αναφέρεται στη δημιουργία των πρώτων βρετανικών μονάδων κομάντος, κατά τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο και συγκεκριμένα στην μονάδα "30 Commando" της οποίας την δράση παρακολουθούσε ο (τότε) αντιπλοίαρχος ο Ίαν Φλέμιγκ, ο μετέπειτα δημιουργός του πράκτορα 007, ως επιτελής πληροφοριών του  βασιλικού πολεμικού ναυτικού της Μ. Βρετανίας.

Λέγεται δε ότι εξ' αιτίας αυτού, εμπνεύστηκε και τις περιπέτειες του Τζέιμς Μποντ.

Ακόμη και σήμερα, μετά από  73 χρόνια, δεν έχει αποκαλυφθεί η πλήρης δράση, αυτής της μυστικής μονάδας που ενεργούσε στα μετόπισθεν του εχθρού, για  την προσβολή στόχων στρατηγικής σημασίας, αλλά και για την υποκλοπή γερμανικής τεχνολογίας.

Η διείσδυση γινόταν από ξηρά, θάλασσα και αέρα και αποσκοπούσε στην συλλογή πληροφοριών με την κλοπή υλικών, εγγράφων, κωδίκων επικοινωνιών ή την σύλληψη ειδικού επιστημονικού προσωπικού.

Το 30 Commando, έδρασε και στο Αιγαίο και σε κάποιες αποστολές, σε συνεργασία με τον Ιερό Λόχο

Δείτε (όσο την έχουν στο διαδίκτυο) την ταινία, πιέζοντας ΕΔΩ


Ανιχνευτής


Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2015

Η αεροκίνητη καταδρομή στη Χαουίζα

Νυκτερινή προσγείωση Ε/Π Chinook κατά τη διάρκεια αεροκίνητης εφόδου στο Ιράκ (φωτογραφία αρχείου)
Η Χαουίζα, (Hawija) είναι μια μικρή πόλη  στο βόρειο Ιράκ, περίπου 50 χιλιόμετρα δυτικά του Κιρκούκ και είναι πρωτεύουσα της ομώνυμης περιφέρειας, μέσα στην οποία ζει αγροτικός πληθυσμός, (ή τουλάχιστον ζούσε πριν δύο χρόνια) 400.000 ατόμων.

Κατά 99% οι κάτοικοι της περιοχής είναι μπααθιστές Άραβες σουνίτες, φιλικά προσκείμενοι προς το Ισλαμικό Κράτος, το οποίο την έχει στην κατοχή του πλέον, από το 2014. 

Η πόλη βρίσκεται ακριβώς επάνω στα άτυπα νότια σύνορα του ιρακινού  Κουρδιστάν και έχει γίνει σημείο θερμών επεισοδίων και συγκρούσεων μεταξύ των μπααθιστών και των σουνιτών Κούρδων. Μετά την υποχώρηση του ιρακινού στρατού το 2014, κάτω από την πίεση του στρατού του ΙΣ (μεγάλο ερωτηματικό παραμένει γιατί τόσο εύκολα παρέδωσαν τα πάντα και έφυγαν) οι στρατιωτικές δυνάμεις των Κούρδων γνωστοί σαν Πεσμεργκά, κατέλαβαν σημεία γύρω  από το Κιρκούκ, για να το προστατεύσουν από την επιθετική διάθεση του ΙΣ.

Και βέβαια όχι μόνο την πόλη αλλά και τις πολύτιμες πετρελαιοπηγές της! Αυτές θα ήθελαν πολύ οι ισλαμιστές, γιατί είναι "πολλά τα λεφτά".

Οι συγκρούσεις μεταξύ Κούρδων  και ΙΣ, προκάλεσαν απώλειες και από τις δύο πλευρές αλλά και συλλήψεις αιχμαλώτων. Έτσι, στην Χαουίζα, οι τζιχαντιστές είχαν μετατρέψει ένα κτίριο σε φυλακές και κρατούσαν μαχητές Πεσμεργκά, αλλά και άλλους φουκαράδες, τους οποίους προόριζαν για σφάξιμο ή άλλου είδους εκτελέσεις σύμφωνα με τις εντολές (θρησκευτικές ή κοσμικές).

Οι πληροφορίες των Κούρδων, έλεγαν για 20 στρατιώτες τους που βρίσκονταν εκεί, τους οποίους είχαν απαγάγει οι ισλαμιστές. Το δίκτυο πληροφοριών τους δούλεψε καλά, με την βοήθεια όμως και των αμερικανικών μη επανδρωμένων αεροσκαφών. Όταν διαπίστωσαν από αεροφωτογραφίες, ότι οι τάφοι εκτός κτιρίου και περιμετρικά αυξάνονταν, αλλά και από τους επίγειους πληροφοριοδότες, ότι  εκτελούνται νεαρά άτομα και επίκεινται και άλλες εκτελέσεις, αποφάσισαν να  διασώσουν τους δικούς τους. Η φρουρά των φυλακών, εκτιμήθηκε σε δύναμη διμοιρίας περίπου, δηλαδή γύρω στους 20 με 30 μαχητές.

Κούρδος  κομάντος Πεσμεργκά (Πηγή)
Οι Αμερικανοί προσφέρθηκαν να υποστηρίξουν, κατόπιν αιτήματος τους Πεσμεργκά, που ούτως ή άλλως θα πήγαιναν με, ή χωρίς συμμάχους και διέθεσαν, εκτός από τα μέσα πληροφοριών και τα αεροπορικά μέσα μεταφοράς, αλλά και τμήμα υποστήριξης από τη δύναμη ειδικών δυνάμεων που διατηρούν στην περιοχή.

Η εκτίμηση των ειδικών επιτελών ήταν, ότι αν οι Κούρδοι δεν ενισχύονταν, πιθανόν τα πράγματα να γίνονταν πολύ δύσκολα για τους τελευταίους. Έτσι δόθηκε το "πράσινο φως" από την αμερικανική ηγεσία.

Η καταδρομική δύναμη για την απελευθέρωση των αιχμαλώτων ήταν λοιπόν κατά τα 2/3 κουρδική.

Η επιχείρηση σχεδιάστηκε με μεγάλη μυστικότητα, προς αποφυγή διαρροής πληροφοριών, για την Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου 2015  τις πρώτες πρωινές ώρες. 

Χρησιμοποιήθηκαν 5 Ε/Π συνολικά Chinook και Black Hawk για την μεταφορά της καταδρομικής δύναμης. Από αμερικανικής πλευράς, όπως αναφέρεται στον τύπο, χρησιμοποιήθηκαν άνδρες της Δύναμης "Δ".

Προ της αεροκίνητης ενέργειας, προηγήθηκε αεροπορική επιδρομή, για την προσβολή στόχων και κατά προτεραιότητα για την καταστροφή μιας γέφυρας κοντά στην Χαουίζα, ώστε να εμποδιστεί ή έγκαιρη άφιξη ενισχύσεων.του αντίπαλου. Αεροπορικές αποκοπές δηλαδή!

Αμέσως μετά την προσγείωση των ελικοπτέρων κοντά στις φυλακές, έσπευσε το τμήμα κρούσης, (δηλαδή οι Κούρδοι κομάντος) να καταλάβει το κτίριο, ενώ οι Αμερικανοί (τμήμα υποστηρίξεως) έλαβαν θέσεις πίσω από ένα μαντρότοιχο για να υποστηρίξουν τους Κούρδους με πυρά.

Οι Κούρδοι, όμως, πολύ γρήγορα καθηλώθηκαν από τα πυρά των αντιπάλων τους και η κατάσταση άρχιζε να παίρνει άσχημη τροπή για τους καταδρομείς. Τότε οι Αμερικανοί αποφάσισαν να δράσουν πιο ενεργά και με πυρά και ελιγμό, κατόρθωσαν να πλευροκοπήσουν τους αμυνόμενους τζιχαντιστές και να ανακουφίσουν τους Κούρδους, που συνέχισαν την κατάληψη του κτιρίου.

Όταν απελευθέρωσαν τους αιχμαλώτους διαπίστωσαν ότι δυστυχώς δεν υπήρχαν οι  μαχητές Πεσμεργκά ανάμεσά τους. Αντί για 20 αιχμαλώτους, βρήκαν 69 άτομα, μεταξύ των οποίων υπήρχαν και 20 Ιρακινοί στρατιώτες των δυνάμεων ασφαλείας. Όλοι εκκενώθηκαν και μεταφέρθηκαν στην Ερμπίλ για περαιτέρω απενημερώσεις. Οι φυλακισμένοι περίμεναν την εκτέλεσή τους την Πέμπτη το πρωί, όπως είπαν στους ελευθερωτές τους.

Οι απώλειες υπήρξαν και από τις δύο πλευρές: Ένας Αμερικανός νεκρός, (ο πρώτος μετά από 4 χρόνια) και τρεις Κούρδοι τραυματίες. Από πλευράς αντιπάλων, αναφέρθηκαν 20 νεκροί και 6 αιχμάλωτοι. 

Η καταδρομική επιχείρηση χαρακτηρίστηκε επιτυχής, αλλά ..δεν βρέθηκαν οι Πεσμεργκά, οι οποίοι δυστυχώς θα πέσουν θύματα αντεκδίκησης, όπως ήλθαν τα πράγματα. Ξεκίνησαν τα βιολιά ν' ακούγονται πιο δυνατά! Η αρχή του τέλους  ή το τέλος της αρχής;

Οι πληροφορίες οι ακριβείς και οι "νωπές" παίζουν μεγάλο ρόλο στην επιτυχία μια ειδικής επιχείρησης και ο κανόνας επιβεβαιώθηκε για μια ακόμη φορά! 

Αεροπορική δύναμη, πληροφορίες, ειδικές επιχειρήσεις! Το τρίδυμο έδρασε ξανά!



Ανιχνευτής









Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2015

Η σκληρή εκπαίδευση των ειδικών δυνάμεων..

Εθελοντές συμμετέχοντες στη δοκιμασία επιλογής αλά ..SAS της εκπομπής του βρετανικού τηλεοπτικού καναλιού 4, διαγωνίζονται στο τρέξιμο αντοχής με φόρτο. (Πηγή
Είναι της μόδας τελευταία, να βγαίνουν στα ξένα ΜΜΕ και ειδικά στην τηλεόραση, εκπομπές ή παρουσιάσεις, που αναφέρονται στην εκπαίδευση ειδικών δυνάμεων και για την ακρίβεια,  να γίνονται διοργανώσεις αθλητικών δοκιμασιών, όπου εθελοντές αθλητές ή λάτρεις των σπορ συναγωνίζονται για το ποιός αντέχει ή διέρχεται καλύτερα τις δοκιμασίες

Το όφελος διπλό! Κερδίζουν τα κανάλια, και διαφημίζονται ακόμη περισσότερο οι ειδικές δυνάμεις της χώρας, στην οποία λειτουργούν τα κανάλια! Επιπλέον, βρίσκουν δουλειά παλαίμαχοι "ειδικοδυναμίτες", που προσλαμβάνονται σαν σύμβουλοι για  να οργανώσουν, παρουσιάσουν, ή και να συμμετάσχουν σε δοκιμασίες ή επεισόδια! Παράδειγμα ο πρώην SAS Bear Grylls που ασχολείται με την επιτυχημένη σειρά ιστοριών επιβίωσης, ίσως  με κάποια υπερβολή!

Ασκούμενος εθελοντής της εκπομπής "Who dares wins" (Πηγή)
Και επειδή πιάσαμε για τους SAS, από αρχές Οκτωβρίου 2015, ξεκίνησε με πολύ ενδιαφέροντα επεισόδια, μια νέα σειρά στο Κανάλι 4 της βρετανικής τηλεόρασης, που θέτει διαλεγμένους εθελοντές, να περάσουν τις δοκιμασίες επιλογής προσωπικού τύπου SAS!

Όπως γίνεται αντιληπτό, οι δυσκολίες του σχολείου επιλογής των SAS, που έχουν λάβει διαστάσεις θρύλου στο βρετανικό κοινό και όχι μόνο, παρουσιάζουν αυξημένη τηλεθέαση! Ας μην ξεχνάμε ότι έχουν πεθάνει και άνθρωποι κατά τη διάρκεια αυτής της δοκιμασίας, δυστυχώς από έλλειψη προληπτικών μέτρων! 

Το να βλέπεις όμως καλοστεκούμενους, γυμνασμένους νέους ή νέες, να προσπαθούν να ξεπεράσουν την ψυχολογική και σωματική πίεση που τους ασκείται από παλιούς έμπειρους εκπαιδευτές πρώην SAS ή SBS, έχει μεγάλο ενδιαφέρον! Εκεί βέβαια δεν το αποδίδουν σε "στρατοκρατία" ή σε τάση επιρροής από  "παραστρατιωτικά, φασιστικά κυκλώματα"! Απλά θαυμάζουν τις ειδικές τους δυνάμεις που τις τοποθετούν  πολύ ψηλά στη συνείδηση του κόσμου τους γιατί έχουν προσφέρει στην διατήρηση του κύρους των ενόπλων δυνάμεων τους!  

Και μια εκπαιδευόμενη γυναίκα, που σπάει το ανδρικό ταμπού επιλογής SAS (μόνο στην τηλεόραση προς το παρόν) (Πηγή
Έτσι λοιπόν, η σειρά "Who dares wins" δηλαδή "Ο τολμών νικά", έχει πολλούς θαυμαστές! Παράλληλα παρακινούνται νέοι να καταταγούν στις ειδικές δυνάμεις για μερικά χρόνια,  σαν επαγγελματίες οπλίτες, γιατί ο βρετανικός στρατός είναι καθαρά επαγγελματικός!

Μπορείτε να δείτε τα επεισόδια στην ιστοσελίδα του Καναλιού 4,  ΕΔΩ


Ανιχνευτής





Πέμπτη, 22 Οκτωβρίου 2015

Επίσκεψη στο Κύμα..

Πηγή ΥΕΘΑ
Μια  ακόμη επίσκεψη έκανε ο ΥΕΘΑ Πάνος Καμένος, στους Έλληνες ΟΥΚ του ΠΝ! Αυτή τη φορά  στο νησάκι Φλέβες, όπου παρακολούθησε την άσκηση "Κύμα 5/15".

Χαρακτηριστική η παραπάνω αναμνηστική φωτογραφία, στην οποία μπορεί κανείς να διακρίνει (εκτός από τον ΥΕΘΑ και τον ΓΕΕΘΑ)  τον οπλισμό και την εξάρτυση των "βατράχων", "up to date" όπως πάντα!

Χρησιμοποιούν ήδη την δοκιμασμένη και πετυχημένη πολυχρωματική παραλλαγή αμερικανικού τύπου, αφού δεν τους ικανοποιεί η ελληνική. Μήπως πρέπει να απασχολήσει τους αρμόδιους το ζήτημα αυτό;



Ανιχνευτής




Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2015

Η συνεκπαίδευση




Το ΚΕΑΠ, είναι μια ιδανική περιοχή εκπαίδευσης! Εκεί διεξάγεται σύμφωνα με τις ανακοινώσεις του ΓΕΣ, συνεκπαίδευση μεταξύ προσωπικού ειδικών δυνάμεων Ελλάδας, Ρουμανίας, και  Μαυροβουνίου.

Μια χαρακτηριστική εικόνα είναι αυτή που βλέπετε, σε ασκήσεις βολών μάχης ταχείας αντίδρασης!

Στρατιωτική διπλωματία!



Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2015

Μαρτυρίες Ιερολοχιτών




Γράφει ο  κ. Ν. Νικολούδης, Δρ. Ιστορίας του Πανεπιστημίου του Λονδίνου

Ο Σχης Χριστόδουλος Τσιγάντες διοικητής του Ιερού Λόχου Μέσης Ανατολής, εκδίδει διαταγή στο προσωπικό του. (Φωτο αρχείου ΓΕΣ/ΔΕΔ)
Μεταξύ των ελληνικών μονάδων που έδρασαν κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο (Β΄ΠΠ) ο Ιερός Λόχος (ΙΛ) κατέχει επίλεκτη θέση, καθώς αποτέλεσε την πρώτη μονάδα καταδρομών του νεώτερου Ελληνικού Στρατού (ΕΣ), με πολεμική δράση στο μέτωπο της Βόρειας Αφρικής και αργότερα στα νησιά του Αιγαίου. Επιπλέον, ο ΙΛ αποτέλεσε τη μόνη ελληνική μονάδα με αδιάλειπτη δράση μέχρι την ημέρα της συνθηκολόγησης της Γερμανίας (8 Μαΐου 1945). 

Παρά ταύτα, σήμερα ελάχιστοι φαίνεται να αναγνωρίζουν τη συνεισφορά του, με αποτέλεσμα η αναζήτηση αναλυτικών πληροφοριών για την ιστορία του να είναι ιδιαίτερα δυσχερής (ενδεικτικά, στο διαδίκτυο οι υπάρχουσες πληροφορίες είναι περιληπτικές και μάλλον αφαιρετικές). Οι λόγοι πιστεύουμε ότι είναι ποικίλοι. Κατ’ αρχήν, λόγω της αρχικής σύστασής του κυρίως από «πλεονάζοντες» αξιωματικούς για τους οποίους δεν υπήρχαν διαθέσιμες διοικήσεις στη Μέση Ανατολή, μετά τη λήξη του Β’ ΠΠ ο ΙΛ διαλύθηκε χωρίς να ενταχθεί οργανικά στον ΕΣ.

 Έτσι, μεταπολεμικά οι άνδρες του ακολούθησαν «αποκλίνουσες» πορείες και πολλοί από αυτούς δεν σταδιοδρόμησαν καν στον ΕΣ. Εξάλλου, μετά το 1974, οι έρευνες για την ελληνική συμμετοχή στον Β’ ΠΠ στράφηκαν σχεδόν αποκλειστικά στα γεγονότα που σχετίζονταν με την εαμική αντίσταση, το φαινόμενο του δωσιλογισμού, καθώς και τις εμφύλιες συγκρούσεις που εκδηλώθηκαν την ίδια περίοδο. Το αποτέλεσμα είναι σήμερα όποιος επιθυμεί να εμβαθύνει στην ιστορία του ΙΛ να μην έχει στη διάθεσή του παρά μόνο τη «στεγνή» αφήγηση της Ιστορίας της ΔΙΣ/ΓΕΣ όπου καταγράφονται τα γεγονότα, οι συμμετέχοντες και οι εκατέρωθεν απώλειες αλλά από την οποία απουσιάζει παντελώς κάθε προσωπικό βίωμα. 

Το βιβλίο του Ιερολοχίτη (μετέπειτα στρατηγού) Γεωργίου Μανέτα για τον ΙΛ είναι κάπως πληρέστερο αλλά δεν ξεφεύγει από τα ίδια πλαίσια, ενώ είναι πλέον και δυσεύρετο λόγω της παλαιότητάς του (στους ενδιαφερόμενους πάντως συνιστάται να επικοινωνήσουν με τη Λέσχη Καταδρομέων και Ιερολοχιτών, Μαυρομιχάλη 15 τηλ 210 3235907 καθημερινά 0900-1200 όπου διατίθεται ακόμη μικρό στοκ).


Ιερολοχίτες φωτογραφίζονται με χιτλερική σημαία
μετά από μάχη στη Β. Αφρική (Φωτο αρχείου ΓΕΣ/ΔΕΔ)
Αναζητώντας περισσότερα στοιχεία (αναμνήσεις, εντυπώσεις, σχόλια) για τον ΙΛ επιδιώξαμε να έλθουμε σε επαφή με βετεράνους Ιερολοχίτες στην ευρύτερη περιοχή της Αθήνας, με την προοπτική της καταγραφής των σχολίων τους μέσω προφορικών συνεντεύξεων. Η αναζήτηση απέδωσε 16 επιζώντες, ηλικίας 86-98 ετών, από τους οποίους οι 13 ανταποκρίθηκαν ενώ δύο δεν δέχθηκαν να δώσουν πληροφορίες. Φυσικά, λόγω της προχωρημένης ηλικίας τους η έκταση και η πληρότητα των πληροφοριών που καταγράφηκαν ποικίλλει σημαντικά. Κατά κανόνα, όσοι Ιερολοχίτες στο παρελθόν κατέγραψαν καθ’ ολοκληρία ή εν μέρει τις αναμνήσεις τους (συνήθως προβαίνοντας και σε κάποιου είδους δημοσίευσή τους) είναι σε θέση να θυμηθούν αρκετά γεγονότα, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους οι οποίοι συνήθως έχουν πολλά κενά μνήμης. 

Από τους 13 που απάντησαν, μόνο δύο είχαν άμεση συμμετοχή στα πολεμικά γεγονότα που διεξήχθησαν στη Βόρεια Αφρική (την περίοδο 1942-Μάιος 1943), ενώ οι υπόλοιποι έδρασαν αποκλειστικά στον χώρο του Αιγαίου. Από την άλλη πλευρά, οφείλουμε να σημειώσουμε ότι κατά το μεγαλύτερο μέρος οι αναμνήσεις των Ελλαδιτών βετεράνων περιστρέφονται γύρω από τα γεγονότα του Ελληνοϊταλικού και του Ελληνογερμανικού Πολέμου, της περιπετειώδους διαφυγής τους στη Μέση Ανατολή (στις περισσότερες περιπτώσεις μέσω Τουρκίας) και της συχνά «επεισοδιακής» ένταξής τους στον ΙΛ, και αναφέρονται λιγότερο στην καθεαυτού πολεμική δράση τους. 

Για τους Αιγυπτιώτες βέβαια που κατατάχθηκαν ως εθελοντές στον ΙΛ αυτό δεν ισχύει. Αυτή η ιδιομορφία των πληροφοριών οφείλεται στο ότι, λόγω της φύσης του και της μεταγενέστερης συγκρότησής του (δύναμης συντάγματος, μετά τη λήξη των επιχειρήσεων στη Βόρεια Αφρική, έναντι αρχικής δύναμης λόχου), ο ΙΛ δεν πολεμούσε με πλήρη σύνθεση αλλά κατά διμοιρίες ή μικρές ομάδες, γεγονός που είχε ως συνέπεια οι Ιερολοχίτες να συμμετέχουν σε μεμονωμένες καταδρομές, διαφορετικές κατά περίπτωση. Κατ’ επέκταση, ακόμη και μεταξύ των ολιγάριθμων βετεράνων είναι σπάνιο να βρει κανείς περιπτώσεις συμμετοχής δύο ή περισσότερων ατόμων στις ίδιες αποστολές.

Μια άλλη ενδιαφέρουσα διαπίστωση αφορά τις συνθήκες ένταξης στον ΙΛ. Από το μικρό δείγμα των ερωτηθέντων προκύπτει ότι όσοι μετέβησαν στη Μέση Ανατολή σχετικά νωρίς, και μάλιστα ως βετεράνοι αξιωματικοί του Ελληνοϊταλικού Πολέμου, αντιμετώπισαν και τις μεγαλύτερες δυσκολίες «επανένταξής» τους στον εκεί ανασυγκροτούμενο ΕΣ. Οι λόγοι ήταν καθαρά πολιτικοί, καθώς ο αρχικός πυρήνας του ΕΣ είχε συγκροτηθεί από πρώην βενιζελικούς αξιωματικούς που είχαν διαφύγει στην Αίγυπτο συνοδεύοντας την ελληνική κυβέρνηση μετά τη Μάχη της Κρήτης, ή φθάνοντας εκεί από την κατεχόμενη Ελλάδα με τις «ευλογίες» της, ενώ οι βετεράνοι αξιωματικοί του Ελληνοϊταλικού Πολέμου χαρακτηρίζονταν ως «μεταξικοί» και περιθωριοποιούνταν. 

Ιερολοχίτες πάνω σε  καΐκι σε όρμο ασφαλείας των μικρασιατικών
παραλίων (Φωτο αρχείου ΓΕΣ/ΔΕΔ)
Σε αυτή τη διάκριση θα πρέπει να προστεθεί και ο μετέπειτα διαχωρισμός των στρατιωτικών στη Μέση Ανατολή σε φιλοεαμικούς ή αντιεαμικούς, που κατέληξε στην εκδήλωση στασιαστικών κινημάτων και στη σχεδόν ολοσχερή διάλυση των Ενόπλων Δυνάμεων. Υπ’ αυτές τις συνθήκες η συμμετοχή στον ΙΛ (η ένταξη στον οποίο δεν επηρεαζόταν από τις πολιτικές πεποιθήσεις των εθελοντών) ήταν για τους βετεράνους του 1940-41 σχεδόν ο μοναδικός τρόπος για να μπορέσουν να ξαναπολεμήσουν.

Οι Ιερολοχίτες που είχαν την τύχη να γνωρίσουν από κοντά τον αρχηγό τους και ιθύνοντα νου της δημιουργίας του ΙΛ, τον συνταγματάρχη Χριστόδουλο (Λάκη) Τσιγάντε, παρά τις τυχόν ιδεολογικές διαφορές τους με αυτόν αναφέρονται εγκωμιαστικά στο πρόσωπό του. 

Μόνο ένας τον αποκάλεσε «τυχοδιώκτη», χαρακτηρισμό όμως τον οποίο δεν συμμερίστηκε κανείς άλλος Ιερολοχίτης. Είναι μάλιστα ενδιαφέρον ότι ορισμένοι βετεράνοι τον συναναστράφηκαν και μετά τον πόλεμο.

Ιδιαίτερα κατατοπιστικές είναι οι περιγραφές των Ιερολοχιτών για τις συνθήκες που βρήκαν στα νησιά του Αιγαίου. Παρά την επιφυλακτικότητα με την οποία τους αντιμετώπισαν τα μέλη του ΕΑΜ (τα οποία και είχαν αναλάβει ντε φάκτο την ηγεσία των υπόδουλων νησιωτών), η ιδεολογική αντιπαράθεση των τελευταίων με τους Ιερολοχίτες δεν οδηγήθηκε σε καμία περίπτωση σε ανοικτή σύγκρουση. Ένας βετεράνος μάλιστα διατύπωσε ευθέως την άποψη, τόσο στους τότε προϊσταμένους του όσο και προς τον γράφοντα, ότι το ΕΑΜ στα νησιά δεν ήταν τόσο σκληρό όσο στην ηπειρωτική Ελλάδα! 

Η αντίληψη αυτή φαίνεται να επιβεβαιώνεται από μαρτυρίες άλλων πρώην συμπολεμιστών του σύμφωνα με τις οποίες στα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου (Σάμο, Λέσβο, Λήμνο, Θάσο), από τα οποία οι Γερμανοί είχαν αποχωρήσει οικειοθελώς, το ΕΑΜ ανέχθηκε την παρουσία του Ιερού Λόχου ως «δύναμης αποκατάστασης της τάξης» για λογαριασμό της κυβέρνησης του Καΐρου (εξαίρεση αποτέλεσε η Σαμοθράκη, από την οποία, σύμφωνα με μια μαρτυρία, η μικρή ομάδα του Ιερού Λόχου αναγκάστηκε να αποχωρήσει προκειμένου να μην έλθει σε ανοικτή σύγκρουση με το τοπικό κλιμάκιο του ΕΑΜ).

Στα νησιά στα οποία ο ΙΛ υποχρεώθηκε να αντιπαρατεθεί με τις εναπομείνασες δυνάμεις του Άξονα (δηλαδή σε ορισμένα νησιά των Κυκλάδων και των Δωδεκανήσων) οι περιγραφές των βετεράνων συμφωνούν στο ότι η μαχητικότητα των Γερμανών παρέμενε γενικά υψηλή, σε αντίθεση με εκείνη των Ιταλών φασιστών που είχαν δεχθεί να συνεχίσουν να συμπράττουν με τους Γερμανούς μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας (1943). Παρά ταύτα ορισμένοι βετεράνοι ισχυρίζονται ότι, τουλάχιστον περί τα τέλη του πολέμου, ακόμη και μεταξύ των γερμανικών φρουρών παρουσιαζόταν μια διαφοροποίηση, με τους νεοσύλλεκτους μεταξύ των Γερμανών να δείχνουν μεγαλύτερη πολεμική διάθεση σε σχέση με τους παλαιότερους.

Ιερολοχίτες εκπαιδεύονται στα αλεξίπτωτα από Βρετανούς (Φωτο αρχείου ΓΕΣ/ΔΕΔ)

Ως προς τους Άγγλους, οι βετεράνοι Ιερολοχίτες ομόφωνα δέχονται ότι εκτιμούσαν τον ΙΛ, αναφέροντας όμως ότι σε όλες τις καταδρομικές επιχειρήσεις παρευρισκόταν πάντα κάποιος Άγγλος αξιωματικός-σύνδεσμος με το στρατηγείο Μέσης Ανατολής, γεγονός που κατά τη γνώμη μας υποδηλώνει βρετανική επιφυλακτικότητα ως προς το εύρος των πρωτοβουλιών που μπορούσαν να αναλάβουν οι Ιερολοχίτες, ίσως μάλιστα και κάποιο φόβο μήπως, λόγω του γενικότερου πολιτικού κλίματος στην κατεχόμενη Ελλάδα, οι εξελίξεις ξεφύγουν από τον έλεγχο των βρετανικών αρχών.

Κλείνοντας, παραθέτουμε τη μικρή βιβλιογραφία που εντοπίσαμε για τον Ιερό Λόχο:

1. Γενικό Επιτελείο Στρατού – Διεύθυνση Ιστορίας Στρατού (ΓΕΣ/ΔΙΣ), Ο Ελληνικός Στρατός στη Μέση Ανατολή (1941-1945) (Ελ Αλαμέιν – Ρίμινι – Αιγαίο), Αθήνα 1995.

2. Αναστάσιος Βλαχοσταθόπουλος, Ιερός Λόχος, 1942-1945, Εκδόσεις Ελεύθερη Σκέψις, Αθήνα 2006.

3. Παντελής Καρύκας, Ιερός Λόχος, 1942-1945. Από την έρημο στο Αιγαίο, Εκδόσεις Defence net media, Αθήνα.

5. Ιωάννης Μανέτας, Ιερός Λόχος, 1942-1945, Εκδόσεις Λογοθέτης, Αθήνα 1996.

6. Τζων Ρήγος, «Ο Ιερός Λόχος στα Δωδεκάνησα», στον τόμο Ο ανυπότακτοι της Σύμης. Βρετανική κατοχή  Δωδεκάνησα, Εκδόσεις Προσκήνιο – Άγγελος Σιδεράτος, Αθήνα 2005, σσ. 286-93.

Επιπλέον, οι ενδιαφερόμενοι αναγνώστες μπορούν να ανατρέξουν σε βιβλία που καταγράφουν την ιστορία συγκεκριμένων νησιών του Αιγαίου (π.χ. της Μήλου, της Χίου ή της Ρόδου), στα τμήματα που αναφέρονται στη δράση του ΙΛ σ’ αυτά. Ενδεικτικά, επίσης, επισημαίνουμε τα ακόλουθα βιβλία που περιέχουν αναμνήσεις πρώην Ιερολοχιτών από τη συμμετοχή τους στον ΙΛ:

1. Κυριάκος Παπαγεωργόπουλος, Μνήμες πολέμου και ειρήνης, τ. Α’, Εκδόσεις Δήλος, Αθήνα 1995.

2. Πρόδρομος Κερτεμελίδης, Στη δίνη του πολέμου, Εκδόσεις Αρσενίδη, Αθήνα 1995.

3. Κωνσταντίνος Κόρκας, Σαράντα καυτά χρόνια, 10 πόλεμος και 30 ειρήνη, 1940-1980, Αθήνα 2012 (ιδιωτική έκδοση).

4. Αριστείδης Τσοτρούδης, Η γερμανική κατοχή της Λήμνου, Λήμνος 2011 (ιδιωτική έκδοση).